Δεν σκαμπάζεις από οικονομικά; Ας το πάρουμε αλλιώς τότε…

0
471
Γάλα
Τι κοιτάς έτσι; Για σένα μιλούσαμε πάλι!

Το γάλα που παράγει αυτός που έστησε το καρτέλ (λέμε τώρα), σου ανήκει; Όχι; Τότε γιατί συμπεριφέρεσαι λες και σου ανήκει; Εσύ συγκέντρωσες τα κεφάλαια, έκανες διακανονισμούς, μάντεψες τι θέλει η αγορά, πήρες το ρίσκο, το δάνειο ή και ό,τι άλλο χρειάστηκε;

του Μιχάλη Γκουντή

Μια μέρα σαν τις άλλες…

Είναι αυτές οι καθημερινές συζητήσεις με ανθρώπους από την εργασία, την παρέα και αλλού, που δίνουν αφορμές για άρθρα. Μία τέτοια λοιπόν είχα την προηγούμενη εβδομάδα με έναν γνωστό. Συζητούσαμε περί οικονομίας και φυσικά, πρώτος λόγος (ανέλπιστο πραγματικά δεν το έχουμε ξανακούσει…) περί μονοπωλίων, καρτέλ και γάλακτος. Ο αγαπητός φίλος είχε την εξής απορία: «εάν ρε Μιχάλη γίνει ένα καρτέλ γάλακτος, και η τιμή του φτάσει στα ουράνια, θα αφήσουμε τα παιδιά μας χωρίς γάλα;».

Τι κάθομαι και το παλεύω…

Ως ελευθεραγορίτης εγώ προσπαθώ να δείξω τα οικονομικά σφάλματα του και πως τα καρτέλ δεν επιζούν και πολύ σε μία ελεύθερη αγορά, περί μονοπωλίων και κρατικής παρεμβατικότητας. Τι τα ήθελα, όλα εις μάτην, μιας και η πληροφόρηση του συνομιλητή μας, όλως τυχαίως είναι άριστη και άψογη, όταν του εξηγούνται οι πλάνες της θέσης του. Φυσικά, τη μισή αλήθεια ήξερε, ως συνήθως, αλλά, πώς αλλιώς να κάνεις συζήτηση με κάποιον που ίσως και να ξέρει περισσότερα από εσένα περί του θέματος, αν δεν αναφέρεις και την ιστορία του θείου του μπατζανάκη σου από το Πουρνοχώρι Καρδίτσας, που ανέβασε την τιμή του γάλακτος στη φάρμα του κατά 2 ολόκληρα λεπτά, ώσπου έφαγε καταγγελία και τον μάζεψε τη επιτροπή ανταγωνισμού; «Είδες τι κακός που είναι ο καπιταλισμός, φίλε μου; Τα παιδιά μας θα μείνουν χωρίς γάλα, είδες τι καλά που υπάρχει το κράτος και μας σώζει από την αισχροκέρδεια;»

Ναι, καλά. Αλλά ξέρεις κάτι αγαπητέ; Δεν απαιτώ από κανέναν να διαβάσει το Man, Economy, and State του Rothbard ή έστω το Οικονομικά σε ένα μάθημα του Hazzlit. Τι να σε κάνω. Το πρώτο είναι πάνω από 1000 σελίδες. Το δεύτερο όμως; Γιατί όχι; Ούτε 200 (αν θυμάμαι καλά). Αλλά έστω, δε θα χάσω τον χρόνο μου να σου κάνω ιδιαίτερα οικονομολογίας. Ούτε και εγώ είμαι αυθεντία σε αυτά, θα σε γελάσω (καταβάλω κάθε δυνατή προσπάθεια δε, μη θεωρείτε ότι σας λέω ανοησίες κάθε φορά που με διαβάζετε εδώ έτσι;). Δικός σου είναι ο χρόνος, όπως θέλεις τον αφιερώνεις. Εγώ θα απλοποιήσω το θέμα όμως, για χάρη και των δύο μας. Αν δε συμφωνήσουμε, τουλάχιστον ας παραδεχτούμε ότι συμφωνούμε στο ότι διαφωνούμε, να τελειώνουμε. Θα σε πάω λοιπόν στο ηθικό της υπόθεσης.

Και του πουλιού το γάλα…

Μία ερώτηση. Το γάλα που παράγει αυτός που έστησε το καρτέλ (λέμε τώρα), σου ανήκει; Όχι; Τότε γιατί συμπεριφέρεσαι λες και σου ανήκει; Εσύ συγκέντρωσες τα κεφάλαια, έκανες διακανονισμούς, μάντεψες τι θέλει η αγορά, πήρες το ρίσκο, το δάνειο ή και ό,τι άλλο χρειάστηκε; Όχι; Τότε; Δεν καταλαβαίνω, θέλεις το κράτος να σε ικανοποιήσει ασκώντας βία σε κάποιον για να κάνει τις συνεργασίες και να πουλήσει στην τιμή που θες εσύ; Κάνεις λες και στο χρωστάει το γάλα. Υπήρξε κάποια συμφωνία και δεν το ξέραμε; Αν όχι, προς τι η φασαρία; Πάρε μία δική σου αγελάδα (ζευγάρωσέ την πρώτα όμως, γιατί δεν κάνει γάλα αν δεν έχει γεννήσει…νομίζω, δεν είμαι καουμπόης δεν γνωρίζω) και ξύπνα κάθε μέρα στις έξι το πρωί να την αρμέξεις, μετά να βράσεις το γαλατάκι, να το δώσεις στα παιδιά σου φρέσκο-φρέσκο. Τι; Δεν θέλεις; Ε, σταμάτα να γκρινιάζεις. Κακομαθημένε.

Αλλά έστω, ας πάμε με τα νερά σου. Πόσο θες να αγοράζεις το γάλα; Ρίξε μία τιμή, εγώ εδώ δούλος σου, θα στην επιβάλω. Πόσο; 80 λεπτά το λίτρο; Μετριοπαθής μου βγήκες, δώσε…5 λεπτά το λίτρο μάξιμουμ τιμή, τι αηδίες ημίμετρα είναι αυτά ρε; 5 λεπτά σε όλα τα γάλατα. Για πάρτη σου.

(μερικές μέρες μετά…)

Τι; Δεν βρίσκεις γάλα στα ράφια; Α, τους μπαταχτζήδες τους γελαδάρηδες ρε φίλε. Αυτοί φταίνε, κάτσε να βάλω και μάξιμουμ τιμή πώλησης αγελάδας και όλα θα στρώσουν. Μην ανησυχείς, το παιδί σου θα έχει γάλα, στο εγγυώμαι.

(μερικές μέρες αργότερα…)

Τι; Δεν έχει αγελάδες να φτιάξουν γάλα; Τις κάνουν όλες χοιρινές μπριζόλες στα ψητοπωλεία; Είναι πιο δύσκολο απ’ ότι περίμενα…φτου!

Τέτοια φιλανθρωπία ξέρει και η γιαγιά μου…

Αλλά κάτσε λίγο ρε Τάκη, εσύ πόσα λεφτά βγάζεις κάθε μήνα; Πόσα; Α, πολλά, όλα κι όλα. Θα πω στο κράτος να σου κόψει τον μισθό στο μισό. Αν είναι δυνατόν. Πρέπει να προσληφθούν και άλλα άτομα. Τι παρτάκιας που είσαι, αισχροκερδείς εις βάρος των καταναλωτών. Δεν έχει, ή όλοι ή κανένας. Τι; Δεν μου ανήκει το προϊόν που παράγεις αλλά ούτε και η εργασία σου; Α, κοίτα να δεις, αυτό που έλεγα από την αρχή, συμφωνούμε τελικά!

Είναι εύκολο να το παίζεις φιλάνθρωπος αγαπητέ, όταν η εξαναγκαστική «φιλανθρωπία» που προτείνεις δεν σε αγγίζει προσωπικά. Και άφησε τις δικαιολογίες περί «προσφοράς προς την κοινωνία». Όταν η κοινωνία σου είχε έναν αριθμό Χ προϊόντων, αυτά αυξήθηκαν όταν ήρθε ο γαλατάς, που εσύ θέλεις να του επιτεθείς για να σου πουλήσει φτηνότερα. Η κοινωνία έχει επωφεληθεί ήδη. Δε χρειάζεται κάτι παραπάνω. Κανένας μας δεν χρωστάει σε κανέναν «κοινωνικά». Αρκετά πια με τις αξιώσεις. Laissez faire, laissez passer.

«Ναι, αλλά ο Μάρξ…»

Πλοκ ρε.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.



Διαβάστε περισσότερα: