Η αποδυνάμωση της ΕΕ είναι κάτι θετικό ανεξάρτητα από τα κίνητρα

0
818
Τελικά, το Brexit δεν είναι κάποιο δημοψήφισμα για το εμπόριο, τη μετανάστευση ή τους τεχνικούς κανόνες που εκδίδει το (απαίσιο) Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Πρόκειται για δημοψήφισμα σχετικά την εθνότητα, η οποία αποτελεί ένα βήμα απομάκρυνσης από την παγκοσμιοποίηση και ένα βήμα πιο κοντά στην ατομική αυτοδιάθεση.
Τελικά, το Brexit δεν είναι κάποιο δημοψήφισμα για το εμπόριο, τη μετανάστευση ή τους τεχνικούς κανόνες που εκδίδει το (απαίσιο) Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Πρόκειται για δημοψήφισμα σχετικά την εθνότητα, η οποία αποτελεί ένα βήμα απομάκρυνσης από την παγκοσμιοποίηση και ένα βήμα πιο κοντά στην ατομική αυτοδιάθεση.

Η αποκέντρωση και η αποδυνάμωση της κρατικής εξουσίας είναι πάντα κάτι θετικό, ανεξάρτητα από τα κίνητρα.

 

Του Jeff Deist

Μήπως το brexit σηματοδοτεί την έναρξη της ανάσχεσης μιας πορείας προς την παγκοσμιοποίηση που έως τώρα θεωρούταν αναπόφευκτη; Συνειδητοποιούν οι απλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, πως το ζήτημα της αυτοδιάθεσης έχει γίνει πολύ σοβαρό και δεν μπορεί να αγνοείται πλέον;

Η παγκοσμιοποίηση, η οποία υποστηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, υπήρξε η κυρίαρχη δύναμη στη Δύση για εκατό χρόνια. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Κοινωνία των Εθνών, καθιέρωσαν το πλαίσιο για διεξαγωγή πολυεθνικών στρατιωτικών εκστρατειών, ενώ η ίδρυση της ομοσπονδιακής τράπεζας των ΗΠΑ προετοίμασε το έδαφος για τη σταδιακή ανάδειξη του αμερικανικού δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος. Τα «προοδευτικά» κυβερνητικά προγράμματα στις δυτικές χώρες, υποσχέθηκαν ένα νέο μοντέλο οικουμενικότητας και ειρήνης μετά την καταστροφή της Ευρώπης. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία και οι διαφωτισμένες κοινωνικές απόψεις, θα χρησιμοποιούνταν πλέον ως κατατεθέντα σήματα στη μετα-μοναρχική Ευρώπη και στην ανερχόμενη δύναμη των ΗΠΑ.

Αλλά η παγκοσμιοποίηση δεν σήμαινε ούτε σημαίνει φιλελευθερισμό, ούτε και σκόπευαν ποτέ οι αρχιτέκτονες της κάτι τέτοιο. Στον πυρήνα της, η παγκοσμιοποίηση σήμαινε πάντοτε την κυριαρχία αντι-φιλελεύθερων ελίτ με το πρόσχημα της μαζικής δημοκρατίας. Η παγκοσμιοποίηση ήταν πάντοτε σαφώς αντιδημοκρατική και αντίθετη στην ελευθερία, παρόλο που διαφημίζεται ως απελευθερωτική από τις καταπιεστικές κυβερνήσεις και τη φτώχεια.

Η παγκοσμιοποίηση, δεν είναι απλώς το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της σύγχρονης τεχνολογίας που εφαρμόζεται στην επικοινωνία, το εμπόριο και τα ταξίδια, όπως ισχυρίζονται οι υποστηρικτές της. Δεν είναι η άποψη πως «ο κόσμος γίνεται όλο και μικρότερος.» Είναι στην πραγματικότητα μια ιδεολογία και κοσμοθεωρία που επιβάλλεται με κρατιστικά και παρεοκρατικά μέσα. Είναι η πολιτική θρησκεία ανθρώπων που ονομάζονται Κλίντον, Μπους, Μπλερ, Κάμερον και Λαγκάρντ.

Ναι, οι φιλελεύθεροι υποστηρίζουμε το ανεμπόδιστο παγκόσμιο εμπόριο. Ακόμη και οριακά το ελεύθερο εμπόριο δημιούργησε αδιαμφισβήτητα τεράστιο πλούτο και ευημερία για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Το εμπόριο, η εξειδίκευση και η κατανόηση του συγκριτικού πλεονεκτήματος, έχουν κάνει περισσότερα για την καταπολέμηση της φτώχειας από ο,τι ένα εκατομμύριο Ηνωμένα Έθνη ή Διεθνή Νομισματικά Ταμεία μαζί.

Ωστόσο, η ΕΕ, η ΓΣΔΕ, ο ΠΟΕ, η NAFTA, η TPP και ολόκληρη η αλφαβητική σούπα αρκτικόλεξων κρατικά σχεδιασμένων εμπορικών συμφωνιών, αποτελούν εντελώς ανελεύθερα προσκόμματα μεταμφιεσμένα ως εμπορική ελευθερία. Για την ακρίβεια, το πραγματικό ελεύθερο εμπόριο συμβαίνει μόνο ελλείψει κυβερνητικών συμφωνιών. Η μόνη νομοθεσία που απαιτείται είναι ένα μονομερές νομοσχέδιο που συνοψίζεται σε μια πρόταση: Η χώρα Χ εξαλείφει όλους τους εισαγωγικούς δασμούς και φόρους σε όλα τα αγαθά Υ που εισάγονται από τη χώρα Z.

Και όπως εξηγεί ο Godfrey Bloom, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κατά κύριο λόγο μια τελωνειακή ζώνη και όχι μια ζώνη ελεύθερων συναλλαγών. Η γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες δεν είναι απαραίτητη για τη θέσπιση απλών πανευρωπαϊκών δασμολογικών εξαλείψεων. Είναι όμως απαραίτητη για να αρχίσει να οικοδομείται αυτό που επιδιώκει πραγματικά η παγκοσμιοποίηση: μια de facto ευρωπαϊκή κυβέρνηση, πλημμυρισμένη με ρυθμιστικούς και φορολογικούς κανονισμούς, οιονεί πανευρωπαϊκά αρμόδια δικαστικά όργανα, ένοπλες δυνάμεις και περαιτέρω καθυπόταξη εθνικών, γλωσσικών και πολιτιστικών ταυτοτήτων.

Και φτάνουμε στο Brexit, το οποίο προσφέρει στους Βρετανούς κάτι περισσότερο από μια απλή ευκαιρία να απομακρυνθούν από τον καταδικασμένο πολιτικό και νομισματικό σχεδιασμό της ΕΕ. Πρόκειται για μια ευκαιρία να εμποδιστεί ο οδοστρωτήρας της παγκοσμιοποίησης, τουλάχιστον περιοδικά, και να προβληματιστούμε όλοι με την τρέχουσα πορεία μας. Είναι μια ευκαιρία να μεταδοθεί ένα ηχηρό μήνυμα σε ολόκληρο τον κόσμο, το οποίο θα αμφισβητήσει το συμβατικό αφήγημα περί «αναπόφευκτης παγκοσμιοποίησης». Είναι η τελευταία ευκαιρία του Ηνωμένου Βασιλείου να ρωτήσει – σε μια εποχή που ακόμη και το να ρωτάς αποτελεί πράξη εξέγερσης – το πιο σημαντικό πολιτικό ερώτημα της εποχής μας: ποιος αποφασίζει;

Ο Ludwig von Mises κατανοούσε ότι η αυτοδιάθεση είναι ο θεμελιώδης σκοπός της ελευθερίας, του πραγματικού φιλελευθερισμού. Είναι αλήθεια ότι οι φιλελεύθεροι δεν πρέπει να ασχολούνται με την «εθνική κυριαρχία» με την πολιτική έννοια, διότι οι κυβερνήσεις δεν είναι κυρίαρχοι βασιλιάδες και δεν πρέπει ποτέ να αντιμετωπίζονται ως άξιες να καθορίσουν την πορεία της ζωής μας. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι όσο πιο εξασθενημένη είναι η σχέση μεταξύ ενός ατόμου και του οργανισμού που υποτίθεται ότι το κυβερνά, τόσο λιγότερο έλεγχο – αυτοδιάθεση – έχει αυτό το άτομο.

Παραθέτουμε τα λόγια του von Mises, από το κλασσικό του έργο του 1927 (στα γερμανικά) φιλελευθερισμός :

Αν ήταν δυνατόν με οποιοδήποτε τρόπο να χορηγηθεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης σε κάθε άτομο, αυτό θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί.

Τελικά, το Brexit δεν ήταν κάποιο δημοψήφισμα για το εμπόριο, τη μετανάστευση ή τους τεχνικούς κανόνες που εκδίδει το (κάκιστο) Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Πρόκειται για δημοψήφισμα σχετικά την εθνότητα, η οποία αποτελεί ένα βήμα απομάκρυνσης από την παγκοσμιοποίηση και ένα βήμα πιο κοντά στην ατομική αυτοδιάθεση. Οι φιλελεύθεροι θα πρέπει να θεωρούν την αποκέντρωση και την αποδυνάμωση της κρατικής εξουσίας ως κάτι πάντα θετικό, ανεξάρτητα από τα κίνητρα. Η μείωση του μεγέθους και του εύρους της κυριαρχίας οποιουδήποτε μεμονωμένου (ή πολυεθνικού) κράτους, είναι αποφασιστικής σημασίας για την ελευθερία.

 

***

Ο Jeff Deist είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου Ludwig von Mises από το 2013. Προηγουμένως εργάστηκε ως επικεφαλής του προσωπικού του Γερουσιαστού Ron Paul και ως δικηγόρος για πελάτες ιδιωτικών αμοιβαίων κεφαλαίων.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του ινστιτούτου Ludwig von Mises

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.