Η ιδιωτικοποιημένη ασφάλεια ισχύει ήδη και θα πρέπει να επεκταθεί θεσμικά

0
841
Η ασφάλεια, όταν απελευθερωθεί από το μονοπώλιο, είναι δεδομένο πως καθίσταται πιο ποιοτική και πιο άφθονη, όπως ισχύει και με κάθε άλλη υπηρεσία στην ελεύθερη αγορά.
Η ασφάλεια, όταν απελευθερωθεί από το μονοπώλιο, είναι δεδομένο πως καθίσταται πιο ποιοτική και πιο άφθονη, όπως ισχύει και με κάθε άλλη υπηρεσία στην ελεύθερη αγορά.

Γνωρίζαμε δηλαδή εκ των προτέρων, ότι το κρατικό μονοπώλιο της προστασίας της ιδιοκτησίας αποτελεί μία προ-οικονομία της αποτυχίας του συστήματος, εκ της περιγραφής του και μόνο. Η ασφάλεια της ιδιοκτησίας και της αυτοδιάθεσής μας είναι υπερβολικά πολύτιμη για να αφεθει στα ανίκανα χέρια του κράτους

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Οι κρατιστές αντιδρούν σχεδόν σαν τους σοσιαλιστές, όταν έρχονται αντιμέτωποι με την απύθμενη αποτυχία του κράτους, που τόσο λατρεύουν. Όπως και οι σοσιαλιστές, έτσι και ο μέσος κρατιστής πάντα κάνει λόγο για τον «λάθος πολιτικό που ήταν στα ηνία του κράτους». Όπως και ο σοσιαλιστής που για την αποτυχία του σοσιαλισμού θα κατηγορήσει τον Στάλιν (αλήθεια, αν ήταν στη θέση του ο Τρότσκυ ή ο Μπουκάριν θα λειτουργούσε ο σοσιαλισμός;) και θα ήθελε να εφαρμόζεται μόνο η δική του ξεχωριστή και αμόλυντη σοσιαλιστική πολιτική, έτσι και ο μέσος κρατιστής κάνει το ίδιο: «Τώρα έχουμε τον Χ πολιτικό γι’ αυτό πάμε από το κακό στο χειρότερο αλλά, αν είχαμε τον Ψ…τότε θα σου έλεγα εγώ». Ποτέ δεν υπήρξε «πραγματικός κρατισμός» (όπως ποτέ δεν υπήρξε «πραγματικός» σοσιαλισμός).

Σοσιαλιστικές και κρατιστικές υπεκφυγές

Έως και σήμερα ο σοσιαλισμός και ο κρατισμός, θεωρούν, ότι δεν έχει καταρριφθεί από την εμπειρική πραγματικότητα. Τεχνικά, έχουν δίκιο, και αυτό αποτελεί και πρόβλημα της εμπειρικής προσέγγισης της πραγματικότητας και των οικονομικών. Δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να πείσει κανείς αυτούς τους ανθρώπους για το ότι, κάθε μα κάθε φορά που το κράτος θα επεμβαίνει ή θα εφαρμόζεται ο σοσιαλισμός (και τα δύο είναι βασικά το ίδιο), η αποτυχία των παρεμβάσεων θα είναι δεδομένη. Μπορούν πάντα να αρνούνται την πραγματικότητα επικαλούμενοι, ad hoc, περισσότερες μεταβλητές που θα μπορούσαν να ελεγχθούν, ώστε το σοσιαλιστικό (κρατιστικό) πείραμα τους να πετύχει: «αν ίσχυε εκείνη η μεταβλητή, θα ήταν αλλιώς, αν δε γινόταν ο τάδε πόλεμος…αν δεν υπήρχε ιμπεριαλιστική περικύκλωση…». Αυτοί οι άνθρωποι θα βρίσκουν συνεχώς δικαιολογίες, ώστε ποτέ να μην έχουν την ανάγκη να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους, εκτός και αν μιλάμε για πολύ ανοιχτόμυαλους ανθρώπους.

