Η ωμή επίθεση του Emmanuel Macron στην ελευθερία του τύπου

0
706
Αν ο Macron βάζει κόκκινη γραμμή στις διαρροές, θα πρέπει να υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος. Όπως λένε και οι Γάλλοι: Il n'y a pas de fumée sans feu (Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά).
Αν ο Macron βάζει κόκκινη γραμμή στις διαρροές, θα πρέπει να υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος. Όπως λένε και οι Γάλλοι: Il n'y a pas de fumée sans feu (Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά).

εάν οι υποστηρικτές του Macron ήταν πεπεισμένοι ότι πιθανή έλευση της Le Pen στην εξουσία θα σήμαινε την έλευση φασισμού, τι θα πουν τώρα, όταν ο πρόεδρος που υποστήριξαν θέτει τα θεμέλια της αυταρχικής αυτής νομοθεσίας;

 Του Bill Wirtz
Απόδοση: Ευθύμης Μαραμής

Εισαγωγή

Σε δηλώσεις σε συνέντευξη τύπου στις αρχές του τρέχοντος έτους, ο Γάλλος πρόεδρος Macron ανήγγειλε τα σχέδιά του για την εξάλειψη των «ψεύτικων ειδήσεων» (fake news). Όντας στοιχειωμένος από τις αμφιλεγόμενες διαρροές σχετικά με το πρόσωπο του προς το τέλος της προεκλογικής εκστρατείας (για τις εκλογές τις οποίες κέρδισε τον περασμένο Μάιο), ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας αναμενόταν να ακολουθήσει αυτή την πρακτική νωρίς στη θητεία του. Η ακρίβεια της ηλεκτρονικής ροής πληροφοριών και ειδήσεων είναι σημαντική, αλλά οι λύσεις που θα επιβάλλει ο Macron είναι πολύ ανησυχητικές.

Ο στόχος του Macron

Στη συνέντευξη Τύπου, ο Macron ανακοίνωσε ότι ο περιορισμός της παρουσίας ψευδών ειδήσεων στο Διαδίκτυο είναι απαραίτητος για τη γαλλική δημοκρατία και πρόσθεσε:

«Όπως γνωρίζετε, η διάδοση ψεύτικων ειδήσεων στα social media αυτές τις μέρες απαιτεί μόνο μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ και μπορεί να συμβεί, ενώ αυτός που τις διαδίδει παραμένει εντελώς ανώνυμος».

 

Ενώ είναι αλήθεια αυτό που λέει ο Macron, ότι μπορείτε δηλαδή να ξοδέψετε δεκάδες χιλιάδες ευρώ, τα ψεύτικα νέα μπορούν εύκολα να εξαπλωθούν και χωρίς χρήματα. Το μόνο που χρειάζεται για τα κοινωνικά μέσα είναι να μετατραπεί μια ανάρτηση σε viral, οπότε δεν υπάρχει λόγος να χρηματοδοτήσει κανείς αυτή την ανάρτηση.

Για να επιτύχει καλύτερη πληροφόρηση του κοινού, ο Macron θέλει να κάνει υποχρεωτικά διαφανές το ποιος λειτουργεί και διαχειρίζεται τις ιστοσελίδες ειδήσεων (εάν χρηματοδοτεί περιεχόμενο στα social media) και δίνει στους δικαστές τη δυνατότητα να διαγράψουν εντελώς το περιεχόμενο. Ο προτεινόμενος νόμος θα ισχύει μόνο για τις εκλογικές περιόδους, κατά τις οποίες, όπως λέει ο Macron, η κοινή γνώμη πρέπει να τροφοδοτείται από γεγονότα, όχι από ψευδείς πληροφορίες. Αυτός ο περιορισμός που προωθεί ο Γάλλος πρόεδρος, οφείλεται στα «#MacronLeaks» που συνέβησαν λίγο πριν από τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας τον περασμένο Μάιο. Χιλιάδες μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του επιτελείου του Macron είχαν διαρρεύσει στο 4Chan και οδήγησαν σε άγριες κατηγορίες.

Οι αντιδράσεις στα #MacronLeaks τα λένε όλα

Αποδεικνύεται ότι αυτό που ακολούθησε τη διαμάχη των #MacronLeaks είναι πραγματικά αυτό που πρέπει να ξέρετε, ώστε να καταλάβετε το γιατί ο κυβερνητικός έλεγχος των ψεύτικων ειδήσεων είναι μια πολύ κακή ιδέα. Σε μια γρήγορη αντίδραση, η γαλλική εκλογική επιτροπή, η οποία υποτίθεται ότι είναι αμερόληπτη, προέτρεψε έντονα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να μην καλύψουν τις διαρροές και προχώρησε ακόμη περισσότερο ζητώντας τους να μην αναμεταδώσουν το περιεχόμενο αυτών των εγγράφων για να μην μεταβάλλουν την ακεραιότητα της ψηφοφορίας, να μην παραβιάσουν τις απαγορεύσεις που προβλέπονται από το νόμο και να μην εκτεθούν στη διάπραξη ποινικών αδικημάτων.

Χιλιάδες διαρροές e-mail, για τα οποία απαιτούνταν εβδομάδες και μήνες εργασίας, προκειμένου να προσδιοριστεί αν ήταν νόμιμα ή σχετικά, τέθηκαν αυτόματα σε κανόνες λογοκρισίας. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η διοίκηση ήταν υπό την ηγεσία του François Hollande, του πρώην προέδρου, ο οποίος είχε υποστηρίξει τον Macron ως πρόεδρο.

Ωστόσο, όσο περισσότερο προσπάθησαν οι αρχές να περιορίσουν την δυνατότητα των μέσων ενημέρωσης να αναφέρουν τις διαρροές, τόσο περισσότερο ενθάρρυναν τους πολίτες να τις αναζητήσουν οι ίδιοι, δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα ελκυστικό μυστήριο γύρω από ολόκληρο το θέμα. Με την ελεύθερη ροή των πληροφοριών να εμποδίζονται εν μέρει, οι ακούσιες συνέπειες ήταν πιο επιζήμιες για τον Macron από ό, τι θα μπορούσαν να είναι σε διαφορετική περίπτωση. Από την άποψη ενός υποστηρικτή της αντιπάλου του Macron: αν ο Macron βάζει κόκκινη γραμμή σε αυτές τις διαρροές, θα πρέπει να υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος. Όπως λένε και οι Γάλλοι: Il n’y a pas de fumée sans feu (Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά).

Ένα καλό πρακτικό παράδειγμα για το ότι πρέπει να επιτρέπεται σε όλες τις πλευρές να ερευνούν και να επικοινωνούν ελεύθερα, ήταν to faux-pas της Marine Le Pen.

Η Marine Le Pen, πρόθυμη να εκμεταλλευτεί τη διαρροή, αναφέρθηκε στην ύπαρξη ενός υπεράκτιου τραπεζικού λογαριασμού που, υποτιθέμενα, είχε χρησιμοποιήσει ο Macron για να αποφύγει τη φορολόγηση του. Η έκκληση αυτού του γεγονότος σε μια τηλεοπτική συζήτηση που μεταδόθηκε σε εθνικό επίπεδο, αποδείχθηκε λάθος επειδή, είτε η Le Pen πήρε την ιδέα από τη διαρροή είτε από αλλού, καμία απόδειξη αυτού του ισχυρισμού δεν τεκμηριώθηκε και κατέληξε να κοστίσει στην αξιοπιστία της.

Υπερβολική δύναμη

Το γενικό ζήτημα όσον αφορά την κυβέρνηση, δεν είναι «ποιος πρέπει να έχει τη δύναμη;» αλλά «πόση δύναμη πρέπει να έχει;»

Τα γεγονότα έχουν ως εξής: ο Macron προσπαθεί σαφώς να περιορίσει τους κινδύνους όσον αφορά μελλοντικές διαρροές που θα μπορούσαν βλάψουν τη φήμη του για την εκστρατεία επανεκλογής του. Η διοίκηση του συνδέεται στενά με τις αρχές που θέτουν απαγορεύσεις αναφοράς στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο υπουργός Δικαιοσύνης του Macron έπρεπε να παραιτηθεί επειδή τηλεφώνησε στους δημοσιογράφους για να τους πει να μην δημοσιοποιήσουν μια ιστορία. Και, άλλα δύο μέλη της κυβέρνησης έκαναν μήνυση σε ένα πρακτορείο μέσων μαζικής ενημέρωσης, επειδή αποκάλυψε ότι το εξοχικό σπίτι στο οποίο έκαναν διακοπές ανήκε σε διεθνή έμπορο ναρκωτικών.

Όλα αυτά αντικατοπτρίζουν άσχημα την νομοθετική προσέγγιση για μεγαλύτερο κυβερνητικό έλεγχο στην ελευθερία του Τύπου. Αλλά πολύ πιο σημαντικό: εάν οι υποστηρικτές του Macron ήταν πεπεισμένοι ότι πιθανή έλευση της Le Pen στην εξουσία θα σήμαινε την έλευση φασισμού, θα ήταν άσχημα να θέσει ο πρόεδρος που υποστήριξαν τα θεμέλια της αυταρχικής νομοθεσίας, με την οποία αποφασίζει η κυβέρνηση ποιες ειδήσεις είναι ψεύτικες και ποιες όχι.

Η αναζήτηση της αλήθειας δεν είναι η δουλειά της κυβέρνησης, αλλά εκείνων που παρακολουθούν τα νέα. Μόνο στην ελεύθερη αγορά ιδεών μπορούν να ελέγχονται οι πληροφορίες με διαφάνεια και να διπλο-ελέγχονται από άλλο μέσο. Ναι, αυτό σημαίνει ότι κάποια αναφερόμενα νέα μπορεί να είναι ψευδή. Ναι, αυτό σημαίνει ότι μπορεί να υπάρξουν συγκρούσεις συμφερόντων. Αλλά πολύ χειρότερο από τα δύο αυτά γεγονότα, είναι να εμφανίζονται κάποιοι κυβερνητικοί θεσμοί ισχυριζόμενοι ότι αποτελούν υπουργεία αλήθειας. Ξέρουμε καλά πώς τελειώνουν αυτές οι πρακτικές.

 

***

Δημοσιευμένο στο Foundation for Economic Education

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: