Νέοι δασμοί – νέοι φόροι στις μικρές Αμερικανικές επιχειρήσεις από τον Τραμπ

0
257

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι οι νέοι φόροι (δηλαδή οι νέοι δασμοί) στα αγαθά, δεν είναι απλά κάτι που πληρώνουν οι καταναλωτές.

Του Ryan McMaken*

Απόδοση: Ευθύμης Μαραμής

Δεδομένου ότι δεν ζω σε περιοχή χωρίς εγκληματικότητα, πρόσφατα χρειάστηκε να αντικαταστήσω τις παλιές πόρτες του σπιτιού μου. Δεν ήταν φτηνές και το επισήμανα στον πωλητή, ωστόσο μου είπε πως είμαι τυχερός καθώς οι τιμές τους θα αυξηθούν σημαντικά στο εγγύς μέλλον εξαιτίας των νέων δασμών στον χάλυβα.

Το κατάστημα δεν ήταν σίγουρο για το πόσο θα επηρεαστούν οι πωλήσεις και η απασχόληση προσωπικού, αλλά οι υψηλότεροι δασμοί θα έχουν εγγυημένο αρνητικό αντίκτυπο στα έσοδα και στις προσλήψεις.

Αυτό, βέβαια, είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα μιας αύξησης φόρων στις αμερικανικές επιχειρήσεις – διότι οι δασμοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά φόροι.

Τώρα, χάρη στον Πρόεδρο – και στο Κογκρέσο που παραχώρησε τη φορολογική του εξουσία στον Λευκό Οίκο – η φορολογική επιβάρυνση για όλους τους Αμερικανούς αυξάνεται ακόμα περισσότερο .

Λόγω της επιμονής του Trump ότι οι φόροι αυξάνονται ως μέρος του λεγόμενου «art of the deal», οι καταναλωτές και οι επιχειρήσεις θα αναγκαστούν τώρα να πληρώσουν περισσότερα για τον χάλυβα, τα ποδήλατα, τα παιχνίδια, τις αποσκευές και πολλά άλλα αγαθά.

Οι εταιρείες που χρησιμοποιούν οποιοδήποτε από αυτά τα προϊόντα για την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών, θα υποστούν ζημία φυσικά – όπως και οι μεταπωλητές των οποίων η κύρια δραστηριότητα είναι η τροφοδότηση των καταναλωτών με τα τελικά προϊόντα των παραγωγών.

Για παράδειγμα, όπως αναφέρει το Reuters:

Η Sherrill Mosee, ιδιοκτήτρια της εταιρείας MinkeeBlue με έδρα τη Φιλαδέλφεια, η οποία πωλεί γυναικείες επαγγελματικές τσάντες και χειραποσκευες σε ιστοσελίδες όπως η Amazon.com Inc, δήλωσε ότι η εταιρεία της δεν μπορεί να απορροφήσει τους νέους δασμούς ύψους 25% όπως έκανε ​​με το 10% που απορρόφησε πέρυσι και το οποίο είχε προστεθεί στους ήδη ισχύοντες δασμούς ύψους 17,6% επί τους συνθετικού δέρματος που χρησιμοποιείται για την κατασκευή των προϊόντων της.
Η Mosee, η οποία παρήγγειλε 1.500 τσάντες από την Κίνα μόλις λίγες μέρες πριν ο Trump ανακοινώσει τα σχέδια του για αύξηση του δασμολογικού συντελεστή σε 25%, δήλωσε ότι σχεδιάζει να αυξήσει «λίγο» τις τιμές στις νέες τσάντες, οι οποίες έχουν προγραμματιστεί να παραληφθούν στις αρχές Ιουλίου.

Οι φόροι δεν «μετακυλίονται απλά στον καταναλωτή» 

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι οι φόροι (δηλαδή οι δασμοί) στα αγαθά, δεν είναι απλά κάτι που πληρώνουν οι καταναλωτές.