Το πρόβλημα του οικονομικού υπολογισμού: ταφόπλακα του σοσιαλισμού

Ο Ludwig von Mises μας έδωσε όμως έναν αλάνθαστο τρόπο να απαντάμε σε αυτές τις υπεκφυγές των σοσιαλιστών 1. Με την προϋπόθεση ότι στον σοσιαλισμό, όλα τα μέσα παραγωγής ανήκουν στο κράτος, καμία δικαιολογία δεν μπορεί να τον σώσει από την συνεχή του αποτυχία σε κάθε του εφαρμογή. Η σύλληψη της ιδέας μίας σοσιαλιστικής «οικονομίας» αποτελεί και μία αντίφαση επί της αρχής (contradiction in terms) και ο ισχυρισμός ότι ο σοσιαλισμός αντιπροσωπεύει μία «ανώτερη» οικονομική, παραγωγική και κοινωνική δομή είναι εντελώς άστοχος και άτοπος. Για να καταφέρει κάποιος να καλύψει τις ανάγκες του χρησιμοποιώντας πεπερασμένα μέσα στα πλαίσια του καταμερισμού εργασίας, οφείλει να μπορεί να είναι σε θέση να πραγματοποιήσει οικονομικούς υπολογισμούς.

Εφόσον στον σοσιαλισμό όλα τα μέσα παραγωγής ανήκουν στο κράτος και δεν μπορούν επομένως να χρησιμοποιηθούν σε ανταλλαγές, δεν θα αποκτήσουν και ποτέ χρηματικές τιμές. Χωρίς τρόπο λοιπόν πραγματοποίησης οικονομικών υπολογισμών σε χρήμα (δεν υπάρχει άλλος τρόπος, καθώς το χρήμα είναι το μόνο μέσο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για συγκρίσεις μεταξύ διαφορετικών ανομοιογενών αγαθών – κάποιος δεν μπορεί να υπολογίσει το κόστος παραγωγής μήλων λόγου χάρη με βάση πορτοκάλια), ο οικονομικός υπολογισμός είναι a priori αδύνατος. Άνευ της δυνατότητας οικονομικών υπολογισμών, μία σοσιαλιστική οικονομία δεν μπορεί να γνωρίζει, αν κάθε στιγμή χρησιμοποιεί τους πεπερασμένους της πόρους στις πιο επείγουσες διαδικασίες. Δεν θα ήξερε αν παρήγαγε με ζημίες και κάθε υπολογισμός κόστους θα ήταν πραγματικά αδύνατος.

Εάν δεν υπάρχουν ατομικά ιδιοκτησιακά δικαιώματα στα μέσα παραγωγής, οποιαδήποτε οργάνωση της παραγωγής ξεκινάει από λάθος βάση. Επομένως, ο σοσιαλισμός δεν είναι ένα ανώτερο σύστημα παραγωγής αλλά ένα σύστημα κατανάλωσης, οικονομικού χάους και έκπτωσης σε πρωτόγονες συνθήκες διαβίωσης.

O Murray Rothbard απαντά στις υπεκφυγές των κρατιστών

Όσον αφορά τις υπεκφυγές των κρατιστών, σε αυτό μας έχει καλύψει ο Murray Rothbard 2. Αλλά, η απάντηση του Rothbard, παρόλο που είναι το ίδιο ξεκάθαρη με αυτή του von Mises, έως σήμερα παραμένει παραγνωρισμένη και άγνωστη. Εξήγησε, ότι από τη στιγμή που τα βασικά χαρακτηριστικά του κράτους παραμένουν, κανένας ανασχηματισμός, είτε αυτός αφορά το προσωπικό (π.χ. την κυβέρνηση ή τους Δ.Υ.), είτε αφορά το σύνταγμα, δεν έχει νόημα. Δεδομένης της αρχής της διακυβέρνησης, δηλαδή το μονοπώλιο στη δικαιοσύνη και την ικανότητα φορολόγησης, κάθε σύλληψη για τη μείωση των εξουσιών του κράτους στα απολύτως απαραίτητα (την εθνική άμυνα και την προστασία της ιδιοκτησίας) είναι εντελώς παραπλανητική.

Υπό μονοπωλιακό καθεστώς (δηλαδή απαγόρευση εισόδου ανταγωνιστών στην αγορά), το τίμημα της παροχής δικαστικών υπηρεσιών και προστασίας συνεχώς θα αυξάνεται και η ποιότητά του συνεχώς θα μειώνεται. Μία οντότητα, η οποία ισχυρίζεται ότι προστατεύει την ιδιοκτησία χρηματοδοτώντας τις υπηρεσίες της μέσω φόρων, αποτελεί και αυτή μία αντίφαση επί της αρχής. Αυτό διότι, η φορολογία αποτελεί εισβολή στην ιδιοκτησία, αυτό δηλαδή που το κράτος ισχυρίζεται ότι προστατεύει! 3 Ακόμα και αν όντως μία κυβέρνηση περιοριζόταν στην προστασία της ιδιοκτησίας και την εθνική άμυνα, σημαντικά ερωτήματα θα εγείρονταν παρόλα αυτά με σημαντικότερο το πόση άμυνα θα έπρεπε να παρέχει και που.

Το κρατικό μονοπώλιο οδηγεί a priοri και σε κακή ποιότητα υπηρεσιών

Κινητοποιημένη (όπως και όλοι μας) από το προσωπικό συμφέρον και την «αντι-ωφέλεια» της εργασίας (το ότι προτιμούμε να δουλεύουμε λιγότερο και να κερδίζουμε περισσότερα) σε συνδυασμό με την απόλυτη μονοπωλιακή εξουσία φορολόγησης, η κυβερνητική πολιτική θα είναι, τηρουμένων των αναλογιών, σχεδόν πάντα η ίδια: μεγιστοποίηση των δαπανών για προστασία (όλος ο πλούτος ενός έθνους θα μπορούσε δυνητικά να δαπανηθεί για την άμυνα) και παράλληλα η ελαχιστοποίηση της παραγωγής προστασίας.

Επιπροσθέτως, το δικαστικό μονοπώλιο θα οδηγήσει οπωσδήποτε και σε μείωση της ποιότητας της υπηρεσίας παροχής δικαιοσύνης και προστασίας. Εάν το κράτος είναι ο μόνος φορέας, όπου κάποιος μπορεί να απευθυνθεί για να βρει το δίκιο του, τότε ο κυρίαρχο δίκαιο θα διαστρεβλωθεί υπέρ του κράτους. Λογικό, αν το σκεφτεί κανείς, διότι ακόμα και σε αντιδικίες με αντίπαλο το κράτος, τελικός κριτής της έκβασης της δίκης είναι το ίδιο το κράτος. 4 5

Τρανταχτό παράδειγμα αποτελούν οι Η.Π.Α. όπου το πιο ελευθεριακό σύνταγμα που έχει γραφτεί ποτέ, έχει αγνοηθεί και τροποποιηθεί άνευ προηγουμένου. Ένα κομμάτι χαρτί δεν μπορεί να σταματήσει την ορμή του κράτους. Αυτή είναι και η θεμελιώδης αλήθεια που οφείλουμε να παραδεχτούμε. Ανάλογα, ο ορισμός της ιδιοκτησίας συνεχώς θα τροποποιείται για να ταιριάξει με τις επεκτατικές νομοθετικές τάσεις του κράτους 6.

Η αναθεώρηση του σοσιαλισμού και του κρατισμού είναι αδύνατη

Έτσι, ο Rothbard σημείωσε ότι, με την ίδια λογική που ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να «αναθεωρηθεί» αλλά πρέπει να διαλυθεί εκ θεμελίων για να επιτευχθεί η κοινωνική ευημερία, έτσι και ο θεσμός του κράτους δεν μπορεί να αναθεωρηθεί αλλά πρέπει να καταργηθεί, ώστε να επιτευχθεί δικαιοσύνη και προστασία της ιδιοκτησίας. Το συμπέρασμα του Rothbard ήταν ότι η άμυνα σε μία Ελεύθερη Κοινωνία:

