Η παρεμπόδιση ανάπτυξης «ανοσίας της αγέλης» κοστίζει ζωές

0
342

Ο Covid-19, λόγω ειδικών δεδομένων, μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με την ανοσία της αγέλης. Το να πιστεύει κανείς κάτι άλλο είναι αφελές και κοστίζει ζωές.

 

Του Martin Kulldorff

Απόδοση στα Ελληνικά: Νίκος Μαρής

Οι επιστήμονες που μελετούν το κλίμα απογοητεύονται από τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στην κλιματική αλλαγή. Στην επιδημιολογία, η απογοήτευσή μας προέρχεται από τους αρνητές των εμβολίων. Οι περισσότεροι αντι-εμβολιαστές έχουν υψηλή μόρφωση, αλλά εξακολουθούν να τάσσονται κατά των εμβολιασμών. Στις μέρες μας αντιμετωπίζουμε μια παρόμοια κατάσταση με τους αρνητές της ανοσίας αγέλης, οι οποίοι βλέπουν την συλλογική ανοσία σαν μια λανθασμένη εναλλακτική στρατηγική, αντί ως ένα επιστημονικά αποδεδειγμένο φαινόμενο που μπορεί να αποτρέψει αχρείαστους θανάτους.

Λόγω της μολυσματικότητάς του, της ευρείας εξάπλωσής του και των πολλών ασυμπτωματικών περιπτώσεων που προκαλεί, ο Covid-19 δεν μπορεί να περιοριστεί μακροπρόθεσμα και έτσι όλες οι χώρες θα καταλήξουν τελικά στην ανοσία αγέλης. Το να πιστεύει κανείς κάτι άλλο είναι αφελές και επικίνδυνο. Οι στρατηγικές των γενικών lockdown μπορούν βραχυπρόθεσμα να μειώσουν τη μετάδοση και τον αριθμό των θανάτων, ωστόσο αυτή η στρατηγική δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχής έως ότου τα μέτρα αρθούν χωρίς να επανεμφανιστεί η ασθένεια.

Το δίλημμα που αντιμετωπίζουμε είναι ξεκάθαρο. Μία επιλογή είναι να διατηρηθεί ένα γενικό lockdown για ένα άγνωστο χρονικό διάστημα έως ότου επιτευχθεί συλλογική ανοσία χάρη σ’ ένα μελλοντικό εμβόλιο, ή έως ότου υπάρξει μια ασφαλής και αποτελεσματική θεραπεία. Αυτή η επιλογή πρέπει να σταθμιστεί έναντι των επιβλαβών επιπτώσεων που έχουν τα απαγορευτικά μέτρα σε άλλες πτυχές της ανθρώπινης υγείας. Η δεύτερη επιλογή είναι να ελαχιστοποιηθεί ο αριθμός των θανάτων έως ότου επιτευχθεί η συλλογική ανοσία μέσω της φυσικής εξάπλωσης του ιού. Τα περισσότερα κράτη δεν προετοιμάζονται ούτε για το πρώτο ούτε για το δεύτερο.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα επιδιώξουμε την ανοσία αγέλης ως στρατηγική, γιατί τελικά όλοι εκεί θα φτάσουμε. Το ερώτημα είναι πώς θα ελαχιστοποιήσουμε τα θύματα μέχρι να φτάσουμε εκεί. Δεδομένου ότι η θνησιμότητα του Covid-19 ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό ανάλογα με την ηλικία, αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με ειδικά μέτρα ανάλογα με την κάθε ηλικία. Πρέπει να προστατεύσουμε τους ηλικιωμένους και άλλες ομάδες υψηλού κινδύνου έως ότου να προστατεύονται πλέον από την ανοσία αγέλης.

Μεταξύ των ατόμων που εκτίθενται στον Covid-19, τα άτομα ηλικίας 70 ετών έχουν περίπου διπλάσια θνησιμότητα από τους εξηντάρηδες, 10 φορές μεγαλύτερη από τη θνησιμότητα των πενηντάρηδων, 40 φορές από εκείνη των σαραντάρηδων, 100 φορές από εκείνη των τριαντάρηδων, και 300 φορές μεγαλύτερη από των εικοσάρηδων. Τα άτομα άνω των 70 έχουν θνησιμότητα περισσότερο από 3.000 φορές υψηλότερη από ό, τι τα παιδιά. Για τους νέους, ο κίνδυνος θανάτου είναι τόσο χαμηλός, ώστε τα τυχόν μειωμένα επίπεδα θνησιμότητας κατά τη διάρκεια των lockdown να μην οφείλονται σε λιγότερους θανάτους από Covid-19, αλλά χάρη στα λιγότερα τροχαία ατυχήματα.

Λαμβάνοντας υπόψη αυτούς τους αριθμούς, τα άτομα άνω των 60 ετών πρέπει να προστατευτούν καλύτερα, ενώ οι περιορισμοί πρέπει να χαλαρώσουν σε άτομα κάτω των 50 ετών. Οι ηλικιωμένοι που είναι ευπαθείς θα πρέπει να μένουν στο σπίτι. Καλό θα ήταν να παραγγέλνουν το φαγητό και τα τρόφιμά τους στο σπίτι και να μην δέχονται επισκέπτες. Τα γηροκομεία πρέπει να είναι απομονωμένα όπως επίσης και ένα τμήμα του προσωπικού τους, έως ότου κάποιο άλλο προσωπικό που θα έχει στο μεταξύ αποκτήσει ανοσία να μπορεί να αναλάβει. Οι νεότεροι σε ηλικία άνθρωποι πρέπει να επιστρέψουν στη δουλειά τους και στα σχολεία τους, χωρίς όμως τους ηλικιωμένους συναδέλφους και δασκάλους δίπλα τους.

Αν και το κατάλληλο μέγεθος των μέτρων εξαρτάται από το χρόνο και τον τόπο, καθώς είναι απαραίτητο να αποφευχθεί η υπερφόρτωση των νοσοκομείων, τα μέτρα πρέπει να εξακολουθούν να εξαρτώνται από την ηλικία. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε τον αριθμό των θανάτων μέχρι να τελειώσει αυτή η απαίσια πανδημία.

Οι αρνητές της ανοσίας αγέλης, συνηθίζουν να συγκρίνουν τον τρέχοντα αριθμό θανάτων από Covid-19 ανά χώρα και ως ποσοστό του πληθυσμού. Τέτοιες συγκρίσεις είναι παραπλανητικές, καθώς αγνοούν την ύπαρξη ανοσίας αγέλης. Μια χώρα πολύ πιο κοντά στην ανοσία θα τα πάει τελικά καλύτερα, ακόμα κι αν ο τρέχων αριθμός θανάτων είναι κάπως υψηλότερος Αντίθετα, το κρίσιμο στατιστικό στοιχείο είναι ο αριθμός των θανάτων σε σχέση με όσους υπήρξαν φορείς. Αυτά τα δεδομένα εξακολουθούν να είναι ασαφή, αλλά οι συγκρίσεις και οι στρατηγικές δεν πρέπει να βασίζονται σε παραπλανητικά δεδομένα μόνο και μόνο επειδή τα σχετικά δεδομένα δεν είναι διαθέσιμα.

Χωρίς να είναι τέλειο, το παράδειγμα της Σουηδίας έχει πλησιάσει περισσότερο από ο, τι ισχύει στις άλλες χώρες σε μια στρατηγική βασισμένη στην ηλικία, διατηρώντας τα σχολεία, τα καταστήματα και τα εστιατόρια ανοιχτά, ενώ οι ηλικιωμένοι ενθαρρύνονται να μένουν στο σπίτι. Η Στοκχόλμη μπορεί να γίνει το πρώτο μέρος στον κόσμο που θα επιτύχει την ανοσία αγέλης, η οποία θα προστατεύσει τις ομάδες υψηλού κινδύνου καλύτερα από οτιδήποτε άλλο, έως ότου υπάρξει θεραπεία ή εμβόλιο.

Η ανοσία αγέλης επέρχεται αφότου ένα απαιτούμενο –αλλά ακόμα άγνωστο- ποσοστό του πληθυσμού έχει αποκτήσει ανοσία. Μέσω της μακροπρόθεσμης, βιώσιμης κοινωνικής αποστασιοποίησης και της καλύτερης υγιεινής, όπως το να αποφεύγουμε τις χειραψίες, αυτό το απαιτούμενο ποσοστό μπορεί να μειωθεί, σώζοντας ζωές. Τέτοιες πρακτικές πρέπει να τις υιοθετήσουν όλοι.

Η κοινωνική αποστασιοποίηση που δεν μπορεί να διατηρηθεί μόνιμα είναι μια άλλη ιστορία. Μερικοί άνθρωποι θα μολυνθούν τελικά, και για κάθε νεαρό άτομο χαμηλού κινδύνου που αποφεύγει τη μόλυνση, θα υπάρξει τελικά περίπου ένα επιπρόσθετο ηλικιωμένο άτομο υψηλού κινδύνου που θα μολυνθεί, αυξάνοντας τον αριθμό των θανάτων.

Οι αρνητές των εμβολίων δεν πλήττονται από τις συνέπειες των πεποιθήσεών τους, καθώς προστατεύονται από τη συλλογική ανοσία που δημιουργούμε εμείς οι υπόλοιποι έχοντας εμβολιαστεί. Αντίστοιχα, ούτε οι αρνητές της ανοσίας αγέλης θα πληγούν, πολλοί από τους οποίους μάλιστα έχουν την πολυτέλεια να απομονωθούν από τον Covid-19 έως ότου επιτευχθεί η φυσική συλλογική ανοσία από τους υπόλοιπους. Οι ηλικιωμένοι και οι εργαζόμενοι είναι που πλήττονται δυσανάλογα από την τρέχουσα προσέγγιση, καθώς μολύνονται και έτσι προστατεύουν έμμεσα τους, πολύ χαμηλότερου κινδύνου, φοιτητές και νέους επαγγελματίες που εργάζονται από το σπίτι.

Η τρέχουσα προσέγγιση τύπου «ένα είδος απαγορευτικών για όλους» οδηγεί σε αχρείαστους θανάτους. Η προστασία των ηλικιωμένων και των άλλων ομάδων υψηλού κινδύνου θα είναι πιο δύσκολη από πολιτική και πρακτική άποψη, απ’ ό,τι η απομόνωση των νέων με το κλείσιμο σχολείων και πανεπιστημίων. Χρειάζεται ωστόσο να αλλάξουμε πορεία, εάν θέλουμε να μειώσουμε την ταλαιπωρία του πληθυσμού και να σώσουμε ζωές.

 

***

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Spiked-Online

Ο Martin Kulldorff, PhD, είναι καθηγητής Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ και βιοστατιστικής στο Τμήμα Φαρμακοεπιδημιολογίας και Φαρμακοοικονομικής στο Νοσοκομείο Brigham and Women’s. Η τρέχουσα έρευνά του επικεντρώνεται στην ανάπτυξη νέων στατιστικών μεθόδων για την παρακολούθηση της ασφάλειας των ναρκωτικών και των εμβολίων.

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.