Η «ανισότητα πλούτου» είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της φτώχειας

0
230
Δεν είναι σύμπτωση το γεγονός ότι οι κοινωνίες με μεγαλύτερη οικονομική ελευθερία έχουν υψηλότερα εισοδήματα και καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες, ακόμη και εκείνοι που κάνουν κατηχητικό υπέρ του σοσιαλισμού το γνωρίζουν αυτό. Ο καπιταλισμός και το ελεύθερο εμπόριο έχουν κάνει περισσότερα για τη μείωση της φτώχειας από όλες τις κυβερνητικές επιτροπές μαζί. Όμως, για τον γραφειοκράτη, ο στόχος είναι να διατηρηθεί ο μηχανισμός που τον ταΐζει, ώστε να μην καταστεί περιττός.
Δεν είναι σύμπτωση το γεγονός ότι οι κοινωνίες με μεγαλύτερη οικονομική ελευθερία έχουν υψηλότερα εισοδήματα και καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες, ακόμη και εκείνοι που κάνουν κατηχητικό υπέρ του σοσιαλισμού το γνωρίζουν αυτό. Ο καπιταλισμός και το ελεύθερο εμπόριο έχουν κάνει περισσότερα για τη μείωση της φτώχειας από όλες τις κυβερνητικές επιτροπές μαζί. Όμως, για τον γραφειοκράτη, ο στόχος είναι να διατηρηθεί ο μηχανισμός που τον ταΐζει, ώστε να μην καταστεί περιττός.

Σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν οι κρατιστές για την ανισότητα πλούτου, ο καπιταλισμός δεν ωφελείται από τη φτώχεια αλλά, αντίθετα, είναι η γραφειοκρατία και ο παρεμβατισμός που ωφελούνται από την ανθρώπινη φτώχεια και τη δυστυχία.

Του Ευθύμη Μαραμή

Μέχρι να διαβάσετε αυτό το άρθρο, περίπου 600 άτομα σε όλο τον κόσμο θα έχουν ξεφύγει από τη φτώχειαΤο 1990, το 35% του παγκόσμιου πληθυσμού ζούσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Σήμερα, ο αριθμός αυτός έχει μειωθεί στο 10,7%, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα .

Το 1987, στην Κίνα υπήρχαν 660 εκατομμύρια φτωχοί. Μετά το άνοιγμα της οικονομίας, ο αριθμός αυτός μειώθηκε σε μόλις 25 εκατομμύρια. Την ίδια περίοδο, στην Ινδία, ο αριθμός των φτωχών μειώθηκε κατά περισσότερο από 100 εκατομμύρια άτομα. Επιπλέον, 140 εκατομμύρια άτομα προστίθενται κάθε μέρα στη μεσαία τάξη .

Παρόλα αυτά τα επιτεύγματα, ζούμε σε μια εποχή όπου αυτές οι εξαιρετικές ειδήσεις θάβονται και το αφήγημα των ΜΜΕ και των «ειδικών» επικεντρώνεται σε κατήχηση υπέρ του κρατικού παρεμβατισμού σχετικά με τον πλούτο. Διαβάζουμε συνεχώς ότι «το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει το 87% του πλούτου» και πως «εάν οι δέκα πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο παρέδιδαν τον πλούτο τους, δεν θα υπήρχε φτώχεια».

Τα 635 εκατομμύρια Κινέζων που έχουν ξεφύγει από τη φτώχεια τα τελευταία 30 χρόνια σίγουρα διαφωνούν με το αφήγημα της «κακής ανισότητας». Η Κίνα είναι η χώρα στην οποία δημιουργούνται οι περισσότεροι εκατομμυριούχοι κάθε χρόνο και στην οποία η μεσαία τάξη μεγαλώνει περισσότερο από οπουδήποτε. Χάρη στην αυξανόμενη ευημερία υπάρχει και «αυξανόμενη ανισότητα» κάτι το οποίο δεν είναι αρνητικό αλλά θετικό. Η ανισότητα βρισκόταν στο 0,30 όταν η Κίνα λιμοκτονούσε. Σήμερα είναι αυξημένη στο 0,50 και η συντριπτική πλειοψηφία των Κινέζων είναι πλουσιότεροι και ζουν σε πολύ καλύτερες συνθήκες. Τα τελευταία 30 χρόνια, το κατά κεφαλήν διαθέσιμο αστικό εισόδημα στην Κίνα αυξήθηκε εντυπωσιακά κατά 13,2% ετησίως, ενώ το μερίδιο του πληθυσμού που ζει στις αστικές περιοχές αυξήθηκε από 22 σε 53%.

Χάρη στην απελευθέρωση του εμπορίου, στο άνοιγμα της οικονομίας και στον καπιταλισμό, εκατομμύρια φτωχοί ξεφεύγουν από τη φτώχεια, εκατομμύρια γίνονται μέρος της μεσαίας τάξης και ελάχιστοι, χάρη στην πρόοδο, γίνονται εκατομμυριούχοι. Αυτή είναι η ορθή διατύπωση της ανισότητας. Τίποτα μεμπτό δεν υπάρχει σε αυτή τη διαδικασία καπιταλιστικής παραγωγής, αντίθετα, είναι κάτι πραγματικά αξιοθαύμαστο.

Ωστόσο, οι παρεμβατιστές δεν επικεντρώνονται στα επιτυχημένα μοντέλα που οδήγησαν στην άνευ προηγουμένου μείωση της φτώχειας, αλλά εστιάζουν στην «ανισότητα». Διότι αν ο κόσμος εξαλείψει τη φτώχεια, η παρεμβατική, παρασιτική γραφειοκρατία, θα χάσει τον λόγο ύπαρξης της. Θα εξαφανιστεί.

Ο καπιταλισμός και οι ελεύθερες αγορές, αποδεδειγμένα, δεν αποτελούν απλώς τον καλύτερο και αποτελεσματικότερο τρόπο για τη μείωση της φτώχειας. Οι καπιταλιστικές κοινωνίες ευημερούν μειώνοντας τη φτώχεια και αυξάνοντας τη μεσαία τάξη. Αυτό σημαίνει περισσότερους και ισχυρότερους καταναλωτές, καλύτερα και πιο βιώσιμα προϊόντα και περισσότερη ανάπτυξη. Μαζί με αυτή την ανάπτυξη, περισσότερα κέρδη και καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες. Αυτοί που στην πραγματικότητα υποφέρουν από τη μείωση της φτώχειας, είναι οι κρατιστές, οι παρεμβατιστές και οι γραφειοκράτες. Οι «αναδιανομείς του τίποτα».

Σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν οι κρατιστές, ο καπιταλισμός δεν ωφελείται από τη φτώχεια αλλά, αντίθετα, είναι η γραφειοκρατία και ο παρεμβατισμός που ωφελούνται από την ανθρώπινη φτώχεια και τη δυστυχία. Έτσι δημιουργούνται οι κομματικοί πελάτες-όμηροι της γραφειοκρατικής «αλληλεγγύης» με τα λεφτά των άλλων.

Η σκέψη ότι η κατάσχεση του πλούτου από τους «έχοντες» θα έθετε τέλος στη φτώχεια, είναι γελοία. Φαίνεται απίστευτο ότι στις μέρες μας πρέπει να υπενθυμίζουμε στους ανθρώπους την καταστροφή και την εκθετική αύξηση της φτώχειας που προκλήθηκε από την απαλλοτρίωση του πλούτου. Από την εποχή της Γαλλικής επανάστασης, ως τα πρόσφατα παραδείγματα της Ελλάδας, της Αργεντινής, της Ζιμπάμπουε, της Βενεζουέλας… Ο κατάλογος είναι ατελείωτος.

Η απαλλοτρίωση του πλούτου έχει δημιουργήσει μόνο φτώχεια και χειρότερες συνθήκες για όλους. Όποιος ισχυριστεί το αντίθετο είναι ψεύτης. Μόλις απαλλοτριωθεί ο πλούτος όσων διαθέτουν περισσότερα, προκύπτει επίσης καταστροφή της απασχόλησης χιλιάδων ανθρώπων. Δεν ανακουφίζονται οι φτωχοί από τη δυστυχία τους αλλά επιβαρύνονται. Τι θα συμβεί στην πορεία; Δεν θα υπάρχουν πλέον οι «έχοντες» για να λεηλατηθούν. Ο αριθμός των φτωχών και της δυστυχίας πολλαπλασιάζεται, καθώς αποδεδειγμένα, η τιμωρία της επιτυχίας αναδιανέμει την αποτυχία.

Κάθε Ιανουάριο πραγματοποιείται η εκδήλωση στο Νταβός, εκδίδεται η έκθεση Oxfam  καθώς επίσης διεξάγεται στη χώρα μας και το delphi economic forum. Πολλοί πιστεύουν ότι πρόκειται για διαφορετικά και μάλιστα ανταγωνιστικά γεγονότα, όμως όλα έχουν κοινό θέμα. Τη δοξασία του παρεμβατισμού και του κρατισμού, ως λύσεις στα προβλήματα που δημιούργησαν… ο παρεμβατισμός και ο κρατισμός. Μας ενημερώνουν για τα δεινά της ανισότητας πλούτου και της συμφοράς της τεχνολογικής εξέλιξης που θα μας κλέψει τις δουλειές.

Δεν αποτελεί σύμπτωση. Η μεταφορά του πλούτου από τους αποταμιευτές, τους σκληρά εργαζόμενους και τους επιτυχημένους προς τις κυβερνήσεις, είναι μια καλή μπίζνα. Όταν ο παρεμβατισμός αποτύχει, πάντοτε ρίχνεται το φταίξιμο στην «ελλιπή» παρεμβατικότητα. Ωστόσο, υπάρχουν σαφή στοιχεία πως τα κράτη προκαλούν οικονομική καταστροφή, όταν θέτουν ως κεντρικό στόχο την αναδιανομή και την ισότητα. Διότι η διανομή και η ανισότητα είναι αποτελέσματα της ευημερίας που επιφέρουν οι ελεύθερες αγορές, η ανάπτυξη και η απασχόληση. Δεν είναι αποτελέσματα πολιτικής.

Μετά τον παρεμβατισμό δεν απομένει τίποτα για να αναδιανεμηθεί

Η ανισότητα δεν σημαίνει αδικία, όπως εξηγεί ο κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Angus Deaton και δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι παρεμβατιστές επιμένουν πως η ανισότητα είναι μεγαλύτερο πρόβλημα, ενώ η φτώχεια μειώνεται. Οι παρεμβατιστές είναι αυτοί που πληρώνονται από τους υψηλότερους φόρους και σε μια ελεύθερη αγορά θα έπρεπε να κάνουν κάτι δημιουργικό για να βγάλουν το ψωμί τους.

Δεν είναι σύμπτωση το γεγονός ότι οι κοινωνίες με μεγαλύτερη οικονομική ελευθερία έχουν υψηλότερα εισοδήματα και καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες, ακόμη και εκείνοι που κάνουν κατηχητικό υπέρ του σοσιαλισμού το γνωρίζουν αυτό. Ο καπιταλισμός και το ελεύθερο εμπόριο έχουν κάνει περισσότερα για τη μείωση της φτώχειας από όλες τις κυβερνητικές επιτροπές μαζί. Όμως, για τον γραφειοκράτη, ο στόχος είναι να διατηρηθεί ο μηχανισμός που τον ταΐζει, ώστε να μην καταστεί περιττός.

Η συζήτηση για τη φτώχεια και την ανισότητα πλούτου έχει μετατραπεί σε κρατιστική προπαγάνδα ώστε να αιτιολογηθεί ο παρεμβατισμός. Δεν είναι συζήτηση που στοχεύει στη συνέχιση της βελτίωσης που φέρνει ο καπιταλισμός. Οι παρεμβατιστές, οι σοσιαλιστές και οι κρατιστές, δεν θέλουν να κάνουν τους φτωχούς πλουσιότερους. Θέλουν να κάνουν τις μεσαίες και ανώτερες τάξεις φτωχότερες.

Ο παρεμβατισμός ισχυρίζεται ότι η ανισότητα είναι κάτι το αρνητικό και όχι αποτέλεσμα γενικής ευημερίας. Η ανισότητα, ωστόσο, είναι θετική. Εάν οι συνάδελφοί σας, οι ανταγωνιστές σας, είναι πιο επιτυχημένοι από εσάς, αυτό είναι κίνητρο για εσάς ώστε να τα πάτε καλύτερα. Μόνο όταν υπάρχει ανισότητα που δημιουργείται από την επιτυχία, οι κοινωνίες προχωρούν, η αριστεία αναγνωρίζεται και η ευημερία αυξάνεται για όλους.

Η μεγαλύτερη ανισότητα και αδικία είναι ο εξισωτισμός, ο οποίος εξαλείφει τα προσόντα και τα κίνητρα για βελτίωση. Ο εξισωτισμός, όχι απλά δεν μειώνει τη φτώχεια, αλλά την αυξάνει. Η έκθεση των παρεμβατιστών της Oxfam για τη βενεζουέλα πριν οκτώ χρόνια, εξυμνούσε το γεγονός πως «μειώνεται η ανισότητα». Βλέπουμε σήμερα πως συνέβη αυτό κάνοντας τους πάντες φτωχούς, εκτός από τους σοσιαλιστές ηγεμόνες και τους γραφειοκράτες της Βενεζουέλας. Αυτοί έγιναν εκατομμυριούχοι.

 

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.