Εφαρμογή μελέτης συστημάτων για να ξεφορτωθούμε πολιτικούς και κράτος

0
1093
Κάθε σύστημα είναι ένα διασυνδεδεμένο σύνολο στοιχείων που είναι συνεκτικά οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να επιτυγχάνει κάτι. Αυτός ο ορισμός μας λέει ότι ένα σύστημα αποτελείται από τρία πράγματα: στοιχεία, διασυνδέσεις και μια λειτουργία ή σκοπό.
Κάθε σύστημα είναι ένα διασυνδεδεμένο σύνολο στοιχείων που είναι συνεκτικά οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να επιτυγχάνει κάτι. Αυτός ο ορισμός μας λέει ότι ένα σύστημα αποτελείται από τρία πράγματα: στοιχεία, διασυνδέσεις και μια λειτουργία ή σκοπό.

Το πολιτικό μας σύστημα, το οποίο είναι ενσωματωμένο στο σύστημα διακυβέρνησης και το τροφοδοτεί με εκλεγμένους αξιωματούχους, είναι ανεξέλεγκτο.

Του Hunter Hastings 

Απόδοση: Ευθύμης Μαραμής

Το υπάρχον σύστημα διακυβέρνησης δεν λειτουργεί πλέον για εμάς. Παράγει μη βιώσιμα επίπεδα δαπανών, αυξανόμενα ποσά χρέους που δεν μπορούν να αποπληρωθούν και μια πλημμύρα κανονιστικών ρυθμίσεων και κρατικών νόμων που μας καθιστά όλους εγκληματίες με τρόπους που δεν καταλαβαίνουμε πλήρως. Δεν μας παρέχει ασφάλεια. Προπαγανδίζει, αντί να παρέχει γνώση, στην νέα γενιά. Λεηλατεί μεγάλα μέρη του εισοδήματος και της ιδιοκτησίας μας.

Το πολιτικό μας σύστημα, το οποίο είναι ενσωματωμένο στο σύστημα διακυβέρνησης και το τροφοδοτεί με εκλεγμένους αξιωματούχους, είναι επίσης ανεξέλεγκτο. Παράγει στράτευση στους κόλπους του, πόλωση, συγκρούσεις και καταστρέφει την εμπιστοσύνη μας, τα χαμηλά επίπεδα της οποίας θα καταστήσουν το κράτος ακόμα πιο δυσλειτουργικό, καθώς οι πολίτες δεν υπακούν όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη. Καταστρέφει τους θεσμούς που έχουν υποστηρίξει τον τρόπο ζωής μας εδώ και περισσότερα από 200 χρόνια και οδηγεί στον δρόμο της υπονόμευσης και του εκφυλισμού του πολιτισμού.

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάποιο σύστημα για να δείξουμε το δρόμο προς μια λύση;

Για να μεταβάλουμε ένα σύστημα, πρέπει να παρατηρήσουμε τις λειτουργίες του

Κάθε σύστημα είναι ένα διασυνδεδεμένο σύνολο στοιχείων που είναι συνεκτικά οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να επιτυγχάνει κάτι. Αυτός ο ορισμός μας λέει ότι ένα σύστημα αποτελείται από τρία πράγματα: στοιχεία, διασυνδέσεις και μια λειτουργία ή σκοπό. Μια ποδοσφαιρική ομάδα αποτελεί ένα σύστημα με στοιχεία όπως οι παίκτες, οι προπονητές, το γήπεδο και η μπάλα. Οι διασυνδέσεις του είναι οι κανόνες του παιχνιδιού, η στρατηγική του προπονητή, οι επικοινωνίες των παικτών και οι φυσικοί νόμοι που διέπουν τις κινήσεις της μπάλας και των παικτών. Η λειτουργία του συστήματος έγκειται στο να παίξει και να κερδίσει ποδοσφαιρικά παιχνίδια.

Το κράτος είναι ένα σύστημα με εκτελεστικά, νομοθετικά και δικαστικά όργανα, διοικητικά τμήματα, στρατό και κεντρική τράπεζα. Οι διασυνδέσεις του είναι οι νόμοι (που κατασκευάζει το ίδιο) οι κανονιστικές ρυθμίσεις και οι διαδικασίες για την θέσπιση τους και η λειτουργία του έγκειται στο να παράγει περισσότερους νόμους και περισσότερο κράτος.

Στο βιβλίο Thinking In Systems: Α Primer, η Donella Meadows μας εξηγεί πώς να ταυτοποιήσουμε τη λειτουργία ενός συστήματος.

Αν ένας βάτραχος στρίψει δεξιά και πιάσει μια μύγα και μετά στρίψει αριστερά και πιάσει μια μύγα και στη συνέχεια γυρίσει προς τα πίσω και πιάσει μια μύγα, ο σκοπός του βατράχου δεν είναι να στρέφεται προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά ή προς τα πίσω, αλλά το να συλλαμβάνει μύγες.

Εάν ένα κράτος διακηρύσσει την ελευθερία, την αποτελεσματικότητα και τον έλεγχο των δαπανών του, αλλά παράγει όλο και περισσότερες κανονιστικές ρυθμίσεις, όλο και περισσότερες δαπάνες και όλο και περισσότερο χρέος, η ελευθερία και η αποτελεσματικότητα δεν είναι στην πραγματικότητα ο σκοπός του κράτους. Μπορεί να στρίψει αριστερά ή μπορεί να στρίψει δεξιά, αλλά παράγει πάντα περισσότερο κράτος και αυτός είναι ο σκοπός του. Το λιγότερο προφανές μέρος του συστήματος, η λειτουργία του ή ο σκοπός του, είναι συχνά ο πιο κρίσιμος καθοριστικός παράγοντας της συμπεριφοράς του συστήματος.

Συστήματα αυτο-οργάνωσης

Ένα σύστημα μπορεί, σε μεγάλο βαθμό, να προκαλέσει τη δική του συμπεριφορά. Μπορεί να αυτο-οργανώνεται. Η λειτουργία ή ο σκοπός ενός συστήματος, δεν εκφράζεται κατ’ ανάγκη γραπτά ή ρητά, αλλά μπορεί να εκφράζεται από τη λειτουργία του συστήματος. Ο καλύτερος τρόπος για να συναχθεί ο σκοπός του συστήματος, είναι να παρατηρήσουμε για λίγο ώστε να δούμε πώς συμπεριφέρεται.  Έχουμε παρακολουθήσει τη συμπεριφορά του κράτους για πάνω από 200 χρόνια και βλέπουμε πως παράγει σταθερά περισσότερο κράτος, περισσότερες δαπάνες και περισσότερο χρέος. Το κράτος, αντιπροσωπεύει αυτό που οι μελετητές συστημάτων αποκαλούν: δομή δημιουργίας προβλημάτων.

Η κατανόηση των δομών δημιουργίας προβλημάτων δεν αρκεί. Η λειτουργία τους είναι αδύνατο να καταστεί ανεκτή. Πρέπει να αλλάξουν. Η καταστροφή που προκαλούν συχνά αποδίδεται σε συγκεκριμένους δρώντες ή γεγονότα, ωστόσο είναι στην πραγματικότητα συνέπεια της δομής του συστήματος.

Κατηγορώντας, πειθαρχώντας, μεταρρυθμίζοντας, απολύοντας, περιστρέφοντας τους μοχλούς της πολιτικής εντονότερα, ελπίζοντας για μια πιο ευνοϊκή ακολουθία καθοδηγούμενων γεγονότων, ταλαντευόμενοι στα όρια – αυτές οι τυποποιημένες αντιδράσεις δεν μπορούν να διορθώσουν τα διαρθρωτικά προβλήματα του συστήματος.

Με αύξουσα σειρά αποτελεσματικότητας, οι περιοχές παρέμβασης σε συστήματα είναι:

Στόχοι

Αν μπορούμε να αλλάξουμε τη λειτουργία ή το σκοπό του συστήματος, οι διαδικασίες, οι διασυνδέσεις και οι ροές του θα αλλάξουν. Μπορούμε να αλλάξουμε τους στόχους του κράτους ώστε να κυβερνάει λιγότερο; Ο Ronald Reagan το επιδίωξε. Ο Reagan δήλωσε επανειλημμένα πως ο στόχος δεν είναι να βάλουμε τους ανθρώπους να βοηθήσουν το κράτος ούτε να βάλουμε το κράτος να βοηθήσει τους ανθρώπους, αλλά να ξεφορτωθούμε το κράτος από τις πλάτες μας. Άλλαξε τη συζήτηση σχετικά με την κυβέρνηση, επιμένοντας έντονα για προσδιορισμό νέων στόχων του συστήματος.

Δομικά πρότυπα

Η δεδομένη δέσμη συμπεριφορών από την οποία προκύπτει το σύστημα, οι στόχοι του, η διάρθρωση του, οι κανόνες του, οι καθυστερήσεις του, οι παράμετροι του. Η σημερινή μας ιδεολογική δομή αποτελείται από την αποδοχή του κράτους. Πληρώνουμε τους φόρους μας. Ανεχόμαστε τα κρατικά σχολεία προπαγάνδας. Ανεχόμαστε τις αηδιαστικές συμπεριφορές εκλεγμένων ή μη αξιωματούχων και την εισβολή γραφειοκρατών στην καθημερινή μας ζωή και τις αποφάσεις μας. Ανεχόμαστε την λεηλασία των εισοδημάτων και της ιδιοκτησίας μας, τις άθλιες υπηρεσίες που μονοπωλεί το κράτος.

Πρέπει να διορθώσουμε τα πρότυπα της ιδεολογικής δομής και να πάψουμε να αποδεχόμαστε. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το κράτος, τους πολιτικούς και τους γραφειοκράτες ως ξένους εισβολείς, ως κατοχική δύναμη. Πρέπει να αγωνιστούμε για να ανακτήσουμε τη ζωή μας, τον πολιτισμό μας και την ασφάλειά μας. Δεν πρέπει να ανεχόμαστε.

Υπέρβαση των δομικών προτύπων

Ο πιο ισχυρός τρόπος αλλαγής ενός συστήματος, δεν είναι απλώς η μετατόπιση των προτύπων του, αλλά η πλήρης αντικατάστασή του. Το νέο πρότυπο δεν είναι το κράτος. Είναι αυτό που οι μελετητές συστημάτων ονομάζουν αυτο-οργάνωση και οι οικονομολόγοι αποκαλούν αυθόρμητη τάξη. Τα συστήματα μπορούν να μάθουν, να δημιουργήσουν, να σχεδιάσουν και να εξελιχθούν. Τα συστήματα αυτο-οργάνωσης μπορούν να προκαλέσουν ετερογένεια και μη προβλεψιμότητα. Μπορούν να ανακαλύψουν νέες δομές μέσω της ελευθερίας και του πειραματισμού, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν μια ορισμένη αταξία.

Στην αυτο-οργάνωση θα αντισταθούν οι γραφειοκρατίες, τα εκπαιδευτικά τους συστήματα και οι κυβερνήσεις που προτιμούν τα υποκείμενα τους υποταγμένα. Αλλά ακόμη και η πιο βαριά εξουσιαστική δομή, δεν μπορεί ποτέ να εξαλείψει πλήρως την αυτο-οργάνωση, καθώς αυτή αποτελεί μια βασική ιδιότητα των ζωντανών συστημάτων.

Μερικές απλές αρχές οργάνωσης – αυτές που ο F.A. Hayek αποκαλούσε γενικούς κανόνες – μπορούν να οδηγήσουν σε έντονες ​​ποικιλίες αυτο-οργανωτικών δομών. Η αυτο-οργάνωση ξεκινά από το κάτω μέρος των ιεραρχιών – από τα κομμάτια προς το σύνολό που απαρτίζουν, από το άτομο στην ομάδα, από τη γραμμή παραγωγής στη διεύθυνση της παραγωγής. Αν η ιεραρχία δεν λειτουργεί καλά από την κορυφή προς τα κάτω, η λύση είναι να αλλάξουμε την ιεράρχηση από κάτω προς τα πάνω. Εάν υπάρχει υπερβολικός έλεγχος από το ρετιρέ, το ισόγειο πρέπει να γίνει η αφετηρία της μεταβολής.

Εν κατακλείδι

Η οργάνωση από κάτω προς τα πάνω – από ιδιώτες, οικογένειες, γειτονιές, πόλεις, μικρές πόλεις, αφορολόγητες επιχειρηματικές ζώνες, ελεύθερες πόλεις, πλωτές πόλεις, τοπικές τράπεζες ή δίκτυα τραπεζών που εκδίδουν δικά τους νομίσματα – μπορούν να αποτελέσουν το νέο μας πρότυπο για να αντικαταστήσουμε την κεντρική κυβέρνηση.

***

 

  • Ο Hunter Hastings είναι ο Εκτελεστικός Διευθυντής στο Center for Individualism και μέλος του Ινστιτούτου Ludwig von Mises. Είναι οικονομολόγος, καπιταλιστής επιχειρηματικών συμμετοχών και δια βίου υποστηρικτής της ελευθερίας, της οικονομικής ελευθερίας και της ατομικής επιχειρηματικότητας. Η τρέχουσα έρευνα του Hunter επικεντρώνεται στη διασταύρωση του ατομικισμού του 21ου αιώνα, της αναδυόμενης τεχνολογίας και της ριζοσπαστικής αποκέντρωσης που απελευθερώνει τις αγορές και δημιουργεί ένα νέο φάσμα ατομικών ευκαιριών. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι το The Interconnected Individual, το οποίο θα εκδοθεί από το Business Expert Press μέσα στο 2018.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Center for Individualism

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.