Η Ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έφτασε στο τέλος της

0
483

Η σοσιαλδημοκρατία, όπως και κάθε μορφή σοσιαλισμού, αποτυγχάνει εξαιτίας της αντίφασης μεταξύ της ατομικής ελευθερίας και του κρατικού ελέγχου.

Του Alasdair Macleod

Απόδοση: Ευθύμης Μαραμής

Σοσιαλισμός, σοσιαλδημοκρατία, κομμουνισμός

Επικρατεί κάποια φόρτιση με τη φράση «σοσιαλδημοκρατία» και με την περιγραφή κάποιου ως σοσιαλδημοκράτη. Το συνθετικό «σοσιαλισμός» σε αυτό πλαίσιο σημαίνει τον κρατικό σοσιαλισμό. Ένας δημοκράτης υποστηρίζει την ελευθερία των εκάστοτε εκλογέων να εκφράζουν και να υπερασπίζονται τα προσωπικά τους συμφέροντα σε τακτικά δημοψηφίσματα. Τα δυο συνθετικά της φράσης «σοσιαλδημοκρατία» είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειώσουμε ότι από οικονομικής απόψεως υπάρχει μικρή φιλοσοφική διαφορά μεταξύ του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Και οι δύο επιδιώκουν να απαλλοτριωθούν ή να ελέγχονται τα μέσα παραγωγής των καπιταλιστών από το κράτος. Ο ίδιος ο Μαρξ θεωρούσε τον σοσιαλισμό ως μια προσωρινή φάση στον δρόμο προς τον πλήρη κομμουνισμό. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουμε από την εμπειρία ότι ο κομμουνισμός αποτυγχάνει, εξαθλιώνοντας τους πάντες, εκτός από τους ηγέτες και την κλίκα τους. Το ίδιο πρόβλημα που έχει το κράτος αδυνατώντας να υπολογίζει τις τιμές, εκτός από το κόστος εργασίας και να προβλέπει τη μελλοντική καταναλωτική ζήτηση, υφίσταται τόσο στον σοσιαλισμό όσο και στον κομμουνισμό. Η κύρια διαφορά μεταξύ των δύο, είναι η ταχύτητα με την οποία επέρχεται η οικονομική αποσύνθεση, η οποία είναι συνάρτηση του ρυθμού με τον οποίο το κοινωνικοποιητικό κράτος αφαιρεί τις προσωπικές ελευθερίες των ανθρώπων και καταστρέφει τον πλούτο.

Οι σοσιαλδημοκράτες υποθέτουν ότι ο μετριοπαθής σοσιαλισμός δεν οδηγεί σε αυτά τα αποτελέσματα, κάτι που είναι λάθος . Είναι αυταπάτη.

Οι δυτικοί χρήσιμοι ηλίθιοι

Με τη σοσιαλδημοκρατία, παρατηρούμε πιστούς σοσιαλιστές και κομμουνιστές να χρησιμοποιούν τη δημοκρατία ως μονοπάτι που οδηγεί στην επέκταση του σοσιαλισμού μέχρι τον τελικό προορισμό του κομμουνισμού. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα, το οποίο με την πάροδο του χρόνου καθίσταται όλο και πιο προφανές για το εκλογικό σώμα. Οι ψηφοφόροι γίνονται φτωχότεροι με την πάροδο του χρόνου και πολλοί από αυτούς προσπαθούν να ξεφύγουν για να συμμετάσχουν σε περισσότερο καπιταλιστικές οικονομίες. Ο Λένιν και ο Μάο Τσε Τουνγκ αντιμετώπισαν αυτή την τάση καταργώντας πλήρως την ελευθερία της έκφρασης και επαναπροσδιόρισαν τη δημοκρατία επιτρέποντας μόνο την εκλογή κομμουνιστών αξιωματούχων. Οι διανοούμενοι, όντας οι πρώτοι που εξέφραζαν δυσαρέσκεια, εκκαθαρίστηκαν ή εστάλησαν στα σοβιετικά γκούλαγκ ή στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας της Κίνας.

Στη Δυτική Ευρώπη χρειάστηκε μια διαφορετική, πιο υπομονετική προσέγγιση κομμουνιστικής επανάστασης. Έτσι προέκυψε το concept της σοσιαλδημοκρατίας.

Η τακτική των σοσιαλδημοκρατών ήταν (και εξακολουθεί να είναι) η προσκόλληση στον σοσιαλισμό και ο εξαναγκασμός των δημοκρατών σε συνεχείς συμβιβασμούς. Για δεκαετίες αυτή ήταν η βάση της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία χρησιμοποιούσε «χρήσιμους ηλίθιους» για να διαδώσει τον κομμουνισμό τόσο στα δυτικά πανεπιστήμια όσο και στους πολιτικούς κύκλους. Η επιρροή τους ήταν αυτή που επικράτησε έναντι του Enoch Powell και εξακολουθεί να καθοδηγεί τον Ken Clarke και τους συναδέλφους του σε ακόμα περισσότερο σοσιαλισμό.

Τα σοσιαλδημοκρατικά πολιτικά κόμματα εκφράζουν μία πίστη στην κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλά η κοινωνική δικαιοσύνη είναι απλά ένας ανούσιος όρος χωρίς νόημα, που χρησιμοποιείται από την άκρα αριστερά για να προσελκύσει υποστήριξη για πιο ακραίες μορφές σοσιαλισμού. Στην Ευρώπη, οι σοσιαλδημοκράτες που υπερασπίζονται την κοινωνική δικαιοσύνη έχουν κυριαρχήσει μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σχεδόν σε όλα τα κόμματα εξουσίας. Αλλά με τον καιρό καθίστανται θύματα της ίδιας της επιτυχίας τους: πλήττοντας τον καπιταλισμό, χάνουν την εκλογική τους δύναμη.

Η εξασθένηση της συγκεντρωτικής σοσιαλδημοκρατίας

Η εποχή της σοσιαλδημοκρατίας φαίνεται να τελειώνει. Το SPD της Γερμανίας υπέστη πρόσφατα τη χειρότερη εκλογική ήττα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας κατέκτησε την πέμπτη θέση στις προεδρικές εκλογές που κέρδισε το outsider Emmanuel Macron. Άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που έχασαν έδαφος είναι το Ολλανδικό Εργατικό Κόμμα, το Δημοκρατικό Κόμμα της Ιταλίας και οι σοσιαλδημοκράτες της Αυστρίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε απόρριψη των Δημοκρατικών υπέρ του Προέδρου Trump, ο οποίος όπως και ο Macron στη Γαλλία ξεκίνησε ως πολιτικό outsider.

To Brexit αποτέλεσε μια απόρριψη των κοινωνικοποιητικών ελέγχων που επέβαλε ένα απομακρυσμένο υπερκράτος στους Βρετανούς. Το βρετανικό κοινοβούλιο αρχικά υποσχέθηκε πως θα εκπληρώσει τις επιθυμίες του εκλογικού σώματος, πριν δώσει τα σοσιαλιστικά του διαπιστευτήρια συνωμοτώντας πλέον για να αντιστρέψει το Brexit. Το κολεκτιβιστικό σοσιαλιστικό ένστικτο του Βρετανικού Κοινοβουλίου είναι τόσο ισχυρό, που η κυβέρνηση της Theresa May  είναι διατεθειμένη να καταστρέψει την εκλογική βάση της παρά να αντισταθεί στο σοσιαλιστικό ρεύμα. Αυτό συμβαίνει σε μια εποχή που το Εργατικό Κόμμα έχει καταληφθεί από μια μαρξιστική κλίκα, η οποία φαίνεται όλο και πιο πιθανό να αποτελέσει την επόμενη κυβέρνηση.

Οι αναλυτές αποδίδουν την εξασθένηση της σοσιαλδημοκρατίας σε γεγονότα όπως η μεγάλη οικονομική κρίση. Αυτός και άλλοι λόγοι έκαναν την παραδοσιακή εργατική τάξη να απομακρυνθεί. Η φιλοσοφική σύγκρουση μεταξύ σοσιαλισμού και δημοκρατίας βρίσκεται στο επίκεντρο της εξέγερσης, φτάνει να το γνώριζαν οι ίδιοι οι ψηφοφόροι. Αντί να απορρίψουν τον σοσιαλισμό, κατευθύνονται στα άκρα – και τα άκρα είναι πάντα σοσιαλιστικά άκρα. Ειδικότερα, σχεδόν κανένας από τους απογοητευμένους σοσιαλδημοκράτες δεν υποστηρίζει τις ελεύθερες αγορές.

Το κύριο σημείο που δεν εντοπίζουν οι περισσότεροι αναλυτές, είναι ότι η σοσιαλδημοκρατία αποτυγχάνει εξαιτίας της αντίφασης μεταξύ της ατομικής ελευθερίας και του κρατικού ελέγχου.

Η κρυφή γοητεία της εξουσίας του ολοκληρωτικού κομμουνισμού

Ως μορφή ήπιου σοσιαλισμού, αποτυγχάνει για τον ίδιο λόγο που αποτυγχάνει και ο κομμουνισμός. Όλα αυτά ευνοούν τους κομμουνιστές, για τους οποίους η αποτυχία της σοσιαλδημοκρατίας αποτελεί ευκαιρία καθώς μπορούν να κατηγορήσουν τον καπιταλισμό. Η κατάρρευση του καπιταλισμού είναι αναπόφευκτη, σύμφωνα με τον Μαρξ. Και η κατάρρευση του επιταχύνει την έλευση του ολικού κομμουνισμού. Ο κομμουνισμός είναι μια καμένη φιλοσοφία, όπως έχει σαφώς αποδειχθεί. Αλλά πολλοί αδίστακτοι ηγέτες εξακολουθούν να τον θεωρούν ως μέσο απόκτησης εξουσίας και επιβολής έναντι των συνανθρώπων τους.

***

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Ludwig von Mises

Ο Alasdair Macleod είναι επικεφαλής αναλυτής στο GoldMoney.com

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.