Ή εμείς ή το κράτος

0
335

Αν «θέλουμε» να «σωθούμε» πρέπει αρχικά να καταλάβουμε πως εμείς δεν είμαστε το κράτος και πως το κράτος δεν είναι εμείς

Του Ευθύμη Μαραμή

Εισαγωγή

Ένα από τα κυρίαρχα αφηγήματα που ακολούθησε την αποτυχία των μνημονίων και τη διάσωση, ενίσχυση και διαιώνιση του κρατισμού, είναι αυτό που ακούγεται συχνά από το αυτοαποκαλούμενο «μέτωπο της λογικής» και υποστηρίζει πως «δεν θέλουμε να σωθούμε». Υπάρχουν κάποιες σοβαρές ενστάσεις ως προς την ερμηνεία και την μεθοδολογία αυτού του ισχυρισμού, τις οποίες θα εξετάσουμε στο ακόλουθο άρθρο.

Η ταύτιση κράτους-κοινωνίας

Θα πρέπει αρχικά να επισημάνουμε πως η αντίληψη της κοινωνίας ως μιας ολότητας που εκφράζεται από το κράτος, αποτελεί μια χαρακτηριστική στρέβλωση τις λογικής στις δημοκρατίες, η οποία συνοδεύεται από εξαιρετικά οξύμωρες επιδράσεις και συμπεράσματα. Όπως μας εξηγεί ο Murray Rothbard, o χρήσιμος κολεκτιβιστικός όρος «εμείς», όταν αναφερόμαστε στο κράτος, εφάρμοσε ένα ιδεολογικό καμουφλάζ στην πραγματικότητα της πολιτικής ζωής. Αν «είμαστε το κράτος», τότε οτιδήποτε κάνει μια κυβέρνηση είναι «εθελοντικό» όσον αφορά τα μεμονωμένα άτομα. Εάν το κράτος δημιουργήσει ένα τεράστιο δημόσιο χρέος, όπως έκαναν οι Ελληνικές κυβερνήσεις, το οποίο πρέπει να πληρωθεί φορολογώντας μια ομάδα προς όφελος μιας άλλης, αυτή η πραγματικότητα της επιβάρυνσης αποκρύπτεται λέγοντας ότι «χρωστάμε στον εαυτό μας».

Έχουμε ακούσει πολλές φορές πως «φταίμε εμείς» για τις παθογένειες του Ελληνικού κράτους. Πως αν δεν αλλάξουμε εμείς δεν μπορούμε να περιμένουμε από το κράτος να αλλάξει. Τέτοιου είδους διατυπώσεις, οφείλονται κυρίως σε άγνοια των οικονομικών νόμων. Έχουμε εξετάσει και επισημάνει επανειλημμένα, πως το κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει όπως λειτουργεί ο κανονικός άνθρωπος σε μια οικονομία, διότι απλά δεν εντάσσεται εντός του πλαισίου του συστήματος των τιμών και του μηχανισμού αξιολόγησης κέρδους-ζημίας.

Το ζητούμενο λοιπόν πρέπει να τεθεί ως εξής: Θέλουμε να σωθούμε εμείς ή να σώσουμε το κράτος με κάθε κόστος;

Τι είναι το κράτος

Εν συντομία, το κράτος είναι αυτή η οργάνωση στην κοινωνία, η οποία προσπαθεί να διατηρήσει μονοπώλιο στη χρήση βίας και στην επιβολή σε μια δεδομένη εδαφική περιοχή. Ειδικότερα, είναι ο μόνος οργανισμός στην κοινωνία που δεν αποκτά τα έσοδά του με εθελοντική εισφορά ή πληρωμή για παρεχόμενες υπηρεσίες, αλλά τα αποκτά με εξαναγκασμό. Ενώ άλλα άτομα ή οργανισμοί εισπράττουν το εισόδημά τους από την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών και από την ειρηνική και εθελοντική πώληση αυτών των αγαθών και υπηρεσιών σε άλλους, το κράτος αντλεί τα έσοδά του με τη χρήση εξαναγκασμού, δηλαδή με τη χρήση και την απειλή της φυλάκισης και των όπλων.

Ποιος επωφελείται από την αρπαγή των εσόδων των πολιτών; Είναι σαφές ότι οι κύριοι δικαιούχοι είναι αυτοί που ζουν με πλήρη απασχόληση από τις εισπράξεις, π.χ. οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες. Αυτοί είναι οι εξουσιαστές πλήρους απασχόλησης. Θα πρέπει να είναι σαφές ότι ανεξάρτητα από τις νομικές μορφές, οι γραφειοκράτες δεν πληρώνουν φόρους. Καταναλώνουν φόρους. Πρόσθετοι δικαιούχοι φορολογικών εισπράξεων είναι εκείνοι στην κοινωνία που επιδοτούνται από την κυβέρνηση, όπως εργολάβοι δημοσίων έργων, προμηθευτές, κρατικοδίαιτα καρτέλ φαρμακοβιομηχάνων και άλλες συντεχνίες που δρουν εντός του κρατικού μονοπωλίου της συγκεκριμένης αγοράς και ούτω καθεξής. Αυτοί είναι εξουσιαστές μερικής απασχόλησης.

Γενικά, ένα κράτος δεν μπορεί να κερδίσει την παθητική υποστήριξη μιας πλειοψηφίας, εκτός αν συμπληρώνει τους υπαλλήλους πλήρους απασχόλησης, δηλαδή τα μέλη του, με επιδοτούμενους υποστηρικτές. Η πρόσληψη γραφειοκρατών και η επιχορήγηση άλλων είναι ουσιαστικής σημασίας προκειμένου να κερδηθεί η ενεργός υποστήριξη από μια μεγάλη ομάδα του πληθυσμού προς το κράτος. Μόλις ένα κράτος μπορέσει να συγκροτήσει μια μεγάλη ομάδα ενεργών υποστηρικτών (επιδοτημένων με τα λάφυρα του φορολογικού πλιάτσικου), μπορεί κατόπιν να βασιστεί στην άγνοια και την απάθεια του υπόλοιπου κοινού. Έτσι κερδίζει την παθητική υποταγή της πλειοψηφίας και μειώνει κάθε ενεργό αντίδραση στο ελάχιστο.

Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» του κρατισμού

Ωστόσο, θα πρέπει τελικά να παρατηρήσουμε και ένα άλλο είδος πολιτών που παρέχουν υποστήριξη στο κράτος. Πρόκειται για μια κατηγορία την οποία ο Λένιν αποκαλούσε «χρήσιμοι ηλίθιοι». Έχοντας άγνοια για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί μια οργανωμένη κοινωνία ελευθέρων συναλλαγών, οι χρήσιμοι ηλίθιοι, παγιδευμένοι από την αδιάκοπη προπαγάνδα του δημοκρατικού κράτους, των αυλικών και των θεσμών του, μας λένε πως «δεν θέλουμε να σωθούμε».

Για εμάς λοιπόν, που παράγουμε πολιτισμένα στην οικονομία της αγοράς, το υπάρχον σύστημα διακυβέρνησης δεν λειτουργεί πλέον. Παράγει μη βιώσιμα επίπεδα δαπανών, αυξανόμενα ποσά χρέους που δεν μπορούν να αποπληρωθούν και μια πλημμύρα κανονιστικών ρυθμίσεων και κρατικών νόμων που μας καθιστά όλους εγκληματίες με τρόπους που δεν καταλαβαίνουμε πλήρως. Δεν μας παρέχει ασφάλεια. Προπαγανδίζει, αντί να παρέχει γνώση, στην νέα γενιά. Λεηλατεί τα μεγαλύτερα μέρη του εισοδήματος και της ιδιοκτησίας μας. Το πολιτικό μας σύστημα, το οποίο είναι ενσωματωμένο στο σύστημα διακυβέρνησης και το τροφοδοτεί με εκλεγμένους αξιωματούχους, είναι επίσης ανεξέλεγκτο. Παράγει στράτευση στους κόλπους του, πόλωση, συγκρούσεις και αποκόβει διαρκώς τις σχέσεις εξυπηρέτησης-επιβράβευσης καταστρέφοντας έτσι τους ανταλλακτικούς συνεκτικούς δεσμούς στην κοινωνία.

Ο σκοπός του κράτους

Το κράτος είναι ένα σύστημα με εκτελεστικά, νομοθετικά και δικαστικά όργανα, διοικητικά τμήματα, στρατό και κεντρική τράπεζα. Οι διασυνδέσεις του είναι οι νόμοι (που κατασκευάζει το ίδιο) οι κανονιστικές ρυθμίσεις και οι διαδικασίες για την θέσπιση τους. Ποια είναι η λειτουργία του; Απάντηση: να παράγει περισσότερους νόμους και περισσότερο κράτος. Εάν ένα κράτος διακηρύσσει πως θα νοικοκυρευτεί, εξυμνεί την αποτελεσματικότητα και τον έλεγχο των δαπανών του, αλλά παράγει όλο και περισσότερες κανονιστικές ρυθμίσεις, όλο και περισσότερες δαπάνες και όλο και περισσότερο χρέος, το νοικοκύρεμα και η αποτελεσματικότητα δεν είναι στην πραγματικότητα ο σκοπός του κράτους. Μπορεί να στρίψει αριστερά ή μπορεί να στρίψει δεξιά, αλλά παράγει πάντα περισσότερο κράτος και αυτός είναι ο σκοπός του.

Ο καλύτερος τρόπος για να συναχθεί ο σκοπός ενός οργανισμού, είναι να παρατηρήσουμε για λίγο ώστε να δούμε πώς συμπεριφέρεται.  Έχουμε παρακολουθήσει τη συμπεριφορά του κράτους για πάνω από 200 χρόνια και βλέπουμε πως παράγει σταθερά περισσότερο κράτος, περισσότερες δαπάνες και περισσότερο χρέος. Το κράτος, αντιπροσωπεύει αυτό που οι μελετητές συστημάτων αποκαλούν: δομή δημιουργίας προβλημάτων.

Συμπέρασμα

Πρέπει, συνεπώς, να τονίσουμε με έμφαση ότι «εμείς» δεν είμαστε το κράτος. Το κράτος δεν είναι «εμείς». Η κυβέρνηση με καμία ακριβή έννοια δεν «εκπροσωπεί» την πλειοψηφία του λαού. Η κυβέρνηση εκπροσωπεί τους πελάτες της και προσπαθεί να καταστήσει την κοινωνία όλο και πιο εξαρτημένη. Αν θέλουμε λοιπόν να σωθούμε, πρέπει απλά να αποκρατικοποιήσουμε τα πάντα. Να διακηρύττουμε το δίκαιο, την ηθική ανωτερότητα του καπιταλισμού και να υπονομεύουμε το κράτος.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.