Ο Χουλιαράκης, η άγρια φορολογία και το Παγκόσμιο Βασικό Εισόδημα (UBI)

0
1051
Ο αναπληρωτής υπουργός οικονομικών Γ. Χουλιαράκης, είπε πως είναι συνειδητή επιλογή η άγρια φορολόγηση της μεσαίας τάξης. Εκτιμά πως έτσι βελτιώνεται η ζωή των
Ο αναπληρωτής υπουργός οικονομικών Γ. Χουλιαράκης, είπε πως είναι συνειδητή επιλογή η άγρια φορολόγηση της μεσαίας τάξης. Εκτιμά πως έτσι βελτιώνεται η ζωή των "φτωχών", πράγμα το οποίο είναι αναληθές.

Το παγκόσμιο βασικό εισόδημα, δεν είναι η θεόσταλτη κοινωνική πολιτική που αρχικά φαίνεται να είναι. Δεν δημιουργεί κίνητρο για εργασία. Δεν θα βοηθήσει στην επίλυση της ανεργίας και δεν θα μετριάσει τη φτώχεια.

Του Ευθύμη Μαραμή

Η παραδοχή του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών κ. Γιώργου Χουλιαράκη πως η κυβέρνηση γονάτισε στην φορολογία την μεσαία τάξη για να τα «δώσει στους φτωχούς», επιβεβαιώνει δύο πράγματα.

Πρώτον, δεν υπάρχει αυτό που οραματίζεται η σοσιαλδημοκρατία ως «μεγάλο πλούτο». Υπάρχει μια μεσαία τάξη παραγωγών πλούτου της τάξης του 33%, η οποία συντηρεί το υπόλοιπο 67% με τους βαρύτατους φόρους που καταβάλει.

Δεύτερον, επιβεβαιώνει εξίσου πως ο σοσιαλισμός οδηγεί τους πάντες στην εξαθλίωση, δηλαδή, στην εξίσωση στη φτώχεια. Κοινή τάση όλων των πολιτικών, είναι να «προστατεύουν» τους φτωχούς, αναδιανέμοντας τον πλούτο που παράγεται από τους υπόλοιπους. Η δήλωση αυτή του κ. Χουλιαράκη, μου έφερε στο μυαλό και το νέο trend του σοσιαλισμού, ήτοι το «παγκόσμιο βασικό εισόδημα» (UBI).

Στο παρόν άρθρο, θα επιδιώξουμε να καταστήσουμε σαφές με οικονομικούς όρους, το γιατί τα προγράμματα κοινωνικών παροχών οδηγούν τους πάντες και εξίσου, στην ανέχεια και στην οικονομική αδυναμία.

Το νέο παγκόσμιο trend της σοσιαλδημοκρατίας: «Παγκόσμιο Βασικό Εισόδημα» (UBI)

Το παγκόσμιο βασικό εισόδημα θεωρείται ως μερική ή πλήρης αντικατάσταση του σημερινού συστήματος κρατικών κοινωνικών παροχών. Θα δίνεται (υποτίθεται) σε όλους, ασχέτως εισοδημάτων και απασχόλησης. Στο πλαίσιο του ισχύοντος συστήματος, τα οφέλη των «δικαιούχων» μειώνονται και τελικά παύουν εντελώς, με βάση το πόσο εισόδημα κερδίζουν. Φυσικά, αυτό δημιουργεί αντικίνητρο για την επανένταξη στο εργατικό δυναμικό, καθώς οι άνθρωποι φοβούνται ότι θα χαθεί το επίδομα, ή αν πιστεύουν ότι το πρόσθετο εισόδημα από μια εργασία δεν αξίζει τον κόπο για να εργάζονται. Θέτοντας το πολύ απλά: αν κάποιος λαμβάνει εισόδημα ανάλογο των εισοδημάτων που επικρατούν στην αγορά εργασίας, μέσω προγράμματος κρατικής πρόνοιας, θα είναι ελάχιστα πιθανό να αναζητήσει εργασία, καθώς είναι σαφές πως οι περισσότεροι προτιμούν τον ελεύθερο χρόνο από την εργασία.

Υποτίθεται ότι η κύρια καινοτομία του παγκόσμιου βασικού εισοδήματος είναι ότι καταφέρνει να αποφύγει σε μεγάλο βαθμό αυτό το πρόβλημα. Δεδομένου ότι όλοι θα λαμβάνουν το καθορισμένο βασικό εισόδημα, ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα εισοδήματα τους, οι υποστηρικτές του μέτρου πιστεύουν ότι οι άνθρωποι θα εξακολουθούν να έχουν ισχυρά κίνητρα βασισμένα στο εισόδημα ώστε να εργαστούν. Κάποιοι πηγαίνουν ακόμα παραπέρα, υποστηρίζοντας ότι το πρόγραμμα θα είναι θετικό για την απασχόληση, επειδή το οικονομικό μαξιλάρι που παρέχει το παγκόσμιο βασικό εισόδημα, θα βοηθήσει τους ανθρώπους στη μετάβαση από την ανεργία στην απασχόληση. Για παράδειγμα, ένας επιχειρηματίας ή καλλιτέχνης σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, θα μπορούσε, εν μέρει, να βασιστεί σε αυτό όσο προσπαθεί να επανακάμψει.

Για αυτούς τους λόγους, το παγκόσμιο βασικό εισόδημα έχει κερδίσει υποστήριξη από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, συμπεριλαμβανομένων και λιμπερταριανών ομάδων σκέψης όπως το Niskanen Center.

Που κάνουν λάθος οι σοσιαλιστές και οι υπόλοιποι υποστηρικτές του UBI

Το παγκόσμιο βασικό εισόδημα, δεν είναι η θεόσταλτη κοινωνική πολιτική που αρχικά φαίνεται να είναι. Δεν δημιουργεί κίνητρο για εργασία. Δεν θα βοηθήσει στην επίλυση της ανεργίας και δεν θα μετριάσει τη φτώχεια. Η αλήθεια είναι ότι θα διογκώσει αυτά τα προβλήματα σε σύγκριση με αυτό που θα ίσχυε σε μια πιο ανόθευτη αγορά. Υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι θα είναι χειρότερη πολιτική μακροπρόθεσμα, από τα παραδοσιακά συστήματα κρατικής κοινωνικής πρόνοιας.

Πρώτον, το παγκόσμιο βασικό εισόδημα δεν εξαλείφει τα αντικίνητρα για εργασία που είναι εγγενή στα υφιστάμενα προγράμματα κρατικών παροχών. Απλά τα μετακινεί. Το πρόγραμμα πρέπει εξάλλου να χρηματοδοτηθεί όπως και κάθε σύστημα κοινωνικής πρόνοιας. Το σύστημα του παγκόσμιου βασικού εισοδήματος, είναι ως εκ τούτου, σύστημα αναδιανομής πλούτου. Ο πλούτος πρέπει να αποσπαστεί από εκείνους που τον έχουν και να δοθεί σε εκείνους που δεν τον έχουν. Αυτό σημαίνει ότι σε κάποιο σημείο της εισοδηματικής κλίμακας, οι άνθρωποι θα πρέπει να μετατραπούν από αποδέκτες παροχών, σε πληρωτές παροχών.

Η προοδευτική φορολόγηση που είναι απαραίτητη για τη χρηματοδότηση ενός παγκόσμιου βασικού εισοδήματος, σημαίνει ότι όσα περισσότερα κερδίζει κάποιος, τόσο μεγαλύτερο ποσοστό του πλούτου του θα αποσπαστεί. Επομένως, τα αντικίνητρα για απασχόληση εξακολουθούν να είναι ισχυρά στο φορολογικό σύστημα. Μεταφέρονται απλά σε διαφορετικές ομάδες ανθρώπων υψηλότερων εισοδημάτων.

Το Παγκόσμιο Βασικό Εισόδημα διαβρώνει την διεργασία της ανταλλακτικής οικονομίας.

Το παγκόσμιο βασικό εισόδημα εμπεριέχει το ίδιο πρόβλημα με αυτό των παραδοσιακών συστημάτων κρατικής κοινωνικής πρόνοιας. Αντί να δίνει κίνητρα στους άνεργους για αναζήτηση αμειβόμενης απασχόλησης στην αγορά, στην πραγματικότητα επιδοτεί μη παραγωγικές δραστηριότητες. Οι επιχειρηματίες και καλλιτέχνες που αναφέρθηκαν νωρίτερα αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες για κάποιο λόγο. Για κάποιο λόγο, η αγορά έκρινε ότι τα αγαθά που παρέχουν είναι ανεπαρκή και δεν έχουν αξία. Η εργασία τους απλώς δεν είναι παραγωγική, σύμφωνα με τους δυνητικούς καταναλωτές των εν λόγω αγαθών ή υπηρεσιών.

Σε μια κανονική λειτουργική αγορά, οι παραγωγοί αγαθών τα οποία δεν επιθυμούν οι καταναλωτές, θα πρέπει σύντομα να εγκαταλείψουν τις συγκεκριμένες προσπάθειες και να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους σε παραγωγικούς τομείς της οικονομίας. Το παγκόσμιο βασικό εισόδημα, ωστόσο, τους επιτρέπει να συνεχίσουν τις προσπάθειές τους με τα χρήματα εκείνων που έχουν πραγματικά παραγάγει αξία. Αυτό το γεγονός, οδηγεί στο υπάρχον πρόβλημα που δημιουργεί κάθε κρατικό κοινωνικό πρόγραμμα παροχών.

Στην αγορά, ο πλούτος κερδίζεται με τη δημιουργία αξίας. Όταν κάποιος αγοράζει ένα αγαθό, έχει κερδίσει τα χρήματα που δαπανά έχοντας παραγάγει κάτι άλλο. Αυτό δεν συμβαίνει με τα προγράμματα κρατικής κοινωνικής πρόνοιας, όπως και με το παγκόσμιο βασικό εισόδημα. Τα χρήματα αποσπώνται δια της βίας από εκείνους που έχουν παραγάγει αγαθά και υπηρεσίες – ώστε να κερδίσουν αυτά τα χρήματα – για να δοθούν σε όσους δεν έχουν παραγάγει τίποτα. Αυτό επιτρέπει σε ανθρώπους που δεν παράγουν πλούτο να συνεχίσουν να καταναλώνουν αγαθά και σπάνιους πόρους.

Πως θα μειώσει τη φτώχεια και την ανεργία ο κ. Χουλιαράκης

Τελικά, όλα τα κυβερνητικά προγράμματα παροχών, οδηγούν στην κατανάλωση πλούτου ή, τουλάχιστον, στη μείωση του πλούτου που θα είχε σε άλλη περίπτωση εξοικονομηθεί. Όταν οι επιχειρηματίες έχουν λιγότερη ανάγκη στο να ανταποκριθούν στις ανάγκες και τις επιθυμίες των πελατών τους, οι καταναλωτές θα βρεθούν με λιγότερες και χαμηλότερης ποιότητας επιλογές. Αυτό σημαίνει πως τα κυβερνητικά προγράμματα παροχών, καθιστούν τους πάντες φτωχότερους, από ότι θα ίσχυε σε μια ανόθευτη ελεύθερη αγορά.

Εάν ο κ. Χουλιαράκης (η ο οποιοσδήποτε) επιθυμεί να συμβάλει στην άμβλυνση της φτώχειας και της ανεργίας, τα σωστά βήματα είναι προς την κατεύθυνση της μείωσης του κόστους ζωής και της δημιουργίας συνθηκών που ευνοούν την απασχόληση.

Μπορεί να φαντάζουν προφανείς, αλλά οι συνθήκες που απαιτούνται για την αύξηση της απασχόλησης και για  την μείωση του κόστους ζωής δεν είναι τελικά και τόσο προφανείς για τους πολιτικούς.

Για να υπάρξει άφθονη απασχόληση:
  • Πρέπει να είναι εύκολο να ξεκινήσει μια επιχείρηση.
  • Πρέπει να είναι εύκολο το να λειτουργεί η νέα επιχείρηση.
  • Πρέπει να είναι εύκολο να υπάρχει κέρδος, ώστε η επιχείρηση να μπορεί να επιβιώσει τα πρώτα χρόνια
  • Πρέπει να είναι εύκολη η πρόσληψη εργαζομένων.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες απαιτούν ένα περιβάλλον χαμηλού κόστους κανονιστικών ρυθμίσεων, χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές, χαμηλές ασφαλιστικές εισφορές, χαμηλό κόστος συναλλαγών, λογικό κόστος μεταφορών, εύλογο κόστος χρήματος (αλλά όχι μηδενικό), εύλογη διαθεσιμότητα χρηματικού κεφαλαίου για μικρές επιχειρήσεις. Απαιτούνται τοπικές και εθνικές κυβερνήσεις που επιδιώκουν ενεργά την ομαλή πορεία των νέων επιχειρήσεων και των υφιστάμενων επιχειρήσεων που επιδιώκουν να επεκταθούν. Απαιτείται μια διαφανής αγορά που δεν κυριαρχείται από πολιτικά δεσπόζουσα καρτέλ και κρατικές υπηρεσίες υποκείμενες σε καρτέλ.

Αυτό το τελευταίο έχει σημασία επειδή η κύρια αιτία του υψηλού κόστους ζωής είναι η δημιουργία τεχνητής σπανιότητας που δημιουργείται και διατηρείται από τα μονοπώλια, τα καρτέλ και την κυβέρνηση που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Δείτε για παράδειγμα το θέμα της taxibeat, η της Uber στην Ελλάδα, όπου η επιχειρηματικότητα και η εργασία παρενοχλούνται από τους πολιτικούς και τα προστατευμένα εξ αυτών,  υφιστάμενα καρτέλ των ταξί. Το θέμα των μονοπωλίων ασφάλισης, παιδείας, περίθαλψης με τα δικά τους καρτελ και πολλά άλλα. Η τεχνητή σπανιότητα που επιβάλλεται από τα καρτέλ που υποστηρίζουν οι κυβερνήσεις, είναι η κύρια αιτία της αύξησης του κόστους σε διάφορους τομείς.

Το παράδειγμα της χρεοκοπίας του ασφαλιστικού συστήματος συντάξεων γήρατος 

Αυτοί που σήμερα διαμαρτύρονται, για το ότι κατέβαλαν εισφορές για τις συντάξεις τους οι οποίες μειώνονται, δεν έχει τελικά κανένα νόημα να διαμαρτύρονται.

Στην πραγματικότητα, απευθύνονται στα νέα παιδιά (δικά τους η των άλλων) λέγοντας τους να πληρώσουν τις απερισκεψίες τους. Το ότι πίστεψαν αυτοί στο χρεοκοπημένο αναδιανεμητικό  ασφαλιστικό σύστημα, δεν δεσμεύει τα παιδιά της νέας γενιάς.

Αυτά τα απαράδεκτα πράγματα, μόνο σε μεσαιωνικά καθεστώτα δουλείας συνέβαιναν. Και οι σημερινοί συνταξιούχοι, θα έπρεπε να έχουν ενημερωθεί πως ο σοσιαλισμός οδηγεί στη δουλεία. Ζούμε μια νέου τύπου δουλεία κληρονομιάς χρέους, όπου άγνωστα παιδιά, εργάζονται σε καταναγκαστικά έργα για να πληρώσουν τα «κοινωνικά συμβόλαια» (συντάξεις) των απερίσκεπτων σοσιαλιστών προγόνων τους. Πέραν της αύξησης του κόστους ζωής, εργασίας και επιχειρηματικότητας, πρόκειται για ζήτημα ανηθικότητας στην κληρονομιά των γενεών, το οποίο είναι ποινικά κολάσιμο. Είναι  πραγματικά αποκρουστικό, πως αυτό το αίσχος συμβαίνει με την υποστήριξη του νομικού συστήματος.

Για να καταναλωθεί ο πλούτος, πρέπει πρώτα να παραχθεί

Πέραν του κ. Χουλιαράκη, δηλώσεις σχετικά με την σπατάλη πόρων έκανε και ο Έλληνας υπουργός υγείας. Δήλωσε ευθαρσώς πως το 80% των γιατρών, αν δεν πάρει χρήματα (φακελάκι), δεν φροντίζει τους ασθενείς. Είπε επίσης πως αυτό δεν είναι τίποτα σε σχέση με το «πάρτυ» που γίνεται στις προμήθειες και στην συνταγογράφηση.

Το θάρρος, η θράσος αν προτιμάτε των σοσιαλιστών, κάθε πολιτικής παρατάξεως, είναι εν μέρει δικαιολογημένο. Όταν απευθύνονται σε μια κοινωνία, η οποία θεωρεί την «δωρεάν» κρατική υγεία ως θέσφατο, έχει κάθε λόγο να το κάνει. Η τυφλή πίστη της κοινωνίας σε ένα ανήθικο σύστημα κατασπατάλησης πόρων και αύξησης του κόστους ζωής για όλους, αποτελεί την ισχυρότερη βάση διαιώνισης αυτού του φαινομένου.

Στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες με σοσιαλιστική νοοτροπία, είναι όλο και πιο δύσκολο να ανοίξουν και να διατηρηθούν επιχειρήσεις. Ειδικά στη Σκανδιναβία, τα συνδικάτα ασκούν τεράστια εξουσία στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, αυξάνοντας το κόστος και πολλαπλασιάζοντας τα εμπόδια στην επιχειρηματικότητα και στη δημιουργία νέων επιχειρήσεων.

Όπως συνέβαινε πάντοτε, είναι απαραίτητο να δημιουργηθεί πλούτος πριν να είναι δυνατή η αναδιανομή του. Οι πολιτικές που ενθαρρύνουν τις μη παραγωγικές δραστηριότητες, θα αποτύχουν στο να παράγουν πλούτο που επιθυμούν να μοιράσουν οι κυβερνητικοί σχεδιαστές.

Καμία χώρα δεν μακροημέρευσε κλέβοντας τους παραγωγικούς ανθρώπους «για να τα δίνει στους φτωχούς και ανήμπορους». Ούτε η Ελλάδα θα τα καταφέρει με αυτόν τον τρόπο.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.