«Αν δεν σας αρέσει η φορολογία, να πάτε Σομαλία»

0
494
Σομαλία

Οι κρατιστές, ανάμεσα σε άλλα, επιθυμούν το κράτος διότι πιστεύουν ότι, χωρίς αυτό, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να σφαχτούμε μεταξύ μας. Αλίμονο όμως. Προβολή κάνουν τον εσωτερικό τους αμοραλισμό πάνω μας

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Από τις πρώτες απαντήσεις που λαμβάνει ένας αναρχοκαπιταλιστής, όταν εκφράζει την άποψη ότι το κράτος είναι μία μη δικαιολογημένη οντότητα και, κατά συνέπεια, ότι η φορολογία είναι κλοπή, είναι η κλασική «αν δεν σου αρέσει, να πας στη Σομαλία» ατάκα. Εκεί θεωρητικά λόγω του χάους που επικρατεί, θεωρείται ότι η αναρχία είναι η αιτία του. Το αστείο είναι ότι η Σομαλία έχει φλατ φόρο 10%, βιώνει συστηματικό αποπληθωρισμό τιμών (ενώ ο Δυτικός κόσμος βρίσκεται σε πληθωριστική δύνη) και γενικά έχει τα στοιχεία εκείνα ενός αναπτυσσόμενου κράτους, παρά τις όποιες πολιτικές σκοπιμότητες που προσπάθησαν (αλίμονο) να διαταράξουν την σταθερότητα στην περιοχή προσπαθώντας να ελέγξουν (τι άλλο;) τον κρατικό μηχανισμό. Το κράτος, ipso facto, προκαλεί έριδες και συγκρούσεις: όποιος το ελέγχει, ελέγχει και όλη την οικονομία πρακτικά στην επικράτειά του.

Αλλά, προς χάρη της επιχειρηματολογίας, ας παραχωρήσουμε το επιχείρημα αυτό στους κρατιστές. Γιατί πρέπει να είμαστε εμείς που πρέπει να φύγουμε;

Ποιος ήρθε πρώτος;

Το κράτος ως οντότητα δεν έχει δικό του εισόδημα, ήτοι, εθελοντικά αποκτώμενο μέσω εθελοντικών συναλλαγών. Το εισόδημά του παράγεται μέσω της φορολογίας. Στην πραγματικότητα, πριν καν χτίσει το πρώτο κτίριο όπου θα στεγάσει τις υποδομές του, είτε θα δεχτεί δωρεές, είτε θα αναγκαστεί να εξάγει πόρους δια της βίας από τον μόνο θεσμό που εξ ορισμού προηγείται αυτού: της αγοράς. Επομένως, γιατί ο υποστηρικτής της ελεύθερης αγοράς, ο αναρχοκαπιταλιστής να είναι αυτός που θα πρέπει να υποχρεωθεί να φύγει, εφόσον η κρατική παρουσία δεν είναι της αρεσκείας του; Εφόσον το κράτος ήρθε αναγκαστικά εκ των υστέρων, ας φύγει αυτό λοιπόν.

Το κράτος είναι προϊόν συμβολαίου το έχεις υπογράψει άρα πρέπει να το δεχτείς

Ανάθεμα αν έχω υπογράψει ένα τέτοιο συμβόλαιο. Θα το θυμόμουν σίγουρα, εκτός και αν το υπέγραψα ενώ κοιμόμουν, κάτι που θα έκανε ένα τέτοιο συμβόλαιο άκυρο εξ αρχής. Έχω υπογράψει εκατοντάδες συμβόλαια στη ζωή μου. Από επαγγελματικά συμβόλαια, μέχρι αγοραπωλησίες και μεταβιβάσεις. Κανένα συμβόλαιο από αυτά δεν λέει ότι, στην περίπτωση αποφυγής πληρωμής της οφειλής μου, θα έρθει κάποιος θα με σπάσει στο ξύλο, θα μου πάρει ότι έχω και θα με ρίξει σε ένα κελί. Όχι μόνο αυτό, αλλά ότι ως αντίτιμο δεν θα επιστρέφει κάποια υπηρεσία ανάλογη των πληρωμών μου και, από πάνω, να ισχυρίζεται ότι δικαιωματικά μέρος του εισοδήματός μου του ανήκει, επειδή και μόνο το ζητάει. Ας μας δείξει ένας κρατιστής κάποιο ανάλογο συμβόλαιο που έχει υπογράψει αυτός. Μέχρι τότε, υποψήφιος για αποχώρηση είναι ο ίδιος.

Το βάρος της ευθύνης απόδειξης βρίσκεται στον κρατιστή

Εφόσον το κράτος εκκινεί βία εναντίον ειρηνικά συναλλασσόμενων ανθρώπων, ο κρατιστής βρίσκεται με την ευθύνη της απόδειξης για το ότι η παρέμβαση του κράτους επιτυγχάνει ασφάλεια και ότι, απουσία του, τα πράγματα θα κατέληγαν σε «αναρχία» (λατρεμένο υποκατάστατο για τη λέξη «χάος»). Εφόσον δεν μπορούν να κάνουν ένα τέτοιο πείραμα, δηλαδή να «τρέξουν» δύο διαφορετικές πραγματικότητες, μία με κράτος, μία με χωρίς και να αποδείξουν τον ισχυρισμό τους και, δεδομένης της τάσης των κρατών να διαταράσσουν την ειρήνη στο εξωτερικό και εσωτερικό τους και να αποτελούν μήλο της έριδος άλλων πολιτικών δυνάμεων δημιουργώντας συγκρούσεις εκεί όπου δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, ο ισχυρισμός τους είναι άκυρος.

Οι κρατιστές, επικαλούμενοι επίσης την εγωιστική φύση του ανθρώπου, που γεννάει την ανάγκη για την ύπαρξη κράτους, ώστε να ελέγχονται τα καταστροφικά ένστικτα του ανθρώπου, αντιφάσκουν. Ποιος αναλαμβάνει τα ηνία του κράτους, αν όχι οι ίδιοι άνθρωποι που θεωρητικά είναι εγωιστές αποκτώντας και μονοπώλιο μάλιστα νόμιμης βίας εναντίον όλων μας; Κάποιος θα ήταν πραγματικά ανόητος να δεχτεί να αφήσει την αλεπού να φυλάει το κοτέτσι.

Συμπέρασμα

Οι κρατιστές, ανάμεσα σε άλλα, επιθυμούν το κράτος διότι πιστεύουν ότι, χωρίς αυτό, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να σφαχτούμε μεταξύ μας. Αλίμονο όμως. Προβολή κάνουν τον εσωτερικό τους αμοραλισμό πάνω μας. Εφόσον αυτοί είναι που προτείνουν την επιθετική βία του κράτους ως λύση, το βάρος της απόδειξης για το αν εν τέλει θα τα καταφέρουμε χωρίς αυτό ανήκει σε εκείνους. Ας μας αδειάσουν λοιπόν εκείνοι τη γωνιά. Αν δεν καταφέρουμε, εφόσον μας αφήσουν να κάνουμε το αναρχικό μας πείραμα, μπορούν μετά να έρθουν και να μας πουν ότι «μας τα λέγανε, αλλά δεν τους ακούγαμε». Πολύ αμφιβάλλω ότι είναι διατεθειμένοι να το κάνουν αυτό. Τέλος, αν λατρεύουν τόσο τον κρατισμό, ας τους υποδείξουμε την Β. Κορέα και τη Βενεζουέλα ως παραδείγματα του απόγειου του και ως μελλοντικούς τόπους διαμονής τους. Αν και νομίζω θα προτιμούσαν τη Σομαλία.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: