Το πνεύμα του 1776 στις ΗΠΑ: Ριζοσπαστικό Laissez Faire και επανάσταση

0
705

Η αληθινά επαναστατική φύση της σύγκρουσης – επειδή αυτή η φύση αφορούσε το ριζοσπαστικό laissez-faire – αγνοείται εντελώς τόσο από την αριστερά όσο και από την δεξιά.

 

Του Ryan McMaken

Απόδοση: Ευθύμης Μαραμής

Στα τελευταία κεφάλαια του αριστουργήματος του για την Αμερικανική Επανάσταση, Conceived in Liberty , ο Murray Rothbard εξετάζει προσεκτικά τις πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις της επιτυχίας της Αμερικανικής Επανάστασης. Σημειώνει ότι η επανάσταση επιτάχυνε την κατάργηση των παλαιών φεουδαρχικών νόμων, την αποδυνάμωση εκκλησιών και την κατάσχεση εδαφών από τις παλαιές άρχουσες τάξεις. Τα κατασχεθέντα εδάφη πωλήθηκαν από τις πολιτειακές κυβερνήσεις σε «πατριώτες». Με άλλα λόγια, τα προγράμματα «αναδιανομής της γης» που τόσο συχνά ακούμε να συμβαίνουν κατά τη διάρκεια άλλων επαναστάσεων, δεν ήταν ξένα προς την Αμερικανική επανάσταση.

Ο πόλεμος άλλαξε επίσης τις φυλετικές σχέσεις σε πολλούς τομείς. Το 1776, το Κογκρέσο ενέκρινε τη στρατολόγηση των μαύρων σε στρατιωτικές μονάδες και ορισμένοι ειδικά αντιβρετανοί άρχοντες άρχισαν να προσφέρουν ελευθερία στους σκλάβους που στρατολογήθηκαν. Εν τω μεταξύ, το «αμερικανικό ναυτικό – ηπειρωτικό, πολιτειακό και ιδιωτικό – καλωσόρισε τους μαύρους ναυτικούς από την αρχή της σύγκρουσης». Μεταξύ των αποικιών, μόνο η Νότια Καρολίνα και η Γεωργία αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στη νέα αυτή επιλογή για τους μαύρους στον πόλεμο. Στην πραγματικότητα, η αφοσίωση στη δουλεία ήταν τόσο ισχυρή μεταξύ των αξιωματούχων της Νότιας Καρολίνας και της Γεωργίας, ώστε ο Rothbard να συμπεράνει πως: «προτίμησαν την ήττα στον πόλεμο από το να επιτρέψουν την απελευθέρωση των σκλάβων». Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτές οι νέες νομικές και κοινωνικές πραγματικότητες επιτάχυναν την κατάργηση της δουλείας σε πολλές πολιτείες, αν και η απόλυτη κατάργηση συνετρίβη στα βράχια της «οικονομίας της δουλείας» στον βαθύ Νότο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν ότι η Αμερικανική Επανάσταση ήταν μια απόλυτη επανάσταση, όπως έγραψε ο Rothbard  στο κεφάλαιο 80:

Ειδικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Αμερική ανησυχούσε για τις επαναστάσεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Κατά την διαδικαστική πορεία αυτής της ανησυχίας,  δημιούργησε μια ιστοριογραφία που αρνούνταν το δικό της επαναστατικό παρελθόν. Αυτή η νεοσυντηρητική άποψη της Αμερικανικής Επανάστασης, που απηχεί τον αντιδραστικό συγγραφέα Friedrich von Gentz πληρωμένο από τις Αυστριακές και Αγγλικές κυβερνήσεις των αρχών του 19ου αιώνα, προσπάθησε να απομονώσει την Αμερικανική Επανάσταση από όλες τις επαναστάσεις του δυτικού κόσμου που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν. Η Αμερικανική Επανάσταση, σύμφωνα με αυτή την άποψη, ήταν μοναδική. Ήταν η μόνη από όλες τις σύγχρονες επαναστάσεις που δεν ήταν πραγματικά επαναστατική. Αντίθετα, ήταν μετριοπαθής, συντηρητική, αφοσιωμένη μόνο στη διατήρηση των υφιστάμενων θεσμών από τον βρετανικό συγκεντρωτισμό. Επιπλέον, όπως και όλα τα άλλα στην Αμερική, ήταν υπέροχα αρμονική και συναινετική. Σε αντίθεση με τις κακές γαλλικές και άλλες επαναστάσεις στην Ευρώπη, η Αμερικανική Επανάσταση, λοιπόν, δεν αναστάτωσε ή δεν άλλαξε τίποτα. Ως εκ τούτου, δεν ήταν πραγματικά μια επανάσταση. Σίγουρα, δεν ήταν ριζοσπαστική.

 

Aυτή η άποψη, γράφει ο Rothbard «εμφανίζει μια ακραία αφέλεια για τη φύση της επανάστασης». Η αμερικανική επανάσταση ήταν στην πραγματικότητα ριζοσπαστική και:

Ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη τόσο με τις ριζοσπαστικές επαναστάσεις που προηγήθηκαν όσο και με εκείνες, ιδίως της Γαλλικής, που ακολούθησαν. Από τις έρευνες της Caroline Robbins και του Bernard Bailyn, βλέπουμε μια απαραίτητη σύνδεση της ριζοσπαστικής ιδεολογίας σε μια ευθεία γραμμή, από τους Άγγλους ρεπουμπλικάνους επαναστάτες του δέκατου έβδομου αιώνα στους άνδρες της Κοινοπολιτείας των αρχών του δέκατου έβδομου και του δέκατου όγδοου αιώνα και στους Γάλλους και Αμερικανούς επαναστάτες.

 

Παρ’ όλα αυτά, η συμβατική οπτική συνεχίζει να υποτιμά την Αμερικανική Επανάσταση και τον επαναστατικό της χαρακτήρα. Εξ αριστερών, οι επικριτές υποστηρίζουν ότι ο πόλεμος ήταν μια αντιδραστική προσπάθεια διατήρησης της δουλείας ή ότι ο αγώνας αφορούσε την προώθηση των απόψεων αυταρχικών, οπισθοδρομικών, θρησκευτικών ζηλωτών. Η αληθινά επαναστατική φύση της σύγκρουσης – επειδή αυτή η φύση αφορούσε το ριζοσπαστικό laissez-faire – αγνοείται εντελώς. Εκ δεξιών, μας λένε να αγνοήσουμε άνετα όλες τις επαναστατικές πτυχές του πολέμου, πέρα ​​από μία αόριστη αντίθεση στους φόρους. Εξέγερση και απόσχιση το 1776; Αυτό ήταν υπέροχο. Το ίδιο πράγμα σήμερα; Αυτό είναι κακό. «Ακολουθήστε το νόμο!» φαίνεται να είναι η συχνή αντίδραση των σύγχρονων «πατριωτών».

Ωστόσο, είμαστε τυχεροί που ο νέος αυτός ριζοσπαστισμός δεν καθοδηγήθηκε από ιδεολογίες όπως ο σοσιαλισμός, ο εθνικισμός ή οποιουδήποτε είδους ολοκληρωτισμός. Αντίθετα – όπως βλέπουμε στην αντίληψη των αντι-φεντεραλιστών – καθοδηγήθηκε από την ριζοσπαστική αποκέντρωση, από την ριζοσπαστική καχυποψία απέναντι στο κράτος, από την ριζοσπαστική αντίθεση στους εμπορικούς ελέγχους και από την ριζοσπαστική αντίθεση σε ένα εθνικό στρατιωτικό κατεστημένο.

Αν και τώρα έχουν συστηματικά μειωθεί, μπασταρδευτεί και εξασθενίσει, αυτές οι επαναστατικές απόψεις, σε περιορισμένο βαθμό, εξακολουθούν να επιτρέπουν ένα σχετικά ισχυρό μέγεθος ελευθερίας στην ιδιωτική και εμπορική ζωή. Πόση από αυτή την ελευθερία θα έχει διατηρηθεί σε μια γενιά από τώρα, μένει να το δούμε.

***

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Ludwig von Mises με τίτλο: The Spirit of ’76: Radicalism and Revolution

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.