Δολοφονία με κρατική βούλα: Οι πλημμύρες στη Μάνδρα και τα Μέγαρα

0
518
Δολοφονία με κρατική βούλα: Οι πλημμύρες στη Μάνδρα
Το κράτος είναι ηθικός αυτουργός της καταστροφής στην Μάνδρα. Δεν υπάρχει καλύτερη εξήγηση.

Το κράτος είναι ηθικός αυτουργός της καταστροφής στη Μάνδρα. Δεν υπάρχει καλύτερη εξήγηση.

Του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Υγροί τάφοι η Μάνδρα και τα Μέγαρα τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Δεκαέξι νεκροί έως τώρα, αρκετοί τραυματίες και σε κρίσιμη κατάσταση, ανυπολόγιστες ζημιές σε κτίρια και οχήματα. Φυσικά, όλοι αναρωτιούνται: «Μα που είναι το κράτος;» Και όμως, η καταστροφή αυτή φέρει την κρατική και δημοτική σφραγίδα παντού, όπως θα αναλύσουμε παρακάτω.

Οι αιτίες της καταστροφής

Όπως μαθαίνουμε από τον κ. Δημήτριο Παπανικολάου καθηγητή γεωλογίας (πηγή εδώ): Το σημείο, ήταν γνωστό εδώ και χρόνια. Και κανείς δεν ασχολήθηκε. Το αντίθετο μάλιστα. Εκτός από τα κτίρια που ήδη υπήρχαν και που εμπόδιζαν την κυκλοφορία των όμβριων υδάτων, ο δήμος Μάνδρας έχτισε στο ίδιο εκείνο σημείο και αμαξοστάσιο(!!!) για τα οχήματα του δήμου και ολοκλήρωσε την καταστροφή. «Γι’ αυτό και έκανα άσκηση εκεί με τους φοιτητές μου»λέει ο καθηγητής Παπανικολάου. «Ήταν μια σεσημασμένη, θα έλεγε κανείς, περιοχή για τον κίνδυνο πλημμυρών και φαινόταν πως υπήρχαν παρεμβάσεις από ανθρώπους, που αντί να βελτιώσουν τα πράγματα τα έκαναν χειρότερα»

Οπότε, που ήταν το κράτος; Ο Δήμος; Εκεί στο σημείο που έγινε η καταστροφή. Εκεί ήταν. Πρώτον δια της ανικανότητας του να ασκήσει τα ιδιοκτησιακά του καθήκοντα και να αποτρέψει το μπάζωμα του ρέματος από τους κατοίκους, και όχι μόνο αυτό, αλλά κτίζοντας και ο ίδιος αμαξοστάσιο για να εξυπηρετούνται τα δικά του οχήματα κάνοντας χειρότερα τα πράγματα.

Θυμάται κανείς άραγε;

Ας θυμηθούμε μερικές δηλώσεις πολιτικών στελεχών. Ο κ. Σπίρτζης, τον Μάιο του 2016 ανακοίνωσε την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων στην περιοχή, που την χαρακτήρισε και πολύπαθη λόγω των καιρικών φαινομένων. Όλα αυτά για το έτος που διανύουμε και…κοντεύει στο τέλος του.

Η κα. Δούρου επίσης είχε κάνει και την τολμηρή δήλωση, ότι χρειάζονται μόλις έξι (!) μήνες για την ολοκλήρωση αντιπλημμυρικών έργων στην περιοχή. Μια χαρά τα κατάφερε απ’ ότι βλέπουμε…συγχαρητήρια σε όλους τους πολιτικούς μας αντιπροσώπους. Τι πήγε στραβά όμως; Οι έξι μήνες γίνανε…τρία χρόνια. Το ότι βγαίνει και ζητάει να αποδοθούν ευθύνες (σε ποιον άραγε, σε αυτήν;) είναι καθαρά ξεδιάντροπη κίνηση. Διότι εντελώς τυχαία θυμήθηκε να κινήσει μερικά νήματα, τώρα, που σκοτώθηκαν δεκαέξι άτομα. Οι προτεραιότητες φαίνονται να βρίσκονται σε λάθος σειρά.

Οι πολιτικοί αρχηγοί βρήκαν αφορμή να δείξουν το πόσο ενδιαφέρονται για τον τόπο. Ο κ. Μητσοτάκης χαρακτήρισε «τραγωδία» την κατάσταση και παρότρυνε την «πολιτεία» να σταθεί στους πληγέντες. Η ίδια πολιτεία που ήταν απούσα δηλαδή. Ελπίζω να θυμήθηκε να αναφέρει ότι πρέπει να ελαφρυνθούν και από τον ΕΝΦΙΑ για δύο χρόνια. Η κεντροαριστερά ανέβαλε το ντιμπέητ των πολιτικών αρχηγών προς ένδειξη υποστήριξης στις οικογένειες των θυμάτων. Πρέπει να αναπροσαρμόσουν τα καρτελάκια των ομιλιών τους μάλλον… Ο κ. Θεοδωράκης βρήκε αφορμή να κατηγορήσει το «κομματικό» κράτος για τη συμφορά. Το δικό του κράτος θα ήταν δηλαδή «ακομμάτιστο»;

Νυν, πρώην και υποψήφιοι διαχειριστές του κράτους και των θεσμών του βρίσκουν ευκαιρία να κανιβαλίσουν πάνω στην ψυχική οδύνη των πληγέντων για λίγες γραμμές δημοσιότητας σε ηλεκτρονικά έντυπα και για λίγη αναμετάδοση στην τηλεόραση. Διότι αυτοί θα τα έκαναν καλύτερα αν αυτοί είχαν τα ηνία. Αναρωτιέμαι, πόσες φορές έχει ακουστεί αυτό το τροπάρι…

Το θεμελιώδες πρόβλημα

Ένας διορατικός αναγνώστης θα έχει ίσως καταλάβει ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα εδώ. Αυτό που ονομάζουμε «κρατική» και «δημόσια» γη είναι ένας μύθος. Αυτό διότι προϋποθέτει ότι το κράτος, ο δήμος, ως απρόσωπες έννοιες μπορούν να έχουν δυνατότητα να κατέχουν ιδιοκτησία και να φέρουν την ατομική ευθύνη που αυτή απαιτεί. Γιατί όμως αυτό δεν μπορεί να ισχύει; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Οι μόνοι που μπορούν να φέρουν ευθύνη είναι τα άτομα. Μεμονωμένα. Δεν μπορεί μία κολλεκτιβιστική οργάνωση να αναλάβει την ευθύνη για μία δράση της. Σε ποιον θα απευθυνθούμε ακριβώς; Στον δήμαρχο; Στον γραμματέα του; Σε εμάς που τους ψηφίσαμε; Καταλαβαίνετε ότι αυτός ο τύπος δομής είναι επιρρεπής σε διάχυση ευθυνών. Είδατε με πόση ευκολία υποσχέθηκαν λαγούς με πετραχήλια και πόσο εύκολα έγινε αποποίηση ευθυνών ή παντελής ανάληψη τους εξ αρχής. Πιο απλά, οι κρατικοί θεσμοί λειτουργούν ως παραπέτασμα καπνού για όποιον θέλει να δρα χωρίς να φέρει την ευθύνη των αποφάσεών του.

Ας το θέσουμε λιγάκι διαφορετικά. Το να θεωρεί η κοινή γνώμη ότι κάτι ανήκει στο κράτος, είναι μία συνταγή που οδηγεί σε αυτό που ονομάζουμε «τραγωδία των κοινών». Αυτό διότι η χαλαρή σύνδεση μεταξύ ιδιοκτησίας και κράτους δίνει αφορμές για παρέμβαση όλων στη δημόσια περιουσία. Οπότε ο ένας μπάζωσε σε ένα σημείο, ο άλλος λιγάκι παραπέρα…μετά είδαν ότι και ο Δήμος δεν υπακούει ο ίδιος στους κανόνες που έχει θεσπίσει χτίζοντας το αμαξοστάσιο, οπότε…ποιος νοιάζεται; Αφού όλοι το κάνουν, ο Δήμος το κάνει, ας μπαζώσουμε και εμείς.

