Το κράτος είναι ο πιο φονικός ιός

0
658

Το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από την ικανότητά μας να αποκτήσουμε ανοσία στον πιο θανατηφόρο ιό: τον σοσιαλισμό που μολύνει την ανθρώπινη ψυχή.

 

Του Jesus Huerta de Soto

Απόδοση στα Ελληνικά Νίκος Μαρής

Ο πιο θανατηφόρος ιός είναι ο θεσμοθετημένος εξαναγκασμός που βρίσκεται στο ίδιο το DNA του κράτους, και που μπορεί να επιτρέψει σε μια κυβέρνηση ακόμα και να αρνηθεί, στην αρχή, το ξέσπασμα μιας πανδημίας. Τα δεδομένα αποκρύφτηκαν και οι λίγοι ηρωικοί επιστήμονες και γιατροί αμφισβητήθηκαν και φιμώθηκαν, απλώς και μόνο επειδή ήταν οι πρώτοι που συνειδητοποίησαν και εξέθεσαν τη σοβαρότητα του προβλήματος. Ως αποτέλεσμα, χάθηκαν εβδομάδες και μήνες ολόκληροι, με τεράστιο κόστος: εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της παγκόσμιας εξάπλωσης μιας επιδημίας, την οποία η επαίσχυντη λαθροχειρία στα επίσημα στατιστικά στοιχεία, την έκανε αρχικά να φαίνεται λιγότερο επικίνδυνη από ό,τι ήταν στην πραγματικότητα .

Ο πιο θανατηφόρος ιός είναι η ύπαρξη επαχθών γραφειοκρατιών και υπερεθνικών οργανισμών, που δεν κατόρθωσαν ή δεν θέλησαν καν να παρακολουθήσουν επί τόπου την πραγματικότητα της κατάστασης, αλλά αντίθετα ενέκριναν τις πληροφορίες που λάμβαναν, προσφέροντας διαρκή υποστήριξη, ακόμη και επαίνους, για όλες τις εξαναγκαστικές πολιτικές και τα μέτρα που υιοθετήθηκαν – και ως εκ τούτου έγιναν συνεργοί.

Ο πιο θανατηφόρος ιός είναι η ιδέα ότι το κράτος μπορεί να εγγυηθεί τη «δημόσια» υγεία και την ευημερία όλων μας, ενώ η οικονομική επιστήμη έχει αποδείξει την αδυναμία του κεντρικού σχεδιαστή να προσδώσει μια χροιά συντονισμού και συνεκτικότητας στις εξαναγκαστικές εντολές που εκδίδει, στην προσπάθειά του να επιτύχει τους μεγαλεπήβολους στόχους του. Αυτή η αδυναμία οφείλεται στον τεράστιο όγκο πληροφοριών και γνώσεων που θα απαιτούσε ένας τέτοιος σχεδιασμός και τις οποίες δεν μπορεί να διαθέτει ένας οργανισμός κεντρικού σχεδιασμού. Οφείλεται επίσης – και κυρίως – στο γεγονός ότι ο θεσμοθετημένος εξαναγκασμός, χαρακτηριστικό στοιχείο των συγκεντρωτικών οργανισμών, έχει αντίκτυπο στον κοινωνικό κορμό των ανθρώπων, οι οποίοι είναι άλλωστε και οι μόνοι ικανοί να συντονίζονται (και να το κάνουν αυτό αυθόρμητα), και να δημιουργούν πλούτο. Ένας τέτοιος εξαναγκασμός παρεμποδίζει την εμφάνιση αυτής ακριβώς της γνώσης από πρώτο χέρι, που χρειάζεται το κράτος για να επιχειρήσει τον συντονισμό μέσω των εντολών του. Αυτό το θεώρημα είναι γνωστό ως «το ανέφικτο του οικονομικού υπολογισμού στον σοσιαλισμό». Ο Mises και ο Hayek ανακάλυψαν το θεώρημα κατά τη δεκαετία του 1920, και χωρίς αυτό, τα γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά.

Ο πιο θανατηφόρος ιός είναι η συνέργεια και η εξάρτηση από το κράτος, που εμφανίζουν αμέτρητοι επιστήμονες, ειδικοί και διανοούμενοι. Όταν οι αρχές έχουν μεθύσει από την εξουσία, αυτή η συμβίωση αφήνει την χειραγωγημένη κοινωνία των πολιτών αφοπλισμένη και ανυπεράσπιστη. Για παράδειγμα, η ίδια η ισπανική κυβέρνηση προέτρεψε τους πολίτες να λάβουν μέρος σε μαζικές διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, ενώ ο ιός ήδη εξαπλωνόταν με εκθετικό ρυθμό. Στη συνέχεια, μόλις τέσσερις ημέρες αργότερα, ανακοινώθηκε η απόφαση να κηρύξει το κράτος κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και να θέσει ολόκληρο τον πληθυσμό σε υποχρεωτικό κατ’ οίκον περιορισμό.

Ο πιο θανατηφόρος ιός είναι η δαιμονοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και του ευέλικτου και αποδοτικού αυτό-ρυθμιστικού χαρακτήρα της, σε συνδυασμό με την θεοποίηση του δημόσιου τομέα σε κάθε πεδίο: στην οικογένεια, στην εκπαίδευση, στη συνταξιοδότηση, στην απασχόληση, στον χρηματοοικονομικό τομέα και στο σύστημα της υγειονομικής περίθαλψης – ένα ιδιαίτερα κρίσιμο πεδίο αυτή την εποχή. Πάνω από 12 εκατομμύρια Ισπανοί, συμπεριλαμβανομένου σχεδόν του 90% των 2 εκατομμυρίων – και πλέον – κρατικών υπαλλήλων (και μεταξύ αυτών ο αντιπρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης), έχουν επιλέξει ελεύθερα την ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη έναντι της κρατικής. Οι γιατροί και οι νοσοκόμες του δημόσιου συστήματος υγειονομικής περίθαλψης εργάζονται σκληρά και με αυταπάρνηση, ενώ οι ηρωικές προσπάθειές τους δεν αναγνωρίζονται ποτέ επαρκώς. Ωστόσο, το σύστημα δεν μπορεί να καταργήσει τις εσωτερικές του αντιφάσεις, τις λίστες αναμονής του, ή την αποδεδειγμένη αναποτελεσματικότητα του σε θέματα καθολικής πρόληψης και προστασίας των εργαζομένων σε αυτό. Όμως, με διπλά μέτρα και σταθμά, οποιοδήποτε ψεγάδι στον ιδιωτικό τομέα καταδικάζεται πάντα άμεσα, ενώ τα πολύ πιο σοβαρά και κατάφωρα ελαττώματα του δημόσιου τομέα, θεωρούνται ως η καθοριστική απόδειξη της ανάγκης να δαπανηθούν ακόμα περισσότερα χρήματα και να αυξηθεί το εύρος του δημόσιου τομέα ακόμα πιο πολύ.

Ο πιο θανατηφόρος ιός είναι η πολιτική προπαγάνδα που διοχετεύεται μέσω των κρατικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και επίσης μέσω των ιδιωτικών μέσων, τα οποία εξαρτώνται ωστόσο από το κράτος, όπως ο εθισμένος εξαρτάται από τα ναρκωτικά. Όπως δίδαξε ο Γκέμπελς, όταν τα ψέματα επαναλαμβάνονται με αρκετή συχνότητα στον πληθυσμό, μπορούν να μετατραπούν σε επίσημες αλήθειες. Εδώ είναι μερικά απ’ αυτά: Ότι το ισπανικό δημόσιο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης είναι το καλύτερο στον κόσμο. Ότι οι δημόσιες δαπάνες συνέχισαν να μειώνονται μετά από την τελευταία κρίση. Ότι οι φόροι πρέπει να καταβάλλονται από τους «πλούσιους», οι οποίοι δεν καταβάλλουν το «δίκαιο» μερίδιο τους. Ότι ο κατώτατος μισθός δεν είναι επιζήμιος για την απασχόληση. Ότι τα πλαφόν στις τιμές δεν προκαλούν ελλείψεις αγαθών. Ότι το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα είναι η πανάκεια για την ευημερία. Ότι οι χώρες της βόρειας Ευρώπης είναι εγωιστικές και ανάδελφες, επειδή δεν επιθυμούν την αμοιβαιοποίηση του χρέους των νότιων. Ότι ο αριθμός των θανάτων που αναφέρθηκαν επίσημα αντικατοπτρίζει τον πραγματικό αριθμό των θανάτων. Ότι μόνο μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν υπάρξει φορείς του ιού. Ότι διενεργούμε περισσότερα από αρκετά τεστ για τον ιό. Ότι οι ιατρικές μάσκες είναι περιττές κ.λ.π. Κάθε μετριοπαθής πολίτης μπορεί εύκολα να επιβεβαιώσει ότι όλα αυτά είναι ψέματα.

Ο πιο θανατηφόρος ιός είναι η διεφθαρμένη χρήση της πολιτικής ορολογίας που περιλαμβάνει παραπλανητικές μεταφορές για να υπνωτίσει τον πληθυσμό και να κάνει τους ανθρώπους ακόμη πιο υποτακτικούς και εξαρτημένους από το κράτος. Μας λένε ότι διεξάγουμε έναν «πόλεμο» και ότι μόλις κερδίσουμε, θα πρέπει να ξεκινήσουμε την «ανοικοδόμηση». Αλλά δεν βρισκόμαστε σε κανέναν πόλεμο, ούτε είναι απαραίτητο να ανακατασκευάσουμε τίποτα. Ευτυχώς, όλος ο κεφαλαιουχικός εξοπλισμός, τα εργοστάσια και οι εγκαταστάσεις μας είναι ανέπαφα. Είναι εκεί, περιμένοντας να αφιερώσουμε όλη μας την προσπάθεια και το επιχειρηματικό μας πνεύμα για να επιστρέψουμε στη δουλειά, και όταν αυτό συμβεί, θα ανακάμψουμε πολύ γρήγορα από αυτό το αδιέξοδο. Ωστόσο, για να συμβεί αυτό, πρέπει να έχουμε μια οικονομική πολιτική που ευνοεί την μείωση του κράτους και την αύξηση της επιχειρηματικής ελευθερίας, που μειώνει τους φόρους και τους κανονισμούς, που εξισορροπεί τους δημόσιους προϋπολογισμούς τοποθετώντας τους σε στέρεες βάσεις, που απελευθερώνει την αγορά εργασίας, που παρέχει νομοθετική ασφάλεια, και που ενισχύει την εμπιστοσύνη. Ενώ μια τέτοια πολιτική ελεύθερης αγοράς επέτρεψε στη Γερμανία του Adenauer και του Erhard να ανακάμψει από μια πολύ πιο σοβαρή κατάσταση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ισπανία θα φτωχοποιηθεί και θα καταδικαστεί να προχωρά σημειωτόν, εάν επιμένουμε να ακολουθούμε το αντίθετο μονοπάτι, δηλαδή αυτό του σοσιαλισμού.

Ο πιο θανατηφόρος ιός συνίσταται στην θεοποίηση της ανθρώπινης λογικής και στη συστηματική χρήση του εξαναγκασμού που ενσαρκώνει το κράτος. Εμφανίζεται μπροστά μας με την μορφή αθώου προβάτου και ως η πεμπτουσία μιας συγκεκριμένης «καλής προαίρεσης» που μας δελεάζει με τη δυνατότητα να φτάσουμε στη Νιρβάνα εδώ και τώρα, να επιτύχουμε την «κοινωνική δικαιοσύνη» και να καταργήσουμε τις ανισότητες. Ωστόσο, αποκρύπτει το γεγονός ότι το κράτος-Λεβιάθαν ευδοκιμεί στον φθόνο, και επομένως έχει συμφέρον να τροφοδοτεί το μίσος και την κοινωνική δυσαρέσκεια. Ως εκ τούτου, το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από την ικανότητά μας να αποκτήσουμε ανοσία στον πιο θανατηφόρο ιό: τον σοσιαλισμό, που μολύνει την ανθρώπινη ψυχή και που έχει εξαπλωθεί σε όλους μας.

 

***

Ο Jesús Huerta de Soto έλαβε διδακτορικά διπλώματα στη νομική (1984) και στις Οικονομικές και Επιχειρηματικές Επιστήμες (1992), από το Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης και από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Διετέλεσε Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Complutense της Νομικής Σχολής της Μαδρίτης από το 1979. Το 1983, ο Huerta de Soto έλαβε το Βραβείο Rey Juan Carlos στα Οικονομικά, το 2005 το Βραβείο Adam Smith του CNE και το 2009 του απονεμήθηκε ένας τιμητικός τίτλος από το Πανεπιστήμιο Francisco Marroquin. Ο Huerta de Soto είναι επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της  Mont Pelerin society , μέλος του συντακτικού συμβουλίου της Quarterly Journal of Austrian Economics  και διευθυντής της έκδοσης Procesos demercado :Revista Europea de Economía Política.

Αρχική δημοσίευση του άρθρου στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Mises

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.