Ο «αντιρατσισμός» ως εργαλείο κατά του καπιταλισμού

0
822

Ο τυπικός αντικαπιταλιστής διανοούμενος χρησιμοποιεί κάθε μέσο και τρόπο, όπως τον «αντιρατσισμό» για να επιτεθεί και να πλήξει τον καπιταλισμό.

 

Του Ryan McMaken

Απόδοση στα Ελληνικά: Νίκος Μαρής

Ο  Joseph Schumpeter παρατήρησε κάποτε ότι «ο καπιταλισμός δικάζεται ενώπιον δικαστών που έχουν τη θανατική καταδίκη έτοιμη στις τσέπες τους». Ο καπιταλισμός πρέπει να καταδικαστεί ό,τι κι αν συμβαίνει, ακόμα κι αν οι δικαστές του δεν έχουν ακόμη καταλήξει σε συγκεκριμένη αιτιολόγηση της καταδίκης του.

Οι δυνάμεις του αντικαπιταλισμού εδώ και πολύ καιρό μορφοποιούνται σε οποιοδήποτε σχήμα τις εξυπηρετεί καλύτερα, ώστε να επωφελούνται από το zeitgeist, το πνεύμα των καιρών. Όποια και αν είναι η πιο πρόσφατη αδικία – από το μολυσμένο περιβάλλον, έως τη φτώχεια και τον ρατσισμό – η λύση είναι πάντα η ίδια: η καταστροφή των αγορών και της ελευθερίας της αγοράς. Όπως σημείωσε ο Ralph Raico :

Παλαιότερα, [οι αντικαπιταλιστές] καταδίκαζαν τον καπιταλισμό για την ανέχεια του προλεταριάτου, τις αναπόφευκτες υφέσεις και την εξαφάνιση των μεσαίων τάξεων. Μετά, λίγο αργότερα, ήταν ένοχος για τον ιμπεριαλισμό και τους αναπόφευκτους πολέμους μεταξύ των ιμπεριαλιστικών (καπιταλιστικών) δυνάμεων….
Ο καπιταλισμός κατηγορήθηκε ότι δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τις σοσιαλιστικές κοινωνίες στην τεχνολογική πρόοδο (Sputnik). Κατηγορήθηκε επίσης για την προώθηση του αυτοματισμού, που οδηγεί σε μόνιμη, καταστροφική ανεργία · για τη δημιουργία τόσο της καταναλωτικής κοινωνίας, όσο και για τη ζωώδη της ευημερία, αλλά ταυτόχρονα και για το ότι αποδείχτηκε ανίκανος να χαρίσει μια τέτοια ζωώδη υλική ευημερία στις κατώτερες τάξεις · κατηγορήθηκε για την «νεο-αποικιοκρατία» για την καταπίεση των γυναικών και των φυλετικών μειονοτήτων · για την αναπαραγωγή μίας χαμηλού επιπέδου μαζικής κουλτούρας, και για την καταστροφή της ίδιας της Γης.

Αυτή την εποχή, η Αριστερά έχει προφανώς καταλήξει στον ρατσισμό ως δικαιολογία για τον πιο πρόσφατο γύρο της αντικαπιταλιστικής δράσης της. Πράγματι, εάν ερευνήσουμε το αφήγημα της Αριστεράς, που υποστηρίζει το τωρινό κίνημα του Black Lives Matter, θα βρούμε ένα αρκετά μεγάλο υπόγειο ρεύμα αντικαπιταλισμού. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο αντιρατσισμός δεν έχει καμία σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα. Σαφώς είναι ένα συστατικό στοιχείο του κινήματος. Επιπλέον, μπορεί σίγουρα να ισχύει ότι το μεγαλύτερο μέρος των άσημων οπαδών του κινήματος – εκείνων που διαδηλώνουν στους δρόμους – κινητοποιούνται απλώς από την επιθυμία τους να σταματήσει η κακομεταχείριση της κρατικής αστυνομίας. Αλλά όταν έρθει η ώρα να διατυπώσουμε πολιτικές απαντήσεις στις τρέχουσες κρίσεις που πυροδοτούνται από την αστυνομική κακοποίηση, είναι πιθανό να ανακαλύψουμε ότι η Αριστερά απαιτεί μια «λύση» που ξεπερνά απλώς το να λογοδοτούν οι αστυνομικοί που κακοποιούν και που, αντίθετα, επικεντρώνεται στην περαιτέρω διάλυση της οικονομίας της αγοράς – δηλαδή ό,τι έχει απομείνει από αυτή.

Ο «Νεοφιλελευθερισμός» ως μέσο λευκής επικυριαρχίας

Παρόλο που η σύνδεση μεταξύ της αστυνομικής κακοποίησης και των δεινών του καπιταλισμού μπορεί να μην είναι άμεσα εμφανής σε ορισμένους, η καταδίκη του καπιταλισμού ως υπέρτατου ενόχου θα προκύψει σαν φυσικό επακόλουθο από το γεγονός ότι η Αριστερά έχει από καιρό προσπαθήσει να συνδέσει τον ρατσισμό με τις οικονομίες της αγοράς. Βρίσκουμε τα τεκμήρια σε αμέτρητα βιβλία και άρθρα της αριστερόστροφης βιβλιογραφίας, που ισχυρίζονται ότι ο καπιταλισμός και ο ρατσισμός είναι πράγματα αδιαχώριστα. Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται εδώ, αξιοποιεί τον συνηθισμένο απαξιωτικό όρο της Αριστεράς για τον καπιταλισμό: νεοφιλελευθερισμός.

Αν και πολλοί φιλελεύθεροι της ελεύθερης αγοράς (δηλαδή, «κλασικοί» φιλελεύθεροι) και συντηρητικοί προσπαθούν να καθησυχάσουν τον εαυτό τους ότι οι επιθέσεις κατά του νεοφιλελευθερισμού είναι απλώς καλοπροαίρετες επιθέσεις εναντίον των παγκοσμιοποιημένων ελίτ, αυτή είναι μια αφελής άποψη. Οι Αριστεροί χρησιμοποιούν συστηματικά τον όρο «νεοφιλελεύθερος» για να περιγράψουν σχεδόν οποιαδήποτε ιδεολογία ή πολιτική ατζέντα που είναι έστω και μετρίως υπέρ του καπιταλισμού. Στο μυαλό τους, ο νεοφιλελευθερισμός είναι απλά ο καπιταλισμός της αγοράς.

Για παράδειγμα, σε ένα άρθρο με τίτλο «Μαύρες πολιτικές και η νεοφιλελεύθερη φυλετική τάξη» οι συγγραφείς Michael C. Dawson και Megan Ming Francis είναι απολύτως σαφείς ότι μια επίθεση κατά του νεοφιλελευθερισμού δεν είναι απλώς μια περιορισμένη επίθεση σε μια διεθνή ελίτ κεντρικών τραπεζιτών:

Ορίζουμε το νεοφιλελευθερισμό ως ένα σύνολο πολιτικών και ιδεολογικών αρχών που περιλαμβάνουν την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας. την απορρύθμιση ή την κατάργηση των κρατικών υπηρεσιών · την μακροοικονομική σταθεροποίηση και την αποθάρρυνση των κεϋνσιανών πολιτικών · την απελευθέρωση του εμπορίου και τη χρηματοοικονομική απορρύθμιση.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι οποιαδήποτε κίνηση προς την κατεύθυνση της μικρότερης κρατικής παρέμβασης στην καθημερινή ζωή των ιδιοκτητών επιχειρήσεων, των επιχειρηματιών και των νοικοκυριών. Το να είσαι «μη νεοφιλελεύθερος» – και έτσι ιδεολογικά ορθός – σημαίνει να είσαι υπέρ των κεϋνσιανών οικονομικών πολιτικών, των εμπορικών ελέγχων, και των μεγαλύτερων κρατικών ρυθμίσεων.

Ο αντικαπιταλισμός είναι εμφανής όταν η ερευνητής Felicia Rose Asbury καταλήγει στο συμπέρασμα : «Το κίνημα Black Lives Matter… λειτουργεί τόσο ως αποτέλεσμα, όσο και ως χώρος αντίστασης στις υλικές και ιδεολογικές εκδηλώσεις των νεοφιλελεύθερων σχεδιασμών.» Αυτό, φυσικά, έχει νόημα εάν ο νεοφιλελευθερισμός συνδέεται άρρηκτα με τον ρατσισμό, και έτσι η Asbury περιγράφει τον νεοφιλελευθερισμό ως χαρακτηριστικό του «αποκλεισμού και της εξάλειψης» των μη λευκών ομάδων, που διαιωνίζουν οι «δομικές εκδηλώσεις της βίας» του νεοφιλελευθερισμού. Κατά συνέπεια, καθίσταται απαραίτητο να «δημιουργήσουμε ένα μαύρο μέλλον πέρα ​​από το νεοφιλελεύθερο πρότυπο».

Οι Dawson και Francis θρηνούν επίσης για την «αλληλένδετη ιστορία της λευκής υπεροχής και των καπιταλιστικών οικονομικών δομών», και αυτό τους ανησυχεί ιδιαίτερα, επειδή, στο αντικαπιταλιστικό αφήγημα ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς είναι σήμερα η κυρίαρχη ιδεολογία στον κόσμο. Η ιστορία πίσω από αυτό το αφήγημα είναι οικεία για όσους έχουν εμπειρία στο ιστορικό αφήγημα της Αριστεράς σχετικά με το νεοφιλελευθερισμό. Συγκεκριμένα, όπως τον περιγράφουν οι Dawson και Francis:

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι ένα σύνολο πολιτικών και μιας ιδεολογίας, που οδήγησε στον μετασχηματισμό του κράτους, ξεκινώντας από τον Πρόεδρο Ronald Reagan, από τις κοινωνικές πολιτικές τύπου New Deal σε πολιτικές που, όχι μόνο θα υπαγορεύονται από αρχές της αγοράς, αλλά που θα επιδιώκουν να κυριαρχούν οι αγοραίες αξίες σε κάθε σφαίρα της ανθρώπινης ύπαρξης, από την ψυχαγωγία έως την επιστήμη, κι από την εκπαίδευση έως τις τέχνες. Ο Reagan και οι σύγχρονοι του, η πρωθυπουργός Margaret Thatcher της Μεγάλης Βρετανίας και ο Καγκελάριος Gerhard Schröder  της Γερμανίας, κατάφεραν να διεξάγουν έναν ως επί το πλείστον επιτυχημένο πόλεμο ενάντια στο Κεϋνσιανό κοινωνικό συμβόλαιο, επιτιθέμενοι στο δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας, στην εργασία και τα συνδικάτα της, καθώς και σε οποιοδήποτε επιχείρημα ή πολιτική που ευνοούσε, ακόμη και ελαφρώς, όσους δεν ήταν μέλη του πλουσιότερου «1 τοις εκατό».

Επιπλέον, στο μυαλό του τυπικού αντικαπιταλιστή διανοούμενου, η ιστορία της δεκαετίας του 1980 και του 1990 είναι μια ιστορία στην οποία οι καπιταλιστές προχώρησαν από νίκη σε νίκη, ανατρέποντας το παλιό παράδειγμα του New Deal, το οποίο έδινε αξία στην ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Από τότε, ο κανόνας υπήρξε μια σχεδόν laissez-faire οικονομική τάξη.

Ωστόσο, για όποιον προσέχει το τι πραγματικά συμβαίνει, αυτό το αφήγημα είναι ξεκάθαρα παράλογο. Είτε εξετάζουμε τα φορολογικά έσοδα, τις κυβερνητικές δαπάνες, την κρατική απασχόληση, είτε το βάρος των κρατικών ρυθμίσεων, ο κρατικός έλεγχος της οικονομίας – τουλάχιστον στις Ηνωμένες Πολιτείες – είναι πολύ μεγαλύτερος σήμερα από ό,τι οποιαδήποτε εποχή στο παρελθόν. Η οικονομία δεν έχει «απορρυθμιστεί», και το Κεϋνσιανό πρότυπο δεν έχει αποκλιμακωθεί. Ωστόσο, το αφήγημα παραμένει εξαιρετικά ισχυρό. Τόσο οι αριστεροί, όσο και οι συντηρητικοί το πιστεύουν, γι ‘αυτό ακόμη και οι συντηρητικοί θα  ισχυριστούν  ότι οι «φονταμενταλιστές της αγοράς» κυριαρχούν σε ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό.

«Φυλετικός Καπιταλισμός»

Η σημασία του ρατσισμού στον καπιταλισμό ενισχύεται περαιτέρω από τον σχετικά πρόσφατο όρο «φυλετικός καπιταλισμός». Ο όρος χρησιμοποιείται από τους Dawson και Francis, που ορίζουν τον φυλετικό καπιταλισμό ως «το σύστημα που παράγεται από τις αμοιβαία υποστηριζόμενες ιεραρχικές δομές του καπιταλισμού και της φυλής στις Ηνωμένες Πολιτείες». Αυτή η πρόταση μπορεί να είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή από όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την άποψη της Αριστεράς για τον καπιταλισμό: Ο καπιταλισμός είναι εγγενώς ιεραρχικός και χαρακτηρίζεται από τη σύγκρουση από πάνω προς τα κάτω, και αντιστρόφως, μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, ο καπιταλισμός είναι ουσιαστικά αδιαχώριστος από τον κρατικό εξαναγκασμό, ο οποίος πρέπει να χρησιμοποιηθεί από τους καπιταλιστές για να κρατήσει τους εργαζόμενους στη θέση τους. Οι καπιταλιστές στη συνέχεια χρησιμοποιούν τις φυλετικές διαιρέσεις για να ενισχύσουν αυτήν την ιεραρχία.

Πολλά παραδείγματα αυτής της θεωρίας παρουσιάζονται στο νέο βιβλίο του Walter Johnson The Broken Heart of America: St. Louis and the Violent History of the United States . Αν και ο Johnson εστιάζει στην πόλη του Saint Louis, το βιβλίο είναι στην πραγματικότητα η δική του ανάγνωση της ιστορίας για το πώς οι καπιταλιστές σε εθνικό επίπεδο έχουν χρησιμοποιήσει το ρατσισμό για να εκμεταλλευτούν τη μεσαία και την εργατική τάξη, κατά τους δύο τελευταίους αιώνες. Είναι μια ιστορία για το πώς «ο φυλετικός καπιταλισμός υπήρξε ένας καπιταλισμός, στον οποίο η λευκή υπεροχή δικαιολόγησε τους όρους της… καπιταλιστικής εκμετάλλευσης». Ο Johnson καθιστά σαφές ότι θεωρεί την ενίσχυση του ρατσισμού ως απαραίτητη τακτική στη διαιώνιση του καπιταλισμού εις βάρος των εργατών. Για τον Johnson, είναι δυνατόν να ελέγχονται οι φυλετικές και εθνοτικές μειονότητες με έκδηλα περιστατικά σωματικής βίας. Αλλά οι αριθμητικά περισσότεροι λευκοί εργαζόμενοι απαιτούν μια διαφορετική στρατηγική: συγκεκριμένα, «η λευκή υπεροχή είναι απαραίτητη για τον έλεγχο των λευκών».1

Κατά συνέπεια, κατά την άποψη του Johnson, διαπιστώνουμε ότι ο καπιταλισμός στηρίζεται σε μια ασταθή βάση, στην οποία ο ρατσισμός δεν είναι απλά ένα τμήμα του καπιταλιστικού πλαισίου. Ο ρατσισμός πρέπει να διαιωνίζεται από τους καπιταλιστές προκειμένου να διατηρηθεί το καπιταλιστικό status quo. Το συμπέρασμα γίνεται προφανές: καταστρέψτε τον καπιταλισμό και θα καταστρέψουμε τον ρατσισμό.

Είναι εύκολο να δούμε, λοιπόν, το πώς ένας καλοπροαίρετος αντίπαλος της μισαλλοδοξίας μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το ιδανικό της αξιοπρέπειας πρέπει αναγκαστικά να απαιτεί την καταστροφή του καπιταλισμού. Σύμφωνα με τους διανοούμενους της Αριστεράς, όχι μόνο ο νεοφιλελευθερισμός (δηλαδή ο καπιταλισμός) συνδέεται άρρηκτα με τον ρατσισμό, αλλά η νεοφιλελεύθερη τάξη πραγμάτων είναι η κυρίαρχη. Μπορούμε τότε να συμπεράνουμε ότι οι αδικίες που βλέπουμε γύρω μας – πιθανώς προϊόντα του status quo – μπορούν να διορθωθούν μόνο με την ανατροπή αυτής της κυρίαρχης ιδεολογίας. Επιπλέον, η παρούσα άρχουσα τάξη – οι ανερχόμενοι καπιταλιστές – χρησιμοποιούν τον ρατσισμό για να ανελιχθούν σε βάρος όλων των άλλων.

Ποιος δεν θα ήθελε να τσακίσει τους καπιταλιστές έχοντας αποδεχτεί αυτό το αφήγημα;

Το πρόβλημα με όλα αυτά, φυσικά, είναι πως ο καπιταλισμός σίγουρα δεν είναι η κυρίαρχη ιδεολογία του status quo. Αν ήταν, ο Paul Krugman δεν θα ήταν το αγαπημένο παιδί των μέσων ενημέρωσης, και οι ΗΠΑ δεν θα σημείωναν ελλείμματα τρισεκατομμυρίων δολαρίων κάθε χρόνο, ελλείμματα που χρηματοδοτούνται μέσω της εκτύπωσης χρήματος από το κράτος. Επιπλέον, ο καπιταλισμός ήταν ανέκαθεν ο εχθρός των συστημάτων κάστας, τα οποία τείνουν να βρίσκουν τη μεγαλύτερη υποστήριξη από τα μη καπιταλιστικά παραδοσιακά συστήματα προνομίων και προστατευτισμού. Δεν είναι τυχαίο, βέβαια, ότι οι δουλέμποροι της παλαιάς εποχής συκοφαντούσαν με μίσος τον καπιταλισμό σε κάθε ευκαιρία.

Αλλά ακόμη και αν κερδίζαμε σε αυτό το επιχείρημα, το αντικαπιταλιστικό αφήγημα θα στρεφόταν απλώς στον περιβαλλοντισμό ή στην ηθική εξαχρείωση που προκαλεί ο καταναλωτισμός. Φέτος, το δημοφιλές αντικαπιταλιστικό αφήγημα αφορά τη φυλή. Του χρόνου, μπορεί να είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Τα τεκμήρια που παρουσιάζονται στη δίκη του καπιταλισμού θα αλλάξουν. Αλλά η προαποφασισμένη θανατική ποινή του θα παραμείνει η ίδια.

***

Συντάκτης: Ryan McMaken

Ο Ryan McMaken  είναι ο αρχισυντάκτης του Mises Wire και του The Austrian στο Ινστιτούτο Ludwig von Mises. Έχει πτυχία στα οικονομικά και στις πολιτικές επιστήμες από το πανεπιστήμιο του Colorado και ήταν αρμόδιος οικονομολόγος του οικιστικού τομέα του Colorado από το 2009 ως το 2014. Είναι συγγραφέας του Commie Cowboys: The Bourgeoisie and the Nation-State in the Western Genre.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Ludwig von Mises

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.




 

Σημείωση:

  1. Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν επινόησε ο  Johnson αυτήν τη θεωρία, αν και την εφαρμόζει εκτενώς. Ο Martin Luther King Jr, υπαινίχθηκε μια παρόμοια θεωρία το 1965, όταν ισχυρίστηκε: «Ο διαχωρισμός των φυλών ήταν στην πραγματικότητα ένα πολιτικό στρατήγημα που χρησιμοποιήθηκε από τα αναδυόμενα συμφέροντα των Βουρβόνων στο Νότο, για να κρατήσει τις μάζες του Νότου διαιρεμένες και την εργασία στο Νότο τη φθηνότερη σε όλη τη χώρα.» Τα «συμφέροντα των Βουρβόνων» ήταν οι Δημοκρατικοί  Βουρβόνοι στα τέλη του 19ου αιώνα, οι οποίοι ήταν γνωστοί για την υποστήριξη του σκληρού νομίσματος, της αποκέντρωσης, και του καπιταλισμού της αγοράς εν γένει. Ο πιο διάσημος Βουρβόνος Δημοκράτης ήταν ο Grover Cleveland  της Νέας Υόρκης, πιθανώς ο τελευταίος πραγματικά φιλελεύθερος οικονομολόγος στο Λευκό Οίκο.