Ο εκδημοκρατισμός του πολέμου

0
4893
Πόλεμος

Ένα από τα χειρότερα αποτελέσματα του εκδημοκρατισμού των πολέμων ήταν – και παραμένει – η δυσκολία να τερματιστεί ένας πόλεμος με ειρήνη ή, τουλάχιστον, με μεγάλες περιόδους ειρήνης.

«Η σύγχρονη ιστορία δεν είναι τίποτε παραπάνω από μία συνεχή ανακήρυξη χρεοκοπίας».
Nicolas Gomez Davila

 

Monarchy and War
του Erik von Kuehnelt-Leddihn*
Απόδοση: Μιχάλης Γκουντής

I

Η μοναρχία είναι μια μορφή κυβέρνησης που δεν είναι καλά κατανοητή στη Βόρεια Αμερική. Σε πολλούς ανθρώπους σε αυτό το κομμάτι του κόσμου, η μοναρχία φαίνεται να είναι ένα εντελώς ξεπερασμένο, ακόμα και παιδικό, θεσμικό όργανο. Οι επιζούσες μοναρχίες θα μπορούσαν να διαδραματίσουν συμβολικό ή και ψυχολογικό ρόλο, αλλά όχι αποφασιστικό πολιτικό ρόλο.

Ως ορθολογιστής και φιλελεύθερος (με την παγκόσμια έννοια και όχι με την αμερικανική έννοια), είμαι επίσης ένας μοναρχικός που συνειδητοποιεί ότι η μοναρχία, σε συνδυασμό με τον Χριστιανισμό και την Αρχαιότητα, ήταν υπεύθυνες για την άνοδο και την άνθηση του δυτικού πολιτισμού, αποκτώντας σχεδόν παγκόσμιο χαρακτήρα. Ωστόσο, ο σύγχρονος νους είναι πολιτικός και όχι ιστορικός και ως εκ τούτου συνδέεται απελπισμένα με το πνεύμα της εποχής του. Όπως έγραψε ο Goethe:

«Αυτός που δεν μπορεί να δώσει λογαριασμό
Των τελευταίων τριών χιλιάδων χρόνων
Ζει στο σκοτάδι χωρίς να το βιώνει
αν και ζει από μέρα σε μέρα».

 

Ένα τέτοιο πρόσωπο, διανοητικά αναθρεμμένο από τα συμβατικά μέσα και τις εφημερίδες, θα εκπλησσόταν πολύ αν άκουγε τον Βρετανό Πρωθυπουργό Disraeli να λέει:

«Η τάση ενός προηγμένου πολιτισμού είναι στην πραγματικότητα η Μοναρχία. Η μοναρχία είναι πράγματι μια κυβέρνηση που απαιτεί έναν υψηλό βαθμό πολιτισμού για την πλήρη ανάπτυξή της. […] Ένα μορφωμένο έθνος αποσύρεται από το ατελές ανοσιούργημα της αποκαλούμενης αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης» 1

 

Η δημοκρατία είναι, τελικά, η παλαιότερη μορφή κυβέρνησης στην οποία οι πλειοψηφίες κυβερνούν τις μειοψηφίες 2.

Η δημοκρατία επανεμφανίστηκε σε μια πιο πολιτισμένη μορφή στην αρχαία Αθήνα, αλλά όταν, σε μια στην ουσία πολιτική δίκη, ο Σωκράτης εξήρε τη μοναρχία, καταδικάστηκε σε θάνατο 3. Θυμηθείτε επίσης ότι ο Madariaga δικαίως δήλωνε ότι ο πολιτισμός μας βασίζεται στον θάνατο δύο ανθρώπων: ενός φιλοσόφου και ενός Υιού του Θεού, και οι δύο θύματα της λαϊκής βούλησης. Δεν είναι περίεργο ότι ο Πλάτωνας, οπαδός του Σωκράτη, και ο Αριστοτέλης, ο μαθητής του Πλάτωνα, ήταν σκληροί μοναρχικοί και ότι ο τελευταίος, όταν η δημοκρατία επέστρεψε στην Αθήνα, αποχώρησε για να αποφύγει τη μοίρα του Σωκράτη4. Τη θέση του Πλάτωνα ότι η δημοκρατία εξελίσσεται φυσιολογικά σε τυραννία ασπάστηκε επίσης ο Πολύβιος, ο οποίος πίστευε σε μια «ανακύκλωση», μια φυσική κυκλική εξελικτική διαδικασία από τη μοναρχία στην αριστοκρατία, από την αριστοκρατία στη δημοκρατία και από τη δημοκρατία στην τυραννία. Πράγματι, διαβάζοντας την Πολιτεία του Πλάτωνα (Βιβλία 8-9), γίνεται ακριβής περιγραφή της μετάβασης από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στην εθνικοσοσιαλιστική τυραννία.

Ο ιστορικά ενημερωμένος παρατηρητής συνειδητοποιεί, όχι μόνο ότι χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Ισπανία και η Ολλανδία, οι οποίες σήμερα είναι μοναρχίες, πέρασαν δημοκρατικές περιόδους, αλλά και ότι η Ελλάδα και το Μεξικό, σήμερα δημοκρατίες, είχαν  μονάρχες ήδη δύο φορές. Ακόμα, η πιο «εκπαιδευτική» περίπτωση είναι αυτή της Ρώμης. Εάν είχαμε την ευκαιρία, γνωρίζοντας την ιστορία μας, να συναντήσουμε έναν Ρωμαίο πολίτη κατά το εξηκοστό έτος προ Χριστού και του αναφέραμε ότι η χώρα του θα γίνει σύντομα μοναρχία, σίγουρα θα είχε αντιδράσει δυναμικά, κατηγορώντας μας ότι αγνοούμε τη ρωμαϊκή παράδοση και τη νοοτροπία. Μοναρχία; Μια επιστροφή στον αυταρχισμό του Tarquinius Superbus; Σε καμία περίπτωση! Ωστόσο, ο Καίσαρας ήδη παραμόνευε στον ορίζοντα.

Ακολούθως, εάν είχαμε την ευκαιρία να συναντήσουμε έναν από τους απογόνους του το 260 μ. Χ. και του αναφέραμε την αγανάκτηση του προγόνου του για την αφέλεια και την αλαζονεία μας, σίγουρα θα είχε ανασηκώσει τους ώμους του. «Και τώρα;» θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε. «Τώρα; Είμαστε ακόμα μια δημοκρατία. Κοιτάξτε τις πινακίδες παντού που αναγράφουν SENATUS POPULESQUE ROMANUS! Μοναρχία; Όπως μεταξύ Ανατολικών και Βαρβάρων; Σε καμία περίπτωση!». «Αλλά έχετε αυτοκράτορα!».«Χα χα! Imperator σημαίνει στρατηγός και πάντα υπήρχαν στρατηγοί στις δημοκρατίες!». Ωστόσο, λίγα χρόνια αργότερα, ο Διοκλητιανός, ο αυτοκράτορας Αύγουστος, είχε χρυσό στέμμα στο κεφάλι του και απαιτούσε προσκύνημα, τη γονατιστή υπόκλιση στο πρόσωπό του. Τότε, ακόμη και οι πιο ανόητοι Ρωμαίοι συνειδητοποίησαν ότι η δημοκρατία είχε σαπίσει. Ο μεγάλος ιστορικός Tacitus, πράγματι, το είχε υποψιαστεί πολύ καιρό πριν.

Υπάρχουν ακόμα εξαιρετικοί στοχαστές που έχουν βαθύ σεβασμό για τη μοναρχική τάξη, τόσο για λογικά όσο και για συναισθηματικά κίνητρα. Ωστόσο, ακόμα και ο ορθολογιστής πρέπει να λάβει υπόψη τον ψυχολογικό παράγοντα, αλλιώς θα πάψει να είναι ρεαλιστής ορθολογιστής. Στην πραγματικότητα, ο αυξανόμενος εκδημοκρατισμός του δυτικού πολιτισμού έχει ενθαρρύνει την μοναρχόφιλη σκέψη, αν και μόνο σε ένα αφηρημένο επίπεδο. Έτσι, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Theodor Herzl, ο ιδρυτής του Σιωνισμού, δήλωσε τη μοναρχία ως την καλύτερη μορφή διακυβέρνησης, αλλά, εφόσον δεν επέζησαν απόγονοι του Δαβίδ,  ότι έπρεπε να μελετηθεί το αριστοκρατικό σύνταγμα της Βενετίας για το σχεδιασμό ενός εβραϊκού κράτους, ενώ η δημοκρατία, ως ο χειρότερος τύπος διακυβέρνησης, έπρεπε να αποφευχθεί αυστηρά 5. Η ιστορία μας λέει ήδη πόσο σωστός ήταν.

Αυτή η εισαγωγή είναι απαραίτητη για την κατανόηση της σχέσης μεταξύ μοναρχίας και πολέμου, καθώς και μεταξύ μοναρχίας και πολεμικών συγκρούσεων. Ωστόσο, περιοριζόμαστε εδώ στη χριστιανική μοναρχία στον πολιτισμό μας και δεν συζητάμε για κάποια αφηρημένη μορφή μονοκρατίας. (Να θυμάστε ότι η «αρχή» [αρχ. ελλ.] δεν είναι το «κράτος» [αρχ. ελλ.]). Πρέπει να θυμηθούμε τα λόγια του Nicolas Gomez Davila, ο οποίος έγραψε ότι χωρίς το χριστιανισμό και την αρχαιότητα ως φόντο, οι Ευρωπαίοι δεν θα ήταν παρά ασπρουλιάρηδες βάρβαροι 6. Ούτε πρέπει να ξεχνάμε ότι ο πόλεμος είναι μια καταστροφή που πρέπει να αποφευχθεί, ένα από τα πολλά αποτελέσματα των ατελειών μας που προκλήθηκαν από το Προπατορικό Αμάρτημα, έστω και αν οι στρατιώτες, σε γενικές γραμμές, διαδραματίζουν θετικό ρόλο στην Καινή Διαθήκη. Πολλοί από τους αγίους μας είχαν αγωνιστεί σε μάχες, από τον Άγιο Φραγκίσκο μέχρι τον Άγιο Ιγνάτιο. Ακόμα, η εξάλειψη ή τουλάχιστον ο περιορισμός του πολέμου θα πρέπει να είναι ένας από τους στόχους μας.

II

Ο πρώτος Διαφωτισμός προκάλεσε τη Γαλλική Επανάσταση, τη μεγάλη ιστορική αναβίωση της δημοκρατίας, ένα σαδιστικό όργιο στο οποίο ο «Θεϊκός Μαρκήσιος» έπαιξε ηγετικό ρόλο τόσο διανοητικά όσο και προσωπικά 7. Δεν είναι εδώ το θέμα οι φρίκες της Επανάστασης, οι οποίες αποκαλύφθηκαν σε ένα ευρύτερο κοινό μόνο στα χρόνια που προηγήθηκαν της 200ης επετείου της το 1989 8. Αλλά, για να εξηγήσουμε τα αποτελέσματά της στους πολέμους και τις μεθόδους του πολέμου, είναι απαραίτητο να τονίσουμε τον χαρακτήρα και τον ρόλο της στην ιστορία. Η Γαλλική Επανάσταση προσπάθησε να φέρει την ελευθερία και την ισότητα κάτω από έναν κοινό παρονομαστή, κάτι που ο Goethe ισχυρίστηκε ότι μόνο τσαρλατάνοι θα υπόσχονταν 9. Η ισότητα, μάλιστα, μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω κάποιας μορφής δουλείας, ακριβώς όπως ένας θάμνος μπορεί να διατηρηθεί μόνο με το συνεχές κλάδεμα του. Σε αυτόν τον διεστραμμένο ανταγωνισμό μεταξύ ελευθερίας και ισότητας, η τελευταία φυσικά κέρδισε.

Ο Ροβεσπιέρος, προτού συρθεί στην γκιλοτίνα, σχεδίαζε να βάλει όλους τους Γάλλους σε μια στολή και όλες τις Γαλλίδες σε μια άλλη. Ήθελε επίσης να εξαλείψει όλους τους ναούς της εκκλησίας ως «αντιδημοκρατικούς», αφού ήταν ψηλότεροι από όλα τα άλλα κτίρια. 10.

Με το ιδανικό της ισότητας, η αναβίωση της δημοκρατίας από την αρχαιότητα ήταν στενά συνδεδεμένη με τον «εθνικισμό», έναν όρο που οι περισσότεροι Ευρωπαίοι εξομοιώνουν με αυτό που οι Αμερικανοί θα ονόμαζαν εθνισμό (να μην συγχέεται με τον ρατσισμό, που δεν αποτελεί γλωσσολογικό-πολιτιστικό σκεπτικό αλλά βιολογικό). Η βασική κίνηση είναι η επιθυμία για ομοιομορφία, της δίδυμης αδερφής της ισότητας. (Οτιδήποτε είναι ίδιο με κάτι άλλο είναι επίσης και ίσο, αν και δεν είναι απαραιτήτως αληθές και το αντίστροφο.) Μετά το 1789, οι διαφορές έγιναν ύποπτες και έπρεπε να απορριφθούν και να εξαλειφθούν.

Η παραδοσιακή αντίληψη του πολιτισμού μας ήταν πράγματι κάθετη: ο Θεός Πατέρας στον Ουρανό, ο Άγιος Πατέρας στη Ρώμη, ο Βασιλιάς ως ο Πατέρας της Πατρίδας και ο Πατέρας ως Βασιλιάς στην Οικογένεια. (Στις χώρες της Μεταρρύθμισης, ο μονάρχης και όχι ο Πάπας, ήταν ο επικεφαλής της Εκκλησίας.) Συνδεδεμένες με τους Πατέρες ήταν οι Μητέρες, από την Regina Coeli μέχρι τις βασίλισσες και τους διάφορους μητροπολίτες.

Μετά την Επανάσταση, η νέα τάξη έγινε ολοένα και πιο επίπεδη έως ότου οριζοντιοποιήθηκε. Φυσικά, ο λαός καθαυτός δεν θα μπορούσε να κυβερνά. Αντίθετα, οι πλειοψηφίες θα μπορούσαν να κυβερνούν τις μειονότητες, οπότε οι αριθμοί απέκτησαν τεράστια σημασία 11. Ακόμη και η αλήθεια έγινε ζήτημα πλειοψηφίας, οπότε όσο μεγαλύτερη είναι η πλειοψηφία, τόσο πιο «αληθής» είναι η σωστή απάντηση. Το ιδανικό ήταν η συγκατάθεση, η επιβεβαίωση από την πλειοψηφία, η οποία στην απόλυτη μορφή της επιτυγχάνει μία ολοκλήρωση 12. Επομένως, βλέπουμε την ολοκληρωτική ρίζα της δημοκρατίας, που σημαίνει «πολιτικοποίηση» ολόκληρου του λαού. Ακόμη και τα παιδιά, αν και δεν επιτρέπεται να ψηφίσουν, τώρα εκπαιδεύονται προς αυτή την κατεύθυνση.

Ήταν προφανές ότι η νέα τάξη δεν μπορούσε να ανεχτεί καμία μεγάλη ιδιοκτησία και, σύντομα, προέκυψε η απαίτηση να εξαλειφθούν οι κοινωνικές διαφορές που βασίζονται στον πλούτο και το εισόδημα, καθώς και εκείνες που βασίζονται στη γέννηση. Το 1794, η δημόσια οργή στράφηκε επίσης εναντίον των πλουσίων, και μερικοί απαγχονίστηκαν για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Είναι περιττό να πούμε ότι ο νέος οριζόντιος χαρακτήρας έρχεται σε σύγκρουση με τη χριστιανική παράδοση, η οποία δεν σημαίνει ρητά και ισότητα 13.

Στα γαλλικά σχολικά βιβλία, μπορεί κανείς να διαβάσει το «Terreur était terrible, mais grande (η τρομοκρατία ήταν φοβερή, αλλά μεγαλοπρεπής)», το οποίο, ενόψει της απύθμενης ανθρώπινης βλακείας μας, κάποιος θα μπορούσε κάποτε να το πει και για τον Γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό και τον Ρωσικό Διεθνιστικό Σοσιαλισμό. Οι περισσότεροι από τους συγχρόνους μας, υποθέτουν ότι τα θύματα της γκιλοτίνας ήταν σε μεγάλο βαθμό εκφυλισμένοι αριστοκράτες 14 και ότι τα τελικά οφέλη της Επανάστασης ήταν μεγαλύτερα από τις ζημίες ή τις απώλειες που υπέστησαν οι Γάλλοι. Ωστόσο, λίγα μόλις χρόνια πριν από τον εορτασμό της 200ης επετείου της, το 1989, βγήκε ένα πλήθος από καλά τεκμηριωμένα βιβλία, που έριξαν φως σε εκείνα τα φοβερά γεγονότα. Ήδη το 1986, ο Γάλλος επίτροπος Bernard Antony προειδοποίησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στράσμπουργκ να μην γιορτάσει το 1789, δεδομένου ότι είχε εκθρέψει τον εθνικοσοσιαλισμό και διεθνιστικό σοσιαλισμό 15. Την ίδια περίπου εποχή ήρθαν οι αποκαλύψεις του Francois Furet, του Simon Schama και, πάνω απ ‘όλα, του Reynald Secher, για τον τρομακτικό τόμο του οποίου ο καθηγητής Jean Meyer έγραψε ότι δεν μπορούσαν καν να ειπωθούν ούτε οι χειρότερες και οι πιο αηδιαστικές φρικαλεότητες 16.

Μας λένε ότι σε αυτό το σαδιστικό όργιο, οι έγκυες γυναίκες πιέζονταν σε πρέσες φρούτων και κρασιών, οι μητέρες και τα παιδιά τους ψήνονταν σιγά-σιγά σε φούρνους αρτοποιών και τα γεννητικά όργανα των γυναικών γεμίζονταν με μπαρούτι και εκρηγνύονταν. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με αυτές τις απίστευτες φρίκες και δεν πρέπει να εκπλήσσομαι που τις επικαλείται ο de Sade, αφού τα πορνογραφικά του γραπτά περιέχουν μακρά φιλοσοφικά και αντιθρησκευτικά χωρία. Τα ανοσιουργήματα και οι σκληρότητες της Γαλλικής Επανάστασης ήταν τόσο ποταπής φύσης που, ενώπιον τους, οι Εθνικοσοσιαλιστές και οι Διεθνιστές Σοσιαλιστές φαίνονται ανθρωπιστές συγκριτικά 17. Οι εορτασμοί το 1989 για την Γαλλική Επανάσταση, επικεντρώθηκαν μονομερώς στη «Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» (στη σκιά της γκιλοτίνας) και δεν ανέφεραν καν την πτώση της Βαστίλης με τις πιο επιζήμιες λεπτομέρειες της 18.

Η εφεύρεση της γκιλοτίνας ήταν ψυχολογικά ένα βήμα προς τη «νέα κατεύθυνση»: ο μηχανισμός της ταχείας δολοφονίας. Ωστόσο, η Γαλλική Επανάσταση άφησε κάτι πολύ χειρότερο από τη γκιλοτίνα, επειδή ήταν μόνιμο: μια ριζική αλλαγή στη φύση των πολέμων, που έκανε ακόμα πιο εκτεταμένη αυτή την ανθρώπινη καταστροφή, καθώς και εντατική – la levee des masses, την στρατολόγηση.

III

Η κοινωνική πυραμίδα στη νέα οριζόντια τάξη είχε τώρα ανατραπεί και η ποσότητα, όχι η ποιότητα, επικράτησε. Ο καθένας είχε τα ίδια δικαιώματα – ένα πραγματικά μικροσκοπικό μερίδιο στις αποφάσεις, αποτελεσματικό μόνο, αν ήταν μέλος της πλειοψηφίας – αλλά και τις ίδιες υποχρεώσεις. Θα μπορούσε κανείς να ψηφίσει για έναν εκπρόσωπο, αλλά με τη σειρά του, ένας άντρας είχε το καθήκον να υπερασπίζεται τη χώρα του (ή να συμμετέχει στις επιθέσεις της σε άλλα κράτη), κάτι που μπορεί να σημαίνει αγγαρείες σε στρατώνες, αιχμαλωσία, τραύματα, ακρωτηριασμούς ή ακόμη και θάνατο. Ο στρατολογημένος σχεδόν έπαυσε να είναι πραγματικός άνθρωπος, καθώς εκδιώχθηκε από την ιδιωτική του ζωή και έγινε απλά ένα «άτομο», η μοίρα του οποίου αποτελούσε μόνο το τελευταίο αδιαίρετο μέρος ενός συλλογικού συνόλου 19. Ο Hippolyte Taine περιγράφει τα αποτελέσματα αυτής της επιστροφής στο στάδιο των πρωτόγονων φυλών με αυτές τις ηχηρές λέξεις, που λαμβάνονται από το έργο του «Origines de la France contemporaine»:

«Κάποιος θέτει στα χέρια του κάθε ενήλικα ένα ψηφοδέλτιο, αλλά στο πίσω μέρος του κάθε στρατιώτη ένα πολεμικό σακίδιο: με τι υποσχέσεις σφαγής και πτώχευσης για τον 20ό αιώνα, με τι εξοργιστική δολιότητα και δυσπιστία, με τι απώλεια υγιούς προσπάθειας, με τι διαστρέβλωση των παραγωγικών ανακαλύψεων, συνοδευόμενη από τη βελτίωση των μέσων καταστροφής, από την ανάκαμψη, προς τις κατώτερες και άθλιες μορφές παλαιών πολεμοχαρών κοινωνιών, από το βήμα προς τα πίσω προς τα εγωιστικά και βάναυσα ένστικτα, προς τα αισθήματα, τον τρόπο και την ηθική των αρχαίων πόλεων και των βαρβαρικών φυλών, το γνωρίζουμε πολύ καλά» 20.

 

Μία από τις πιο άμεσες και εξευτελιστικές συνέπειες της γενικής στρατιωτικής θητείας σε μια εποχή πολέμου ήταν η «κατήχηση» των στρατολογημένων. Ήταν στη συντριπτική πλειοψηφία τους αθώοι, και σε μεγάλο βαθμό ακόμη και απρόθυμοι, πολίτες, των οποίων ο ενθουσιασμός για μάχες και θάνατο ήταν περιορισμένος. Κατά συνέπεια, διδάσκονταν να μισούν τον εχθρό, υποβαθμισμένοι σε σημείο κακίας και απογυμνωμένοι από κάθε αρετή. Αυτό διέφερε από προηγούμενες εποχές, όταν οι στρατιώτες ήταν άνδρες-κύριοι καθώς και κακοποιοί – που αγαπούσαν να αγωνίζονται και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε οποιονδήποτε τους διέταζε και τους πλήρωνε καλά. Ο πρίγκιπας Ευγένιος της Σαβοΐας είχε προσφέρει μάταια τις υπηρεσίες του στη Γαλλία, αλλά κατέληξε ένδοξος στρατιωτικός ήρωας των Αψβούργων. Το ίδιο συνέβη τελικά με τον βαρόνο Gideon Loudon (Laudon), γεννημένο στη Λιβάνια, αλλά με Σκοτσέζικη καταγωγή, του οποίου ο πατέρας ήταν αξιωματικός των σουηδικών υπηρεσιών. Ο Loudon, όμως, υπηρέτησε πρώτα στον Ρωσικό Στρατό, και έπειτα πρόσφερε την εμπειρία του στον Φρειδερίκο Β’ της Πρωσίας. Εκδιωγμένος, ο Loudon εντάχθηκε στον μεγάλο αυστριακό στρατό του ιερού Ρωμαίου αυτοκράτορα και νίκησε τον Φρειδερίκο στη μάχη 21.

Μέχρι τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, η συντριπτική πλειοψηφία των «νεοσύλλεκτων» είχε μικρή εκπαίδευση (μαζικός αναλφαβητισμός επικρατούσε για γενιές) και έπρεπε να υπηρετήσει μεγάλες περιόδους στον στρατό, συχνά τρία, μερικές φορές τέσσερα χρόνια. Όσοι είχαν πτυχίο (ηλικίας 18 έως 19 ετών) υπηρετούσαν μόνο έναν χρόνο, λάμβαναν προμήθεια και γινόντουσαν αξιωματικοί. Η ιδέα ήταν να εκπαιδεύονται στρατιώτες στα όπλα, καθώς και ως έφεδροι, να καλούνται περιοδικά για να κάνουν ασκήσεις. Η απώλεια χρόνου για όλους ήταν σημαντική.

Ωστόσο, εάν μια μεγάλη δύναμη υιοθετούσε αυτό το σύστημα, ανάγκαζε άλλες χώρες στην ίδια ήπειρο, για να μην υστερούν σε αριθμούς, να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Και δεδομένου ότι οι ευρωπαϊκές μοναρχίες γνώρισαν οδυνηρά την αριθμητική υπεροχή των γαλλικών στρατών κατά τους ναπολεόντειους πολέμους, ως «συνταγματικές» μοναρχίες, έπεσαν στο δημοκρατικό καζάνι, και αυτές ήταν τώρα θύματα ενός φαινομένου που ονομάζεται «μιλιταρισμός», με αποτέλεσμα την «Αρματωμένη Ορδή». Η Αγγλία, βασιζόμενη στην «έξοχη απομόνωσή της», ήταν μια εξαίρεση στον κανόνα, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες, πολιτικά ήδη θύμα της «Γαλλικής Σχολής», κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ των κρατών στρατολογούσαν όχι μόνο τους πολίτες τους αλλά και ξένους στο έδαφός τους. Αν και δεν μπορούσαν να ψηφίσουν, κέρδιζαν χρήματα. Έτσι, τα μετρητά εξοφλήθηκαν με αίμα. Η εθελοντική στρατιωτική θητεία, ωστόσο, είναι ένα διαφορετικό θέμα. Σε πρώτο επίπεδο, μπορεί να βασιζόταν σε μία επιθυμία για μάχη 22, σε δεύτερο μπορεί να αφορούσε τη γοητεία της στρατιωτικής ζωής 23 και την ανώτερη επιθυμία να υπερασπιστεί τη χώρα του ή να εκπληρώσει ένα μεγάλο ιδανικό 24.

Στο βιβλίο από το οποίο αναφέραμε τον Taine, ο Αμερικανός συγγραφέας Hoffman Nickerson γράφει:

«Κατά τον τελευταίο αιώνα και μισό, ο πολιτισμός έχει αναδημιουργήσει την ένοπλη ορδή. Παλαιότερα σπάνια, έχει γίνει το αποδεκτό όργανο κάθε μεγάλης στρατιωτικής προσπάθειας. Ωστόσο, δεν ήρθε από μόνη της. Ακριβώς πριν από εκατόν πενήντα χρόνια το 1789 – λίγο μετά την προσπάθεια των Ηνωμένων Πολιτειών να προστατευθούν από τη δημοκρατία με το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα – ξεκίνησε η Γαλλική Επανάσταση. Από εκείνη τη στιγμή μέχρι σήμερα, οι δημοκρατικές ιδέες έχουν κυριαρχήσει στην πολιτική, ακριβώς όπως ο μαζικός στρατός κυριάρχησε στον πόλεμο. Είναι η θέση αυτού του βιβλίου ότι οι δύο είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους μαζί με ένα τρίτο πράγμα, τη βαρβαρότητα» 25.

 

IV

Το γεγονός ότι οι μονάρχες εμφανίστηκαν με στρατιωτικές στολές και προβλήθηκαν πρωταρχικά ως επικεφαλής του στρατού συμβόλιζε επίσης τον συμβιβασμό της μοναρχίας με τη δημοκρατία του δέκατου ένατου αιώνα. Η οριζόντια-ταυτοτική τάξη λάμβανε όλο και περισσότερο «εθνικό» χαρακτήρα και η γενική τάση κινήθηκε προς το εθνικά ενοποιημένο κράτος. Αντιμετωπίσαμε τον «παν-γερμανισμό», τον «παν-ιταλισμό» (το κίνημα Risorgimento), ακόμη και τον «παν-σλαβισμό», ο οποίος υπερέβη τα «ελάσσονα» εθνικά σύνορα 26.

Παράλληλα με την εξέλιξη αυτή, βλέπουμε στις γερμανικές και σλαβικές περιοχές την άνοδο των συλλογικών γυμναστικών κινημάτων, καλλιεργώντας ένα βίαιο εθνικιστικό πνεύμα εκδηλωμένο με γιγάντιες «συγχρονισμένες» επιδείξεις 27. Αυτή η σωματική άσκηση συνεπαγόταν επίσης έναν παραστρατιωτικό στόχο, να εντυπωσιάσει το κοινό με αριθμούς 28. Αναμφισβήτητα, έχουμε εδώ μια από τις ψυχολογικές ρίζες του εθνικοσοσιαλισμού. Οι Κομμουνιστές επίσης λάτρευαν συγχρονισμένες, ομοιόμορφες, μαζικές παραστάσεις. Η οριζοντιοποίηση έγινε εικόνα.

Αυτό είναι μέρος του ακόμα «μικτού» μετασχηματισμού του δέκατου ένατου αιώνα. Το νέο ιδεώδες, το εθνολογικά ομοιόμορφο κράτος, είναι περισσότερο εναρμονισμένο με τη στρατιωτικοποίηση και την ανάπτυξη κοινοβουλευτικών θεσμών απ’ ό,τι το εθνικά μεικτό κράτος. Ο Mark Twain μας έδωσε μία μαρτυρία για την κοινοβουλευτική ζωή στη Βιέννη 29, και ο John Stuart Mill επέμεινε ότι η δημοκρατία είναι προβληματική σε ένα πολυγλωσσικό κράτος 30 – δεν είναι περίεργο, αφού οι ολοκληρωτικοί θεσμοί χρειάζονται γλωσσική ομοιομορφία. Προστίθεται το γεγονός ότι η εθνική πλειοψηφία, μέσω του κόμματός της (ή κόμματα), επιδιώκει να κυβερνήσει δημοκρατικά, όχι όμως με φιλελεύθερο τρόπο, τις μειονότητες.

Η πολυγλωσσία δημιουργεί τεράστιες δυσκολίες τόσο στο κοινοβούλιο όσο και στον στρατό. Ως εκ τούτου, παρατηρούμε την εχθρότητα της Γαλλικής Επανάστασης προς τη χρήση μη γαλλικών γλωσσών στη Δημοκρατία. Η άνοδος της δημοκρατίας και του εθνοτικού εθνικισμού έγινε συγχρόνως. Αυτές οι δύο οριζόντιες μαζικές ιδεολογίες συνδυάστηκαν εύκολα στο όνομα του Δήμου . Είναι σημαντικό ότι οι ένοπλες δυνάμεις της κόκκινης «Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας» ήταν η στρατολογημένη και ιδεολογικά εκπαιδευμένη Nationale Volksarmee, ο «Εθνικός Λαϊκός Στρατός», στο όνομα του οποίου ο όρος «λαός» εμφανίζεται σε δύο μορφές. Ωστόσο, όταν ο μοναρχικός ευγενής Charles de Gaulle πρότεινε στον Σοσιαλιστή Léon Blum να μετατρέψει τον γαλλικό στρατό σε ένα armée du métier, έναν καθαρά επαγγελματικό στρατό αποτελούμενο από εθελοντές, το σχέδιό του απορρίφθηκε αμέσως ως ένα δεξιό μη δημοκρατικό τέχνασμα. Ένας τέτοιος στρατός θα μπορούσε εύκολα να κινητοποιηθεί εναντίον του λαού και θα μπορούσε να αναπτύξει ένα στρατιωτικό πνεύμα , το οποίο θα ήταν εντελώς «αντιδημοκρατικό».

V

Μιλήσαμε ήδη για την κατήχηση των νεοσύλλεκτων, η οποία, φυσικά, είναι σημαντική σε μια περίοδο πολέμου. Ένα ακόμη μεγαλύτερο κακό είναι το γεγονός ότι, από τη στιγμή που οι νεοσύλλεκτοι προέρχονται από τον πληθυσμό γενικότερα, ο λαός πρέπει να υποστεί κατήχηση, με άλλα λόγια, να οδηγηθεί στο να μισεί τον εχθρό σε συλλογικό επίπεδο. Για το σκοπό αυτό, οι σύγχρονες κυβερνήσεις επικαλούνται την υποστήριξη των μέσων μαζικής ενημέρωσης, τα οποία στη συνέχεια ενημερώνουν τον λαό για το τη δολιότητα του εχθρού (με ελάχιστη ή καθόλου ευαισθησία για την αλήθεια). Η επίθεση υπογραμμίζει την κακία και την κατωτερότητα του εχθρικού έθνους και τις κακές πράξεις που διαπράττουν οι ένοπλες δυνάμεις του, οι οποίες αποτελούνται από δειλούς, πληβείους που στρατολογούνται από έναν δαιμονικό λαό.

Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Δυτικοί Σύμμαχοι, που ήταν πιο δημοκρατικοί, ήταν επίσης πιο εξειδικευμένοι στην οργάνωση συλλογικού μίσους. Εκμεταλλευόμενοι την ηλιθιότητα των μαζών (παντού!), Μπορούσαν να εκτυπώσουν σχεδόν οτιδήποτε, και ακόμη και οι πιο ανόητοι ισχυρισμοί, για παράδειγμα, ότι οι Γερμανοί στρατιώτες έκοβαν τα χέρια Βέλγων μωρών, πιστεύονταν εύκολα.

Ο Louis Raemaekers, ένας Ολλανδός στην υπηρεσία των Συμμάχων, παρήγαγε απίστευτα κακόφημα σχέδια που απεικόνιζαν θηριωδίες που διαπράχθηκαν από τον Γερμανικό Στρατό. Ένα από τα χειρότερα έδειχνε μια γυμνή Γαλλίδα κοπέλα που σταυρώθηκε και χτυπήθηκε από αξύριστους, βρομιάρηδες Γερμανούς στρατιώτες. Τίποτα τέτοιο δεν κατασκευάστηκε από τις Κεντρικές Δυνάμεις 31.

Σε ένα αξέχαστο βιβλίο, ο Georges Bernanos περιέγραψε τις ανοησίες της γαλλικής πολεμικής προπαγάνδας της εποχής. Σύμφωνα με τον Bernanos, οι Γάλλοι έλεγαν ότι τα γερμανικά σώματα στο πεδίο της μάχης είχαν χειρότερη δυσοσμία από εκείνη των Γάλλων και ότι οι Γερμανοί ήταν γελοίοι δειλοί που δεν θα τολμούσαν να διακόψουν την άνετη ζωή του Γάλλου πεζικάριου στα χαρακώματα τους. Ήταν δόλια προπαγάνδα του χειρότερου είδους 32. (Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των γαλλικών ανταρσιών το 1917, ολόκληρα τάγματα αποδεκατίστηκαν, δηλαδή, κάθε 10ος άνθρωπος εκτελέστηκε. Ο πόλεμος, επομένως, δεν ήταν τόσο διασκεδαστικός ή άνετος).

Φυσικά, ο πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν αποτελούσε πλέον πόλεμο μεταξύ μοναρχών, αλλά ήδη αυτό που οι Γερμανοί ονόμαζαν ένα Völkerringen, έναν πόλεμο ανάμεσα στα έθνη, τουλάχιστον μέχρι το 1917, όταν έπεσε η ρωσική μοναρχία και έκανε την είσοδο της Αμερικής πολιτικά εφικτή. Στη συνέχεια, έγινε μια ιδεολογική σταυροφορία «για να γίνει ο κόσμος ασφαλής για τη δημοκρατία», όπως συνέβη στο τέλος του δέκατου όγδοου αιώνα, όταν η Γαλλία αμφισβήτησε ιδεολογικά την Ευρώπη.

Ήταν ενδιαφέρον να δούμε πώς οι εντάσεις ήταν διαφορετικές στα δύο μέτωπα, την Ανατολή και τη Δύση. Στην Ανατολή, μέχρι το 1917, ήταν ακόμα ένας αγώνας ανάμεσα σε τρεις αυτοκράτορες, ο οποίος ήταν ο λόγος για τον οποίο το παλιό στυλ εκεί επιβίωσε με κάποιο τρόπο και συνέχισε σε υψηλότερο επίπεδο. Ήταν ακόμα ένας πόλεμος μεταξύ κυρίων 33,  ένα γεγονός εμφανές όχι μόνο στο μέτωπο, αλλά και εμφανές στις πατρίδες τους. Στη Ρωσία, οι τεχνίτες και οι έμποροι μεταξύ των φυλακισμένων απελευθερώνονταν συχνά και, μέχρι να αναλάβουν οι μπολσεβίκοι, κέρδιζαν πολλά χρήματα. Οι «Ξένοι Εχθροί» φυλακίστηκαν στη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και τη Γερμανία, αλλά όχι στην Αυστρία 34.

