«Δεκεμβριανά» και ελεύθερη αγορά: Αντιμετωπίζοντας τους βάνδαλους σοσιαλιστές

0
239
Ασφάλεια
Στον βαθμό που το κράτος λειτουργεί με πολιτικά και όχι οικονομικά κίνητρα, καθώς και στον βαθμό που κατέχει το μονοπώλιο δικαιοσύνης και νόμιμης βίας, η γενικευμένη ανομία είναι το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού.

Οι εταιρίες λοιπόν, ξέροντας ότι αναμένονται επεισόδια, γνωρίζοντας ότι θα πρέπει να αποζημιώσουν τους πελάτες τους αν φθορές προκύψουν στην περιουσία τους από συνθήκες έναντι των οποίων παρέχουν αυτές ασφάλεια, έχουν κάθε κίνητρο να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να αποφύγουν κάτι τέτοιο

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Κάθε χρόνο, από το 2008 συμβαίνουν τα ίδια κάθε Δεκέμβρη. Διαδηλωτές μαζεύονται στο κέντρο της Αθήνας και πυρπολούν ιδιωτικές περιουσίες, αμάξια και το βιος των ανθρώπων. Φυσικά, δεν είναι όλοι οι διαδηλωτές ένα μάτσο μπαχαλάκηδες αναρχοφασίστες, αλλά, όπως και να έχει, το πρόβλημα υπάρχει και φαίνεται κάθε χρόνο να χειροτερεύει. Ευκαιρία λοιπόν να δείξουμε στον κόσμο πώς, σε ένα σύστημα ιδιωτικού δικαίου, οι ιδιωτικές εταιρίες αστυνόμευσης και ασφάλισης θα χειρίζονταν το θέμα των «Δεκεμβριανών».

Ορισμένες διευκρινίσεις

Πριν ξεκινήσω την ανάλυσή μου θα κάνω μερικές παραδοχές. Πρώτον, θα υποθέσω ότι το κράτος, είτε δεν υφίσταται, είτε έχει παραχωρήσει το απόλυτο δικαίωμα στην αυτοάμυνα και την ιδιωτική φύλαξη των ιδιοκτητών με κάθε μέσο, ακόμα και με θανάσιμη βία. Δεύτερον, θα υποθέσω ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι ιδιοκτήτες έχουν κάποιο εισόδημα για να ασφαλιστούν έναντι επιθέσεων. Αργότερα, θα άρω την τελευταία αυτή παραδοχή και θα εξηγήσω τι θα συνέβαινε σε μία τέτοια περίπτωση. Έχοντας αυτά κατά νου, προχωρώ ορίζοντας τι εστί ιδιωτική εταιρία προστασίας.

Η προστασία και άμυνα ως ασφάλιση ενάντια σε βίαιες επιθέσεις

Ένας εύκολος τρόπος για να καταλάβουμε πώς θα λειτουργούσε ένα ιδιωτικοποιημένο καθεστώς αστυνόμευσης, θα ήταν να το αντιληφθούμε ως μία εταιρία ασφάλισης. Σήμερα, υπάρχει ασφάλιση από πολλούς κινδύνους: από πυρκαγιές, ατυχήματα, ασθένειες, γήρας και εργατικά ατυχήματα και πλείστες άλλες συνθήκες. Επειδή το ενδεχόμενο να πέσει κάποιος θύμα επίθεσης, κλοπής και εκφοβισμού υπάρχει, ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες θα είχαν κίνητρο, για να αυξήσουν τα έσοδά τους, να παρέχουν και κάποια υπηρεσία που να προλαμβάνει ή να αντιμετωπίζει τέτοιους κινδύνους.

Τώρα, μία ασφαλιστική μπορεί η ίδια να κατέχει δική της υπηρεσία φρούρησης, δηλαδή ένοπλο προσωπικό ή να κάνει υπεργολαβία σε άλλη εταιρία που ειδικεύεται στην ένοπλη φρούρηση και προστασία. Το τι από τα δύο θα ισχύει δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, οπότε ας θεωρήσουμε για ευκολία ότι οι ασφαλιστικές εταιρίες και οι εταιρίες φρούρησης είναι συγχωνευμένες υπό ένα καθεστώς ανά εταιρία. Έτσι, μία ασφαλιστική Α, παρέχει η ίδια και προστασία αλλά και οικονομική κάλυψη ζημιών κοκ.

Η λειτουργία ενός ιδιωτικού συστήματος ασφάλειας

Κάθε ασφαλιστική εταιρία λειτουργεί κερδοσκοπικά, δηλαδή επιθυμεί να μειώνει τα κόστη της και ταυτόχρονα να αυξάνει τα κέρδη της, όπου αυτό είναι δυνατό. Μία ασφαλιστική, για να καταφέρει να μειώσει τα κόστη πρέπει, πρώτον, να αποφεύγει να δίνει αποζημιώσεις σε πελάτες της, κάτι που μπορεί μόνο να πραγματοποιηθεί αν καταφέρει να αντιμετωπίζει κινδύνους πριν προκαλέσουν ζημιές στις περιουσίες των πελατών της. Δεύτερον, εφόσον δεν έχει πετύχει να καταφέρει κάτι τέτοιο, πρέπει τουλάχιστον να μπορέσει να συλλάβει τους δράστες, ώστε εκείνοι να αποζημιώσουν τον πελάτη της εταιρίας για όποια ζημία προκάλεσαν, αντί για εκείνη. Αποτυχία και στις δύο περιπτώσεις σημαίνει πρακτικά σταδιακές ζημίες και, εν τέλει, χρεοκοπία. Κέρδος μία τέτοια εταιρία μπορεί να πραγματοποιήσει αποκτώντας και άλλους πελάτες τηρώντας τις δύο παραπάνω προϋποθέσεις μέσω της δράσης της. Αν καταφέρει να διατηρεί την ειρήνη και την ασφάλεια χωρίς γενικές συρράξεις να προκαλούν ζημίες στους πελάτες, και επίσης αν καταφέρνει να εξάγει αποζημιώσεις από τους δράστες προς τους πελάτες της, τότε θα είναι μία επιτυχημένη κερδοφόρα εταιρία.

Μία τέτοια εταιρία λοιπόν, ως πρώτο της μέλημα, είναι η καταγραφή των ακίνητων και κινητών περιουσιακών στοιχείων των πελατών της (όπως γίνεται τυπικά και σήμερα), καθώς και την τιμολόγησή τους με τιμές αγοράς. Αυτό γίνεται για να γνωρίζει η εταιρία την κεφαλαιακή αξία των περιουσιών των πελατών της. Αυτό θα της επιτρέπει να χρησιμοποιήσει την δική της κεφαλαιακή αξία ως μέτρο σύγκρισης για να κάνει οικονομικούς υπολογισμούς όσον αφορά την τοποθέτηση προσωπικού, τη χρήση οχημάτων κοκ. Τηρουμένων των αναλογιών, πιο πλούσιες περιοχές, έχουσες μεγαλύτερη κεφαλαιακή αξία θα προσελκύουν περισσότερους δράστες, οπότε θα χρειάζονται και μεγαλύτερη φύλαξη, οπότε με αυτούς τους υπολογισμούς οι εταιρίες γνωρίζουν που αναμένεται να υπάρξουν περισσότερες επιθέσεις. Αν οι επιθέσεις δε συμβούν σε αυτές τις περιοχές, διότι η αυξημένη φύλαξη προκαλεί φόβο στους δράστες, τότε πόροι θα διατεθούν σε πιο φτωχές περιοχές. Στον βαθμό που οι πλουσιότερες διατηρούν τα συμβόλαιά τους με τις εταιρίες, οι πλούσιοι εν μέρει θα επιδοτούν εθελοντικά και την φύλαξη φτωχότερων περιοχών, αν αυτές έχουν συμφωνία με την ίδια εταιρία.

Η ένσταση ότι πιο φτωχές συνοικίες θα έχουν λιγότερη φύλαξη είναι άστοχη. Εταιρίες με μικρότερη κεφαλαιακή αξία, λόγω κατοχής λιγότερων μέσων, θα τρέξουν απευθείας να φυλάξουν και γειτονιές με μικρότερη συνολική κεφαλαιακή αξία, καθώς, οι ακριβότερες περιοχές θα απαιτούσαν και μεγαλύτερες αποζημιώσεις, τις οποίες δεν θα μπορούσαν να καταβάλουν οι μικρότερες εταιρίες. Παρόλα αυτά, αυτό δε σημαίνει ότι η υπηρεσία που παρέχουν θα είναι χειρότερη. Κίνητρο των εταιριών αυτών είναι το μεγαλύτερο κέρδος και αυτό θα επιτυγχανόταν μόνο, αν η ασφάλεια που παρέχουν σε φτωχές γειτονιές κατέληγε να αυξήσει την κεφαλαιακή αξία των περιοχών αυτών, άρα και τα εισοδήματα των ανθρώπων. Με μεγαλύτερα εισοδήματα, οι άνθρωποι στις προηγουμένως φτωχές λόγω εγκληματικότητας περιοχές, θα ήταν πιο πρόθυμοι να δαπανήσουν περισσότερα για ασφάλεια, άρα αυξάνοντας το κέρδος των μικρών εταιριών σε βάθος χρόνου. Η συλλογική πρόσληψη εταιριών φύλαξης δεν αποκλείεται ως μέσο επιμερισμού του κόστους, και επίσης η αυτοάμυνα επιτρέπεται με όπλα των νοικοκυριών εξίσου.

Μετά την καταγραφή, λοιπόν, των περιουσιακών στοιχείων των πελατών και μετά την τοποθέτηση των κατάλληλων μέσων στις κατάλληλες τοποθεσίες, το έργο των εταιριών δεν τελειώνει εκεί. Εφόσον λοιπόν, το θέμα μας αφορά τα «Δεκεμβριανά», ας αναλύσουμε τι θα έκαναν στην περίπτωση αυτή οι εταιρίες μας.

Αντιμετωπίζοντας του μπαχαλάκηδες και τους αναρχοφασίστες

Η καταγραφή των κεφαλαιακών αξιών, των περιουσιολογίων καθώς και η τοποθέτηση φύλαξης έχει ολοκληρωθεί. Οι εταιρίες λοιπόν, ξέροντας ότι αναμένονται επεισόδια, γνωρίζοντας ότι θα πρέπει να αποζημιώσουν τους πελάτες τους, αν φθορές προκύψουν στην περιουσία τους από συνθήκες έναντι των οποίων παρέχουν αυτές ασφάλεια, έχουν κάθε κίνητρο να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να αποφύγουν κάτι τέτοιο. Προς το παρόν, ας αναλύσουμε τι θα γινόταν σε μία γενικευμένη σύρραξη, ήτοι οι εταιρίες βρίσκονταν απευθείας αντιμέτωπες με ένα σύνολο επιτιθεμένων κατά των πελατών τους.

Πρώτο βήμα θα ήταν ο άμεση εξουδετέρωση των δραστών χωρίς βία, με χημικά, πίδακες νερού, χειροβομβίδες κρότου λάμψης και όλα τα σχετικά μέσα. Οι εταιρίες θα πρέπει εδώ να είναι προσεκτικές: δεν πρέπει να παρεκτραπούν τόσο, ώστε να πλήξουν αθώους διαδηλωτές, καθώς αυτοί θα έχουν αξιώσει για αποζημίωση από αυτές. Η χρήση βίας θα πρέπει να είναι προμελετημένη και ακριβής για να αποφευχθεί μία τέτοια κατάσταση. Είναι μέχρι οι δράστες να πλησιάσουν και να βάλουν εναντίον των περιουσιών των ιδιοκτητών που έχουν συμβόλαιο με τις εταιρίες ασφάλισης, όπου η βία γίνεται απαραίτητη. Εάν λοιπόν τα προκαταρκτικά μέσα αποτύχουν, τότε έχουμε γενική σύρραξη μεταξύ ιδιωτικής αστυνομίας και διαδηλωτών. Η βία είναι θεμιτή, οπότε ας αναλύσουμε διάφορες ιδιαιτερότητες που προκύπτουν.

Ας θυμηθούμε ότι οι εταιρίες έχουν κίνητρο να μην αφήσουν ούτε γρατσουνιά να πάθουν οι περιουσίες των πελατών τους. Επίσης, πρέπει να λειτουργήσουν με το μικρότερο δυνατό κόστος. Επομένως, μπορούν, ανάλογα με τα συμβόλαια που έχουν υπογράψει με τους πελάτες, να αφήσουν τους τελευταίους να χρησιμοποιήσουν δικά τους όπλα για άμυνα εναντίον των επιτιθεμένων. Μάλιστα, θα μπορούσε να παρέχει κίνητρα του τύπου έκπτωσης σε μελλοντικές πληρωμές. Πελάτες οι οποίοι γενικά έχουν κριθεί ως οξύθυμοι και αφερέγγυοι από τις εταιρίες μπορεί να μην αφεθούν να χρησιμοποιήσουν όπλα και επομένως να αρκεστούν, μέσω συμβολαίου, στην προστασία της εταιρίας. Πάλι λοιπόν, μέσω εθελοντικών συναλλαγών, τηρουμένων των αναλογιών, η φύλαξη θα διανεμηθεί, όπου υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη.

Επίσης, σε μία γενικευμένη σύρραξη, οι εταιρίες μπορούν να επικηρύσσουν συγκεκριμένους διαδηλωτές και να δίνουν αμοιβή, ή έκπτωση στους πελάτες τους, αν τους συλλάβουν, βοηθήσουν στην σύλληψή τους ή ακόμα και αν τους σκοτώσουν εφόσον η θανάσιμη βία ήταν απαραίτητη. Διαφορετικές εταιρίες μπορούν επίσης να συνεργαστούν μαζί τους, καθώς έχουν κοινό στόχο: προστασία της περιουσίας των πελατών τους για τη μεγιστοποίηση του κέρδους τους. Ας υποθέσουμε ότι μία εταιρία φύλαξης έχει πελάτες σε μη βολικά στρατηγικές θέσεις. Μπορεί να συνάψει μία συμφωνία με άλλη εταιρία που βρίσκεται στην ίδια θέση και ίσως καταφέρουν να ανταλλάξουν, για τη διάρκεια των συγκρούσεων περιοχές δικαιοδοσίας και από κοινού απόσβεση πληρωμών, όπου αυτό είναι δυνατό. Υποκαταστήματα εταιριών μπορούν επίσης να αναλάβουν αυτό το έργο. Τέλος, οι ίδιες οι εταιρίες μπορούν να παρέχουν εκπαίδευση στα όπλα στους πελάτες τους και να ενθαρρύνουν τη δημιουργία πολιτοφυλακών σε περιπτώσεις ανάγκης, προσφέροντας έκπτωση στους συμμετέχοντες σε αυτές, δωρεάν οπλισμό, επιπλέον παροχές κοκ.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι οι εταιρίες έχουν κάθε κίνητρο να βιντεοσκοπούν τις όλες συγκρούσεις για δύο λόγους: α) για να μπορούν να αποδείξουν σε δικαστήριο ότι η βία τους ήταν δικαιολογημένη και β) ως διαφήμιση προς μελλοντικούς πελάτες τους. Η καταγραφή των κατορθωμάτων των ιδιωτικών εταιριών θα φέρει σίγουρα μεγαλύτερο κέρδος. Με άλλα λόγια, οι εταιρίες έχουν κάθε κίνητρο, προς όφελός τους, δηλαδή τη μείωση κόστους και αύξηση κέρδους, να διατηρούν αρχείο των δραστηριοτήτων τους.

Το πρόβλημα των τσαμπατζήδων (free riders) και των ανασφάλιστων

Ας υποθέσουμε ότι ιδιοκτήτες, θεωρώντας ότι άλλοι θα πληρώσουν τις εταιρίες, η προστασία που παρέχουν θα ωφελήσει και τους ίδιους, δεν θα πληρώσουν για ασφάλιση. Αυτό το επιχείρημα συνεχίζει λέγοντας ότι οι τσαμπατζήδες θα είναι τόσοι πολλοί που εν τέλει μία εταιρία δεν θα έχει συμφέρον να αναπτύξει δυνάμεις στην περιοχή αυτή. Στην ουσία διατείνεται ότι η ασφάλεια είναι δημόσιο αγαθό, δεν επιτρέπεται δηλαδή ούτε ο αποκλεισμός από αυτή αλλά είναι τόσο απαραίτητη που εν τέλει δεν θα παρέχεται καθόλου ιδιωτικά. Δεν είναι σκοπός του άρθρου να παρέχει ανάλυση των πλανών των δημοσίων αγαθών. Αρκεί να αναφέρουμε ότι ο αποκλεισμός από τις υπηρεσίες ασφάλειας υπό ιδιωτικό καθεστώς είναι απολύτως δυνατός.

Αρχικά, οι εταιρίες μπορούν να σημαδέψουν τις περιουσίες εκείνων των πελατών που έχουν πληρώσει, αγνοώντας να παρέχουν προστασία στις υπόλοιπες. Έτσι λοιπόν, ένα μαγαζί που βρίσκεται δίπλα σε ένα που ο ιδιοκτήτης του δεν έχει πληρώσει, μπορεί την επόμενη μέρα να έχει μετατραπεί σε ερείπιο, ενώ το ασφαλισμένο να είναι ανέγγιχτο. Δεύτερος τρόπος, είναι η ανοιχτή ανακοίνωση των εταιριών για το ποια σπίτια φυλάσσονται από αυτές και ποια όχι. Με άλλα λόγια, μία εταιρία μπορεί να «δώσει» τις τοποθεσίες σπιτιών που δεν φυλάσσονται από εκείνη, ή να παρέχει λίστα με τα σπίτια που φυλάσσει: αυτά που δεν θα αναφέρονται, μάλλον θα είναι απροστάτευτα. Οι ιδιοκτήτες των περιουσιών αυτών θα εκτεθούν και μάλλον θα αναγκαστούν να πληρώσουν και αυτοί. Ακόμα και αν δεν θέλουν να το κάνουν, η αυτοάμυνα δεν θα απαγορεύεται. Κάποιος μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του υπέρτατο μαχητή και να μη θέλει προστασία. Δεκτό και φυσικά, έτσι, εφόσον αμύνεται μόνος του, εξωτερικεύει και αυτός την ωφέλεια από τη δράση του, όπως κάνουν και οι εταιρίες προστασίας σε κάποιον βαθμό.

Τρίτον, εφόσον κάποιος δεν είναι ασφαλισμένος ή δεν μπορεί να πληρώσει, τίποτα δεν τον εμποδίζει από το να συνάπτει επί τόπου συμβόλαιο προστασίας με την εταιρία επί πιστώσει (πληρώνοντας όταν τελειώσουν τα επεισόδια) ή δεχόμενος να συμμετάσχει ο ίδιος στα σώματα ασφαλείας της εταιρίας, πληρώνοντας με άλλα λόγια σε είδος για τις υπηρεσίες που λαμβάνει. Πολλών ειδών διακανονισμοί και είδη πληρωμών μπορούν να υπάρξουν σε τέτοιες περιπτώσεις.

Η πιο ειρηνική λύση

Όλα τα παραπάνω μπορεί να φαίνονται πολύ βίαια και «αναρχικά» για κάποιους, επομένως διατείνομαι και κάτι άλλο: δεδομένου το ότι οι εταιρίες θέλουν να μειώσουν τα κόστη τους και να αυξήσουν τα κέρδη τους, και δεδομένου ότι τα κόστη σύρραξης είναι μεγάλα, υπάρχει κάθε κίνητρο, ώστε οι κινητοποιήσεις να μη συμβούν εξ αρχής. Θα αναλύσω το σκεπτικό ευθύς αμέσως.

Οι εταιρίες γνωρίζουν ότι, κάθε Δεκέμβριο, επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας θα συμβούν. Επομένως, κάθε έτος έχουν άπλετο χρόνο για να προλάβουν την όποια διεξαγωγή τους. Αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους. Αρχικά, οι εταιρίες μπορούν να στείλουν κατασκόπους να εισέλθουν σε τέτοιες ομάδες και να τροφοδοτούν τις εταιρίες με πληροφορίες για μελλοντικές τους δράσεις. Επίσης, μπορούν να παρακολουθούν τα κοινωνικά δίκτυα και να συγκεντρώνουν πιθανούς ύποπτους για συμμετοχή σε επεισόδια. Με αρκετές ενδείξεις ή αποδείξεις, μπορούν να βγάλουν ένταλμα από κάποιον δικαστή για να ερευνήσει το σπίτι και τις συναλλαγές του υπόπτου. Η κάθε εταιρία, πάλι έχει κάθε κίνητρο για διαφάνεια καθώς μία εταιρία που εισβάλλει σε χώρους χωρίς δικαιολογία ή αποδεικτικά στοιχεία προκαλεί φόβο στους πελάτες, διότι εκείνοι θα μπορούσαν να δεχτούν την ίδια συμπεριφορά από αυτή.

Το σημαντικότερο είναι ότι, εάν έχει ισχυρές ενδείξεις για ενδεχόμενη παραβατική δράση, μπορεί να προχωρήσει σε απευθείας συλλήψεις των τρομοκρατών αυτών. Αν εκείνοι αντισταθούν, μπορεί να χρησιμοποιήσει και θανάσιμη βία, δεδομένου του γεγονότος ότι υπάρχει η αμφιβολία για το εύρος της καταστροφής που σχεδιάζουν: μπορεί να αφορά και ανθρώπινες ζωές! Με άλλα λόγια, επιλεκτικές συλλήψεις και εκκαθαρίσεις κυρίαρχων στελεχών τρομοκρατικών οργανώσεων, μετά από εντοπισμό και επιβεβαίωσή τους, θα ήταν κυρίαρχες δράσεις των ασφαλιστικών εταιριών και εταιριών αστυνόμευσης. Χωρίς τους κύριους πυρήνες τους, τα υπόλοιπα μέλη θα βρίσκονταν σε χάος και αναγκαστικά, είτε θα πραγματοποιούσαν τις δράσεις τους με ελάχιστη αποτελεσματικότητα, είτε θα διασκορπίζονταν και θα αναγκάζονταν εκ των πραγμάτων να ενταχθούν ειρηνικά στην κοινωνία και τον καταμερισμό εργασίας.

Πάλι, οι εταιρίες θα είχαν κάθε κίνητρο να δημοσιοποιούν τα κίνητρα και τις δράσεις τους. Με άλλα λόγια, μία εταιρία θα μπορούσε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης να δηλώσει ότι έχει στείλει κατασκόπους σε γνωστές τρομοκρατικές ομάδες ή ότι έχει στο στόχαστρο συγκεκριμένα άτομα. Αυτό θα προκαλούσε τρόμο στις ομάδες αυτές κάτι που θα λειτουργούσε ως αντικίνητρο στη δράση τους. Θα μπορούσε επίσης, αν ήταν πλήρως βέβαιη για τη θέση της, να επικηρύξει η ίδια τα άτομα αυτά επί αμοιβής, καθιστώντας τα ά-νομα, δηλαδή υπό μηδενική νομική κάλυψη. Οι πολίτες έτσι από μόνοι τους θα είχαν κίνητρο να καταδόσουν τους συγκεκριμένους τρομοκράτες και να τους περιθωριοποιήσουν κοινωνικά, χωρίς εν τέλει, να καταλήξουμε σε γενικευμένες συρράξεις.

Συμπέρασμα – Ιδιωτικοποιήστε την ασφάλεια και προστασία

Σε αυτό το άρθρο σκοπίμως άφησα εκτός θεματολογίας την εκδίκαση υποθέσεων από ιδιωτικές εταιρίες ασφάλειας καθώς και τον τρόπο εξαγωγής αποζημιώσεων. Μας ενδιαφέρει κυρίως να περιγράψουμε το πώς θα κατάφερνε ένα ιδιωτικό καθεστώς φύλαξης να πετύχει την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων εν καιρώ γενικευμένων (αναλογικά) συγκρούσεων που καταλαμβάνουν ολόκληρες γειτονιές και πολεοδομικά συγκροτήματα. Διατείνομαι λοιπόν, ότι εφόσον ένα τέτοιο σύστημα θα είχε το πλεονέκτημα του οικονομικού υπολογισμού (λόγω της ικανότητας υπολογισμού και σύγκρισης κεφαλαιακών αξιών), καθώς και τις κατηγορικές συνθήκες που διαμορφώνουν τα κατάλληλα κίνητρα που θα το οδηγούν αναγκαστικά σε μία βέλτιστη υπηρεσία τόσο από άποψη ποιότητας αλλά και κόστους, θα ήταν καλύτερο, εν τέλει από το κρατικό μονοπώλιο που παρέχει την ίδια υπηρεσία.

Αντιθέτως, ισχυρίζομαι ότι το κράτος είναι αυτό που ευθύνεται για το ότι αυτές οι ετήσιες συγκρούσεις λύνονται και σταματούν μόνο όταν παρέρχεται η νύχτα και οι διαδηλωτές κουράζονται ή βαριούνται να συνεχίσουν. Μη επιτρέποντας στη μία από τις δύο ομάδες να αμυνθεί, στην πραγματικότητα διαιωνίζει τις συγκρούσεις. Φυσικά, γνωρίζοντας ότι το κράτος μπορεί ανά πάσα στιγμή να οργανώσει επιχειρήσεις «σκούπα» και να καθαρίσει τα «αναρχικά» παράσιτα από τη δημόσια περιουσία (εφόσον θεωρεί εαυτόν θεματοφύλακά της), μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν το πράττει, όχι επειδή δεν έχει τα μέσα, αλλά διότι τα πολιτικά κίνητρα είναι διαφορετικά. Τολμώ να ισχυριστώ επιπλέον, ότι, δεδομένης της μη προσφυγής (ακόμα) των αναρχικών σε ακραίες μεθόδους επίθεσης (εν ψυχρώ φόνους και χρήση όπλων), το κράτος είναι συνεργός των διαδηλωτών ή τουλάχιστον τους χρησιμοποιεί ως βήμα, ώστε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως σωτήρα εν καιρώ που η αξιοπιστία του ως θεσμού έχει φτάσει στα τάρταρα. Επομένως, το σύστημα που προτείνω, αυτό της ιδιωτικής αστυνόμευσης, δεν μπορεί να λειτουργήσει, αν το κράτος δεν παραχωρήσει το δικαίωμα, όχι μόνο αυτοάμυνας, αλλά αντιμετώπισης και εκδίκασης εγκλημάτων και από τον ιδιωτικό τομέα. Στον βαθμό που το κράτος λειτουργεί με πολιτικά και όχι οικονομικά κίνητρα, καθώς και στον βαθμό που κατέχει το μονοπώλιο δικαιοσύνης και νόμιμης βίας, η γενικευμένη ανομία είναι το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού.

Συμπερασματικά, η λύση που προτείνω είναι ριζοσπαστική: ιδιωτικοποίηση της αστυνόμευσης και της δικαιοσύνης. Αναρχοκαπιταλισμό και προστασία της ιδιοκτησίας στην πράξη και όχι μέσω κρατικών μονοπωλίων, όπου κάθε τους αποτυχία αποδίδεται σε «ελλιπή» χρηματοδότηση ή έλλειψη «πολιτικής βούλησης». Η ασφάλειά μας είναι υπερβολικά πολύτιμη για να αφεθεί στα ανίκανα χέρια του κράτους.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: