Η ακροαριστερά διασκεδάζει καταστρέφοντας και κάνοντας πλιάτσικο

0
743
Αντί για πολιτικές διαμαρτυρίες ή εξεγέρσεις, ο Banfield υποστηρίζει ότι οι ταραχές ήταν σε μεγάλο βαθμό ευκαιριακές εκδηλώσεις βίας και κλοπής για την ακροαριστερά.
Αντί για πολιτικές διαμαρτυρίες ή εξεγέρσεις, ο Banfield υποστηρίζει ότι οι ταραχές ήταν σε μεγάλο βαθμό ευκαιριακές εκδηλώσεις βίας και κλοπής για την ακροαριστερά.

Όλα αυτά πρέπει να σταματήσουν τώρα, ό,τι  κι αν λένε οι ταραχοποιοί της ακροαριστεράς. Οι ζωές και οι περιουσίες όλων έχουν σημασία.

 

Πρώτη δημοσίευση: 7/6/2020

Του Llewellyn H. Rockwell Jr.

Απόδοση στα Ελληνικά: Νίκος Μαρής

Την Δευτέρα της 25ης Μαΐου, στην Μινεάπολη, ο George Floyd πέθανε ενώ βρισκόταν υπό κράτηση, μετά από την σύλληψή του. Ο Floyd είχε μετακομίσει στη Μινεάπολη προσπαθώντας να «αρχίσει μια νέα ζωή» μετά από μια μακρόχρονη ποινή φυλάκισης. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, «ο Floyd κατηγορήθηκε το 2007 για ένοπλη ληστεία και εισβολή σε σπίτι στο Χιούστον, και το 2009 καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης πέντε ετών ως μέρος μιας συμφωνίας ομολογίας ενοχής, σύμφωνα με τα δικαστικά έγγραφα».

Τη νύχτα του θανάτου του, ο Floyd συνελήφθη μετά από καταγγελία πως είχε προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει ένα πλαστό χαρτονόμισμα των 20 $. Πάλεψε με τους αστυνομικούς και, αφού μπήκε σε περιπολικό, βρέθηκε από το αυτοκίνητο στο πεζοδρόμιο. Σε εκείνο το σημείο, ο Derek Chauvin, ένας από τους αστυνομικούς της σύλληψης, άφησε τον Floyd στο έδαφος και τον ακινητοποίησε βάζοντας το γόνατό του στο λαιμό του. Κράτησε το γόνατό του στο λαιμό του Floyd για σχεδόν εννέα λεπτά. Ο Floyd έχασε τις αισθήσεις του και πέθανε περίπου μία ώρα αργότερα. Ο Chauvin διέπραξε σαφώς κατάχρηση βίας εναντίον του Floyd.

Έχω παραλείψει μέχρι στιγμής το βασικό γεγονός που πρέπει να γνωρίζει κάποιος για να καταλάβει όσα συνέβησαν έκτοτε. Ο Floyd ήταν μαύρος. Αμέσως μετά τον θάνατό του, εκδηλώθηκε μια δημόσια κατακραυγή, που ισχυριζόταν ότι ο θάνατος του Floyd ήταν ο τελευταίος σε μια μακρά λίστα περιστατικών που η αστυνομία σκοτώνει μαύρους πολίτες.

Η αστυνομία έχει πράγματι σκοτώσει πολλούς μαύρους, αλλά σκοτώνει και πολλούς λευκούς επίσης. Στην πραγματικότητα, η αστυνομία σκοτώνει περισσότερους λευκούς, παρά μαύρους. Σύμφωνα με το ενημερωτικό blog  Ideas & Data ,

«Στον σύγχρονο πολιτικό διάλογο, γράφονται αμέτρητα κείμενα για μαύρους που σκοτώνονται άδικα από την αστυνομία. Τέτοια κείμενα συνήθως ανταποκρίνονται σε ένα συγκεκριμένο περιστατικό που υποτίθεται ότι έχει συμβεί. Φυσικά, αυτά είναι απλώς φήμες, και σε ένα έθνος με 300 εκατομμύρια ανθρώπους μπορείτε να βρείτε μια νέα φήμη κάθε μήνα για κάτι που ουσιαστικά δεν συνέβη ποτέ. Μπορείτε επίσης να δημιουργήσετε μια γενική αίσθηση φυλετικών προκαταλήψεων εάν τα ρεπορτάζ για τους λευκούς που σκοτώνονται από την αστυνομία παρουσιάζονται λιγότερο εντυπωσιοθηρικά από τα ρεπορτάζ που αφορούν μαύρους.
Αν μεταφερθούμε από την φημολογία στα δεδομένα, αυτό το αφήγημα καταρρέει πολύ γρήγορα. Πολλοί οργανισμοί μας παρέχουν εκτιμήσεις για τα ποσοστά με τα οποία σκοτώνονται οι μαύροι από την αστυνομία. Γενικά, αυτές οι εκτιμήσεις δεν απέχουν πολύ μεταξύ τους. Για παράδειγμα, το CDC λέει ότι περίπου το 27% των ανθρώπων που σκοτώθηκαν από την αστυνομία είναι μαύροι. Ένας κοινωνιολόγος χρησιμοποίησε δεδομένα από το Killedbypolice.net για να υποστηρίξει ότι ο αριθμός πρέπει να είναι στο 30%. Το FBI το τοποθετεί στο 32%.
Σε αντιπαραβολή, οι μαύροι Αμερικανοί αντιπροσωπεύουν το 13% του συνολικού πληθυσμού, το 38% των βίαιων εγκληματιών και διαπράττουν το 53% των δολοφονιών. Οι μαύροι αντιπροσωπεύουν επίσης το 40% εκείνων που δολοφονούν αστυνομικούς, και έτσι πιθανώς υποκινούν περίπου το 40% των δυνητικά θανατηφόρων αντιπαραθέσεων με την αστυνομία ( FBI 2014 ).
Επομένως, οι μαύροι υπο-εκπροσωπούνται μεταξύ εκείνων που σκοτώθηκαν από την αστυνομία, σε σύγκριση με την εκπροσώπησή τους μεταξύ εκείνων που διαπράττουν βίαια εγκλήματα, που διαπράττουν φόνους, και που σκοτώνουν αστυνομικούς.»

Εάν αυτό είναι αλήθεια, γιατί τόσοι πολλοί πιστεύουν το αντίθετο; Ο ίδιος συντάκτης έχει μερικές καλές απαντήσεις:

«Φυσικά, αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν μόνο στους μαύρους, και ένα άλλο σταθερό μοτίβο στην προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης είναι η αγνόηση των λευκών που είναι θύματα εγκλήματος ή πυροβολούνται από την αστυνομία. Το γεγονός είναι ότι περισσότεροι λευκοί, παρά μαύροι, πυροβολούνται από την αστυνομία κάθε χρόνο…. Και αυτή η έλλειψη δημοσιογραφικής κάλυψης δεν οφείλεται στην έλλειψη περιστατικών. Για παράδειγμα, η κάλυψη από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για τον πυροβολισμό του Mike Brown θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τον πυροβολισμό που δέχτηκε από αστυνομικούς  ο Daniel Shaver, ένας άοπλος λευκός που σκοτώθηκε, βάσει βίντεο, από την αστυνομία επειδή κίνησε τα χέρια του προς τη ζώνη στη μέση του, έχοντας παρακαλέσει προηγουμένως την αστυνομία να μην τον σκοτώσει .
Ομοίως, η υπόθεση του Philando Castile θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την υπόθεση της Justine Diamond. Το 2016, η Diamond, μια λευκή γυναίκα, κάλεσε την αστυνομία για να αναφέρει ότι άκουσε μια γυναίκα να ουρλιάζει και σκέφτηκε ότι μπορεί να έχει πρόβλημα. Όταν η Diamond βγήκε έξω για να μιλήσει με τους αξιωματικούς που είχε καλέσει, «τρόμαξε» τον αστυνομικό Mohamed Noor, έναν μαύρο άνδρα, και έτσι εκείνος την πυροβόλησε θανάσιμα καθώς πλησίασε το όχημα.
Αλλά στην πραγματικότητα σχεδόν όλες οι ιστορίες σχετικά με πυροβολισμούς της αστυνομίας που πήραν μεγάλη δημοσιότητα αφορούν μαύρους . Οι λευκοί που πυροβολούνται από την αστυνομία περνούν σχετικά απαρατήρητοι. Το ίδιο ισχύει και για τους λευκούς που σκοτώνονται από μαύρους πολίτες.

Στην υπόθεση George Floyd, δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο Chauvin θα χειριζόταν έναν λευκό ύποπτο διαφορετικά. Ένα ειδησεογραφικό ρεπορτάζ αναφέρει τα λόγια μιας πρώην ιδιοκτήτριας ενός νυχτερινού κλαμπ όπου εργάστηκε ως φύλακας : «H Santamaria περιέγραψε τον Chauvin ως έναν «καλό τύπο» που «ήταν πάντα γλυκός» γύρω της, αλλά είπε ότι ήταν επίσης ψυχικά τραυματισμένος.»

Μόλις πέθανε ο Floyd, διάφορες οργανώσεις μαύρων και αριστερών ισχυρίστηκαν ότι για άλλη μια φορά η αστυνομία δολοφόνησε κάποιον επειδή ήταν μαύρος. Έκτοτε ξέσπασαν ταραχές σε πολλές πόλεις, που εξαπλώθηκαν και στην Ευρώπη.

Εδώ είναι μερικά παραδείγματα. Στη Μινεάπολη, «οι διαδηλωτές εξέφρασαν το θυμό τους με συνθήματα και πλακάτ». Αλλά οι διαδηλώσεις οδήγησαν επίσης σε εκρήξεις βίας. Εκατοντάδες επιχειρήσεις στις δίδυμες πόλεις της Πολιτείας -στη Μινεάπολη και το Saint Paul – υπέστησαν ζημιές ή λεηλατήθηκαν κατά τη διάρκεια τεσσάρων ημερών με αναταραχές.»

Στο Λος Άντζελες,

Οι άντρες της Εθνοφρουράς έφτασαν στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του έθνους μέσα σε μια νύχτα, όταν -μετά από την τέταρτη ημέρα διαδηλώσεων-  οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν το Σάββατο επανειλημμένα με αστυνομικούς, έκαψαν περιπολικά και λεηλάτησαν επιχειρήσεις.
Ο δήμαρχος Eric Garcetti δήλωσε ότι ζήτησε από τον κυβερνήτη Gavin Newsom 500 έως 700 μέλη της φρουράς για να βοηθήσουν τους 10.000 αστυνομικούς του Λος Άντζελες.
«Η Εθνοφρουρά της Καλιφόρνιας αναπτύσσεται στο Λος Άντζελες όλη τη νύχτα για να υποστηρίξει τις ενέργειές μας για τη προάσπιση της ειρήνης και της ασφάλειας στους δρόμους της πόλης μας», δήλωσε ο δήμαρχος, ο οποίος διέταξε μια σπάνια απαγόρευση κυκλοφορίας σε όλη την πόλη μέχρι το πρωί της Κυριακής.
Οι πυροσβέστες ανταποκρίθηκαν σε δεκάδες πυρκαγιές και πολλές επιχειρήσεις υπέστησαν ζημιές. Μία από τις περιοχές που επλήγησαν περισσότερο ήταν η περιοχή γύρω από το Grove, ένα δημοφιλές υπαίθριο εμπορικό κέντρο υψηλών προδιαγραφών δυτικά του κέντρου, όπου εκατοντάδες διαδηλωτές κατέκλυσαν την περιοχή, περιλούζοντας την αστυνομία με πέτρες και άλλα αντικείμενα από βανδαλισμένα καταστήματα.

Στο Μπρούκλιν, «περίπου 3.000 διαδηλωτές διαδήλωσαν και απωθήθηκαν από αξιωματικούς της Νέας Υόρκης, που έριξαν χημικά δακρυγόνα όταν οι διαμαρτυρίες έγιναν βίαιες. Μια γυναίκα συνελήφθη και κατηγορήθηκε για απόπειρα δολοφονίας, αφού έριξε μια βόμβα μολότωφ σε ένα επανδρωμένο περιπολικό, είπε ο αρχηγός της αστυνομίας της Νέας Υόρκης, Dermot Shea, το Σάββατο το πρωί.»

Όταν λευκοί πολίτες χάνουν τη ζωή τους λόγω αστυνομικής κακομεταχείρισης, δεν παρατηρούμε βίαιες διαμαρτυρίες που εξαπλώνονται σε ολόκληρη τη χώρα, καταστρέφοντας ζωές και περιουσίες. Ακολουθεί ένα παράδειγμα : στο Ντάλας το 2016, ένα βίντεο που κατέγραψε έναν λευκό άνδρα που πέθανε μετά από την ακινητοποίησή του από την αστυνομία.

Μια έκθεση πέρυσι από το Dallas Morning News υπογράμμισε πώς ο Tony Timpa φώναξε και ικέτευσε για βοήθεια περισσότερες από 30 φορές καθώς οι εκπρόσωποι του νόμου του Ντάλας «κάρφωσαν τους ώμους, τα γόνατα και το λαιμό του στο έδαφος.» Ο Timpa φώναζε, «Θα με σκοτώσετε! Θα με σκοτώσετε! Θα με σκοτώσετε!» . Αφού ο Timpa έχασε τις αισθήσεις του, οι αξιωματικοί που του πέρασαν χειροπέδες πίστευαν ότι κοιμόταν και δεν ασχολήθηκαν να δουν εάν ανέπνεε ή αν είχε παλμό. To Τhe News  πρόσθεσε ότι «οι αστυνομικοί πίεζαν τα δεμένα με χειροπέδες χέρια του πίσω από την πλάτη του για σχεδόν 14 λεπτά και έδεσαν τα πόδια του μεταξύ τους. Μέχρι να τοποθετηθεί σε ένα φορείο και να μπει σε ασθενοφόρο, ο 32χρονος ήταν νεκρός».

Καμία πανεθνική ταραχή δεν ακολούθησε αυτό το θλιβερό γεγονός.  

Γιατί είναι διαφορετικοί οι μαύροι; Εν μέρει, η απάντηση είναι ότι, τρομοκρατικές ομάδες όπως η Antifa και η Black Lives Matter, με την ενθάρρυνση και την υποβοήθηση των συμμάχων τους στα αριστερά ΜΜΕ, τις οργανώσεις πολιτικών δικαιωμάτων και τους ριζοσπάστες πολιτικούς, υποκινούν τη βία. Ο Andy Ngo σχολιάζει το Spectator USA :

Βλέπουμε τους σπινθήρες μιας ολοκληρωτικής εξέγερσης, την οποία απεργαζόταν η Αριστερά για δεκαετίες. Η δολοφονία του George Floyd στη Μινεάπολη ήταν απλώς ένα πρόσχημα για τους ριζοσπάστες ώστε να ωθήσουν τη φιλόδοξη εξέγερσή τους. Σε λίγες ώρες, αφότου άρχισε να κυκλοφορεί το βίντεο του Floyd στο Διαδίκτυο, μαχητικοί πυρήνες «αντι»φασιστών σε όλη τη χώρα μεταφέρθηκαν στη Μινεσότα για να βοηθήσουν τους ταραχοποιούς των Black Lives Matter. Οι εκπρόσωποι του νόμου, αλλά ακόμη και η κρατική Εθνοφρουρά, αγωνίστηκαν σκληρά για να τα βγάλουν πέρα στη Μινεσότα.
Το Πόρτλαντ, το Όκλαντ, το Λος Άντζελες, το Ντάλας και η Ατλάντα είναι μερικές από τις άλλες πόλεις που ξύπνησαν το πρωί βρίσκοντας καμμένα ερείπια εκεί όπου κάποτε λειτουργούσαν επιχειρήσεις. Σχεδόν 30 άλλες πόλεις αντιμετώπισαν κάποια μορφή μαζικής διαμαρτυρίας ή βίαιων ταραχών. Τουλάχιστον τρία άτομα έχουν σκοτωθεί μέχρι στιγμής.
Οι Αντίφα, το ακραίο αναρχο-κομμουνιστικό κίνημα, έχουν κάνει τις ταραχές επιστήμη. Το πρώτο σπασμένο παράθυρο είναι το έναυσμα για να εμφανιστούν οι πλιατσικολόγοι. Όταν ολοκληρωθεί η λεηλασία, άτομα που μεταφέρουν εύφλεκτα χημικά πυροδοτούν φωτιές για να ολοκληρώσουν τη δουλειά. Πλάνα που καταγράφηκαν στη Μινεάπολη και σε άλλες πόλεις δείχνουν μαχητές ντυμένους στα μαύρα -η στολή των antifa-  που κραδαίνουν όπλα, όπως σφυριά ή ρόπαλα, για να σπάσουν τα τζάμια. Βλέπετε τα γκράφιτι τους πασαλειμμένα σε διαλυμένα κτίρια: το FTP σημαίνει «Fuck The Police». Το ACAB σημαίνει «All Cops Are Bastards» («όλοι οι μπάτσοι είναι μπάσταρδοι»). Το «1312» είναι ο αριθμητικός κώδικας για το ACAB …. Στον πυρήνα του, το κίνημα Black Lives Matter (BLM) αποτελεί μια επαναστατική μαρξιστική ιδεολογία. Η Alicia Garza, η Opal Tometi και η Patrisse Cullors, ιδρυτές του BLM, αυτοπροσδιορίζονται ως μαρξιστές που δεν κρύβουν τη λατρεία τους για κομμουνιστές τρομοκράτες και φυγάδες, όπως η Assata Shakur. Θέλουν την κατάργηση της νομοκρατίας και του καπιταλισμού. Θέλουν αλλαγή καθεστώτος και το τέλος του κράτους δικαίου. Η Antifa συνεργάζεται με το Black Lives Matter, προς το παρόν, για να βοηθήσει στην επιτάχυνση της διάλυσης της κοινωνίας.

Αλλά για να κατανοήσουμε ένα σημαντικό κομμάτι του παζλ, πρέπει να διαβάσουμε το σπουδαίο βιβλίο του πολιτικού επιστήμονα του Χάρβαρντ Eduard Banfield, The Unheavenly City, ειδικά το κεφάλαιο «Ταραχές κυρίως για διασκέδαση και κέρδος»:

Αντί για πολιτικές διαμαρτυρίες ή εξεγέρσεις, ο Banfield υποστήριξε ότι οι ταραχές ήταν σε μεγάλο βαθμό ευκαιριακές εκδηλώσεις βίας και κλοπής. Διέκρινε τέσσερις τύπους ταραχών: (1) Βιαιοπραγίες, όπου νεαροί άνδρες απλά πηγαίνουν γυρεύοντας και ενεργούν βίαια. (2) Λεηλασίες, όπου η κλοπή είναι το κύριο ζητούμενο, και η ταραχή χρησιμεύει ως λύση για ένα είδος συλλογικής δράσης για τους κλέφτες. (3) Δίκαιη αγανάκτηση, όπου οι άνθρωποι αντιδρούν σε μια προσβολή κατά της κοινότητάς τους · και (4) Διαδηλώσεις, οι οποίες δεν είναι ούτε αυθόρμητες ούτε βίαιες, αλλά έχουν σχεδιαστεί για κάποιον συγκεκριμένο πολιτικό σκοπό. Ο Banfield σημείωσε ότι οι φτωχοί ασχολήθηκαν κυρίως με τα δύο πρώτα είδη ταραχών.

Ο Steve Sailer, ο οποίος αναφέρθηκε στο βιβλίο του Banfield, έχει ένα καλό παράδειγμα που απεικονίζει την άποψη του Banfield:

Το κατάστημα υποδημάτων Flight Club της λεωφόρου Melrose, στο Δυτικό Χόλιγουντ, λεηλατήθηκε από τους διαδηλωτές.
Τα Flight Club , στη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες και το Μαϊάμι, ειδικεύονται σε εξαιρετικά ακριβές εκδόσεις αθλητικών υποδημάτων, όπως τα αξίας 295 δολλαρίων «AIR JORDAN 4 RETRO ‘COURT PURPLE» και τα «YEEZY BOOST 700 MNVN ‘TRIPLE BLACK» των 375$.

Η κακομεταχείριση των μαύρων είναι φυσικά λανθασμένη, όπως άλλωστε και η κακομεταχείριση οποιουδήποτε. Αλλά, οι μαύροι ζουν καλύτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες από ό,τι οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Είναι ανάγκη να εκθέσουμε την αριστερή εκστρατεία που κατηγορεί τις «διακρίσεις» για τα προβλήματα που έχουν οι μαύροι και τους ενθαρρύνει να συμμετέχουν σε ταραχές και λεηλασίες. Όπως είπε ο μεγάλος αφροαμερικανός οικονομολόγος Walter Williams,

Υπάρχει ένα άλλο σύνολο επωφελούμενων από τις φυλετικές διαμάχες. Αυτά τα υποτιθέμενα περιστατικά χρησιμοποιούνται συστηματικά από πολιτικούς και ακτιβιστές που θέλουν να τροφοδοτήσουν μια «ιερή αγανάκτηση» μεταξύ των «προοδευτικών» ότι οι διακρίσεις και η καταπίεση είναι οι κύριοι λόγοι των ανισοτήτων. Ο Jason Riley, γράφοντας στην The Wall Street Journal  λέει : «Στα κατεστημένα μέσα μαζικής ενημέρωσης παρακολουθούμε μια σχεδόν συνεχή συζήτηση για δήθεν τρομακτικές νέες μορφές ρατσισμού: «Λευκά προνόμια», «πολιτιστική ιδιοποίηση» και «αδιόρατη μισαλλοδοξία». Ο Riley αναφέρει το έργο του Δρ. Wilfred Reilly, ο οποίος είναι καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκυ και συγγραφέας του νέου βιβλίου «Hate Crime Hoax» («Η απάτη των εγκλημάτων μίσους»), που αναφέρει ότι «ένα τεράστιο ποσοστό των τρομερών εγκλημάτων μίσους που αναφέρονται ως αποδείξεις της σύγχρονης μισαλλοδοξίας είναι κατασκευασμένα». Ο Reilly συγκέντρωσε ένα σύνολο δεδομένων με περισσότερες από 400 επιβεβαιωμένες περιπτώσεις ψεύτικων ισχυρισμών που έχουν αναφερθεί στις αρχές, μεταξύ 2010 και 2017. Λέει ότι ο ακριβής αριθμός ψευδών αναφορών είναι πιθανώς άγνωστος, αλλά αυτό που μπορεί να ειπωθεί «με απόλυτη βεβαιότητα, είναι ότι ο πραγματικός αριθμός των κατασκευασμένων εγκλημάτων μίσους είναι αναμφισβήτητα μεγάλος. Δεν μιλάμε εδώ για λίγες περιπτώσεις κακοήθειας». Αλλά ο Reilly έχει ένα ακόμα σπουδαιότερο επιχείρημα, γράφοντας ότι «η υπόθεση Smollett δεν είναι ξεκάθαρη. Όλο και πιο συχνά, είναι ο κανόνας. Και η σχετική έλλειψη ενδιαφέροντος των μέσων ενημέρωσης να εκθέσουν τα κατασκευασμένα περιστατικά –εκτός αν περιλαμβάνουν διάσημους- είναι ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος.»

Αλλά δεν θα πρέπει να αφήσουμε την αστυνομία εκτός κριτικής. Η αστυνομία έχει στρατιωτικοποιηθεί σε βαθμό επικίνδυνο. Όπως επισημαίνει ο John W, ο Whitehead:

Στο αμερικανικό αστυνομοκρατούμενο σύστημα, οι αστυνομικοί έχουν την τάση να πυροβολούν πρώτα, και μετά να κάνουν ερωτήσεις.
Στην πραγματικότητα, η αστυνομία συνήθως δεν χρειάζεται κάποιο ιδιαίτερο κίνητρο για να πυροβολήσει και να σκοτώσει πολίτες.
Η αστυνομία έχει πυροβολήσει και σκοτώσει Αμερικανούς όλων των ηλικιών – πολλοί από αυτούς άοπλοι – επειδή στέκονταν με έναν συγκεκριμένο τρόπο, ή μετακινούνταν με έναν συγκεκριμένο τρόπο, ή κρατούσαν κάτιοτιδήποτεπου η αστυνομία θα μπορούσε να παρερμηνεύσει ως όπλο , ή να πυροδοτήσει κάποιον ενστικτώδη φόβο στο μυαλό ενός αστυνομικού, που δεν έχει καμία σχέση με μια πραγματική απειλή για την ασφάλειά του… .Γιατί άραγε έχουμε περισσότερους από ένα εκατομμύριο αστυνομικούς  που έχουν εξοπλιστεί με τα λάβαρα του πολέμου , που ασκήθηκαν στην τέχνη της μάχης μέχρι θανάτου, και εκπαιδεύτηκαν να βλέπουν «κάθε άτομο με το οποίο αλληλεπιδρούν, ως μια ένοπλη απειλή, και κάθε περίσταση σαν μια εν δυνάμει θανατηφόρα αντιπαράθεση

Προκειμένου να αποτρέψουμε αυτό που συνέβη στον George Floyd και σε πολλούς άλλους, χρειάζεται να ιδιωτικοποιήσουμε την αστυνομία (αστυνόμευση), καθιστώντας την έτσι υπεύθυνη έναντι των πολιτών. Το Menlo Park, μια κοινότητα στη Βόρεια Καλιφόρνια, δεν προχώρησε τόσο μακριά, αλλά πέτυχε πολλά βάζοντας απλά τέλος στις στρατιωτικού τύπου στολές και ιεραρχήσεις των αστυνομικών του δυνάμεων:

Το 1968, το αστυνομικό τμήμα στο Menlo Park της Καλιφόρνιας προσέλαβε έναν νέο αρχηγό. Το όνομά του ήταν Victor Cizanckas, και ο κύριος στόχος του ήταν να μεταρρυθμίσει το τμήμα, το οποίο είχε τεταμένες σχέσεις με την κοινότητα εκείνη την εποχή.
Η δεκαετία του 1960 ήταν μια ταραχώδης δεκαετία στο Menlo Park, μια μικρή πόλη με μεγάλους προαστιακούς δρόμους και περιποιημένο γκαζόν, ακριβώς νότια του Σαν Φρανσίσκο. Στο κοντινό Πανεπιστήμιο του Stanford πραγματοποιήθηκαν μεγάλες αντιπολεμικές διαδηλώσεις με φοιτητές. Οι ηγέτες των αφροαμερικανικών κοινοτήτων του Belle Haven και του East Palo Alto οργανώθηκαν για να απαιτήσουν καλύτερη μεταχείριση και υπηρεσίες από την αστυνομία. Μετά από χρόνια συγκρούσεων με τους διαδηλωτές, το αστυνομικό τμήμα δεν είχε και την καλύτερη φήμη.
Ο Cizanckas θέλησε να ξαναχτίσει την εμπιστοσύνη της κοινότητας – και έκανε αρκετές αλλαγές για να βελτιώσει την εικόνα του αστυνομικού τμήματος. Μία από τις πιο πρωτοποριακές και αμφιλεγόμενες ήταν η νέα στολή σε στυλ σακάκι μπλέιζερ που εισήγαγε.
Για πολλά χρόνια, η αστυνομία του Menlo Park φορούσε κάποια παραλλαγή της παραδοσιακής, ψευδο-στρατιωτικής, σκούρας μπλε στολής. Αλλά ο Cizanckas πίστευε ότι η όψη της ήταν πολύ εκφοβιστική και επιθετική, οπότε την άλλαξε με μπλέιζερ, και πουκάμισα με γραβάτες. Τα όπλα και οι χειροπέδες παρέμειναν κρυμμένα κάτω από το σακάκι. Αντί για ένα μεταλλικό σήμα, το σακάκι έφερε ένα κεντημένο έμβλημα, που έμοιαζε λίγο σαν οικόσημο. Στις νέες τους στολές τύπου μπλέιζερ, οι αστυνομικοί του Menlo Park έμοιαζαν περισσότερο με φοιτητές κολεγίου (ή ντετέκτιβ) παρά με παραδοσιακούς αστυνομικούς.
Αλλά η νέα αυτή εμφάνιση ήταν απλά η πιο ορατή μεταρρύθμιση που εισήγαγε ο  Cizanckas . Προσέλαβε επίσης νέους αξιωματικούς με υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης και άτομα χωρίς το παραδοσιακό υπόβαθρο των περισσότερων εκπροσώπων του νόμου . Αρκετοί από τους νεοσύλλεκτούς του είχαν φοιτήσει στην σχολή Ιησουιτών του Menlo Park. Έδωσε επίσης έμφαση στην προσέγγιση της κοινότητας και απαίτησε από τους αστυνομικούς να αναλάβουν διευρυμένα καθήκοντα, που παραδοσιακά καλύπτονταν από ντετέκτιβ. Άλλαξε επίσης την οργανωτική ορολογία του τμήματος, χρησιμοποιώντας εταιρικούς όρους αντί για στρατιωτικούς. Οι «αξιωματικοί» έγιναν «μάνατζερ», για παράδειγμα, και οι «αστυνόμοι» έγιναν «διευθυντές».

Παρόλο που η αστυνομία έχει στρατιωτικοποιηθεί, η επικίνδυνη τάση που απεικονίζει τους ταραχοποιούς και τους πλιατσικολόγους σαν θύματα, έχει επιπτώσεις και στους ίδιους :

Καθώς οι ταραχές εξαπλώνονται μέσω των δίδυμων πόλεων της Μινεσότα, οι μαύροι ιδιοκτήτες καταστημάτων αναγκάστηκαν να τις προστατεύσουν οι ίδιοι. Μερικοί το δοκίμασαν άοπλοι, ενώ άλλοι χρησιμοποίησαν όπλα. Για εκείνους που αντιτίθενται στην οπλοκατοχή, αυτές οι ταραχές αποδεικνύουν το πόσο αναγκαία είναι στην πραγματικότητα. Από την Wall Street Journal : Η αστυνομία της Μινεάπολης υιοθέτησε επίσης μια προσέγγιση μη-παρέμβασης στις ταραχές αυτής της εβδομάδας, οι οποίες έχουν καταστρέψει περίπου 130 τοπικές επιχειρήσεις, αλλά δεν φαίνεται κανένα σημάδι ότι η οργή ξεθυμαίνει. Οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων στο κέντρο της πόλης – ακόμη και αυτοί που αντιτίθενται στην αστυνομική βαρβαρότητα – πολεμούν τους πλιατσικολόγους άοπλοι. Μερικοί έχουν πάρει όπλα για να υπερασπιστούν την ιδιοκτησία τους.

Όλα αυτά πρέπει να σταματήσουν τώρα, ό,τι  κι αν λένε οι ταραχοποιοί που απαρτίζουν την ακροαριστερά. Οι ζωές και οι περιουσίες όλων έχουν σημασία.

 

***

Ο Llewellyn Η. Rockwell, Jr., είναι ιδρυτής και πρόεδρος του Mises Institute στο Auburn της Αλαμπάμα και συντάκτης στο LewRockwell.com 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Mises Institute

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.