Υπάρχει μια κοινή εσφαλμένη αντίληψη ότι οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων μπορούν απλώς να «μετακυλήσουν στους καταναλωτές» τα αυξημένα κόστη. Στην πραγματικότητα, ενώ οι καταναλωτές σίγουρα πληρώνουν κάποιο από το αυξημένο κόστος που επιβάλλεται από τις κυβερνήσεις (ή από άλλους παράγοντες) είναι σπάνιο πως κάθε επιχείρηση που αντιμετωπίζει ανταγωνισμό θα αυξήσει απλά τις τιμές ισόποσα με την αύξηση του κόστους της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Η Mosee, η έμπορος τσαντών που αναφέρθηκε παραπάνω, θα τολμήσει να αυξήσει τις τιμές «λίγο» επειδή γνωρίζει ότι κάθε αύξηση των τιμών στους καταναλωτές θα σημάνει απώλεια μεριδίου αγοράς. Ούτε η Mosee ούτε οι ανταγωνιστές της επιθυμούν να αυξήσουν τις τιμές σε σχέση με τον ανταγωνισμό, οπότε κάθε επιχείρηση θα προσπαθήσει να απορροφήσει τουλάχιστον ένα μέρος του επιπλέον κόστους. Ναι, ένα μέρος του υψηλότερου κόστους θα καταβληθεί από τους καταναλωτές, αλλά μεγάλο μέρος του θα καταβληθεί επίσης από ιδιοκτήτες επιχειρήσεων που θα προσπαθήσουν να εξοικονομήσουν χρήματα για να συνεχίσουν να πωλούν τα ίδια αγαθά σε χαμηλή τιμή. Αυτό σημαίνει ότι οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων και οι οικογένειές τους πρέπει να αποδεχτούν χαμηλότερο εισόδημα ή η επιχείρηση μπορεί να μειώσει το προσωπικό, να περικόψει μισθούς ή να μειώσει όποια άλλα οφέλη για τους εργαζομένους. Διαφορετικά, η επιχείρηση θα αντιμετωπίζει φθίνουσες πωλήσεις, οι οποίες ενδέχεται να καταλήξουν σε ζημίες σε κάθε περίπτωση.

Έτσι, όταν η PBS αναφέρει, πως οι «λιανοπωλητές των ΗΠΑ [θα πρέπει] να αποφασίσουν μεταξύ τριών επιλογών: να απορροφήσουν το κόστος των φόρων, να το μετακυλήσουν στους καταναλωτές ή να αναζητήσουν έναν εναλλακτικό προμηθευτή εκτός Κίνας» έχει μόνο εν μέρει δίκιο. Ναι, οι επιχειρήσεις μπορούν να μετακυλήσουν το κόστος στους καταναλωτές, αλλά αυτό αποτελεί συνήθως συνταγή απώλειας εσόδων.

Είναι αλήθεια ότι οι επιχειρήσεις μπορούν να προσπαθήσουν να αντικαταστήσουν τα προϊόντα που κατασκευάζονται  στην Κίνα με εισαγωγές από άλλες χώρες. Όμως, εάν αυτές οι άλλες χώρες προσέφεραν αγαθά τόσο οικονομικά όσο η Κίνα, οι έμποροι θα είχαν ήδη επιλέξει αυτά τα αγαθά.

Με την επιβολή νέων φόρων, οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων πρέπει να αναδιοργανώσουν πλήρως τις αλυσίδες προμηθευτών τους, ώστε να αντιμετωπίσουν έναν εντελώς περιττό φόρο που τους επιβάλλει η αμερικανική κυβέρνηση.

Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει τίποτα για τους μισθωτούς που νομίζουν πως οι δασμοί είναι απλώς ένας τρόπος για να «τιμωρήσουν τους κακούς» (είτε πρόκειται για «κακές» αμερικανικές εταιρείες είτε για «Κινέζους Κομμουνιστές»). Οι μισθωτοί, που αποτελούν το 90% του πληθυσμού, συνήθως αγνοούν το τι χρειάζεται για να διευθυνθεί μια επιχείρηση ώστε να τροφοδοτηθούν τα αγαθά από τους παραγωγούς στους καταναλωτές.

Το «ορατό έναντι του αόρατου»

Οι υποστηρικτές του Trump προφανώς εξακολουθούν να φαντάζονται ότι οι υψηλοί φόροι «δημιουργούν θέσεις εργασίας» εφόσον οι φόροι αυτοί ονομάζονται δασμοί. Αυτό ισχύει μόνο εφόσον λαμβάνουμε υπόψη την απλή δημιουργία θέσεων εργασίας. Ένας φόρος επί του εισαγόμενου χάλυβα, για παράδειγμα, θα δημιουργήσει ορισμένες θέσεις εργασίας στον τομέα του χάλυβα.

Αυτό είναι το «ορατό» αποτέλεσμα. Αλλά αυτό που είναι «αόρατο», είναι όλες οι θέσεις εργασίας που χάθηκαν ή δεν δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της μείωσης των δαπανών σε άλλους τομείς. Αυτό είναι το αποτέλεσμα κάθε φόρου, συμπεριλαμβανομένων των δασμών.

Για του λόγου το αληθές, όπως αναφέρει το Fox News:

«Για κάθε νέα δημιουργημένη θέση εργασίας στον τομέα του χάλυβα, ο μέσος Αμερικανός καταναλωτής πληρώνει το εκπληκτικό ποσό των 900.000 δολαρίων, δήλωσε ο Gary Hufbauer, ανώτερος συνεργάτης του Ινστιτούτου Peterson. Στην καλύτερη περίπτωση, αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει 8.700 θέσεις εργασίας σε έξι έως οκτώ επιχειρήσεις χάλυβα».

 

Με άλλα λόγια, οι καταναλωτές έχουν λιγότερα διαθέσιμα χρήματα για να δαπανήσουν στον τομέα των μη χαλυβουργικών προϊόντων. Αυτό σημαίνει λιγότερη συνολική δημιουργία θέσεων απασχόλησης και φθίνον βιοτικό επίπεδο για τη συντριπτική πλειοψηφία των καταναλωτών.

Αλλά ακόμη και αυτό δεν αρκεί για να πείσει όσους επιμένουν να υποστηρίζουν φορολογικές αυξήσεις στο όνομα της «νίκης» εναντίον των φερόμενων ως «άδικων» ξένων δασμών.

Το αφήγημα τους υποστηρίζει πως οι φορολογικές αυξήσεις που επιβάλει η κυβέρνηση Trump, είναι προσωρινές και οι νέοι φόροι θα καταργηθούν μόλις όλες οι άλλες χώρες ενδώσουν στις απαιτήσεις της κυβέρνησης των ΗΠΑ και καταργήσουν τους δασμούς που επιβάλλονται στα εμπορεύματα των ΗΠΑ. Και είναι όλοι τους σίγουροι ότι αυτό θα συμβεί πολύ σύντομα.

Αλλά πόσο είναι το «σύντομα»; Ένας χρόνος; Πέντε χρόνια; Για μια μικρή επιχείρηση, ένας χρόνος είναι πολύ μεγάλο διάστημα όταν υφίστανται καταβολές μισθοδοσίας, καταβολές μισθωμάτων και προγραμματισμός για το μέλλον. Το μπλαζέ και αλαζονικό ύφος της κυβέρνησης και των υποστηρικτών απέναντι στους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων σε αυτό το θέμα είναι πραγματικά σοκαριστικά. Ουσιαστικά λένε το εξής: «Εσείς οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, πρέπει απλώς να αποδεχτείτε μείωση του εισοδήματος και συρρίκνωση των πωλήσεων σας για χρόνια, εφόσον έτσι εξυπηρετείται το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Τραμπ.»

Και δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για τους στάσιμους μισθούς και την απώλεια προσλήψεων που αναγκαστικά επιβάλλουν οι μικρές επιχειρήσεις στους εργαζόμενους για να αντιμετωπίσουν τις φορολογικές αυξήσεις.

Στον πραγματικό κόσμο, όμως, οι άνθρωποι δεν μπορούν να σταματήσουν να πληρώνουν το ενοίκιο τους για έξι μήνες ή ένα χρόνο, ενώ η κυβέρνηση Τραμπ εφαρμόζει τη δασμολογική της στρατηγική.

Το γεγονός ότι οι αμερικανικοί δασμοί βλάπτουν επίσης τις κινεζικές επιχειρήσεις είναι, προφανώς, ενθαρρυντικό για τους Αμερικανούς εθνικιστές οι οποίοι ενδιαφέρονται περισσότερο να βλάψουν τους Κινέζους παρά να βοηθήσουν τους Αμερικανούς. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι αυτοκαταστροφικοί εθνικιστές καταστρέφουν τις ΗΠΑ και τα εμπειρικά δεδομένα το επιβεβαιώνουν.

Σε πρόσφατη μελέτη των Mary Amiti, Stephen J. Redding και David Weinstein σχετικά με τον εμπορικό πόλεμο του 2018, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι «η πλήρης επίπτωση των δασμών επιβάλλεται στους εγχώριους καταναλωτές, με μείωση του πραγματικού εισοδήματος των ΗΠΑ κατά 1,4 δισεκατομμύρια δολάρια κάθε μήνα ως το τέλος του 2018.»

Και η εικόνα είναι ακόμα πιο ζοφερή όταν ληφθούν υπόψη τα αντίποινα, όπως διαπιστώνεται σε έκθεση της NBER:

Οι ετήσιες ζημίες των καταναλωτών και των παραγωγών από τα υψηλότερα κόστη εισαγωγών ήταν 68,8 δισ. Δολάρια (0,37% του ΑΕΠ). Μετά τον υπολογισμό των υψηλότερων δασμολογικών εσόδων και κερδών για τους εγχώριους παραγωγούς από τις υψηλότερες τιμές, η συνολική απώλεια πλούτου ανέρχεται σε 7,8 δισ. Δολάρια (0,04% του ΑΕΠ). Οι δασμοί της κυβέρνησης των ΗΠΑ ευνόησαν τους τομείς που βρίσκονται σε πολιτικά ανταγωνιστικές πολιτείες, αλλά τα αντίποινα και οι δασμοί των άλλων χωρών εξάλειψαν τα οφέλη αυτών των πολιτειών.

 

Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση Trump έχει ήδη παραδεχθεί την ήττα στον αγροτικό τομέα, όπου η κυβέρνηση ενέκρινε νέες επιδοτήσεις για να αντισταθμίσει το γεγονός ότι τα έσοδα κατέρρευσαν λόγω του εμπορικού πολέμου του προέδρου Τραμπ.

Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν θα βλάψει πολιτικά τον πρόεδρο. Οι απαίσιες οικονομικές πρακτικές συχνά δημιουργούν μεγάλες πολιτικές επιτυχίες. Η φαντασίωση ότι οι υψηλότεροι φόροι θα κάνουν την «Αμερική και πάλι μεγάλη» είναι προφανώς πολύ ελκυστική για πολλούς ψηφοφόρους.

 

***

*Ο Ryan McMaken είναι ανώτερος συντάκτης στο Ινστιτούτο Mises. Έχει πτυχίο οικονομικών και πολιτικών επιστημών από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο και ήταν ο οικονομολόγος του τμήματος στέγασης του Κολοράντο από το 2009 έως το 2014. Είναι συγγραφέας του Commie Cowboys: The Bourgeoisie and the Nation-State in the Western Genre.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Mises

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: