Ανθρωπισμός: Η εκλεπτυσμένη τρομοκρατία των καιρών μας

0
118
Ανθρωπιστής
Οι Σουδανοί λιμενεργάτες εκφορτώνουν μια αποστολή βοήθειας των ΗΠΑ που διοργάνωσε η αμερικανική Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης και το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα στο Port Sudan στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας, στις 5 Μαΐου 2016.

Πώς προσπαθεί ο ανθρωπιστής-μεσσίας και ο φιλάνθρωπος της πολυθρόνας να αντικρούσει κάθε κριτική εναντίον του; Αυτό είναι εύκολο: όλοι οι επικριτές του επιθυμούν τον θάνατο των φτωχών, την συσσώρευση πλούτου στους πλούσιους. Είναι υπέρ της φτώχειας για τους πολλούς, «νεοφιλελεύθεροι», αντι-λαϊκοί, φασίστες και ακροδεξιοί

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Υπάρχει κάτι ευγενές στην φιλανθρωπία. Το να δίνουμε μέρος του εισοδήματός μας σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς και σωματεία ενέχει μία αύρα αλτρουισμού και ηθικής ανωτερότητας. Αν και ο αλτρουισμός, όσον αφορά την ανθρώπινη δράση, είναι ένας όρος χωρίς νόημα, καθώς πάντα εκ της δράσης μας, ακόμα και της «αλτρουιστικής» επιδιώκουμε ωφέλεια, κοινωνικά, μία τέτοια συμπεριφορά επαινείται και προωθείται.

Ο ανθρωπισμός ως αυτοσκοπός

Δεν υπάρχει κάποιο ουσιαστικό πρόβλημα με τις πράξεις φιλανθρωπίας. Στην ουσία αποτελούν μία μεταβίβαση εισοδήματος σε εθελοντική βάση. Σαφώς, μπορούν να υπάρχουν ενστάσεις για το που παρέχονται τα χρήματα ή κατά της ύπαρξης φιλανθρωπικών ιδρυμάτων κοκ, αλλά, στον βαθμό που η πράξη παραμένει εθελοντική, παραμένει μία έγκυρη ανθρώπινη δράση. Συνήθως, κάποιος κάνει φιλανθρωπία, ήτοι παραδίδει μέρος του εισοδήματός του σε ανάλογους οργανισμούς ανάλογα με το πόσο του επιτρέπουν οι πόροι του.

Κάποιος που αντιλαμβάνεται τα όρια της φιλανθρωπικής του ικανότητας, σταματά τη δράση αυτή, όταν νιώσει ότι δεν φτάνουν τα χρήματα για την ίδια την επιβίωσή του ή αν θεωρεί ότι παραπάνω χρήματα δεν θα κάνουν κάποια ουσιαστική διαφορά. Προτιμά, δεδομένης της αναγνώρισης των ορίων του, οι άνθρωποι που δέχονται φιλανθρωπία, όσο είναι δυνατόν, εν τέλει να σταθούν μόνοι τους στα πόδια τους με τους δικούς τους πόρους και προσπάθεια. Δεν θέλει να τους βλέπει εξαρτημένους, αλλά ανεξάρτητους και αυτόκτητους, όπως είναι και ο ίδιος εξάλλου.

Τι γίνεται όμως, όταν η φιλανθρωπία, ο ανθρωπισμός γίνεται αυτοσκοπός; Όταν το άτομο θεωρεί ότι σκοπός του και μόνο είναι να βοηθά άλλους; Οι διαστάσεις μία τέτοιας πεποίθησης είναι πραγματικά προβληματικές. Ένα τέτοιο άτομο, που ζει πραγματικά μεταβιβάζοντας εισοδήματα σε άλλους, θα λέγαμε ότι δεν έχει κίνητρο να τους δει πραγματικά να ορθοποδούν. Γιατί εξάλλου να χάσει το μοναδικό αντικείμενο που δίνει νόημα στη ζωή του; Ακόμα και αν αυτοί οι άνθρωποι επιθυμούν να δραπετεύσουν από τη συντήρηση τους από άλλους, ο ανθρωπιστής-ως-αυτοσκοπός, θα βρει κάποια άλλη δικαιολογία για να τους πείσει ότι, τελικά, χρειάζονται τη βοήθειά του. Στην πραγματικότητα, τα κίνητρα του ανθρωπιστή αυτού είναι πραγματικά διαστρεβλωμένα: πόσο θα ήθελε να είχαμε περισσότερους φτωχούς για να βοηθήσει!

Το πρόβλημα δεν σταματά εκεί, καθώς πρέπει να απαντήσουμε και στο εξής ερώτημα: τι θα γίνει, όταν οι πόροι του ανθρωπιστή εξαντληθούν; Αυτή είναι μία καίρια απορία. Εφόσον ζει και αντλεί ικανοποίηση από τις κακουχίες άλλων, τις οποίες και θεραπεύει, τι κίνητρο έχει στο να επιδιώξει να τις καταργήσει εντελώς; Η μόνη οδός που του απομένει είναι να προωθήσει την κρατική βία, ώστε να επιτύχει αναδιανομή πλούτου μέσω της πρόνοιας που χρηματοδοτείται μέσω κλοπής (φορολογίας). Επίσης, κόντρα σε κάθε οικονομικά υγιή κριτική, δεν αναγνωρίζει ότι η αναδιανομή είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για την καταστροφή κεφαλαίου και πλούτου.

Και τέλος, κόντρα στην εμπειρική διαπίστωση ότι το κράτος πρόνοιας δεν μειώνει ούτε καταπολεμά την φτώχεια (με αυτή τη λογική η Ζιμπάμπουε και άλλες αφρικανικές χώρες είναι φτωχές λόγω του ότι δεν έχουν κράτος πρόνοιας χρηματοδοτούμενο από…αέρα κοπανιστό), δεν χάνει το θάρρος του. Επιδιώκει συνεχώς τις ίδιες αποτυχημένες πολιτικές και θεωρεί καθήκον του και σημαντική του συμβολή στο να επεμβαίνει προς βοήθεια των δικαιούχων πρόνοιας, όταν αντιμετωπίζουν προβλήματα με τα γραφειοκρατικά εκτρώματα, των οποίων τη λειτουργία υποστηρίζει ο ίδιος.

Η ρητορική του παθολογικού ανθρωπιστή

Πώς προσπαθεί ο ανθρωπιστής-μεσσίας και ο φιλάνθρωπος της πολυθρόνας να αντικρούσει κάθε κριτική εναντίον του; Αυτό είναι εύκολο: όλοι οι επικριτές του επιθυμούν τον θάνατο των φτωχών, την συσσώρευση πλούτου στους πλούσιους. Είναι υπέρ της φτώχειας για τους πολλούς, «νεοφιλελεύθεροι», αντι-λαϊκοί, φασίστες και ακροδεξιοί. Δανειζόμενος τον πολυλογισμό των Ναζί και των κομμουνιστών, κατηγορεί, ελλείψει επιχειρημάτων, οποιαδήποτε οικονομική επιχειρηματολογία ως προϊόν αντίπαλων συμφερόντων ακόμα και αν αδυνατεί να τα εντοπίσει στο άτομο με το οποίο συνδιαλέγεται.

Δεν υπάρχει λογική για αυτό το είδος ανθρώπου. Θα πει ψέματα, θα λαϊκίσει αισχρά και θα προσπαθήσει να πλήξει το κύρος των διαφωνούντων. Θα δημιουργήσει ομάδες «εφόδου» στα κοινωνικά δίκτυα, τα άτομα των οποίων θα επιτίθενται μαζικά σε όποιον διαφωνεί. Θα κάνει βαρύγδουπες ηθικολογικές δηλώσεις, θα μιλήσει για καθήκον μας προς τους αδυνάτους, θα βαφτίσει την μη-συμμετοχή στον αγώνα του ως συνενοχή προς την καθεστηκυία τάξη: ή θα είστε μαζί του ή εναντίον του.

Καιρός να διεκδικήσουμε το δικό μας ηθικό πλεονέκτημα

Εφόσον η λογική δεν έχει κάποια επιρροή πάνω τους, αυτοί οι ανθρωπιστές πρέπει να αντιμετωπιστούν με διαφορετικά μέσα, μάλιστα, με τα ίδια μέσα με τα οποία επιτίθενται και σε εμάς: την ηθική κατακεραύνωση. Στην πραγματικότητα είναι βίαιοι άνθρωποι, υποστηρίζουν την κλοπή και τη συνεχή σύγκρουση και δεν αφήνουν τους ανθρώπους στην ησυχία τους και αυτό πρέπει να χρησιμοποιηθεί εναντίον τους. Στην πραγματικότητα υποστηρίζουν την ύπαρξη μίας σχέσης κράτους-ατόμου, από την οποία το άτομο δεν μπορεί να δραπετεύσει. Είναι στην πραγματικότητα υπέρ της δουλείας, με τη διαφορά ότι τα μαστίγια δεν τα χτυπούν οι ίδιοι, αλλά αναθέτουν το καθήκον αυτό σε απρόσωπους θεσμούς όπως το κράτος και την «κοινωνία». Επιδιώκουν την εξάρτηση των άλλων από το πρόσωπό τους και δεν επιθυμούν κανένας να ορθοποδήσει αποκλειστικά με τις δικές του δυνάμεις.

Αλλά, ποιος είναι ο κόσμος που φαντάζονται αυτοί οι άνθρωποι; Θα κλείσουμε με την άποψη της Isabel Paterson, συγγραφέα του «God of the Machine«(1943), ένα μανιφέστο ατομικισμού και φιλελευθερισμού:

«Τι είδους κόσμο σκέφτεται ο ανθρωπιστής στον οποίο θα του δινόταν παντοδυναμία; Θα μπορούσε να είναι μόνο ένας κόσμος γεμάτος με ουρές έξω από τα αρτοποιεία και τα νοσοκομεία, στα οποία κανείς δεν θα διατηρούσε τη φυσική δύναμη ενός ανθρώπινου όντος να βοηθήσει τον εαυτό του ή να αντισταθεί στην δράση εναντίον του. Και αυτός είναι ακριβώς ο κόσμος που ο ανθρωπιστής οργανώνει, όταν περνάει το δικό του […] Υπάρχει μόνο ένας τρόπος, και αυτός είναι η χρήση της πολιτικής εξουσίας στην πληρέστερη επέκτασή της. Ως εκ τούτου, ο ανθρωπιστής αισθάνεται τη μέγιστη ικανοποίηση, όταν επισκέπτεται ή ακούει για μια χώρα στην οποία όλοι περιορίζονται σε κοινωνικά κουπόνια. Όπου η επιβίωση έχει εξαντληθεί, το επιθυμητό έχει επιτευχθεί, η γενική ανάγκη και η ανώτερη εξουσία να την «ανακουφίσει». Ο ανθρωπιστής θεωρητικά είναι ο τρομοκράτης εν δράσει».1

 

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα:

  1. Isabel Paterson, The God of the Machine (New York: G.P. Putnam’s Sons, 1943), σελ. 240–42.