Κάθε θέση απασχόλησης στο δημόσιο, εκτοπίζει μια θέση απασχόλησης στην παραγωγική οικονομία

0
271
Η προσοδοθηρία είναι το σήμα κατατεθέν της γραφειοκρατίας στον δημόσιο τομέα.

Υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι τα φαινόμενα εκτοπισμού του ιδιωτικού τομέα, είναι αρκετά ισχυρά για να αυξήσουν την ανεργία σε δεδομένες προηγμένες χώρες.

 

Του Daniel J. Mitchell

Το παρόν άρθρο θα ασχοληθεί με μια έρευνα η οποία εξετάζει τις συνέπειες της εκτεταμένης γραφειοκρατίας. Αυτό που κάνει την έρευνα αυτή ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, είναι ότι πραγματοποιήθηκε από οικονομολόγους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ενός οργανισμού που σίγουρα δεν αποτελεί φάρο φιλελευθερισμού καθώς και ο ίδιος είναι γραφειοκρατικός). Οι δύο συντάκτες, Alberto Behar και Junghwan Mok, διερεύνησαν αν τα ποσοστά ανεργίας μειώνονται, όταν διορίζονται περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι και γραφειοκράτες:

Ο σκοπός του παρόντος εγγράφου, είναι η διερεύνηση των αποτελεσμάτων που προκύπτουν στην αγορά εργασίας και συγκεκριμένα στην ανεργία και την ιδιωτική απασχόληση, όταν διορίζονται υπάλληλοι στο δημόσιο. Αυξάνουν οι διορισμοί στο δημόσιο την ιδιωτική απασχόληση ή μειώνουν την ιδιωτική απασχόληση; […] Κατά πολλούς αναλυτές, μια θέση απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα, είναι προτιμότερη από μια θέση στο δημόσιο υπό την οπτική μιας καλής δημόσιας πολιτικής […] Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι η εκτεταμένη εμπλοκή του κράτους στην οικονομική δραστηριότητα, μπορεί να είναι αρνητική για την μακροπρόθεσμη ανάπτυξη εξαιτίας των στρεβλωτικών επιπτώσεων της φορολογίας, των αντιπαραγωγικών κυβερνητικών δαπανών που οφείλονται εν μέρει στην προσοδοθηρία ή στη μείωση της παραγωγικότητας των εργαζομένων και στον εκτοπισμό των ιδιωτικών επενδύσεων […] Ο εκτοπισμός μπορεί να προκύψει μέσω διαφόρων διαύλων. Η παραγόμενη ζήτηση εργασίας μπορεί να επηρεαστεί από τον αποκλεισμό της αγοράς προϊόντων, ενδεχομένως μέσω υψηλότερων φόρων, υψηλότερων επιτοκίων και άσκησης ανταγωνισμού από κρατικές επιχειρήσεις. Μπορεί να συμβεί μέσω της αγοράς εργασίας, όπου οι υψηλότεροι μισθοί, η εξασφάλιση εργασίας ή/και η υψηλότερη πιθανότητα εξεύρεσης εργασίας στο δημόσιο, μπορεί να καταστήσουν πιο πιθανό για ένα άτομο να αναμείνει ή να αναζητήσει μια θέση στο δημόσιο, παρά να αναζητήσει ή να δεχθεί μια θέση απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα […] Τέλος, ο εκτοπισμός μπορεί να προκύψει στην αγορά εκπαίδευσης, όπου τα άτομα επιζητούν κατάλληλη πιστοποίηση για διορισμό στο δημόσιο, παρά απαραίτητες δεξιότητες για παραγωγική εργασία.

Οι συντάκτες αναλογίζονται ορθά τόσο τις άμεσες όσο και τις έμμεσες επιπτώσεις των θέσεων απασχόλησης στο δημόσιο. Ναι, η πρόσληψη ενός ατόμου σε γραφειοκρατική επιχείρηση ή υπηρεσία, σημαίνει προφανώς ότι το άτομο αυτό απασχολείται, αλλά σημαίνει επίσης ότι οι πόροι αποσπώνται από την αγορά και διοχετεύονται στο κράτος. Και αυτό επιβάλει κόστος στον παραγωγικό τομέα της οικονομίας. Έτσι, το πραγματικό ζήτημα είναι ο καθαρός αντίκτυπος των διορισμών στο δημόσιο. Στο έγγραφο εργασίας τους, οι συντάκτες αναφέρουν σχετικές ακαδημαϊκές έρευνες που υποστηρίζουν ότι ο δημόσιος τομέας απασχόλησης πλήττει (δηλαδή μειώνει) την ιδιωτική απασχόληση.