«…θα έπρεπε να παρέχεται από ανθρώπους ή επιχειρήσεις που (α) απέκτησαν το εισόδημά τους εθελοντικά και όχι με εξαναγκασμό και (β) δεν επέβαλαν – όπως το κράτος – εξαναγκαστικό μονοπώλιο αστυνομικής ή δικαστικής προστασίας […]. Οι επιχειρήσεις προστασίας θα έπρεπε να υπόκεινται στον ελεύθερο ανταγωνισμό και να μην ασκούν επιθετική βία έναντι των μη επιθετικών ανθρώπων, όπως κάνουν και όλες οι άλλες υπηρεσίες. Οι υπηρεσίες άμυνας, όπως όλες οι άλλες υπηρεσίες, θα έπρεπε να είναι προϊόντα εθελούσιων συναλλαγών και μόνο». 7

 

Αυτό σημαίνει, ότι κάθε ιδιοκτήτης περιουσίας θα ήταν ελεύθερος να απολαύσει τα πλεονεκτήματα του καταμερισμού εργασίας και να αναζητήσει την καλύτερη δυνατή προστασία για την ιδιοκτησία του. Προστασία αποκτημένης μέσω της αυτοάμυνας (π.χ. ελεύθερη οπλοκατοχή) ή μέσω της αγοράς της αντίστοιχης υπηρεσίας από κάποια εταιρεία προστασίας. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε εθελοντικά να συνάψει συνεργασίες με τα δικαστήρια και τις εταιρείες προστασίας της επιλογής του. Αυτό συνεπάγεται ότι ακολούθως, θα μπορούσε να διακόψει και τη συνεργασία του, αν πλέον αυτή δεν τον ικανοποιεί.

Η ελληνική πραγματικότητα επιβεβαιώνει τους Αυστριακούς

Πρόσφατο παράδειγμα της αποτυχίας του κράτους αποτελεί και η περίπτωση του 88χρονου που άνοιξε πυρ εναντίον διαρρηκτών της οικίας του στη Γλυφάδα. Εν τέλει, αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, αλλά με το τίμημα της ατέλειωτης ταλαιπωρίας που υφίσταται κάποιος σε τέτοιες περιπτώσεις εμπλοκής με την Ελληνική Αστυνομία. Σε αντίθεση με τους σοσιαλιστές και κρατιστές, οι Λιμπερταριανοί δε θεωρούμε ότι τα δικαιώματά μας προέρχονται ως δια μαγείας από ένα κομμάτι χαρτί που ακούει στο όνομα «Σύνταγμα». Τα αρνητικά δικαιώματα υπάρχουν εκ φύσεως σε όλους τους ανθρώπους. Η ιδιοκτησία, η ζωή και η ελευθερία από τον εξαναγκασμό είναι θεμελιώδεις φιλελεύθερες αρχές. Κάποιος που αρνείται το δικαίωμα στην οπλοκατοχή και δηλώνει ταυτόχρονα και φιλελεύθερος, διαπράττει μία ρητορική αντίφαση («performative contradiction» κατά τον H.H.Hoppe) 8 καθώς αντίκειται στις ίδιες τις αρχές που διέπουν τον φιλελευθερισμό.

Φιλελεύθερη αρχή είναι και η ελεύθερη εξάσκηση του δικαιώματος στην οπλοκατοχή. Δεν αποτελεί «ανάγκη» η οπλοκατοχή, αλλά δικαίωμα το οποίο πηγάζει από την αναφαίρετη αρχή της αυτοδιάθεσης, η οποία και οφείλει να τυγχάνει υπεράσπισης με κάθε κόστος. Οπότε, γιατί διώχθηκε ο ηλικιωμένος; Επειδή απλούστατα παρέκαμψε τη δικαιοδοσία και το μονοπώλιο του κράτους στην προστασία της ιδιοκτησίας. Για να ήταν νόμιμος, αντιθέτως, θα έπρεπε να ακολουθήσει τις συμβουλές της Ε.Α. και να προσποιηθεί ότι…κοιμάται, για να αποφύγει τους διαρρήκτες.

Η ιδιωτικοποίηση της αστυνομίας πλησιάζει

Η ιδιωτικοποίηση της αστυνομίας ή τουλάχιστον η αντικατάσταση ή και αναπλήρωσή της από ιδιωτικές εταιρίες, έχει ήδη φτάσει. Στην Αγγλία, ιδιωτική αστυνομία υπό την ηγεσία πρώην αστυνομικών της Scotland Yard, έχει καταφέρει να επιτύχει 100% επιτυχία σε καταδίκες εγκληματιών και έχει πλέον τη δικαιοδοσία να πραγματοποιεί δικές της έρευνες σχετικά με βιασμούς και φόνους. Στις Η.Π.Α. σχεδόν όλοι οι σχολικοί πυροβολισμοί που εμποδίστηκαν, είχαν ως αφανείς ήρωες πολίτες οπλισμένους με δικά τους νόμιμα όπλα. Ο αριθμός ιδιωτικών υπαλλήλων φύλαξης έχει ξεπεράσει κατά μέσο όρο τον αριθμό των κρατικών αστυνομικών σε παγκόσμιο επίπεδο. Στην πολυτάραχη Ν. Αφρική, η ιδιωτική αστυνομία αποτελεί και το τελευταίο προπύργιο ενάντια στην αυξημένη εγκληματικότητα της περιοχής.

Στα δικά μας τώρα, στην Ελλάδα, ιδιωτικές υπηρεσίες φύλαξης προσληφθείσες μέσω των δημοτικών αρχών (παρόλο που αυτό θα χαρακτηριζόταν ως παρεοκρατικό σύστημα, είναι εντούτοις μία αρχή), έχουν τοποθετηθεί σε σχολεία, οικίες και δημόσια έργα τέχνης όπως το πλοίο της Αργούς στο Βόλο. Η υπέρ του δέοντος χαλαρή μεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε. και της Ελλάδος, έχει οδηγήσει σε αυξημένη εγκληματικότητα, κάτι που απογυμνώνει την πραγματική φύση του κράτους. Δεν μπορεί πλέον να υπερασπιστεί την ατομική ιδιοκτησία και τη ζωή των πολιτών του. Δεν έχει τα κίνητρα και δεν έχει τα μέσα. Ο ιδιωτικός τομέας αποδεικνύεται έτι μία φορά αποτελεσματικότερος.

Ωστόσο, το νομικό πλαίσιο δεν επιτρέπει σε αρκετές περιπτώσεις την καθοριστική παρέμβαση που θα ήταν απαραίτητη εκ μέρους των ιδιωτικών επιχειρήσεων ασφαλείας. Θα πρέπει αυτό να διορθωθεί ώστε να γίνουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις πιο αποτελεσματικές στην προστασία των ανθρώπων, κάτι που σημαίνει πως το κράτος θα πρέπει να παραδώσει και το μονοπώλιο συγκεκριμένων τρόπων δράσης. Οι υπηρεσίες ασφαλείας, όταν απελευθερώνονται από το μονοπώλιο, είναι δεδομένο πως καθίστανται πιο ποιοτικές και πιο άφθονες, όπως ισχύει και με κάθε άλλη υπηρεσία στην ελεύθερη αγορά.

Κλείνοντας

Υπάρχουν πολλοί μέηνστρημ οικονομολόγοι, οι οποίοι θεωρούν την Αυστριακή Σχολή ως παρωχημένη και πλέον χωρίς επαφή με την πραγματικότητα. Απ’ ότι είδαμε όμως, η πραγματικότητα έχει επιβεβαιώσει τον von Mises, τον Rothbard και άλλους που από το 1920 ήδη έκαναν λόγω για την αποτυχία του σοσιαλισμού και του κρατισμού. Όλα όσα διαδραματίζονται τώρα στην αγορά προστασίας αποτελούσαν και a priori γνώση των Αυστριακών. Γνωρίζαμε δηλαδή εκ των προτέρων, ότι το κρατικό μονοπώλιο της προστασίας της ιδιοκτησίας αποτελεί μία προ-οικονομία της αποτυχίας του συστήματος, εκ της περιγραφής του και μόνο. Αναμένουμε λοιπόν τον κόσμο να αγκαλιάσει την ιδιωτική πρωτοβουλία προστασίας της ιδιοκτησίας του. Η προστασία της ιδιοκτησίας και της αυτοδιάθεσής μας είναι υπερβολικά πολύτιμη για να αφεθεί στα ανίκανα χέρια του κράτους.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε σχετικά:

