Τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα είναι ο πυλώνας της οικονομικής ευημερίας

0
217
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Βενεζουέλα βρίσκεται στο δεκατημόριο με τα πιο αδύναμα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, κατατάσσοντας τη δεύτερη από την τελευταία θέση - ακριβώς πάνω από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Βενεζουέλα βρίσκεται στο δεκατημόριο με τα πιο αδύναμα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, κατατάσσοντας τη δεύτερη από την τελευταία θέση - ακριβώς πάνω από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.

Οι χώρες με τα ισχυρότερα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, με φθίνουσα σειρά, είναι η Φινλανδία, η Νέα Ζηλανδία, η Νορβηγία, η Ελβετία, η Ισλανδία, το Λουξεμβούργο, η Σιγκαπούρη, οι Κάτω Χώρες και η Δανία.

Του  

Απόδοση: Ευθύμης Μαραμής

Η τραγωδία της Βενεζουέλας

Στις αρχές του 2001, ο πρώην πρόεδρος της Βενεζουέλας Hugo Chavez άρχισε για πρώτη φορά να καταργεί τα ιδιωτικά ιδιοκτησιακά δικαιώματα των πολιτών, εκδίδοντας διάταγμα για την απαλλοτρίωση ιδιωτικών γεωργικών εκτάσεων στη χώρα. «Σε αυτούς που κατέχουν τη γη λέμε, αυτή η γη δεν είναι δική σας. Η γη δεν είναι ιδιωτική, αλλά περιουσία του έθνους», δήλωσε με υπερηφάνεια ο Chavez. Μέχρι το 2005, εκατοντάδες ιδιωτικές εταιρείες, καταστήματα και αγροτικές επιχειρήσεις λεηλατήθηκαν από τις κατασχέσεις του Chavez.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα του σοσιαλιστικού πειράματος των Chavez-Maduro; Μια οικονομία που ήταν η πλουσιότερη στη Λατινική Αμερική αντιμετωπίζει τώρα ένα ετήσιο ποσοστό πληθωρισμού της τάξης του 80.000% και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι σήμερα το μισό από αυτό που ήταν το 2012. Η μαζική έλλειψη τροφίμων έχει οδηγήσει τον μέσο Βενεζουελάνο σε απώλεια 11.4 κιλών σωματικού βάρους, την ίδια στιγμή που – χωρίς αυτό να προκαλεί έκπληξη – το στομάχι του Maduro διογκώνεται.

Εμφανώς, ο ισχυρισμός του Chavez ότι «ο μόνος τρόπος για να σωθεί ο κόσμος είναι ο σοσιαλισμός», ήταν, αναμενόμενα, εσφαλμένος.

Ορισμένες οργανώσεις και μεμονωμένα άτομα, όπως η Oxfam και ο πρόεδρος των εργατικών Jeremy Corbyn, θαύμαζαν το σοσιαλιστικό πείραμα της Βενεζουέλας. Σήμερα, περιέργως, παραμένουν σιωπηλοί για την καταστροφή που συντελείται στη χώρα. Στον υπόλοιπο κόσμο, το φτωχοποιημένο έθνος της Βενεζουέλας υπενθυμίζει με σαφήνεια την αναγκαιότητα ύπαρξης δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, ώστε να λειτουργήσει οποιαδήποτε οικονομία.

Χρησιμοποιώντας δεδομένα από την έκθεση του Fraser Institute για την οικονομική ελευθερία ανά τον κόσμο, διαιρέσαμε τις 162 χώρες που αναλύθηκαν στην έκθεση του 2016 σε δεκατημόρια (δηλαδή κάθε δεκατημόριο αντιπροσωπεύει το 10% των χωρών που μετρώνται) βάσει της ισχύος των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας που επικρατούν στην κάθε χώρα. Στη συνέχεια συσχετίσαμε αυτά τα δεκατημόρια με το μέσο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ).

Τα αποτελέσματα είναι αποστομωτικά.

Τα ιδιωτικά ιδιοκτησιακά δικαιώματα είναι ο κινητήρας της οικονομικής ευημερίας

* Τα στοιχεία του ΑΕΠ ελήφθησαν από την Παγκόσμια Τράπεζα και είναι από το 2016, το πιο πρόσφατο έτος για το οποίο διαθέτει δεδομένα το Ινστιτούτο Fraser. Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση.

Οι χώρες στο δεκατημόριο με τα ισχυρότερα ιδιωτικά ιδιοκτησιακά δικαιώματα, έχουν μέσο εισόδημα άνω των 55.457 δολαρίων. Ο αριθμός αυτός είναι κατά 125% υψηλότερος από τα εισοδήματα των λαών στο δεύτερο πιο φιλικό προς την ιδιωτική ιδιοκτησία δεκατημόριο. Ομοίως, οι χώρες με τα ισχυρότερα ιδιωτικά ιδιοκτησιακά δικαιώματα, έχουν ετήσιο εισόδημα 31,8 φορές υψηλότερο από εκείνες τις χώρες με τα ασθενέστερα ιδιωτικά ιδιοκτησιακά δικαιώματα.

Οι χώρες με τα ισχυρότερα ιδιωτικά ιδιοκτησιακά δικαιώματα, με φθίνουσα σειρά, είναι η Φινλανδία, η Νέα Ζηλανδία, η Νορβηγία, η Ελβετία, η Ισλανδία, το Λουξεμβούργο, η Σιγκαπούρη, οι Κάτω Χώρες και η Δανία. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Βενεζουέλα βρίσκεται στο δεκατημόριο με τα πιο αδύναμα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, κατατάσσοντας την στη δεύτερη θέση από το τέλος – ακριβώς πάνω από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.

Είναι ενδιαφέρον ότι από τις τέσσερις άλλες πτυχές οικονομικής ελευθερίας που καλύπτει η έκθεση – το μέγεθος της κυβέρνησης, το υγιές χρήμα, η ελευθερία του διεθνούς εμπορίου και οι κανονιστικές ρυθμίσεις – τα ιδιωτικά ιδιοκτησιακά δικαιώματα είναι αυτά που έχουν την ισχυρότερη συσχέτιση με την οικονομική ευημερία.

Ένας λόγος για τον οποίο τα ιδιωτικά ιδιοκτησιακά δικαιώματα παραμένουν ζωτικής σημασίας για την οικονομική ανάπτυξη, είναι ότι χωρίς αυτά, οι άνθρωποι στερούνται κινήτρου για να επενδύσουν, να καινοτομήσουν ή να παραγάγουν. Όπως έγραψε ο οικονομολόγος του 17ου αιώνα Adam Smith: «Το δείπνο στο τραπέζι μας δεν προέρχεται από την καλοσύνη του κρεοπώλη, του ζυθοποιού ή του αρτοποιού, αλλά επειδή αυτοί οι επαγγελματίες φροντίζουν για το δικό τους συμφέρον.» Και στη Βενεζουέλα, όπου οι άνθρωποι έχουν ελάχιστο συμφέρον κατά τη διαδικασία παραγωγής, η έλλειψη βασικών αγαθών και τροφίμων αποτελεί συνηθισμένο φαινόμενο.

Ωστόσο, υπάρχει κάποια ελπίδα για τη Βενεζουέλα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς και περισσότερες από δώδεκα χώρες της Λατινικής Αμερικής αναγνώρισαν τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Juan Guaido ως νόμιμο πρόεδρο. Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία δήλωσαν επίσης ότι θα υποστηρίξουν τον Guaido, αν ο Maduro δεν διεξαγάγει δίκαιες εκλογές.

Συμπέρασμα

Ένας νέος ηγέτης που θα προστάτευε τα ιδιωτικά ιδιοκτησιακά δικαιώματα, θα μπορούσε να προσφέρει στη Βενεζουέλα την ευκαιρία να αντιστρέψει τα καταστροφικά αποτελέσματα των κατασχέσεων γης των τελευταίων 20 ετών. Αν όμως ο Maduro αρνηθεί να κάνει στην άκρη και συνεχίσει την σοσιαλιστική πορεία του, η ζωή για τους πολίτες της Βενεζουέλας πιθανότατα θα γίνει ακόμα πιο εφιαλτική.

 

***

Ο Alexander C. R. Hammond είναι ερευνητής σε μια δεξαμενή σκέψης της Ουάσιγκτον.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο CAPX

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.