[…] Υπάρχουν δεδομένα που δείχνουν ότι τα φαινόμενα εκτοπισμού του ιδιωτικού τομέα, είναι αρκετά ισχυρά για να αυξήσουν την ανεργία σε δεδομένες προηγμένες χώρες. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει διεξοδική διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο επηρεάζονται τα αποτελέσματα της αγοράς εργασίας στις αναπτυσσόμενες χώρες, από την απασχόληση στο δημόσιο. Συμπληρώνουμε αυτό το κενό στη βιβλιογραφία, διερευνώντας τις επιπτώσεις που επιφέρει η απασχόληση του δημοσίου τομέα στην ιδιωτική απασχόληση, όσο και στην ανεργία. Ένα σημαντικό μέρος της συμβολής μας, έγκειται στη συνάθροιση του συνόλου δεδομένων των χωρών που δεν είναι μέλη του ΟΟΣΑ […] Το πιο σχετικό έργο στο παρόν έγγραφο είναι των Algan et al. (2002), όπου διερευνώνται οι επιπτώσεις της κρατικής απασχόλησης, στην απόδοση της αγοράς εργασίας. Χρησιμοποιώντας συγκεντρωτικά στοιχεία διατομής και ετήσιας χρονοσειράς για 17 χώρες του ΟΟΣΑ από το 1960 έως το 2000, εκτελούν αναδρομή στο ποσοστό ανεργίας ή/και στο ποσοστό απασχόλησης του ιδιωτικού τομέα, σε σχέση με το ποσοστό απασχόλησης στον δημόσιο τομέα. Τα εμπειρικά στοιχεία από την εξίσωση της απασχόλησης, δείχνουν ότι η δημιουργία 100 θέσεων εργασίας στο δημόσιο, εκτοπίζει 150 θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.

Οι συντάκτες της έρευνας, εξετάζουν δύο βασικές μετρήσεις για την απασχόληση στον δημόσιο τομέα. Και, όπως μπορείτε να δείτε στο Σχήμα 4, εξετάζουν δεδομένα για διάφορα έθνη σε διαφορετικές περιοχές.

Σωστά χρησιμοποιούν την ευρύτερη μέτρηση της απασχόλησης στο δημόσιο, η οποία περιλαμβάνει και τους ανθρώπους που απασχολούνται σε κρατικές επιχειρήσεις.

Συγκεντρώσαμε δεδομένα για ως και 194 χώρες που αφορούν την περίοδο 1988-2011 […] Η συμβολή μας στη βιβλιογραφία περιλαμβάνει τη συγκέντρωση δεδομένων σχετικά με την απασχόληση στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, καθώς και άλλους δείκτες για ένα ευρύ φάσμα αναπτυσσόμενων αλλά και ανεπτυγμένων χωρών. Οι ορισμοί του «δημόσιου τομέα» διαφέρουν μεταξύ χωρών και οργανισμών, οπότε επιλέγουμε δύο ορισμούς και δημιουργούμε αντίστοιχα σύνολα δεδομένων για τη δημόσια απασχόληση, δηλαδή μια μέτρηση για το «στενό» δημόσιο που αναφέρεται επίσης ως «δημόσια διοίκηση» και μια μέτρηση για το «ευρύτερο» δημόσιο […] Αυτό το σύνολο δεδομένων δεν περιλαμβάνει μόνο κυβερνητικούς οργανισμούς αλλά και κρατικές επιχειρήσεις. 

Στο σχήμα 7, χρησιμοποιούν ένα διάγραμμα σκέδασης απεικονίζοντας κάποια από τα δεδομένα. Το διάγραμμα στα αριστερά είναι πιο σημαντικό, καθώς δείχνει ότι η ιδιωτική απασχόληση (κάθετος άξονας) μειώνεται όσο αυξάνονται οι θέσεις απασχόλησης στο δημόσιο (οριζόντιος άξονας).

Και όταν προχωρούν στη στατιστική ανάλυση, επιβεβαιώνεται ότι οι θέσεις απασχόλησης στο δημόσιο,  εκτοπίζουν τις θέσεις απασχόλησης στον παραγωγικό τομέα της οικονομίας.

[…] Όλοι οι συντελεστές καταδεικνύουν μια πολύ ισχυρή αρνητική σχέση μεταξύ των ποσοστών απασχόλησης του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Για παράδειγμα, 100 νέες θέσεις απασχόλησης στο δημόσιο, εκτοπίζουν 98 ιδιωτικές θέσεις εργασίας […] Σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα της ανεργίας, η απασχόληση στο δημόσιο σχεδόν εκτοπίζει πλήρως την ιδιωτική απασχόληση, ανεξάρτητα από τον ορισμό, έτσι ώστε η αύξηση των διορισμών στο δημόσιο, συμψηφίζεται από αντίστοιχες μειώσεις στην ιδιωτική απασχόληση […] Οι θέσεις απασχόλησης στο δημόσιο: (i) δεν μειώνουν την ανεργία, (ii) αυξάνουν τη δημοσιονομική επιβάρυνση και (iii) εμποδίζουν τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη καθώς μειώνουν την απασχόληση του ιδιωτικού τομέα. Συνολικά, αυτό συνεπάγεται ότι οι διορισμοί στο δημόσιο είναι επιζήμιοι για τη μακροπρόθεσμη δημοσιονομική βιωσιμότητα.

Το τελευταίο μέρος του παραπάνω αποσπάσματος είναι ουσιώδες. Εκτός του ότι δεν αυξάνεται η συνολική απασχόληση, οι θέσεις απασχόλησης στο δημόσιο αυξάνουν επίσης το δημοσιονομικό βάρος του κράτους και υπονομεύουν τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη. Έτσι, η μακροπρόθεσμη βλάβη είναι ακόμη μεγαλύτερη από τη βραχυχρόνια βλάβη.

 

***

Ο Daniel J. Mitchell είναι κορυφαίος εμπειρογνώμονας σε θέματα φορολογικής πολιτικής όπως η φορολογική μεταρρύθμιση και ο οικονομικός αντίκτυπος των κρατικών δαπανών. Είναι ένθερμος υποστηρικτής του διεθνούς φορολογικού ανταγωνισμού.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο International Liberty

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.