  1.  Ludwig von Mises, Socialism (Indianapolis: Liberty Classics, 1981); Hans-Hermann Hoppe, A Theory of Socialism and Capitalism (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989), κεφ. 6
  2. Murray N. Rothbard, The Ethics of Liberty (New York: New York University Press, 1998), ειδ. κεφ. 22 and 23
  3. Hans Hermann Hoppe, The private production of Defence (Ludwig von Mises Institute Auburn, Alabama 2009), σελ 8-9
  4. Κάποιος εδώ θα μπορούσε να κάνει λόγο για διάκριση και διαχωρισμό εξουσιών. Αυτό όμως αποτελεί και μία ένσταση που δεν έχει κάποιο πραγματικό νόημα. Τα δικαστήρια, είναι και αυτά κρατικές υπηρεσίες. Όντως, μπορεί σε περιπτώσεις να λειτουργούν ανεξάρτητα από το κράτος, παρόλα αυτά, διατηρούν το μονοπώλιο τους στην υπηρεσία που παρέχουν. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η διάκριση εξουσιών per se αλλά το ίδιο το μονοπώλιο που αυτές διατηρούν.
  5. Αυτό αποτελεί και απάντηση στους λάτρεις του Thomas Hobbes, οποίος θεώρησε ότι το κράτος υπάρχει για να ορίζει τι εστί δίκαιο και τι όχι ανάμεσα στους ανθρώπους. Πέραν της αφελούς θέσης του πώς θα ήταν κάποιος τόσο ανόητος, ώστε να δώσει μονοπώλιο δικαιοσύνης σε κάποιον που θα μπορούσε να αποτελέσει και κάποια στιγμή και αντίδικός του, υπάρχει και ένα άλλο θεμελιώδες πρόβλημα: το ότι οι πολίτες μέσω του κοινωνικού «συμβολαίου» αποφάσισαν να παραδώσουν το μονοπώλιο δικαιοσύνης στο κράτος, σημαίνει ότι η έννοια της δικαιοσύνης προϋπήρχε του κράτους (ειδάλλως πώς θα ξέραμε αν όντως το κράτος επιβάλλει το δίκαιο και όχι το άδικο;). Επομένως, αφού η έννοια της δικαιοσύνης προϋπήρχε του κράτους, το κοινωνικό συμβόλαιο αποτελεί και έναν πλεονασμό, διότι δεν χρειάζεται κάποιος τρίτος φορέας (με μονοπώλιο κιόλας) να μας εξηγήσει τι εστί δικαιοσύνη. Το γνωρίζαμε ήδη.
  6. Όμορφο παράδειγμα αποτελεί και ο αντικαπνιστικός νόμος όπου καταστρατηγούνται θεμελιώδη ιδιοκτησιακά δικαιώματα με πρόφαση την προστασία της δημόσιας υγείας. Μόνο που η δημόσια υγεία μπορεί να προστατευτεί και από εμάς που δε θα επιλέγαμε να πάμε σε μαγαζιά όπου και είναι γεμάτα με καπνό. Αυτό προφανώς δεν είναι αρκετό για το κράτος, όπου βλέπει σε αυτό μία ωραία αφορμή για να υπεξαιρέσει ακόμα περισσότερο πλούτο από τα χέρια της ιδιωτικής οικονομίας μέσω προστίμων.
  7. Murray N. Rothbard, Power and Market (Kansas City: Sheed Andrews and McMeel, 1977), p. 2.
  8. Αυτή η ρητορική αντίφαση περιγράφεται εξαιρετικά σε δύο έργα του: στο A Theory of Socialism and Capitalism (Boston: Kluwer Academic Publishers, 1989), κεφ. 7) και στο The Economics and Ethics of Private Property (Ludwig von Mises Institute Auburn, Alabama 1993, 2006), κεφ. 13)