VI

Ένας πόλεμος ανάμεσα σε ολόκληρα έθνη εξελισσόμενος σε μια ιδεολογική σταυροφορία – η λέξη «σταυροφορία» έχει σχεδόν θρησκευτικές υπόνοιες – αναγκάζεται να αποκτήσει καθολικά και ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά 35. Οι ολοκληρωτιστές μπορούσαν να αναζωπυρώσουν πιο εύκολα τον ζήλο των στρατιωτών τους, επειδή λειτουργούσαν σε ένα αυταρχικό πλαίσιο. (Αυτό εξηγεί επίσης γιατί ο γερμανικός στρατός πολέμησε καλά σε μια απελπιστικά αμυντική μάχη στα μετόπισθεν για περισσότερο από δύο χρόνια, μεταξύ 1942 και 1945.)

Ωστόσο, η προπαγάνδα μίσους των δημοκρατιών ήταν επιτυχής. Έτσι, σε συνδυασμό με ρατσιστικά κίνητρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να τοποθετήσουν ολόκληρο τον ξένο και αμερικανικό πληθυσμό Ιαπωνικής καταγωγής της Δυτικής Ακτής σε στρατόπεδα συγκέντρωσης – μια τακτική του πολέμου που ανέπτυξαν οι Βρετανοί κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Μπόερς. Υπήρχαν μεταξύ αυτών Αμερικανοί πολίτες με μόνο έναν Ιάπωνα παππού, ο οποίος έμοιαζε καυκάσιος και δεν μιλούσε γρι ιαπωνικά 36.

Ομοίως, μετά την τελική μαζική παράδοση των Γερμανών στρατιωτών τον Μάιο του 1945, δεν αντιμετωπίστηκαν ως απλοί αιχμάλωτοι πολέμου, οι οποίοι προστατεύονταν από τη Σύμβαση της Χάγης, αλλά ως DEF («Αφοπλισμένες Εχθρικές Δυνάμεις») και αντιμετωπίστηκαν άθλια. Είχαν λιμοκτονηθεί και τελικά υπέστησαν τεράστιες απώλειες – ίσως μέχρι ένα εκατομμύριο 37. Η αγανάκτηση για τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, εντούτοις, έπαιξε μόνο έναν μικρό ρόλο σε αυτή την «πολιτική», διότι τα γεγονότα σχετικά με τις γερμανικές θηριωδίες του πολέμου ήταν σε μεγάλο βαθμό αδιανόητα. Οι άνθρωποι ενθυμούνταν τα ψέματα που διαδόθηκαν για τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου 38

Με την είσοδό στην εποχή της «αρματωμένης ορδής», οι πόλεμοι έλαβαν αναπόφευκτα νέες μορφές και άλλο χαρακτήρα. Η ιδέα δεν ήταν πλέον να ξεπεράσεις τον εχθρό και απλώς να κερδίσεις μάχες, αλλά – δεδομένου ότι πρόκειται για πόλεμο μεταξύ λαών και ιδεολογιών – να σκοτώσεις όσο το δυνατόν περισσότερους εχθρούς, με αποτέλεσμα οι πόλεμοι να έχουν εξοντωτικό χαρακτήρα. Οι μισθοφόροι του παρελθόντος ανήκουν σε διαφορετικές εθνικότητες και, όταν «στρατολογούνταν», θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για διαφορετικούς λόγους και πράξεις από τον εργοδότη τους, ή μάλιστα να «πωλούνται» σε άλλον. Αυτός που πουλούσε τον εαυτό του, μπορούσε μετά να πωληθεί και σε άλλον 39.

Δεδομένου ότι οι πόλεμοι εξελίχθηκαν από συγκρούσεις μεταξύ βασιλιάδων σε συγκρούσεις μεταξύ μαζών ανθρώπων, ολόκληρα έθνη συλλογικά έγιναν εχθροί άλλων εθνών. Ως εκ τούτου, οι πόλεμοι θα μπορούσαν τελικά να διεξάγονται εναντίον πολιτών – όχι μόνο εναντίον πολιορκημένων πόλεων, αλλά εναντίον ολόκληρων πληθυσμών ανδρών, γυναικών και παιδιών. Και δεδομένου ότι η τεχνολογία μας είχε δώσει την αεροπορία, είχε γίνει δυνατή η επίθεση σε χωριά και σε πόλεις στην ενδοχώρα του εχθρού, αντί επίθεσης μόνο στους εχθρικούς στρατιώτες στις πρώτες γραμμές.

Οι Γάλλοι, πρωτοπόροι στην αεροπορία, ξεκίνησαν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο βομβαρδίζοντας μια πομπή του Corpus Christi στην Καρλσρούη σκοτώνοντας παιδιά και οι Γερμανοί ακολούθησαν με ρίψη βόμβων από Ζέπελιν στις βρετανικές πόλεις και πυραυλικών βλημάτων στο Παρίσι από απόσταση 80 μιλίων. Οι Γάλλοι έπρεπε να πεθάνουν, ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου. Αυτό φάνηκε εντάξει. Η Ευρώπη είχε πέσει τόσο χαμηλά.

Περιέργως, ήταν το Τρίτο Ράιχ (αν και σχεδίαζε επιθετικούς πολέμους) που επιθυμούσε να απαγορεύσει τον εναέριο πόλεμο, εκτός από καλά καθορισμένα μέτωπα μάχης. Το 1935, οι Γερμανοί, θέλοντας τη σύναψη ενός συμφώνου για απαγόρευση πολέμων στην ενδοχώρα, το πρότειναν στη Μεγάλη Βρετανία, η οποία τότε είχε μια κυβέρνηση των Εργατικών. Ωστόσο, η προσφορά απορρίφθηκε με το σκεπτικό ότι όλες οι προσπάθειες για τον εξανθρωπισμό του πολέμου θα καθιστούσαν τους πολέμους πιο αποδεκτούς και έτσι θα ήταν ένα πλήγμα για τον ευγενή σκοπό του πασιφισμού. Στην πραγματικότητα, όλοι οι σημαντικοί Βρετανοί συγγραφείς επιβεβαιώνουν τη θέση ότι, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο εναέριος πόλεμος ξεκίνησε τον ολοκληρωτικό πόλεμο – πόλεμο στα άκρα του – που θέλησαν και τελειοποίησαν οι δημοκρατίες και όχι οι Εθνικοσοσιαλιστές. Οι γερμανικές επιθέσεις εκτός της ζώνης του πολέμου ήταν πάντα επιθέσεις αντιποίνων. Κάποιοι Βρετανοί συγγραφείς απλώς παραδέχτηκαν με φρίκη το γεγονός αυτό. Ο Τσόρτσιλ, πάνω απ’ όλους, περηφανεύτηκε γι’ αυτό 40. Ο στρατηγός J.F.C. Fuller δήλωσε ότι «ήταν ο κ. Τσόρτσιλ που άναψε το φιτίλι που πυροδότησε έναν πόλεμο ολοκληρωτικής καταστροφής και τρομοκρατίας ασυναγώνιστο από την εποχής της εισβολής των Σελτζούκων» 41. Ο πόλεμος έφθασε στα χαμηλά όλων των εποχών με την καταστροφή της Δρέσδης, της Γερμανικής Φλωρεντίας, με απώλεια 204.000 ζωών 42 και την εξολόθρευση της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι 43. Παρόλο που οι Ιάπωνες ζήτησαν απελπισμένα δύο φορές συνθήκες ανακωχής το 1945, τον Απρίλιο μέσω του Βατικανού και τον Ιούλιο μέσω της Μόσχας, η απάντηση ήταν μόνο η φημολογούμενη και ανόητη φόρμουλα «άνευ όρων παράδοσης». (Ο αμερικανικός λαός δεν γνώριζε τίποτα γι’ αυτό, και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όχι μόνο χιλιάδες Ιάπωνες έχασαν τη ζωή τους μάταια, αλλά έτσι πέθαναν και αμέτρητοι Αμερικανοί στρατιώτες.). Το μίσος που προκάλεσε η προπαγάνδα φόρτισε την οριζόντια συλλογική νοοτροπία σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο πόλεμος στον Ειρηνικό, όπως λέει ο Αμερικανός σοσιαλιστής ηγέτης Νόρμαν Τόμας, έλαβε τον χαρακτήρα μιας στρατιωτικά οργανωμένης φυλετικής εξέγερσης.

Η ρατσιστική πτυχή αυτού του πολέμου επέτυχε μια πολύ συγκεκριμένη έκφραση σε ένα αξιοσημείωτο περιστατικό: ένας Αμερικανός στρατιώτης έστειλε στον Πρόεδρο Ρούσβελτ έναν χαρτοκόπτη, κατασκευασμένο από το μηρό ενός Ιάπωνα στρατιώτη που σκοτώθηκε εν ώρα καθήκοντος. Ο Πρόεδρος του έγραψε μια ευχαριστήρια επιστολή και εξέφρασε την ελπίδα να λάβει περισσότερα τέτοια δώρα. Τα νέα έφτασαν στους Ιάπωνες, οπότε ο Ken Harada, Ιάπωνας πρεσβευτής στο Βατικανό, αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί μέσω των ρωμαϊκών σταθμών. Ο πρόεδρος άλλαξε τότε άποψη και υποσχέθηκε να δώσει στο μαχαίρι μια αξιοπρεπή ταφή 44.

Μια ακόμα σοβαρότερη ένδειξη καθαρού βαρβαρισμού εμφανίστηκε στο βομβαρδισμό ενός αρχηγείου της Γκεστάπο στη Χάγη, αφήνοντας 800 Ολλανδούς νεκρούς. Ακόμη χειρότερο ήταν τα 3.500 θύματα του «μαζικού βομβαρδισμού» της Χάβρης λίγο πριν την απελευθέρωσή της, αλλά μετά την εκκένωση από της τους Γερμανούς. Ο De Gaulle ήταν εξοργισμένος, αλλά οι Βρετανό-Αμερικανοί σύμμαχοι δικαιολογήθηκαν λέγοντας: «Πιστεύαμε πραγματικά ότι οι Gerries (σ.σ. «Γερμαναράδες») ήταν ακόμα στην πόλη!» Στη συνέχεια ο de Gaulle χτύπησε κόκκινο. Στέλνοντας στο θάνατο 3500 Γάλλους μόνο για να σκοτώσει μερικούς Γερμανούς! 45. Πήγε στη Χάβρη για την ταφή τους, επικεφαλής της πομπής με τον κλήρο.

Ούτε υπήρξε σεβασμός στους πολιτιστικούς θησαυρούς του Παλαιού Κόσμου. Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί κατηγορήθηκαν ότι κατέστρεψαν τον καθεδρικό ναό Ρέϊμς (με τη δικαιολογία ότι παρατηρητές ήταν κρυμμένοι στο κρηπίδωμα) και έχοντας σκόπιμα καεί τμήματα της Λουβέν-Λεύουεν, επειδή πολίτες πυροβόλησαν στα στρατεύματά τους. Αλλά ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν πολύ πιο προοδευτικός, πράγμα που σημαίνει ότι η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική είχαν υποχωρήσει κατά τα προηγούμενα 200 χρόνια υπό την «λαϊκιστική» κυριαρχία και είχαν φτάσει στο πολιτιστικό και ηθικό επίπεδο του Gadle του Dahomey ή του Idi Amin Dada της Ουγκάντας 46. Οι επιδρομές στη Γερμανία ονομάστηκαν «Baedecker Raids» επειδή, φοβούμενοι για την ασφάλειά τους, οι πιλότοι των συμμάχων πετούσαν πολύ ψηλά και άδειαζαν τα φορτία τους στα ιστορικά κέντρα των πόλεων, καταστρέφοντας τα ωραιότερα κτίρια, αλλά πλήττοντας την πολεμική παραγωγή του εχθρού ελάχιστα. Οι καρδιές της Φρανκφούρτης, του Μονάχου, της Νυρεμβέργης, του Αμβούργου και της Βρέμης κατεδαφίστηκαν, αλλά τα βιομηχανικά κέντρα που τις περιέβαλλαν επιβίωσαν. (Κάποιοι εκπρόσωποι της Συμμαχίας εξήγησαν ότι κάποιος ήθελε να χτυπήσει τις κατοικίες των εργαζομένων, ενώ άλλοι πίστευαν ότι η καταστροφή της γερμανικής «Kultur» θα κατέστρεφε τη ναζιστική αλαζονεία.) Ωστόσο, αυτό το όργιο αίματος συνέβαλε ελάχιστα στη νίκη των συμμάχων. Η IG-Farben και άλλες μεγάλες επιχειρήσεις λειτουργούσαν ως το πικρό τέλος.

Ένα από τα χειρότερα και πιο ανόητα επιτεύγματα ήταν η καταστροφή από τον αμερικανικό στρατό της αρχαίας ιταλικής μονής Monte Cassino. Οι Σύμμαχοι είχαν ενημερωθεί ότι δεν υπήρχαν γερμανικά στρατεύματα μέσα, αλλά επειδή το κτίριο παρέμεινε άθικτο, στις Ηνωμένες Πολιτείες τέθηκε μια χροιά και κραυγή που έλεγε ότι η διατήρηση της μονής θα σήμαινε υποταγή στα «Ρωμαϊκά καθολικά συμφέροντα» εις βάρος των αμερικανικών ζωών . «Τα αγόρια μας» θα έπρεπε να πεθάνουν για να ευχαριστήσουν τον Πάπα! Τέλος, ο στρατός ενέδωσε για να ενισχύσει το «πατριωτικό μέτωπο». Η vox populi δεν έπρεπε να αγνοηθεί και ελήφθη πολιτική απόφαση, όχι στρατιωτική απόφαση. Το παλιό κτίριο καλύφθηκε σε φλόγες, καθιστώντας έτσι ασφαλές για τους Γερμανούς να καταλάβουν τα ερείπια, ενώ το να υπερασπιστούν ένα τεράστιο κτίριο κάτω από βολές πυροβολικού θα ήταν αυτοκτονικό. Τώρα οι Αμερικανοί στρατιώτες αντιμετώπιζαν έναν εχθρό πολύ πιο εδραιωμένο και πιο προστατευμένο από τους βράχους της κατεστραμμένης μονής. Δεν θα μπορούσαν να τους θάψουν οι τοίχοι που έπεφταν. Οι συμμαχικές απώλειες έγιναν πολύ μεγαλύτερες, όπως και εκείνες των φτωχών προδομένων Πολωνών που έπρεπε να πολεμήσουν μαζί τους, αλλά η κοινή γνώμη ήταν ικανοποιημένη: ο πόλεμος διεξήχθη δημοκρατικά 47.

Ωστόσο, τι σκέφτηκαν οι Αμερικανοί στρατιώτες για τέτοιες ανεπανόρθωτες απώλειες αρχιτεκτονικής ομορφιάς; Ένας αξιωματικός τοποθετημένος κοντά στο Benevento, όταν ρωτήθηκε αν είχε οποιεσδήποτε αμφιβολίες, απάντησε σε έναν Αμερικανό δημοσιογράφο: «Δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να γίνει γι ‘αυτό. Η Ιταλία είναι απλώς βαρετή με εκκλησιαστικά μνημεία».

Δυστυχώς, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε μια άλλη θανατηφόρα πτυχή: το κίνημα αντίστασης, χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από το «κοινό» της Δυτικής Συμμαχίας. Πρέπει να γίνει μια εξαίρεση για την πολωνική Armia Kraiowa, καθώς και για τους Εβραίους μαχητές, επειδή οι Εθνικοσοσιαλιστές, όπως και οι Διεθνιστές Σοσιαλιστές, ήθελαν να τους στερήσουν τις ανώτερες τάξεις τους ή να τους εξοντώσουν εντελώς 48. Χωρίς νομικά όργανα προς υπεράσπισή τους, είχαν το ηθικό δικαίωμα να πολεμήσουν για την ίδια τους την ύπαρξη 49. Ωστόσο, όπως και σε άλλες χώρες, ο στρατός κατοχής δεν είχε άλλα μέσα για να καταπολεμήσει αυτούς τους ύπουλους επιτιθέμενους, αλλά να πάρει ομήρους και να τους πυροβολήσει. Τα μη δημοκρατικοποιημένα έθνη δεν συμμετείχαν σε τέτοιες δραστηριότητες και, πολύ συχνά, οι «αντιστασιακοί» ήταν πρώην συνεργάτες που, αισθανόμενοι ότι το Τρίτο Ράιχ ήταν χαμένο από χέρι, άλλαξαν στρατόπεδο 50. Προφανώς, η γαλλική Résistance έγινε πραγματικά ενεργή μόνο μετά την κατάρρευση της Εθνικής-Διεθνούς Συμμαχίας. Υπήρξε ένας προκάτοχος του πολιτικού Résistance, αφού η Γαλλία έγινε δημοκρατία το 1870, με τη μορφή των franc-tireurs, σε πλήρη συμφωνία με την αυξανόμενη οριζοντιοποίηση. Κάποιος δεν είχε δικαίωμα να συμμετέχει σε πόλεμο χωρίς να φοράει το «έμβλημα του βασιλιά». Η εναλλακτική λύση ήταν να εκπέσει στο επίπεδο των αγρίων. Αυτό ήταν κάπως διαφορετικό στην περίπτωση των Βαλκανίων, όπου, μετά από 500 χρόνια τουρκικής κυριαρχίας, η χριστιανική παράδοση είχε σπάσει και κάποιος πήγαινε στον πόλεμο «συλλογικά», όπως είδαμε οδυνηρά σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Αρχικά είχαμε τον εθνικιστικό κομιτατζή, μετά τον ιδεολογικό παρτιζάνο 51.

VII

Ένα από τα χειρότερα αποτελέσματα του εκδημοκρατισμού των πολέμων ήταν – και παραμένει – η δυσκολία να τερματιστεί ένας πόλεμος με ειρήνη ή, τουλάχιστον, με μεγάλες περιόδους ειρήνης. Σε μια μερικώς ή πλήρως δημοκρατική τάξη, έχοντας αγωνιστεί με στρατιώτες, ένας κυβερνάται σε μεγάλο βαθμό από εκπροσώπους του λαού που δεν σκέφτονται ιστορικά, αλλά πολιτικά. Από ιστορία, οικονομία, πολιτισμικές νοοτροπίες και γεωγραφία, δεν ξέρουν τίποτα. Επιπλέον, σκέφτονται «προσωπικά», όχι δυναστικά. Τι έχουν κατά πρώτο λόγο υπόψη; Την ευημερία των εγγονών τους και των δισέγγονων τους; Ή τη νίκη στις επόμενες εκλογές; Επιπλέον, οι στρατιώτες που επιστρέφουν, αν πολεμούν στη νικηφόρα πλευρά, θέλουν να δουν τους καρπούς της ταλαιπωρίας τους, κι έτσι επιθυμούν μια «ειρήνη» με μέγιστο κέρδος για τη χώρα τους. (Οι μισθοφόροι σκέφτονταν διαφορετικά. Σκεφτόντουσαν την επόμενη δουλειά τους.)

Επιπλέον, η γενναιοδωρία είναι μια αρετή που απαντάται συχνότερα στα μικρά ανώτερα στρώματα από ότι στις μάζες. Μετά από όλα, χρειάζεται νοημοσύνη για να υποψιαστεί κανείς ότι η γενναιοδωρία πολύ συχνά πληρώνει ενώ ο εγωισμός όχι. Σε ένα λαμπρό βιβλίο, ο Fénélon προκάλεσε τον Dauphin:

«Οι συνθήκες ειρήνης δεν έχουν νόημα, εάν είστε ο ισχυρότερος και αν αναγκάσετε τον πλησίον σας να υπογράψει μια συνθήκη για να αποφύγει μεγαλύτερο κακό. Τότε υπογράφει με τον ίδιο τρόπο, όπως ένας άνθρωπος που παραδίδει το πορτοφόλι του σε έναν κακοποιό που προτάσσει το πιστόλι του στο λαιμό του» 52.

 

Ωστόσο, ήδη από τον δέκατο ένατο αιώνα, όπου παρατηρήσαμε τον εκδημοκρατισμό των «συνταγματικών» μοναρχιών, βλέπουμε ότι η προειδοποίηση του Fénélon αγνοήθηκε όλο και περισσότερο. Η γερμανική προσπάθεια ενοποίησης και η ιταλική Risorgimento πρόσφεραν ευκαιρίες να προσαρτήσουν ολόκληρες χώρες και να εξορίσουν τις δυναστείες. Από αυτή την άποψη, οι Ιταλοί έκαναν την αρχή. Οι κυρίαρχοι της Μοντένα, της Πάρμα και της Τοσκάνης και οι Μπουρμπόνοι και των δύο Σικελιών έπρεπε να φύγουν. Μετά την απελευθέρωση του Sleswig-Holstein από τη δανική κυριαρχία από τη γερμανική ένωση, οι νόμιμοι κληρονόμοι δεν είχαν τη δυνατότητα να αναλάβουν την κληρονομιά τους. Η κατάσταση επιδεινώθηκε από την έκβαση του Γερμανικού-Πρωσικού πολέμου του 1866 53, o οποίoς έληξε με την ενσωμάτωση της Πρωσίας, όχι μόνο του Sleswig-Holstein, αλλά και της Hesse-Nassau, της Αυτοκρατορικής πόλης της Φρανκφούρτης και του Βασιλείου του Ανόβερο 54. Αυτή ήταν η πολιτική του Μπίσμαρκ, ο οποίος είχε ξεκινήσει τη ζωή του ως ένας τυπικός Πρώσος Συντηρητικός και αφοσιωμένος στον Λουθηρανισμό, αλλά έγινε ένα Γερμανός εθνικιστής και ένα «Εθνικός Φιλελεύθερος», ο οποίος, αμέσως μετά την ίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας (το «Δεύτερο Ράιχ» ), ξεκίνησε ως «εθνικιστικός προοδευτικός» το Kulturkampf εναντίον της Καθολικής Εκκλησίας 55.

Ωστόσο, το πραγματικό ξέσπασμα ήρθε με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος μετατράπηκε από έναν πόλεμο μεταξύ των εθνών σε μια ιδεολογική «Σταυροφορία για να καταστεί ο κόσμος ασφαλής για τη δημοκρατία». Το 1900, η ​​Ευρώπη είχε μόνο δύο δημοκρατίες (Γαλλία και Ελβετία) μια μορφή κυβέρνησης που τότε εκπροσωπήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τις χώρες της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής «εμπλουτίστηκε» το 1910 και το 1912 από την Πορτογαλία και την Κίνα 56. Η μεγάλη νίκη της δημοκρατίας στην Κεντρική Ευρώπη (έστω και αν ο θρίαμβος της στη Ρωσία διήρκεσε μόλις 7 μήνες) και η εξαφάνιση των τριών αυτοκρατόρων δημιούργησε ένα νέο σκηνικό. Οι δημοκράτες αναμένουν να διαμορφώσουν δημοκρατικά την «ειρήνη», δηλαδή με τη συγκατάθεση της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων στα νικηφόρα έθνη.

Φυσικά, αν κοιτάξουμε τα δεκατέσσερα σημεία του Wilson 57 ο ηττημένος θα έπρεπε να περίμενε ότι η αρχή της αυτοδιάθεσης θα εφαρμοζόταν ακόμα και σε αυτόν, αλλά αυτό το υπέροχο έγγραφο ήταν απλώς δόλωμα για παράδοση. Δεδομένου ότι οι νικητές ήταν οι δημοκρατίες, οι «συνθήκες» δεν ήταν συμβάσεις, αλλά υπαγορεύσεις οι οποίες έπρεπε να ευχαριστούν τους ψηφοφόρους στην πατρίδα. Δεδομένου ότι αυτοί είχαν διδαχθεί να «μισούν τον εχθρό», οι αναστατωμένες μάζες στην πραγματικότητα ψήφιζαν (έστω και έμμεσα) τις επιταγές. Στη Βρετανία, είχαμε τη διάσημη «εκλογή Χακί«, ένα όργιο δημαγωγίας στο οποίο ο Lloyd George υποσχέθηκε να καταστρέψει τη γερμανική μεσαία τάξη μέσω υπερβολικών αποζημιώσεων, να κάνει τη Γερμανία να πληρώσει «έτσι ώστε να βελάξουν από πόνο» και να «κρεμάσουν τον Κάιζερ».

Ο George F. Kennan δήλωσε ότι σχεδόν όλα τα κακά μας χρονολογούνται πίσω στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όχι στις μάχες, αλλά στο αποτέλεσμα. Προσφέρω τέσσερις λόγους για τη διατριβή του: αμερικανική παρέμβαση, η οποία τεχνητά παρατείνει τον πόλεμο και εμποδίζει την επίτευξη ειρήνης συμβιβασμού 58, ο συνδυασμός της εθνικής μάχης με μια ιδεολογική σταυροφορία που επιδείνωσε το ζήτημα, η ορεινή ιστορική, γεωγραφική, οικονομική και ψυχολογική άγνοια των πολιτικών που φυσικά (σκεπτόμενοι μόνο τις εκλογές) θέλησαν να ευχαριστήσουν τους ψηφοφόρους, και το πνευματικό κενό των ανθρώπων αφότου τα συναισθήματά τους είχαν πληγωθεί στην νιοστή.

Το κακό γούστο του Μπίσμαρκ, ο οποίος διοργάνωσε τις εορταστικές εκδηλώσεις για την ίδρυση του Δεύτερου Ράιχ στις Βερσαλίες, αντιγράφτηκε τώρα από εκείνους που προετοίμασαν την ταπείνωση του Γερμανικού Ράιχ στην Αίθουσα με τους Καθρέφτες του ίδιου κτηρίου. Εκεί, όπως και στις πολύ πιο σημαντικές επιταγές της συνθήκης του Αγίου Germain-en-Laye και Trianon, τοποθετήθηκαν τα θεμέλια του Τρίτου Ράιχ και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με μια αξιοθαύμαστη προνοητικότητα και φροντίδα σε κάθε λεπτομέρεια. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών προκάλεσε τεράστια ζημιά στη Γερμανία εσωτερικά, αλλά δεν άλλαξε το χάρτη της Ευρώπης.

Η καταστροφή της αυτοκρατορίας των Αψβούργων έκανε τη Γερμανία τον γεωπολιτικό νικητή του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου. Πέρα από το 1919, με μια μόνο μεγάλη δύναμη, τη Γαλλία, ήταν τώρα ο άμεσος ή έμμεσος γείτονας στα ανατολικά των εν μέρει τεχνητών, εν μέρει στρατιωτικά μη υπερασπισιμων κρατών. Όπως επεσήμανε η μεγαλοπρέπεια του Ernst Kornemann, πρύτανης του πανεπιστημίου του Breslau το 1926, η στιγμή για να εκμεταλλευτεί αυτή την κατάσταση θα ερχόταν αργά ή γρήγορα. Είχε έρθει.

Ο Χίτλερ κληρονόμησε από τους συντάκτες των Προαστιακών Συνθηκών του Παρισιού όχι μόνο μια εσωτερική κατάσταση που χαρακτηριζόταν από τον οικονομικό ξεριζωμό των σημαντικών κοινωνικών στρωμάτων και την επιβολή μιας ανεφάρμοστης μορφής διακυβέρνησης 59, αλλά και μια μοναδική κερδοφόρα γεωπολιτική θέση που προκλήθηκε κυρίως από τη διαίρεση Αυστρίας-Ουγγαρίας 60.  Αν ο Χίτλερ είχε κάποια αίσθηση του χιούμορ, θα είχε ανεγείρει ένα κολοσσιαίο μνημείο για τον Woodrow Wilson 61

Κοιτάζοντας πίσω σε αυτά τα γεγονότα, ο John Maynard Keynes, ο οποίος βοήθησε τον Lloyd George σε αυτά τα συνέδρια, έγραψε ότι:

«Η Καρχηδονική Ειρήνη δεν είναι πρακτικά σωστή και δυνατή. […] Το Ρολόι δεν μπορεί να γυρίσει πίσω […] χωρίς να δημιουργήσει τέτοιες πιέσεις στην ευρωπαϊκή δομή και χωρίς να απελευθερώσει τέτοιες ανθρώπινες και πνευματικές δυνάμεις, καθώς πιέζοντας πέρα ​​από τα σύνορα και τις φυλές, θα κατακλύσει όχι μόνο εσάς και τις «εγγυήσεις» σας, αλλά και τα θεσμικά όργανα και την υπάρχουσα τάξη της κοινωνίας σας» 62.

 

Μία από αυτές τις «εγγυήσεις» ήταν η Κοινωνία των Εθνών, την οποία ο Compton Mackenzie ονόμασε «το όνειρο ενός δακτυλογράφου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» και στο οποίο το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών αρνήθηκε να συμμετάσχει 63. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η γενική ικανοποίηση βασίλευε στις χώρες των νικητών, όχι μόνο μεταξύ των Αμερικανών, Βρετανών, Γάλλων και Ιταλών, αλλά και μεταξύ των Τσέχων, Ρουμάνων και Σέρβων 64. Ωστόσο, ευφυείς οι Πολωνοί, βλέποντας τη χώρα τους διχασμένη μεταξύ της Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης, παρέμειναν επιφυλακτικοί 65. Ωστόσο, η ιστορία, πάντοτε άκρως βίαιη, θα μπορούσε να είχε πει στους ηττημένους: «Επειδή δεν είστε πιστοί στον καλύτερο σας εαυτό, στην κληρονομιά και στις παραδόσεις σας, θα υπηρετήσετε όχι αυτοκράτορες, αλλά θα υπομείνετε σκληρή σκλαβιά, υπό ανυπότακτους μεγαλομανείς που θα σας οδηγήσουν σε μια άλλη σφαγή!». Και στους νικητές θα έλεγε: «Κερδοσκοπώντας από την τεράστια ανωτερότητα σας σε άνδρες και σε πλούτο, έχετε καταχραστεί το θρίαμβό σας και πληρώσατε ακριβά όχι μόνο σε άνδρες, γυναίκες και παιδιά, αλλά και σε παγκόσμιο κύρος και περιουσία!».

Πηγαίνοντας πίσω στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο παλιός δημοκρατικός ενθουσιασμός για την επέκταση των μεγάλων ιδεωδών της Γαλλικής Επανάστασης επανεμφανίζεται 66, ακόμη και με τίμημα την τεράστια αιματοχυσία, επειδή η δημοκρατία σημαίνει απλά για τον απλό νου ελευθερία από την άνωθεν εξουσία αλλά και την έξωθεν. Όταν υπήρχε μια συμβιβαστική ειρήνη, οι δημοκρατικοί ιδεαλιστές εξεγέρθηκαν. Το «αριστερό χέρι του Wilson» στην εξωτερική πολιτική, George D. Herron, προτιμούσε ακόμη και μια πρωσική νίκη παρά μια συμβιβαστική ειρήνη, για τον οποίο σήμαινε και αριστοκρατία, βαρόνους του Ruhr, Αψβούργους, και την Καθολική Εκκλησία και «θα πλήγωνε την καρδιά του Θεού», ενώ, ακόμη και μετά από ένα θρίαμβο των Hohenzollerns, τα έθνη «θα μπορούσαν να ξυπνήσουν μετά από μια μακρά εφιαλτική νύχτα στην κοσμική οικειότητα και την άπειρη γνώση» 67.

Ο Wilson θαύμαζε πολύ τον Herron και τον έκανε διαμεσολαβητή του στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του πολέμου, δίνοντάς του έτσι τη δυνατότητα να τορπιλίσει την αυστριακή ειρηνευτική προσπάθεια τον Φεβρουάριο του 1918, γιατί θα σήμαινε την πολιτική επιβίωση των Αψβούργων 68. Εντούτοις, υπό στρατολόγηση, οι ζωές των στρατιωτών δεν έχουν αξία, αφού αντικαθίστανται εύκολα. Το ίδιο συμβαίνει και με την απόρριψη που υπέστη η μυστική γερμανική Δεξιά πριν από το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (τη συνωμοσία του Halder-Beck) και στη συνέχεια για την απόρριψη κατά τη διάρκεια του πολέμου των προσπαθειών της μέσω του Δρ Bell, του Επισκόπου του Chichester, ο οποίος ζητούσε μάταια τη συνεργασία του Winston Churchill 69.

Οι Γερμανοί έπρεπε να υπογράψουν τη «Συνθήκη» στις Βερσαλίες, επειδή ο αποκλεισμός πείνας δούλευε τέλεια. Η ελπίδα για μια φιλελεύθερη δημοκρατία στη Ρωσία είχε εξαφανιστεί από τους ριζοσπαστικούς Σοσιαλδημοκράτες, τους λεγόμενους μπολσεβίκους, και έτσι η Ρωσία δεν ήταν πλέον «αρμόδιος συνεργάτης στη λεγεώνα τιμής», όπως ο Ουίλσον είχε χαιρετήσει την κυριαρχία του Αλέξανδρου Κερένσκι. (Είκοσι χρόνια αργότερα, η Νέα Ρωσία, η «Σοσιαλιστική Πατρίδα», είχε την ευχάριστη ευκαιρία να ξεκινήσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο από κοινού με τους Εθνικοσοσιαλιστές).

Προσπάθησαν οι ευρωπαϊκές μοναρχίες ποτέ να επιβάλουν τον μοναρχισμό στη Δεύτερη ή Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία, στη Βραζιλία μετά την πτώση της μοναρχίας ή στην Πορτογαλία το 1910; Όχι, επειδή δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως ο «μοναρχισμός». Η δημοκρατία ως δημοκρατισμός είναι μια ιδεολογία που κάμπτεται για «τη σωτηρία του κόσμου» 70. Η μοναρχία είναι «οικογενειακή». Η οικογένεια είναι κάτι φυσικό. Δεν χρειάζεται φιλοσοφικές παρορμήσεις. Δεν αντιπροσωπεύει καμία κοσμική θρησκεία.

Ωστόσο, για να κάνουν τους ανθρώπους ευτυχισμένους (σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη), μερικές φορές απαιτείται λίγη, περιστασιακά ακόμη, και μεγάλη πίεση. Τον Φεβρουάριο του 1914, ο κ. Wilson πίστευε ότι οι Μεξικανοί θα ήταν πολύ πιο ευτυχισμένοι αν, πολιτικά, είχαν μιμηθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες με τη σειρά τους είχαν μιμηθεί τη Γαλλία 71. Αυτό ανησύχησε τον Sir Edward Grey, τον Βρετανό Υπουργό Εξωτερικών. Μεταξύ του και του Αμερικανού πρεσβευτή Walter Hines Page, αναπτύχθηκε ένας περίεργος διάλογος. Το θέμα ήταν η απροθυμία του Μεξικού να υιοθετήσει μια πλήρη δημοκρατία, την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες, εξάλλου, είχαν καλλιεργήσει και συνωμοτήσει στο Μεξικό ακόμα και πριν υποστηρίξουν τον Μπενίτο Χουάρεζ, τον δολοφόνο του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού 72. Η ανταλλαγή απόψεων είχε ως εξής:

Grey: Ας υποθέσουμε ότι πρέπει να παρέμβετε, τι τότε;
Page: Να ψηφίσουν και να ζήσουν με τις αποφάσεις τους.
Grey: Αλλά υποθέστε ότι δεν θα ζήσουν σύμφωνα με αυτές έτσι;
Page: Θα επιστρέψουμε και θα κάνουμε και πάλι ψηφοφορία.
Grey: Και θα γίνεται αυτό για 200 χρόνια;
Page: Ναι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι εδώ για 200 χρόνια και θα μπορούν να συνεχίσουν να τους κατσαδιάζουν για το μικρό διάστημα μέχρι να μάθουν να ψηφίζουν και να κυβερνιούνται 73.

 

Με αυτή την απλοϊκή νοοτροπία, οι «νεαρές δημοκρατίες» αναγκάστηκαν να «απολαύσουν» την αυτοδιοίκηση, να αγωνιστούν για τη «νέα δημοκρατική τους ελευθερία» 74. Αυτή η διατύπωση θυμίζει έναν από τους Ναπολεόντειους κατακτητές του Τιρόλο και το πνεύμα στο οποίο το οι Προαστιακές Παρισινές Συνθήκες είχαν υπαγορευθεί 75. Η Γαλλία είχε πνίξει την Ευρώπη με αίμα την περίοδο 1795-1815. Ωστόσο, στο συνέδριο της Βιέννης, οι αντιπρόσωποί της έτυχαν υποδοχής με μεγάλες τιμές, οι συνεδριάσεις και οι συζητήσεις διεξήχθησαν στα γαλλικά, και η Γαλλία έφυγε από το συνέδριο ελαφρώς διευρυμένη76. Δεν υπήρχε κραυγή «κρεμάστε τον Αυτοκράτορα!» – ούτε υπήρχε ένα «κοινό» του οποίου η επιθυμία για εκδίκηση έπρεπε να ικανοποιηθεί.

VIII

Φυσικά, θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι οι πόλεμοι στην πραγματικά μοναρχική περίοδο της χριστιανικής μας ιστορίας ήταν ένα ευχάριστο χόμπι. Οι πόλεμοι δεν ήταν σπάνιοι και η πειθαρχία μεταξύ των μισθοφόρων ήταν απαράδεκτη. Οι κατεχόμενες πόλεις έπρεπε να καταβάλλουν εισφορές, η λήψη λαφύρων ήταν αποδεκτή και οι πλιατσικολόγοι στρατιώτες ήταν μεγάλο πρόβλημα. Μόλις τον δέκατο όγδοο αιώνα οι πόλεμοι είχαν αποκτήσει έναν πολιτισμένο χαρακτήρα 77. Το γεγονός ότι οι στρατηγοί ανήκαν σε ευγενείς οικογένειες βοήθησε σε μεγάλο βαθμό. Είχαν τη σωστή ανατροφή, και η αριστοκρατία της Ευρώπης είχε διεθνή συγγένεια, αν και όχι στην ίδια έκταση με τις βασιλικές αυτοκρατορικές οικογένειες.78. Κρίνοντας τον χαρακτήρα των εχθρών τους, σίγουρα ποτέ δεν επηρεάστηκαν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί ότι ο Marlborough επηρεάζεται από τα άρθρα του Λονδρέζικου Daily Courant, όπως ο Πρόεδρος Kennedy από τον David Halberstam των New York Times.

Ωστόσο, οι μονάρχες δεν ήταν μόνο μια διεθνής, αλλά και μια διεθνική φυλή, ένα μεγάλο πλεονέκτημα για τα έθνη που κυβερνούσαν, επειδή τους έδινε κάποια απόσταση από τους υπηκόους τους, τους οποίους θα μπορούσαν να κρίνουν πιο αντικειμενικά. Το 1909, οι μόνες γνήσιες αυτοκρατορικές δυναστείες στην Ευρώπη ήταν οι Πέτροβιτς-Νιέγκος στο Μαυροβούνιο και ο Καραγκριγκέεβιτς στη Σερβία, σίγουρα όχι οι σημαντικότερες ή οι πιο διακεκριμένες. Το Σώμα του Σαξ-Κόμπουργκ-Γκότα κυβερνούσε στο Σαξ-Κόμπουργκ, Μεγάλη Βρετανία 79, Βέλγιο, Πορτογαλία και Βουλγαρία. Οι Holstein-Gattorps κυβερνούσαν στη Ρωσία, όπου οι πραγματικοί Ρομανόφ είχαν αφανιστεί με τον Πέτρο Β’. Οι Βουρβόνοι κυβερνούσαν στην Ισπανία. Οι Alemannic Hohenzollerns κυβερνούσαν στην Πρωσία και τη Ρουμανία. Οι Nassaus κυβερνούσαν στις Κάτω Χώρες και στο Λουξεμβούργο. οι Ελβετοί-Λοθαριγγινοί Αψβούργοι κυβερνούσαν στην Αυστρία-Ουγγαρία. Οι Γάλλοι Savoys κυριάρχησαν στην Ιταλία. Και οι Sonderburg-Glücksburg-Augustenburgs κυβέρνησαν στη Δανία, τη Νορβηγία και την Ελλάδα. Όλοι κατάγονταν από τον Καρλομάγνο και τον Μωάμεθ 80, είχαν ψήγματα εβραϊκού αίματος 81, και από τη μητρική Μαρία Θηρεσία κατάγονταν πρίγκιπες των Κουμανιανών (Τουρκοτατών)82.

Η Μεταρρύθμιση ύψωσε έναν τοίχο ανάμεσα στις καθολικές και τις προτεσταντικές οικογένειες, αλλά μερικές φορές αυτός έσπαζε 83. Παρά τις διαμάχες, τους πολέμους και τις θρησκευτικές διαφορές, ακόμα και το 1870 ο ηττημένος Ναπολέων Γ’ πιάστηκε ως φυλακισμένος με τον Γουλιέλμο της Πρωσίας και τον Μπίσμαρκ στο Κάστρο Wilhelmshöhe, όπου ο Πρώσος βασιλιάς απευθύνθηκε στον Γάλλο αυτοκράτορα ως «Mon chère Monsieur frère!» 84 (σ.σ. [γαλ.] «Αγαπημένε μου αδερφέ μου και αφέντη μου!»). Ο αυτοέλεγχος, οι καλές συνήθειες και η γενναιοδωρία ήταν χαρακτηριστικά ενός μονάρχη.

Εδώ θα πρέπει να έχετε κατά νου ότι, αν και η συσχέτιση μεταξύ των μοναρχών έσφιξε κατά τη διάρκεια των αιώνων, δεν ήταν εντελώς απρόσβλητη από την επιρροή των ιστορικών εξελίξεων μετά το 1789, με άλλα λόγια, της δημοκρατία, του σοσιαλισμού 85, του εθνικισμού , του «εξισωτικού» πειρασμού 86. Είναι ακόμη αμφίβολο αν ο Lloyd George ήταν ο μόνος υπεύθυνος για τη μη σωτηρία της ζωής της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας. Το 1917, οι Βρετανοί αρνήθηκαν να τους παραχωρήσουν άσυλο 87.

Η μοναρχία είχε αρκετά μεγάλα πλεονεκτήματα. Πρώτα απ’ όλα, θα περίμενε κανείς έναν μονάρχη να είναι ψυχολογικά και πνευματικά προετοιμασμένος για το έργο του 88. Λαμβάνοντας υπόψη την πνευματική προετοιμασία ορισμένων κορυφαίων πολιτικών για το καθήκον τους, μπορούμε μόνο να αναφωνήσουμε με τρόπο, καθώς πολιτικοί συχνά αποκτούν τη θέση τους μόνο λόγω εμφάνισης ή ευφράδειας λόγου. Ένα δεύτερο πλεονέκτημα είναι (ή μάλλον ήταν) οι διεθνείς σχέσεις τους και η έλλειψη τοπικών δεσμών 89. Τρίτον, είναι το γεγονός ότι δεν οφείλουν τη θέση τους σε κάποιο κόμμα, παράταξη, ομάδα συμφερόντων, περιουσία, ή τάξη, αλλά μόνο, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Bossuet, στην «γλυκιά διαδικασία της φύσης»90Το τέταρτο πλεονέκτημα είναι ότι οι μονάρχες είχαν την ευκαιρία να ενεργήσουν ιστορικά. Στις δημοκρατίες, όπου το πρωταρχικό καθήκον είναι να κερδηθούν εκλογές και όπου η αστάθεια με αραιές αλλαγές είναι ακόμη ζήτημα υπερηφάνειας, μια εποικοδομητική εξωτερική πολιτική είναι σχεδόν αδύνατη 91. Οι μονάρχες ήταν στην εξουσία μέχρι να πεθάνουν, οπότε άφηναν τα βασίλεια στους γιους τους ή τους πλησιέστερους συγγενείς τους. Μπορούσαν να ενεργούν ιστορικά, όχι πολιτικά, τρόπον τινά χωρίς χρονικό περιορισμό. Ως εκ τούτου, οι διάφορες τους «Πολιτικές Διαθήκες».

Αυτό έχει καταδειχθεί εύστοχα από τον καθηγητή Hans-Hermann Hoppe σε ένα δοκίμιο, το οποίο παρομοιάζει τη δημοκρατική διαδικασία ως ένα μικρό παιδί που θέλει να ικανοποιηθούν όλες οι επιθυμίες του και διαμαρτύρεται με δάκρυα, αν υπάρχει καθυστέρηση ή αρνητική αντίδραση. Ένας μονάρχης, ως μέλος μιας δυναστείας, μπορεί να προγραμματίσει το μακρινό μέλλον, ακόμα και για γενιές ολόκληρες 92. Ωστόσο, θα ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι η επιστροφή στη μοναρχία, ακόμη και μια χριστιανική μοναρχία, θα λύσει όλα τα προβλήματά μας. Θυμηθείτε τον έπαινο του μεγάλου μοναρχικού Charles Maurras ] σε αυτή τη μορφή της κυβέρνησης: « Le moindre mal. La possibilité du bien . (Όσο λιγότερο κακό, τόση πιθανότητα για κάτι καλό.)».

Ωστόσο, ένας μονάρχης ως μέλος μιας δυναστείας μπορεί να προγραμματίσει το μακρινό μέλλον, ακόμα και για ολόκληρες γενιές. Στην εποχή μας, όπου η υφήλιος έχει μετατραπεί σε μια εξαιρετικά περίπλοκη σκηνή, η άβυσσος μεταξύ της Σκύλλας και της Χάρυβδης, η πραγματική γνώση των ψηφοφόρων και των υποψηφίων σε σύγκριση με την απαραίτητη γνώση, αναπόφευκτα διαστέλλεται συνεχώς. Και δεδομένου ότι οι απαιτούμενες γνώσεις μεταξύ των ενεργών ή παθητικών στη δημοκρατική διαδικασία είναι ελάχιστες, μόνο τα συναισθήματα, οι συμπάθειες και οι αντιπάθειες, παράγοντες ευχαρίστησης ή δυσαρέσκειας, είναι πλέον αποτελεσματικοί. Ως εκ τούτου, οι δημοκρατίες δρουν σαν κουνέλια και ορμούν προς όλες τις πιθανές κατευθύνσεις, σε ανεπιθύμητους πολέμους 93, ιδεολογικές σταυροφορίες και ανεπιθύμητες, θανατηφόρες ειρηνευτικές ρυθμίσεις. Από την παιδική τους ηλικία, οι μονάρχες ήταν προετοιμασμένοι για τα καθήκοντά τους. Αυτοί «κληρονομούσαν» το επάγγελμά τους όπως παραδοσιακά έκαναν και οι βιοτέχνες τους. Ο γιος ενός ράφτη γινόταν ένας ράφτης, και ούτω καθεξής. Αυτοί οι ράφτες παρήγαγαν μερικές φορές κακά ρούχα, περιστασιακά εξαιρετικά, αλλά συνήθως αποδεκτά. Το ίδιο με τους μονάρχες. Ωστόσο, οι οδοντίατροι, οι δικηγόροι, οι ζαχαροπλάστες, οι αγρότες ή οι υδραυλικοί δεν θα μπορούσαν να παράγουν οτιδήποτε άλλο, μόνο τερατουργήματα. Ως εκ τούτου, η παρακμή της Ευρώπης, που διαρκεί πάνω από 200 χρόνια, σημαίνει επίσης ότι δεν πρέπει να λησμονούμε το ήδη αναφερθέν γεγονός ότι η μοναρχία επλήγη από τη δημοκρατία κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και επομένως απέκτησε απλώς έναν ψυχολογικό ρόλο στον εικοστό 94.

Ωστόσο, οι πόλεμοι είναι ανεπιθύμητοι υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Η ιδανική λύση (προς το παρόν ένα όνειρο χωρίς καμία ελπίδα υλοποίησης) θα ήταν ένα διοικητικό συμβούλιο χριστιανών μοναρχών 95 που επιβλέπει τον κόσμο, έχοντας επίγνωση του γεγονότος ότι οι πόλεμοι σήμερα, χάρη στις εξελίξεις της τεχνολογίας, της χημείας, της φυσικής και της βιολογίας, έχουν αποκτήσει αυτοκτονικό χαρακτήρα 96 Απειλούν την επιβίωση όλης της ανθρωπότητας, η οποία, μέχρι στιγμής, δεν έχει κοινό πνευματικό παρονομαστή. Ούτε ο ΟΗΕ ούτε, στην πραγματικότητα, η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μέχρι στιγμής, η Ε.Ε. μπορεί να καυχηθεί μόνο για μια κοινή οικονομική επιθυμία να γίνει πιο ευημερούσα και για μία κοινή άμυνα ενάντια στους εξωτερικούς εχθρούς (αλλά χωρίς καμία επιθετική κίνηση). Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το έμβλημά της θα έπρεπε να είναι ένα λιπαρό χοιροστάσιο, ένα θηρίο αρκετά ασφαλές στο φυσικό του περιβάλλον, αλλά όχι ένα έγκυρο σύμβολο για την Ευρώπη.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.



Διαβάστε περισσότερα:

*Ο Erik von Kuehnelt-Leddihn (1909-1999) ήταν αυστριακός ευγενής και κοινωνικοπολιτικός θεωρητικός που χαρακτήριζε τον εαυτό του ως εχθρό όλων των μορφών ολοκληρωτισμού και ως «ακραίο συντηρητικό αρχι-φιλελεύθερο» ή «φιλελεύθερο της ακραίας δεξιάς». Περιγραφόμενος ως «κινούμενη εγκυκλοπαίδεια», ο Kuehnelt-Leddihn είχε εγκυκλοπαιδική γνώση των ανθρωπιστικών επιστημών και ήταν πολυγλωσσικός, ικανός να μιλά οχτώ γλώσσες και να διαβάζει δεκαεπτά άλλες.

 

Παραπομπές και σημειώσεις:

  1. Δείτε Benjamin Disraeli, «Coningsby, or The New Generation» (London: Longmans, 1849), βιβλίο 5, κεφ. 8.
  2. Δείτε, Erik von Kuehnelt-Leddihn, «Liberty or Equality?»(Front Royal, Va.: Christendom Press, 1993), σελ. 314, σελ. 474.
  3. Οι πολιτικές πτυχές του θανάτου του Σωκράτη βρίσκονται στην Encyclopaedia Britannica, του 1911 καθώς και στην πιο πρόσφατη έκδοση. Άλλοι συγγραφείς αναφέρονται στον Erik von Kuehnelt-Leddihn, «Leftism Revisited» (Washington, D.C .: Regnery, 1989), σελ. 349,. Πρόσφατα ο I.F. Η Stone, στο «The trial of Socrates» (Νέα Υόρκη: Anchor Books, 1989), ασχολήθηκε με το ίδιο θέμα από την αριστερή οπτική. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Σωκράτης ήταν ένα είδος «φασίστα».
  4. Στο ίδιο μήκος κύματος με αυτούς τους κορυφαίους φιλοσόφους της αρχαιότητας, ο Θωμάς Ακινάτης υποστήριξε ότι η δημοκρατία ήταν η λιγότερο κακή από τις τρεις κακές μορφές κυβέρνησης. Η οχλοκρατία και η τυραννία, υποστήριξε, ήταν χειρότερες.
  5. Βλέπε Theodor Herzl, «Der Judenstaat», Theodor Herzl «Ζionistische Schriften» (Charlottenburg: Jüdischer Verlag, n.d.), σελ. 119. Περί το έτος 1000 μ. Χ., οι Ρωμαίοι ερεύνησαν, αν κάποιοι απόγονοι του βασιλιά Δαβίδ ήταν ακόμα ζωντανοί, αλλά βρήκαν μόνο δύο ηλικιωμένους άνδρες χωρίς πρόβλημα. Περιττό να πούμε ότι οι περισσότεροι Ισραηλίτες είδαν στον Ιησού, όχι τον γιο ενός φτωχού οικοδόμου, αλλά έναν Πρίγκιπα βασιλικού αίματος και τον υποψήφιο στο θρόνο του Ισραήλ.
  6. Βλέπε Nicolas Gomez Davila, «Auf verlorenem Posten» (Βιέννη: Karolinger, 1992), σελ. 259; αρχικά δημοσιεύθηκε ως «Nuevos Escolios a un texto implicito» (Bogota: Nueva Biblioteca Colombiana, 1986).
  7. Ο Marquis de Sade κρατήθηκε ως φυλακισμένος στη Βαστίλη, μία εν μέρει πολυτελή φυλακή για τους εγκληματικούς ευγενείς, μέχρι την 4η Ιουλίου 1789, λόγω βασιλικού Lettre de cachet μετά από εντολή της πεθεράς του (κυρίως για τις βιαιοπραγίες προς τη σύζυγό του). Εκεί, χρησιμοποιώντας ένα χωνί («ντουντούκα»), ενθάρρυνε τον πληθυσμό στην περιοχή να απελευθερώσει «αθώους κρατούμενους». Ο διοικητής της φυλακής ζήτησε από τον Louis XVI να τον απελευθερώσει από αυτό το φορτίο, οπότε ο de Sade μεταφέρθηκε στο Charenton, μια φυλακή για εγκληματίες. Δέκα μέρες αργότερα, στις 14 Ιουλίου, η Βαστίλη κατακλύστηκε και ο Sade απελευθερώθηκε από το Charenton και έγινε γνωστός ως «Citizen Brutus Sade», διοικητής του τμήματος des Piques (ένα είδος δημοκρατικής SS). Ο Sade ήταν ένας πολύ δραστήριος επαναστάτης που καυχήθηκε για τον ρόλο που έπαιξε στην άλωση της Βαστίλης. Δεν είναι περίεργο που έγινε λατρευτική φιγούρα ανάμεσα στους φοιτητές το 1968. Δείτε, Gilbert Lely, «Vie du Marquis de Sade», τόμος 1 (Παρίσι: Gallimard NFR, 1952), σελ. 273.
  8. Βλέπε Reynald Secher, «Le genocide franco-francais» (Παρίσι: Presses Universitaires de France, 1986). Το πιο καταπληκτικό ήταν ένα εργοστάσιο στο Pont-de-Cle, όπου τα καλύμματα βιβλίων και τα παντελόνια ιππασίας κατασκευάζονταν από τα δέρματα των σφαγμένων βασιλικών.
  9. O Goethe μίλησε για «Phantasten und Charlatane» (σ.σ. [γερμ.] φαντασιόπληκτους και τσαρλατάνους), είτε επρόκειτο για νομοθέτες είτε επαναστάτες. Βλέπε το επίσης «Maximen und Reflexionen» του ιδίου.
  10. Crane Brinton, «The Jacobins» (Νέα Υόρκη: MacMillan, 1930). Στο Στράσμπουργκ, οι προετοιμασίες ήταν σε εξέλιξη, για να καταστρέψουν τα κωδωνοστάσια του παγκοσμίου φήμης καθεδρικού ναού. Σε ορισμένα χωριά, το «έργο» εφαρμόστηκε στην πραγματικότητα. Δεδομένου ότι οι Αλσατοί «δεν μιλούσαν τη δημοκρατική γλώσσα» (δηλαδή τη γαλλική γλώσσα), οργανώθηκαν σχέδια για την αντιμετώπιση αυτής της έλλειψης «ομοιομορφίας». Οι προτάσεις ήταν: 1) να απομακρύνουν τα παιδιά τους, 2) να διασκορπίσουν τις οικογένειες ομοιόμορφα σε όλη τη Γαλλία ή 3) να τους αποκεφαλίσουν όλους. Η μαρτυρία του Brinton, ενός καθηγητή του Χάρβαρντ, διαβάζεται σαν μια περιγραφή του Τρίτου Ράιχ.
  11. Από την άποψη αυτή, πρέπει να κατανοήσουμε τη δήλωση του Jorge Louis Borges:
    «Δεν πιστεύω στη δημοκρατία επειδή αποτελεί παράξενη κατάχρηση των στατιστικών».
  12. . Στις γερμανικές εκλογές του 1932, περίπου το 98 τοις εκατό του εκλογικού κοινού πήγε στις κάλπες. Οι ολοκληρωτικές δυνάμεις αργότερα «παρήγαγαν» αριθμούς που άγγιζαν το 100%, αλλά εξακολουθούσαν να αγαπούν, πολύ δημοκρατικά, να στήνουν «δημοψηφίσματα».
  13. Είναι καταπληκτικό το γεγονός ότι συναντάμε αρκετά καλά μορφωμένους χριστιανούς που πιστεύουν ότι «είμαστε όλοι ίσοι ενώπιον του Θεού». Αν ο Ιούδας ο Ισκαριώτης ήταν ίσος με τον Ιωάννη τον Βαπτιστή ή τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, ο Χριστιανισμός θα έπρεπε να κλείσει το κατάστημα. Ο Δομινικανός R.L. Bruckberger δήλωσε σωστά ότι η Καινή Διαθήκη είναι ένα μήνυμα ανθρώπινης ανισότητας. (Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι, κατά την Ημέρα της Κρίσεως, όλες οι ποινές θα μπορούσαν να είναι ίδιες; Ότι ο Θεός δεν θα «διακρίνει» μεταξύ των αγίων και των αμαρτωλών;)
  14. Από εκείνους που καταδικάστηκαν σε θάνατο από τα «δικαστήρια» και συνήθως απαγχονίζονταν, μόνο το 8% ανήκε στην αριστοκρατία. Οι αγρότες αντιπροσώπευαν το μεγαλύτερο μερίδιο, στο 32%. Δεν διαθέτουμε ακριβή στοιχεία για τον αριθμό των θυμάτων στις μεγαλύτερες σφαγές, κυρίως στο Vendée, στη Britanny, στη Λυών, στην Τουλόν, στο Μπορντό και στη Μασσαλία. Μαζικές σφαγές έλαβαν χώρα και σε μοναστήρια και μονές. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται μεταξύ 120.000 και 250.000.
  15. Ο Goebbels επέμεινε ότι η Γερμανική Επανάσταση ήταν αντίστοιχη της Γαλλικής επανάστασης. Οι Σοβιετικοί ονόμασαν θωρηκτά που απέκτησαν από το παλιό καθεστώς Danton και Marat
  16. . Υπήρξαν πρόδρομοι των δημοσιεύσεων των Secher, Furet και Schama, συγγραφέων όπως του Cabanes και Nass και του Jacques Cretineau-Joly, που μας έλεγαν πώς τα γεννητικά όργανα της πριγκίπισσας de Lamballe περιφέρθηκαν θριαμβευτικά στους δρόμους του Παρισιού και πώς ο μαθητευόμενος ενός μάγειρα καλυμμένος με βούτυρο ψήθηκε ζωντανός μετά την αποκαθήλωση των Tuileries. Ο ενθουσιασμός για την ισότητα είχε τρομακτικές συνέπειες
  17. Στον αριθμό των θυμάτων, όμως, η Γαλλική Επανάσταση δεν μπόρεσε να νικήσει τους Εθνικοσοσιαλιστές και Διεθνιστές Σοσιαλιστές, αφού ο κόσμος έχει «προχωρήσει» από τεχνικής άποψης μετά το 1789 και πλέον προσέφερε μεγαλύτερες δυνατότητες για μαζικές δολοφονίες.
  18. Οι υπερασπιστές της Βαστίλης ήταν ανήλικοι και Ελβετοί μισθοφόροι. Τους υποσχέθηκαν ελευθερία, αν παραδίδονταν, αλλά ο όχλος τους δολοφόνησε χωρίς οίκτο, ενώ ένας νέος χασάπης που διασώθηκε από το χωριό στολίστηκε για να αποκεφαλίσει τον αρχηγό του κυβερνήτη de Launay. Οι επτά μικρο-εγκληματίες απελευθερώθηκαν.
  19. Η λέξη «άτομο» (σ.σ. αγγλ. «person») προέρχεται από την ετρουσκική λέξη phersú, ηθοποιοί με μάσκες που ντύνονταν για τον ρόλο που έπρεπε να απεικονίσουν στην σκηνή. Είναι σημαντικό ότι ο όρος αυτός στα γαλλικά (σ.σ. individu) αποτελεί συχνά θύμα κατάχρησης.
  20. Παράθεση στον Hoffman Nickerson, The Armed Horde, 1793–1939: A Study of the Rise, Survival, and Decline of the Mass Army (New York: G. Putnam’s Sons, 1940).
  21. Στον Μπίσμαρκ, ο οποίος ήταν πρεσβύτερος αντιπρόσωπος στην Αγία Πετρούπολη, προσφέρθηκε μια ρωσική καριέρα από τον Νικόλαο τον Α’, αλλά απέρριψε την προσφορά. Ωστόσο, ο πρεσβευτής της Πορτογαλίας στο Βερολίνο, ο δούκας Joaquin Oriola, μεταφέρθηκε στη δημόσια υπηρεσία της Πρωσίας. Ήταν τελείως αποδεκτό να επιλέξει κάποιον εργοδότη μέσα ή έξω από τη δική του χώρα.
  22. Βλέπε Nickerson, «The Armed Horde», σελ. 15
  23. Οι Ιρλανδοί στη Νέα Υόρκη εξεγέρθηκαν εναντίον αυτού του (σχεδίου) κανονισμού. Η λαϊκή αγανάκτηση στρέφεται εναντίον του ως «Ρούμι, Ρουμανισμός και εξέγερση». Παρόλα αυτά, το 1935 συναντήθηκα στο Λονδίνο με έναν Άγγλο που είχε υπηρετήσει στον Πρωσικό Στρατό στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το παιδικό του όνειρο ήταν να γίνει ηθοποιός ή αξιωματικός της Πρωσίας. Ο πατέρας του απέρριψε τις δύο καριέρες, αλλά έμαθε ότι ένας ξένος μπορούσε να γίνει δεκτός από τον Πρωσικό Στρατό. Έτσι έγινε αξιωματικός και υπηρέτησε πιστά τον William II μετά τον πόλεμο, αλλά μόνο στο ανατολικό μέτωπο. Τον Αύγουστο του 1914, θεώρησε ότι ο όρκος του στρατού που έδωσε επίσημα ήταν πιο σημαντικός από την εθνικότητά του. Ωστόσο, περιφρόνησε τους Ναζί και, με μεγάλες δυσκολίες, επέστρεψε στη Βρετανία χωρίς να δικαστεί για προδοσία
  24. Στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, υπήρχαν ιδεαλιστές εθελοντές από ξένους χώρες και στις δύο πλευρές. Μεταξύ των εθνικιστών, συνάντησα Γάλλους και Ιρλανδούς.
  25. Nickerson, The Armed Horde, σελ. 14.
  26. Κατά τη διάρκεια της γιορτής της 300ης επετείου της Μεταρρύθμισης στο Κάστρο του Wittenberg, οι παν-γερμανιστές μαθητές πρόσθεσαν το κόκκινο χρώμα της επανάστασης στη μαύρη-χρυσή αυτοκρατορική σημαία.
  27. Ο Friedrich Ludwig Jahn πέρασε λίγα χρόνια σε ένα φρούριο ως «δημαγωγός». Επισκέφτηκε το Παρίσι το 1814 ντυμένος με μια παλαιά γερμανική φανταστική ενδυμασία, έσπρωχνε περαστικούς από τα πεζοδρόμια, ανεβαίνοντας τελικά στην Αψίδα του Θριάμβου και προσπάθησε να παλέψει το μπουμπούκι από τα χέρια του αγγέλου. Ο Miroslav Tyrš (Tiersch) ίδρυσε τη ριζοσπαστική αντι-Αψβούργικη και αντι-γερμανική γυμναστική ένωση Sokol (γεράκι) επηρεασμένος από τον Turnhund του Jahn. Τα πλήθη λατρεύουν να βλέπουν μαζικές εκδηλώσεις
  28. Στις δημοκρατίες, οι οποίες λατρεύουν τους αριθμούς, οι μικροί αριθμοί είναι φαινομενικά ένα μεγάλο μειονέκτημα. Ο Jacob Burckhardt είπε το 1866 ότι: «Η απόγνωση προς οτιδήποτε είναι ένα σοβαρό κακό από κάθε άποψη». Αυτός που δεν ανήκει σε ένα έθνος τριάντα εκατομμυρίων φωνάζει: «Βοήθησέ μας, Κύριε, πνιγόμαστε!» Ο Φιλισταίος θέλει να φάει από ένα μεγάλο βραστήρα με διαβολική αποφασιστικότητα αλλιώς το φαγητό του ξινίζει». Βλέπε, Emil Duerr, «Freiheit und Macht bei Jacob Burckhardt» (Βασιλεία: Helbing & Lichtental, 1918). Εδώ βρίσκονται μερικά ψήγματα του παν-σλαβισμού και του παν-γερμανισμού.
  29. Ο Mark Twain περιέγραψε την απελπιστική κατάσταση στο αυστριακό κοινοβούλιο,
    την οποία επισκέφθηκε το 1897, στο «Τraveller’s Record» του, το οποίο εμφανίστηκε περιοδικά στο Harper’s Magazine.
  30. Ο John Stuart Mill δήλωσε πολύ απλά ότι: «Οι θεσμοί ελευθερίας είναι σχεδόν αδύνατοι σε μια χώρα που αποτελείται από διαφορετικές εθνικότητες». «Considerations on Representative Government» (New York: H. Holt, 1882), σελ. 310. Η Ελβετία είναι μια εξαιρετική εξαίρεση στον κανόνα, καθώς οι Ελβετοί αισθάνονται μια υπερβάλλουσα ελβετική πίστη πολύ πάνω από τους εθνικούς δεσμούς τους
  31. Υπήρχε επίσης ρητορική μίσους μεταξύ των ανθρώπων των κεντρικών δυνάμεων, όπως το ποίημα μίσους του Ernst Lissauer. Σλόγκαν όπως Gott strafe England! (Ο Θεός τιμωρεί την Αγγλία!) και το Serbien mus sterbien! (Η Σερβία πρέπει να πεθάνει!), επαναλαμβάνονταν συχνά, αλλά κανείς δεν επινόησε τέτοιες ανοησίες όπως Sauerkraut «Liberty Cabbage» ή αποκάλεσε τα Γερμανικά ποιμενικά σκυλιά «Als atians». Στην Αγγλία, οι άνθρωποι έκαιγαν ακόμη και γερμανικά πιάνα και κάνανε ευθανασία στα σκυλιά badger για να αποτρέψουν τα βασανιστήρια τους από τα παιδιά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εκπαιδευτικοί σταμάτησαν να διδάσκουν γερμανικά. Εκείνοι που δίδασκαν γερμανικά απολάμβαναν διακοπές και στη συνέχεια έπρεπε να διδάσκουν ισπανικά.
  32. Δείτε: Georges Bernanos, «La grande peur des bien-pensants» (Παρίσι: Grasset, 1949), σελ. 414-18. Ο Bernanos, ένας αφοσιωμένος καθολικός και μοναρχικός, χαρακτήρισε τον πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο (στον οποίο είχε συμμετάσχει ως στρατιώτης), ως: «Αυτόν τον διάσημο, ανυπόφορο πόλεμο των ειρηνιστικών και ανθρωπιστικών δημοκρατιών».
  33. Οι αεροπόροι στη Δύση, που συχνά ασχολήθηκαν με προσωπικές μονομαχίες στον ουρανό, εξακολουθούσαν να πολεμούν έναν πόλεμο κυρίων. Ο Fritz Reck-Malleczewen (ο οποίος πέθανε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Dachau) περιγράφει την απελπισία ενός γερμανικού ουλάνου που τρυπάει σε θάνατο έναν Ρώσο ιππέα με την λόγχη του. Κλαίγοντας, γονάτισε ενώπιον του πεθαμένου ανθρώπου, ο οποίος τον συγχώρεσε. Ο Σολζενίτσιν, από την άλλη πλευρά, ανέφερε τους Κοζάκους που επενέβαιναν σε αυτοκίνητο με Γερμανούς στρατηγούς χωρίς να τους ενοχλούν. Εξήγησαν αργότερα, «Αυτό ήταν απλά ένα ατύχημα. Δεν ήταν προγραμματισμένο!» Όταν οι Αυστριακοί επανέκτησαν το Lemberg (Lwow), βρήκαν σε ένα διαμέρισμα ερημωμένο από Ρώσους κατοίκους μια λίστα από κατεστραμμένα αντικείμενα και χρήματα για να καλύψουν την επισκευή τους. Αυτό ήταν διαφορετικό στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι εκείνη την εποχή, η πλειοψηφία των Σοβιετικών στρατιωτών ήταν εγγράμματοι, είχαν «καλλιεργηθεί», ήταν «φωτισμένοι» και συμπεριφέρθηκαν χειρότερα κι από γορίλες – πάνω από 2 εκατομμύρια περιπτώσεις βιασμού, ακόμη και σε απελευθερωμένες περιοχές!
  34. Σχετικά το σκεπτικό στη μεταχείριση των «ξένων εχθρών», βλ. Arnold J. Toynbee, «Μια Μελέτη της Ιστορίας», τόμος 4 (London: Oxford University Press, 1939), σελ. 160-62. Το οργανωμένο μίσος ενάντια στους «ξένους εχθρούς» οδήγησε επίσης σε ολέθριες εχθροπραξίες. Έτσι, ο «πατριώτης» παλιάνθρωπος της Αγίας Πετρούπολης κατέστρεψε την γερμανική Πρεσβεία μετά την εκκίνηση του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, αλλά περίπου οι ίδιοι άνθρωποι, περίπου τρία χρόνια αργότερα, συνέβαλαν στη διοργάνωση της μπολσεβίκικης επανάστασης «Κόκκινο Οκτώβριο».
  35. Αφού ο Clemenceau και ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Ribot είχαν ριψοκινδυνεύσει τις ειρηνευτικές προσπάθειες του αυτοκράτορα Κάρολου της Αυστρίας, ο Anatole France παρατήρησε: «Ένας βασιλιάς της Γαλλίας, ναι, ένας βασιλιάς θα είχε δει τον φτωχό μας λαό, ρημαγμένο, καταπονημένο, στο τέλος της δύναμή τους. Αλλά η δημοκρατία είναι χωρίς καρδιά, χωρίς τσαγανό. Ένας σκλάβος των εξουσιών του χρήματος, είναι απαίσια και απάνθρωπη». Βλέπε Sir Charles Petrie, «Είκοσι χρόνια εκεχειρίας» – και μετά: «Βρετανική εξωτερική πολιτική από το 1918» (Λονδίνο: Eyre & Spottiswoode, 1940) σελ. 12. Ο Rene Schickele, στο «Die Grenze» (Berlin: Rowohlt, 1932), σελ. 145-46, μας είπε ότι ο Clemenceau απειλούσε με φυλακή τον Franche, αν δημοσίευε μία και μόνο λέξη σχετικά με τις αντιδράσεις του στον πόλεμο.
  36. Βλ. Carey MacWilliams, «Moving the West-Coast Japanese», (Harper’s, Σεπτέμβριος 1942). Οι πλήρως καυκάσιοι σύζυγοι συνήθως πήγαιναν μαζί τους. Από τον πιο εκτεθειμένο πληθυσμό της Χαβάης, το ένα τρίτο ήταν Ιάπωνες, αλλά δεν «συγκεντρώθηκαν», αφού οι «Υιοί της Χρυσής Δύσης» δεν ήταν ενεργοί σε αυτά τα νησιά. Ωστόσο, δεν υπήρχε ούτε μία περίπτωση κατασκοπείας μεταξύ των «Αμερικανών Ιαπώνων», και το πιο παρασημοφορεμένο αμερικανικό τάγμα αποτελούταν από Χαβανέζους «Ιάπωνες». Παρέλασαν στη Νέα Υόρκη.
  37. Βλέπε James Bacque, «Other Losses» (Τορόντο: Stoddard, 1989). Η Γερμανία παραπονέθηκε ότι 1.700.000 αιχμάλωτοι δεν είχαν επιστραφεί μετά τον πόλεμο. Είναι αλήθεια ότι το Τρίτο Ράιχ λιμοκτόνησε πολλούς Ρώσους αιχμαλώτους. Οι Γερμανοί κρατούμενοι λιμοκτονούσαν στη Ρωσία, αλλά όσοι επέστρεφαν, στο ταξίδι τους, συχνά παρακαλούνταν για φαγητό από τον πεινασμένο πληθυσμό.
  38. Τον Νοέμβριο του 1945, διεξήχθησαν συνεντεύξεις στο Ντιτρόιτ για τις αντιδράσεις τους στη φρίκη των γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ενενήντα τοις εκατό ήταν πεπεισμένοι ότι όλες οι ταινίες γι’ αυτά είχαν σκηνοθετηθεί και υπενθύμισαν στους ερευνητές τις ψεύτικες ιστορίες προπαγάνδας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μωρά Βέλγων με τα χέρια τους κομμένα! Όπως είπε ο Cicero στο «De divinatione»: «Δεν πιστεύουμε τον ψεύτη, ακόμα κι αν λέει την αλήθεια».
  39. Ο Μεγάλος Δούκας της Έσσης δεν «πούλησε» τους υπηκόους του σε ένοπλους σχηματισμούς στους Βρετανούς κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης. Αυτοί οι άνδρες ήταν μισθοφόροι, από όλα τα έθνη, που στρατολογήθηκαν οικειοθελώς.
  40. Στην πραγματικότητα, δύο Γερμανοί πιλότοι υποβιβάστηκαν επειδή είχαν, στα αρχικά στάδια του πολέμου, ρίξει βόμβες στο East End του Λονδίνου και όχι σε στρατιωτικούς στόχους. Η RAF είχε συμβουλεύσει να μην επιτεθούν στο Βερολίνο ή σε άλλες γερμανικές πόλεις, αλλά ο Τσόρτσιλ αντιτάχθηκε στην ιδέα αυτή. Βλ. Phillip Knightley, «The First Casualty» (Νέα Υόρκη: Harcourt, Brace, 1975), σελ. 237-38.

    Ο γερμανικός στρατός επρόκειτο να κατακτήσει το Ρότερνταμ και τη Βαρσοβία, όταν τους επιτέθηκε η Luftwaffe. O Βομβαρδισμός του Coventry ήταν σε αντίποινα για τον βομβαρδισμό του Βερολίνου. Ο Basil Liddell-Hart επέμεινε ότι οι Γερμανοί είχαν θεωρήσει το προτεινόμενο (αλλά απορριφθέν) σύμφωνο απαγόρευσης των αερομαχιών σαν να ήταν σε ισχύ, αλλά οι Σύμμαχοι πάντα εκανεκκινούσαν τους βομβαρδισμούς τους. Βλέπε Basil Liddell-Hart, «War Limited», Harper’s (Μάρτιος 1946), σελ. 198-99. Ο Βρετανός κύριος βοηθός του υπουργείου Αμύνης υπερασπίστηκε σε δύο δημοσιεύσεις την πολιτική καταστροφής της οικονομίας του εχθρού και την, παρεμπιπτόντως, θανάτωση ολόκληρων ομάδων του πληθυσμού. Βλέπε J.M. Spaight, «Η μάχη της Βρετανίας» (Λονδίνο: Geoffrey Bles, 1941), και «Bombing Vindicated» (London: Geoffrey Bles, 1944). O Τσόρτσιλ στο «Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος», τόμος 2, σελ. 565-67, (Boston: Houghton Mifflin, 1948-53), παραδέχτηκε ότι σχεδίαζε μια τεράστια αεροπορική δύναμη στο εξωτερικό, πέρα ​​από τη γερμανική εμβέλεια, για να συντρίψει το Τρίτο Ράιχ, των οποίων οι ανθρώπινες απώλειες στον αεροπορικό πόλεμο, σε σύγκριση με των Βρετανών, ήταν περίπου 1 προς 10

  41. General J.F.C. Fuller, The Second World War: 1935–1945 (New York: Duell, Sloane & Pearce, 1949), σελ. 222–23.
  42.  Βλέπε David Irving, «The Destruction of Dresden» (Λονδίνο: William Kimber, 1963). Η πόλη πλημμύρισε με πρόσφυγες από την Ανατολή. Το ενδιαφέρον ερώτημα είναι πόσοι μη-Γερμανοί εργάτες-σκλάβοι, πολίτες συμμάχων, σκοτώθηκαν σε αυτή την επιδρομή; Σίγουρα τουλάχιστον 5.000. Διατάχθηκε από τον Τσώρτσιλ, ίσως για να εντυπωσιάσει τους Ρώσους στη Γιάλτα. Τον Φεβρουάριο του 1945, ο πόλεμος ουσιαστικά χάθηκε από τους Γερμανούς.
  43. Το Ναγκασάκι χτυπήθηκε ακόμα πιο σκληρά από τη Χιροσίμα. Το λίκνο της Καθολικής Εκκλησίας στην Ιαπωνία ήταν το σπίτι του ψηλότερου καθεδρικού ναού της Άπω Ανατολής, o οποίoς την ίδια ημέρα ήταν γεμάτος με προσκυνητές. Το «Fat Boy» έπεσε λίγες εκατοντάδες μέτρα από αυτόν, σκοτώνοντας περίπου το 8% του καθολικού πληθυσμού της Ιαπωνίας στο προάστιο Urakami. Είχαν επιβιώσει 265 χρόνια στον «υπόκοσμο» πριν να εξαλειφθούν από τους απεσταλμένους του Harry S. Truman.
  44. Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι ένας από τους βασιλείς της Ευρώπης θα ασχολιόταν με ένα παρόμοιο περιστατικό; Ο Φράνσις Ιωσήφ να χρησιμοποιεί το μηρό του γρεναδιέρου της Πρωσίας ως χαρτοκόπτη; Ή η βασίλισσα Βικτόρια το κόκκαλο ενός ελεύθερου σκοπευτή των Μπόερς; Μόνο ένας αρχηγός πρωτόγονης φυλής στον Άνω Ουμπάνγκι θα μπορούσε να είχε ενεργήσει ομοίως.
  45. Ann O’Hare McCormick, στους The New York Times (Οκτώβριος, 9, 1944). Περισσότεροι από 1500 τραυματίστηκαν ή ακρωτηριάστηκαν.
  46. Encyclopaedia Britannica, 11th ed. (1911), με τη λέξη «Dahomey». Eπίσης Henry Kyemba, «State of Blood» (London: Corgi Books, 1977). Ο Idi Amin «έκανε κήρυγμα» στον ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Πεπεισμένος ότι η ανθρώπινη σάρκα είχε μια «υπέροχη αλμυρή γεύση», ασκούσε επίσης «Γαστρονομική Δημοκρατία». Ο Kyemba ήταν ένας από τους πρώην υπουργούς του.
  47. Ο σoφέρ του πεθερού μου ήταν ένας Γερμανός στρατιώτης στο Monte Cassino. Μου είπε ότι αυτός και οι σύντροφοί του πίστευαν ότι οι Αμερικανοί είχαν αποτρελαθεί. Δεν υπήρχε κανένας Γερμανός στρατιώτης στο κτίριο και τα ερείπια ήταν ιδανικά για άμυνα. Κατά τις πολλές μου επισκέψεις στο Βιετνάμ, ήταν σαφές για μένα ότι ο στρατός των Η.Π.Α. είχε ένα παρόμοιο πρόβλημα σε αυτόν τον πόλεμο. Δεν μπορούσε να αγωνιστεί με έναν καθαρά στρατιωτικό τρόπο και συχνά έπρεπε να κάνει τις κινήσεις του σε συντονισμό με την κοινή γνώμη.
  48. Οι δύο σοσιαλισμοί προσπάθησαν από κοινού να εξοντώσουν τα κορυφαία στρώματα της Πολωνίας. Οι Ρώσοι παραδέχτηκαν 15.000 σφαγμένους στο Κατύν και αλλού. Στο Άουσβιτς, μπορεί κανείς να δει στρατώνα μετά από στρατώνα με φωτογραφίες Πολωνών θυμάτων. Το στρατόπεδο είχε αρχικά σχεδιαστεί για να εξοντώσει τους Πολωνούς. Η εβραϊκή εκκαθάριση τέθηκε σε πλήρη ισχύ μόλις το 1941.
  49. Το ίδιο ισχύει και για τη μάχη για το γκέτο της Βαρσοβίας. Δεν υπήρχε ειρήνη ή ανακωχή μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας ούτε δηλωμένος πόλεμος μεταξύ Γερμανίας και Τσεχοσλοβακίας.
  50. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Γκέμπελς, η συνεργασία μεταξύ της τσεχικής βιομηχανίας και της εργατικής τάξης με τους ενοίκους ήταν τέλεια. Στη συνέχεια, οι γεωργοί έπεσαν στην παγίδα που έθεσε η εξόριστη τσεχική κυβέρνηση, η οποία οργάνωσε τη δολοφονία του Heydrich, και αντιστάθηκαν στην καταστροφή της Lidice. Μετά τον πόλεμο, οι Γερμανοί της Βοημίας-Μοραβίας, πριν ακόμη εκδιωχθούν, υπέφεραν αδυσώπητα, πιο συχνά από τα χέρια πρώην συνεργατών που απέδειξαν τώρα τον «πατριωτισμό» τους βασανίζοντας αβοήθητους πολίτες.
  51. Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Αυστριακοί-Ούγγροι κάτοικοι στη Σερβία είχαν προβλήματα με άτακτα στρατεύματα (εσφαλμένα ονομάζονται komitadjis). Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αγριότητα και η σκληρότητα δεν είχαν όρια. Οι Κροάτες πολέμησαν με τους Γερμανούς και τους Σέρβους, και οι Σέρβοι πολέμησαν Κροάτες, Γερμανούς, Ιταλούς και άλλους Σέρβους με ασιατικό τρόπο. Ο Τσόρτσιλ υποστήριξε τους Μπολσεβίκους, επειδή (όπως είπε στον Fitzroy MacLean) «ήταν καλύτεροι στο να σκοτώνουν Γερμανούς», από τους αρχικούς Συμμάχους του κάτω από τον συνταγματάρχη Draza Mihajlovic, ο οποίος προδόθηκε από τη Δύση και εκτελέστηκε από τους Τιτοϊστές.
  52. Francois Fénélon de la Mothe, «Direction pour la conscience d’un roi», Oeuvres, τόμος. 25 (Paris: n.p., 1787), σελ. 489.
  53. Αυτός ήταν ο πόλεμος της Γερμανικής Συμμαχίας ενάντια στην Πρωσο-Ιταλική Συμμαχία. To να τον ονομάσουμε «Αυστριακό-Πρωσικό πόλεμος» είναι λάθος.
  54. Μήπως ο Γουλιέλμος o A’ ενέκρινε τον πόλεμο κατά της Γερμανικής Λίγκας; Η βασίλισσα του απελπισμένα έφυγε από το Βερολίνο κατά την έναρξη του πολέμου.
  55. Ο Μπίσμαρκ ήταν η κινητήρια δύναμη και η αποφασιστική δύναμη. Ο Γουλιέλμος της Πρωσίας ήταν απρόθυμος να γίνει ο Γερμανός αυτοκράτορας, δηλαδή ο αυτοκράτορας της Γερμανίας (Deutschland). Μια χώρα με αυτό το όνομα υπήρξε επίσημα μόνο από το 1949. Πρέπει κανείς να θυμάται ότι οι Αψβούργοι κυβερνούσαν τις «Γερμανίες» εδώ και περισσότερα από 600 χρόνια, οι Hohenzollerns μόνο για 47 χρόνια και ότι ο προκάτοχός του Γουίλιαμ, ο αδερφός του Frederick William IV, θα ήταν πολύ χαρούμενος αν, στη στέψη ενός Αψβούργου ως Γερμανού Αυτοκράτορα, θα μπορούσε να κρατήσει το νιπτήρα στην τελετή.
  56. Δεν αναφέρουμε καθόλου την Πολωνία, η οποία, από το 1572, ήταν μια εκλεγμένη μοναρχία, ονομαζόταν δημοκρατία (rzeczpospolita), και στην πραγματικότητα κυβερνούσε η αρχοντιά. Αυτή η πιο ανεκτική χώρα στην Ευρώπη είχε παύσει να υπάρχει μέχρι το 1795.
  57. Τα «δεκατέσσερα σημεία» είχαν γραφτεί από τον Walter Lippmann. Αναφέρθηκαν στην «αυτόνομη ανάπτυξη» των εθνικοτήτων της Αυστρίας της Ουγγαρίας. Ο ορισμός της λέξης «αυτόνομη» δεν είναι σαφής στην αγγλική γλώσσα. Μπορεί να σημαίνει διαχωρισμός, ή να μιλάει μόνο για τοπικά δικαιώματα και προνόμια. Ο Lippmann, ένας θαυμάσιος άνθρωπος, μου είπε ότι στο μυαλό του, είχε το τελευταίο.
  58. Σε μια συνέντευξη με τον Εισαγγελέα της Νέας Υόρκης τον Ιούνιο του 1936, ο Τσόρτσιλ επέκρινε τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη μη ένταξη στους Συμμάχους μέχρι το 1917. Προσπάθησαν κρυφά να επιτύχουν μια συμβιβαστική ειρήνη που θα έσωζε αμέτρητες ανθρώπινες ζωές και θα εμπόδιζε την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού, ενδεχομένως ακόμη και του κομμουνισμού στη Ρωσία. Η συνέντευξή του διαβάστηκε δυνατά από έναν υπέρ της «απομόνωσης» ενώπιον του Κογκρέσου τον Σεπτέμβριο του 1939. Ωστόσο, μια τέτοια συμβιβαστική ειρήνη δεν θα είχε εκπληρώσει το όνειρο του Ουίλσον να κάνει τον κόσμο ανασφαλή μέσω της δημοκρατίας.
  59. Ο Jacques Bainville φοβόταν την ιδέα μιας Γερμανικής Δημοκρατίας (που ζήτησε ο Γερμανός Σοσιαλιστής Καρλ Λίμπκνεχτ). Ήταν σίγουρος ότι θα μιμηθεί τους Ιακωβίνους και, στο όνομα μιας Γερμανίας ,«μίας και αδιαίρετης», θα γίνει βίαια εθνικιστικός – και πόσο δίκιο είχε. Δείτε το άρθρο του στο Action Francaise (29 Σεπτεμβρίου 1914). Ο Goebbels είδε στο Γερμανικό Εθνικό Σοσιαλισμό τη συνοδευτική εικόνα της Γαλλικής Επανάστασης και, μέσω της Der Angriff (6 Δεκεμβρίου 1931), ισχυριζόταν ότι το κόμμα του αντιπροσώπευε τη «γερμανική αριστερά».
  60.  Για το ευρύ κοινό των Δυτικών Δημοκρατιών, η Γερμανία και ο «Κάϊζερ» ήταν ο Εχθρός. Όχι όμως ανάμεσα στους κορυφαίους πολιτικούς, οι οποίοι συνδέονταν όλοι με μια αντιφασιστική αντιπαλότητα έναντι της δανικής μοναρχίας, για την οποία βρίσκουμε τεράστια τεκμηρίωση στα βιβλία μου. Ο Clemenceau απείλησε τους Αψβούργους τόσο πολύ, που, όταν οι Γερμανοί πλησίαζαν το Παρίσι τον Αύγουστο του 1914, απλώς επέκρινε την Αυστρία. (Βλέπε την έκπληξη του Poincare στα απομνημονεύματά του.) Ο Lloyd George λάτρευε τον Χίτλερ, αλλά επιτέθηκε στον Φράνκο «γιατί πάντα εναντιώνομαι στους ιερείς», όπως εξήγησε στην Virginia Cowley. Ο Sir Denis Brogan και ο Raymond Aron ονόμασαν σωστά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως τον «Δεύτερο Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής». Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν αναμφισβήτητα ο Τρίτος Πόλεμος αυτής της σειράς.
  61. Ο Πρόεδρος του Ράιχσταγκ Paul Löbe, Σοσιαλδημοκράτης, αν και φυλακίστηκε δύο φορές από τους Εθνικοσοσιαλιστές, έλαβε σύνταξη από το Τρίτο Ράιχ για το ρόλο του στην αντικατάσταση της μοναρχίας από μια δημοκρατία.
  62. John Maynard Keynes, «The Economic Consequences of the Peace» (London: Harcourt, Brace, 1920), pp. 4–5.
  63. Ως δικαιολογία για τον Wilson, πρέπει να αναφερθεί ότι είχε υποστεί το πρώτο του εγκεφαλικό επεισόδιο το 1896 και το 1906 ένα δεύτερο μαζικό εγκεφαλικό επεισόδιο που τον τύφλωσε στο ένα μάτι και τον ανάγκασε να γράφει με το αριστερό του χέρι. Αυτή η ατυχία ενός ανθρώπου κέρδισε τις εκλογές του 1912, χάρη στην υποκριτική ικανότητα του Ρούσβελτ. Στις Διασκέψεις Ειρήνης του Παρισιού, βασανίστηκε από δύο μικρές ασθένειες. Τον Σεπτέμβριο του 1919, υπέστη ένα τρίτο εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο στη συνέχεια οδήγησε στη σύζυγό του να τρέχει τον Λευκό Οίκο. Βλέπε Edwin W. Weinstein, «Woodrow Wilson: Μια Ιατρική και Ψυχολογική Βιογραφία» (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1981). Εξίσου σημαντικό και τρομακτικό είναι το βιβλίο που έγραψε ο Sigmund Freud μαζί με τον William C. Bullitt, «Thomas Woodrow Wilson: Μια Ψυχολογική Μελέτη» (Boston: Houghton Mifflin, 1967). Ο Freud είπε στον Max Eastman ότι ο Wilson ήταν «ο πιο ανόητος  ολόκληρου του αιώνα και επίσης ένας εγκληματίας χωρίς να το συνειδητοποιεί».
  64. 28 Ιουνίου 1389, ήταν η ημέρα της δολοφονίας του Σέρβου Σουλτάνου Μουράτ. Ακριβώς 525 χρόνια αργότερα, το 1914, ήταν η ημερομηνία της διπλής δολοφονίας του Σεράγεβο. Η 28η Ιουνίου ήταν έξυπνα επιλεγμένη για την υπογραφή της Συνθήκης των Βρυξελλών το 1919 και επίσης από «Βασίλειο των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων» το οποίο το 1929 ονομάστηκε σε «Γιουγκοσλαβία». Την ίδια μέρα, σε μια συνάντηση «Τσεχοσλοβάκων» υπουργών αποφάσισαν να στείλουν ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα για το έγκλημα αυτό στο νέο βαλκανικό κράτος, εκφράζοντας «την ελπίδα για περαιτέρω τέτοιες ηρωικές πράξεις». Εκεί βλέπουμε την αιματηρή κληρονομιά της Γαλλικής Επανάστασης.
  65. Ο Lloyd George μισούσε έντονα την Πολωνία και σκόπευε να δοθεί στην Τσεχοσλοβακία ένα πολωνικό τμήμα της Σιλεσίας. Όταν άκουσε για την πρόοδο του Κόκκινου Στρατού στη Βαρσοβία το 1920, πετούσε από τη χαρά του. Όσον αφορά το χαρακτήρα του, δείτε το βιογραφικό του από τον γιο του, τον Richard Lloyd George, «Ο κόμης του Dwyfor, ο πατέρας μου, ο Lloyd George» (New York: Crown publishers, 1960).
  66. «Η δημοκρατία» αποτελεί ένα θεολογικό πρόβλημα, αφού η κυβέρνηση είναι το αποτέλεσμα του Προπατορικού Αμαρτήματος. Η δημοκρατία ενσαρκώνει την ψευδαίσθηση ότι η «Αυτοδιοίκηση» σημαίνει πραγματικά να κυβερνά κανείς τον εαυτό του και κανείς άλλος που δεν εμπλέκεται, ενώ είναι απλώς η αρχή της πλειοψηφίας πάνω στην μειοψηφία. Ο Sir Henry Campbell Bannerman μας είπε ότι «η αυτο-διακυβέρνηση είναι καλύτερη από την καλή κυβέρνηση». Έτσι λοιπόν, την επόμενη φορά που έχουμε μια σοβαρή ασθένεια, θα πρέπει αλητέψουμε και να παραγκωνίσουμε το ιατρικό επάγγελμα.
  67. Ο George D. Herron, «The menace of Peace» (Λονδίνο: Allen & Unwin, 1917), σελ. 9-10. Ο Wilson φάνηκε να γίνεται κατανοητός απλώς από έναν παρακατιανό υπουργό (είχε διαπράξει μοιχεία), πρώην σοσιαλιστή και πασιφιστή, ο οποίος, μετά το διαζύγιό του, παντρεύτηκε την κόρη της πλούσιας κυρίας Rand, ιδρύτριας της «Σχολής Κοινωνικών Επιστημών Rand» της Νέας Υόρκης.
  68. Η αυθαίρετη καταστροφή της Αυστριακής ειρηνευτικής προσπάθειας τον Φεβρουάριο του 1918 περιγράφεται καλά από τον Σλοβάκο βοηθό του Stefan Osusky στον George D. Herron: «Dovernik Wilsonov pocas vojny» (Pressburg: Naklad Prudov, 1925). Παρεμπιπτόντως, η ιδέα του Herron ήταν να εντοπίσει την έδρα της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη, την πόλη Calvin και Rousseau. Τα έντυπα «Herron Papers» διατηρούνται στο Ινστιτούτο Hoover του Στάνφορντ της Καλιφόρνιας και διατίθενται σε 13 κομψά τυπωμένους τόμους.
  69. Συναντήθηκα με τον επίσκοπο του Chichester στη Νέα Υόρκη μετά τον πόλεμο. Με διαβεβαίωσε ότι ο Τσόρτσιλ δεν είχε διαβάσει το υλικό που του έδωσε. (Τον ενδιέφερε να πίνει ένα μπουκάλι ουίσκι κάθε μέρα, οπότε ο Τσόρτσιλ προφανώς δεν είχε το χρόνο.) Ο Anthony Eden φοβόταν να ενοχλήσει τους Σοβιετικούς, αν έρθουν σε επαφή με τους Γερμανούς στρατηγούς. Ο Eden ήταν επίσης ο άνθρωπος που παρέδωσε τους αντικομουνιστές Ρώσους, Κροάτες και Σλοβένους στα Σοβιέτ και στον Τίτο. Σφαγιάστηκαν όλοι.
  70. Ο γνωστικός χαρακτήρας της δημοκρατίας ήταν επίσης προφανής στον Eric Voegelin στο
    «Επιστήμη, Πολιτική και Γνωστικισμός» (Chicago: Regnery, 1968).
  71. Συχνά ρωτάω τα αμερικανικά ακροατήρια, που στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας ή στο Σύνταγμα βρίσκει κανείς τις λέξεις «δημοκρατία» και «ρεπούμπλικα». Η έκπληξή τους είναι μεγάλη όταν μαθαίνουν ότι δεν εμφανίζεται σε κανένα έγγραφο. Όταν τους λέω ότι, σύμφωνα με τον Charles Beard, οι Ιδρυτικοί Πατέρες μισούσαν τη δημοκρατία περισσότερο από το προπατορικό αμάρτημα, μένουν έκπληκτοι. Δυσανασχετούν και όταν τους λέω ότι μετά το 1828 η χώρα τους είχε πάει στη Γαλλική Σχολή.
  72. Ο Duce (σ.σ. κοινωνικός τίτλος για την ανώτερη τάξη της Ιταλία, αντίστοιχη του Δούκα) πήρε το ισπανικό του όνομα από τον αναρχικό πατέρα του. Ήταν το Μπενίτο (αντί του Benedetto) προς τιμήν του Μπενίτο Χουάρεζ, ο οποίος είχε εκτελέσει τον μονάρχη. Το κομπόδεμα με κλαδιά, πρέπει να θυμόμαστε, είναι ένα δημοκρατικό σύμβολο και ο φασισμός βρήκε την πλήρη πραγματοποίησή του μόνο στην Republica Sociale Italiana, με έδρα το Salo.
  73. Burton J. Hendrick, «The Life and Letters of Walter H. Page», τόμος 1 (Garden City, N.Y.: Doubleday, 1925), σελ. 188.
  74. Πόση θηλυκή αμερικανική επιρροή ήταν τότε ενεργή στην πολιτική σκηνή; o Masaryk, ο οποίος είχε πείσει τον Wilson ότι στον πόλεμο, η Αυστρία ήταν ακόμα πιο ένοχη από τη Γερμανία, είχε μια Αμερικανίδα σύζυγο όπως και ο Clemenceau. Τότε ο Τσόρτσιλ έπαιξε μόνο μικρό ρόλο, αλλά η μητέρα του ήταν Αμερικανίδα. Η μητέρα του ιταλού υπουργού Εξωτερικών Sonnino δεν ήταν Αμερικανίδα αλλά Βρετανίδα και έγινε Αγγλικανή.
  75. Όταν ο γαλλικός στρατός εισέβαλε στο Τιρόλο κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους, δήλωσε επίσημα: «Σας φέρνουμε την ελευθερία, είτε σας αρέσει είτε όχι!» Αυτό είναι διασκεδαστικό όταν συνειδητοποιούμε ότι από τα τέλη του 14ου αιώνα οι Τιρολέζοι είχαν ένα Landtag όπου και οι τέσσερις εκπροσωπούνταν, και όλοι είχαν ίση δύναμη.
  76. Το 1814-15, η Γαλλία έλαβε τον παπικό θύλακα της Αβινιόν και εντάχθηκε
    στην Αγία Συμμαχία. (Η Βρετανία εγκατέλειψε σύντομα.).
  77. Στη Λουκέρνη μπορεί κανείς να θαυμάσει το «Λιοντάρι που πεθαίνει» του Thorvaldsen, που ανεγέρθηκε στη μνήμη των Ελβετών μισθοφόρων που πέθαναν πιστά στην υπηρεσία του Λουδοβίκου XVI στο Tuileries. Σφαγιάστηκαν ως τον τελευταίο άνθρωπο.
  78. Η ζωγραφιά του Velasquez για την παράδοση της Breda προβάλλεται στο Prado της Μαδρίτης. Ο πίνακας δείχνει τους «Κυρίους της παλιάς Σχολής» σε μια ευχάριστη τελετή. Αυτή ή «παλιά σχολή» εξακολουθούσε να υπάρχει κατά τη διάρκεια του Α ‘Παγκοσμίου Πολέμου. Ο γιος αυτού του υπέρτατου προδότη, Thomas G. Masaryk, υπηρέτησε ως επικεφαλής του ουσάρου στον Αυστρο-ουγγρικό στρατό μέχρι το τέλος. Τότε είπε στον συνταγματάρχη ότι ούτε αυτός ούτε οι συνεργάτες του δεν ανέφεραν ποτέ τις γνωστές δραστηριότητες του πατέρα του. «Ήταν συχνά στην άκρη των γλωσσών μας», απάντησε ο συνταγματάρχης, «αλλά, φυσικά, δεν το κάναμε ποτέ». Το ανέφερε ο Indro Montanelli. Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί κάτι παρόμοιο σε έναν Δυτικό Στρατό;
  79. Όταν το Βρετανικό Βασιλικό Σώμα άλλαξε το όνομά του από το Saxe-Coburg-Gotha σε Windsor για να ευχαριστήσει τους ανθρώπους, ο William II παρατήρησε: «Παιδιά, την επόμενη φορά που θα πάμε στο θέατρο θα δούμε τις Χαρούμενες Συζύγους του οίκου Saxe – Coburg-Gotha«. «Ο πρίγκιπας Κάρολος ανήκει de facto στο Σώμα του Σόντερμπουργκ-Γκουλτσμπουργκ-Αυγουστένμπουργκ, γνωστό και ως Windsor. Ο πατέρας του, τελικά, γεννήθηκε, έτσι κι αλλιώς Έλληνας πρίγκιπας, αν και χωρίς στάλα ελληνικού αίματος.
  80. Ο Alfonso o E’, βασιλιάς της Καστίλης, παντρεύτηκε την κόρη ενός αιχμάλωτου μαροκινού πρίγκιπα, από τον οποίο κατάγονται όλα τα κυρίαρχα σπίτια της Ευρώπης. Αντίστοιχα με τα μέλη των ευρωπαϊκών δυναστειών, ο βασιλιάς Χασάν Β’ του Μαρόκου και οι φίλοι του αποκαλούν ο ένας τον άλλον «Cher Cousin» (σ.σ. [γαλ.] «αγαπημένε εξάδελφε»)
  81. Ο εβραϊκός πρόγονος είναι o Pierleone, αδελφός του αντίπαπα Anaclet B‘, του «Πάπα από το γκέτο.»
  82. Ο Otto Forst de Battaglia, στο «Das Geheimnis des Blutes» (Βιέννη: Reinhold, 1932), σελ. 45-46, μας πληροφορεί ότι ο Γουλιέλμος Β’ και ο Γεώργιο Β’ της Βρετανίας είχαν επίσης ως πρόγονο τον Djenhiz–Khan.
  83. Η Έλενα της Ισπανίας, σύζυγος του Αλφόνσσο IΓ’ και εγγονή της Βασίλισσας Βικτορίας, ήταν αρχικά Αγγλικανή. Η Astrid, σύζυγος του Leopold III του Βελγίου, ήταν μια Λουθηρανή Πριγκίπισσα από τη Σουηδία. Η σημερινή βασίλισσα της Ισπανίας είναι μια δισέγγονη του Γουλιέλμου Β ‘.
  84. Ο Ναπολέων o Γ’ είχε προσβληθεί επειδή ο Νικόλαος Α’ τον είχε αποκαλέσει απλά «αγαπητό ξάδερφο». Σε αυτή τη συνάντηση στο Κόσελ, ο Μπίσμαρκ έκανε λόγο για έναν άψογο Γάλλο, ενώ ο Ναπολέων Γ’, έχοντας περάσει τα νιάτα και τις σπουδές του στη γερμανική εξορία, είχε γερμανική προφορά. Ο Ναπολέων Α’, όταν μιλούσε γαλλικά, είχε ιταλική προφορά.
  85. Στη διαμάχη μεταξύ William B’ και Bismarck, η οποία οδήγησε στην απόλυση του δεύτερου, το «Κοινωνικό Ζήτημα» διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο. Ο αυτοκράτορας ήταν εμφατικός από την πλευρά του κράτους πρόνοιας, ευνοώντας περισσότερο την κοινωνική νομοθεσία.
  86. Οι επιδράσεις του εθνικισμού στο αίσθημα των μοναρχών ήταν εμφανείς το 1916, όταν η αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα υποδέχτηκε στο ακροατήριο μια νεαρή Αυστριακή κοντέσα την Kinsky, την οποία έστειλε ο Ερυθρός Σταυρός για να επιθεωρήσει τις ρωσικές φυλακές. Η αυτοκράτειρα, πιστεύοντας ότι ο επισκέπτης της (λόγω του ονόματός της) ήταν Τσέχα, την ρώτησε: «Σου αρέσουν πραγματικά αυτοί οι Γερμανοί, αγαπητό μου παιδί;». Η κοντέσα νευρίασε και απάντησε: «Αυτοί είναι οι σύμμαχοί μας, μεγαλειότατη!». Η αυτοκράτειρα αμέσως ζήτησε συγγνώμη για τα λάθος λόγια της. Βλέπε Nora Gräfin Kinsky, «Russisches Tagebuch» (Stuttgart: Seewald, 1976), σελ. 87.
  87. Δεν είναι σαφές αν η ενοχή για τη μη σωτηρία του Νικολάου Β’ και της οικογένειάς επαφίεται στον Lloyd George, τον Γεώργιο Ε’ ή και στους δύο. Γνωρίζοντας τις προσπάθειές του για ειρήνη, και οι δύο τον είδαν ως «προδότη». Ο Γουλιέλμος Β ήταν απελπισμένος που δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γι’ αυτούς. Όταν η παράταξη των «μπολσεβίκων» των Σοσιαλδημοκρατών ανέλαβε, η τύχη της αυτοκρατορικής οικογένειας σφραγίστηκε.
  88. Οι μονάρχες συνήθως συνειδητοποιούσαν ότι αν είχαν γεννηθεί λίγα τετράγωνα μακριά από το βασιλικό ή αυτοκρατορικό παλάτι, δεν θα ήταν ποτέ κυρίαρχοι. Ούτε θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι η θέση τους ήρθε λόγω της νοημοσύνης, του θάρρους, των διαισθήσεων ή των ανώτερων ποιοτήτων τους. Εξηγείται έτσι η πιο ανεπτυγμένη μεγαλομανία των λαϊκών ηγετών, ειδικά αν δεν είναι θρησκευόμενοι. (Το ρητό του Λόρδου Άκτον «η εξουσία διαφθείρει, η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα», ισχύει μόνο για μη θρησκευόμενους ανθρώπους. Ο Charles V, στον κόσμο του οποίου ο ήλιος δεν έδυε ποτέ, ήταν ένας αληθινός άγιος σε σύγκριση με τον Rufino Barrios, τον άθεο τύραννο της Γουατεμάλα, τον Λένιν, τον Στάλιν, τον Μάο ή τον Χίτλερ).
  89. Σήμερα, οι μονάρχες έχουν μόνο συμβολική αξία, οι γάμοι τους δεν παίζουν πλέον πολιτικό ρόλο και έχουν χάσει εν μέρει τον διεθνή χαρακτήρα τους. Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό ότι επιτρέπεται στα σουηδικά τέκνα να παντρευτούν άτομα μη βασιλικού αίματος, υπό την προϋπόθεση ότι ο εταίρος είναι αλλοδαπός. Ωστόσο, ο σημερινός νόμος της διαδοχής είναι σαφώς «ασύμπτωτος»: μια κόρη μπορεί να προηγηθεί ενός άνδρα κληρονόμου, έτσι το όνομα της δυναστείας γίνεται φανταστικό, όπως και το «Windsors».
  90. Κατά τον Μεσαίωνα, οι Ευρωπαίοι μονάρχες υπόκεινταν σε μεγάλο βαθμό στο Σύνταγμα. Υπήρχε η αρχή του rex sub lege (σ.σ. [λατιν.] βασιλεία υπό του νόμου). Βλέπε Fritz Kern, «Gottes-gnadentum und Widerstandsrecht im frühen Mittelalter» (Leipzig: Koehler, 1914). Το δικαίωμα στην εξέγερση επέζησε στην μετα-μεταρρυθμιστική Ευρώπη. Η Ιησουίτισσα Μαριάννα δίδαξε, «Justum est necare reges impios»(σ.σ. [λατιν.] «Είναι δίκαιη η εξολόθρευση άδικων βασιλιάδων».). Για τον Καλβίνο, ένας τερατώδης μονάρχης ήταν ένας ire de dieu (σ.σ. [γαλ.] Οργή Θεού), την οποία κάποιος έπρεπε να υποφέρει με υπομονή. Ο Λούθηρος δίδαξε με τον ίδιο τρόπο. Σύμφωνα με τον Fernando d’Antonio, ο Θωμάς Ακινάτης επέτρεπε την τυραννοκτονία κατά τη διάρκεια μιας γενικής εξέγερσης. Δείτε το «Il tiranni cidio nel pensiero del Acquinate» (1939).
  91. Όσον αφορά την αδυναμία μιας υγιούς εξωτερικής πολιτικής σε μια δημοκρατική εποχή, βλέπε το άρθρο μου «Εξωτερική πολιτική και λαϊκή βούληση», Chronicles (Ιούνιος 1998). Οι δημοκρατίες είναι χαζοχαρούμενες γιορτούλες.
  92. Βλ. Hans-Hermann Hoppe, «Time Preference, Government, and the Process of De-Civilization: From Monarchy to Democracy», στο «The Costs of War: Pyrrhic Victories», εκδ. John V. Denson (New Brunswick, N.J .: Transaction Publishers, 1997).
  93. Όλοι οι αμερικανικοί πόλεμοι μετά το 1945 έχουν επηρεαστεί βαθιά από τη δημοκρατική διαδικασία: στην Κορέα, στο Βιετνάμ και ακόμη και στον Περσικό Κόλπο. Καταπληκτική περίπτωση ήταν το Βιετνάμ. Βλέπε Leslie Gelb, «The Irony of Vietnam: The Worked System» (Washington D.C .: Brookings Institute, 1978). Το μήνυμα αυτού του βιβλίου και των αριστερών συγγραφέων αποκαλύπτεται στον τίτλο: η ειρωνεία έγκειται στο γεγονός ότι αυτή η νίκη του κομμουνισμού υπήρξε ταυτόχρονα νίκη της δημοκρατίας και το σύστημα δούλεψε επειδή η πλειοψηφία της κοινής γνώμης ανάγκασε τον Λευκό Οίκο, το Πεντάγωνο, και το Κογκρέσο να εγκαταλείψει τον πόλεμο. Έτσι, 56.000 άνδρες πέθαναν μάταια. Το βιβλίο «Dissident Viet Cong» του συνταγματάρχη Bui-Tin, «Following Ho Chi Minh: Memoirs of a North Vietnamese Colonel» (London: Hurst, 1995), αποδεικνύει ότι μια αμερικανική νίκη ήταν στην πραγματικότητα εφικτή. Όλα λόγω λαθών στα κεντρικά στρατηγεία; Θυμηθείτε το «The American Commonwealth» του James Bryce, τόμος 1, κεφ. 8 (Λονδίνο και Νέα Υόρκη: MacMillan, 1888), με τίτλο «Why a great man cannot be elected President of the United States». Αυτό είναι μόνο εν μέρει εξαιτίας της ανεστραμμένης πυραμίδας, αφού οι ημιμαθείς είχαν σχεδόν φτάσει στην αρχική κορυφή.
  94. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι οι δημοκρατίες υπερηφανεύονται για την αστάθεια τους και την απέχθεια του για την εμπειρογνωμοσύνη. Ο πραγματικός «ήρωας» στη δημοκρατική λαογραφία είναι πάντα ο «επιτυχημένος ερασιτέχνης», όχι ο εμπειρογνώμονας, πράγμα που σημαίνει ότι η γνώση και η εμπειρία δεν έχουν αξία.
  95. Μπορούμε να δούμε την μουσουλμανική εκδοχή αυτού στη Μαλαισία. Οι Σουλτάνοι της Μαλαισίας ψηφίζουν έναν άνθρωπο μεταξύ τους στην εξουσία για τα επόμενα πέντε χρόνια. Ο τίτλος του είναι «Yang di-Pertuan Agong» και του απευθύνονται ως «Η μεγαλειότητα του». Ο τίτλος και η θέση του προσώπου που θα ηγηθεί της Ευρωπαϊκής Ένωσης παραμένει αίνιγμα.
  96. Οι Ευρωπαίοι μονάρχες εξακολουθούν να είναι ψυχολογικά αλεξικέραυνα, εμποδίζοντας τους λαϊκούς ηγέτες να αρπάζουν την απόλυτη εξουσία. Αυτό λειτούργησε ακόμη και στην περίπτωση ενός Ιταλού βασιλιά, ο οποίος, ως έκτακτο μέτρο, έβαλε έναν δικτάτορα ένα ασθενοφόρο και τον έστειλε στην κορυφή ενός βουνού. Ωστόσο, ο βαθμός στον οποίο είναι προβληματική μια «συνταγματική μοναρχία» παρουσιάστηκε στο Βέλγιο, όπου ένας βασιλιάς παραιτήθηκε προσωρινά για να αποφύγει να υπογράψει έναν θεμελιωδώς ανήθικο νόμο. Τότε κλήθηκε πίσω από το κοινοβούλιο.