Παραδείγματα

Αξιοπρόσεκτα παραδείγματα τραγωδίας των κοινών αποτελούν κατά την άποψή μας το δημόσιο σχολείο και το δημόσιο πανεπιστήμιο (καταλήψεις π.χ.). Λιγότερο σημαντικά, οι δρόμοι και τα δημόσια πάρκα και παιδικές χαρές. Όσο πιο ανίκανο είναι το κράτος να επιβάλει με τη βία την ιδιοκτησία του, τόσο το πρόβλημα διογκώνεται. Επειδή όμως το κράτος δεν έχει τα κίνητρα να το κάνει, δεν μπορούμε και να το «απολύσουμε», αν μας παρέχει κακές υπηρεσίες, δε θα έχει και σκοπό να το επιτύχει. Γιατί άλλωστε; Καλύτερα οφέλη δείχνει να έχει, όταν τέτοιες τραγωδίες αποτελούν έναυσμα για πολιτικές δηλώσεις εκδήλωσης ανθρωπιάς και ευαισθησίας. Μπορούμε φυσικά να περιμένουμε να λήξει η θητεία του…κάθε τέσσερα χρόνια και μόνο αν συμφωνεί η πλειοψηφία.

Βέβαια, μπορούμε να κάνουμε και το άλλο ακολουθώντας τα λόγια του κ. Βαρουφάκη, ο οποίος μετά τη θεωρία παιγνίων του -η οποία δούλεψε θαυμάσια- είπε να προσδώσει ταξικό χαρακτήρα στον…καιρό. Σε λίγο θα μας πει ότι ο καπιταλισμός ελέγχει και τον καιρό. Α, και δε ζούσαν μόνο εργάτες εκεί αλλά και επιχειρηματίες…

Αξιαγάπητος δεν είναι;

Ιδιωτικοποίηση των πάντων ως η καλύτερη λύση

Η τραγωδία των κοινών λύνεται οριστικά με έναν και μόνο τρόπο. Με την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας και κρατικής περιουσίας. Τα όρια των ιδιοκτησιών που θα προκύψουν, θα είναι στην ουσία η βάση με την οποία θα λύνονται όλες οι ιδιοκτησιακές διενέξεις. Θα μπορούν πλέον (και με τη βοήθεια εμπειρογνωμόνων) να επιρρίπτονται ευθύνες για οποιοδήποτε πρόβλημα δημιουργείται, αφού πλέον θα μπορούμε να εντοπίσουμε επ’ ακριβώς ποιανού ιδιοκτησία είναι αυτή που εμπλέκεται. Έτσι θα μπορούμε πλέον να διεκδικούμε και αποζημιώσεις πιο εύκολα καθώς και να εντοπίζουμε καλύτερα τους δέκτες των ζημιών, ώστε αυτές να κατατεθούν στους λογαριασμούς τους.

Φυσικά, το καλύτερο είναι το εξής. Οι αποζημιώσεις πλέον δε θα προέρχονται από τα ταμεία του κράτους, από τους φόρους ανθρώπων που δεν εμπλέκονται και δεν είναι υπεύθυνοι για τις καταστροφές. Δε θα μπορεί το κράτος να «πουλήσει» ανθρωπιά με τα λεφτά άλλων δηλαδή. Προσεγγίζουμε έτσι και μεγαλύτερο βαθμό δικαιοσύνης μιας και αυτομάτως κάθε άτομο είναι υπεύθυνο για τις πράξεις του.

Το σύστημα αυτό αν υπήρχε σε εφαρμογή θα απέτρεπε και την καταστροφή στη Μάνδρα. Διότι, υπό το φόβο του ιδιωτικού αυτού δικαίου, κανένας δε θα τολμούσε να οικειοποιηθεί το σημείο του ρέματος και να το μπαζώσει. Θα μπορούσαμε αμέσως να τον εντοπίσουμε και να τον τιμωρήσουμε υποχρεώνοντας τον να πληρώσει της ζημίες. Όταν το κόστος των αποζημιώσεων πληρώνεται απευθείας από την τσέπη μας, έχουμε κίνητρο να είμαστε πιο προσεκτικοί με τις επιλογές μας. Όταν τις αποζημιώσεις τις αναλαμβάνει κάποιος άλλος…όχι και τόσο.

Επίλογος

Το κράτος είναι ηθικός αυτουργός της καταστροφής στη Μάνδρα και στα Μέγαρα. Δεν υπάρχει καλύτερη εξήγηση. Για να προστατεύσετε τις περιουσίες σας και να κλείνετε τους υπεύθυνους φυλακή λοιπόν κατ’ όνομα και κατ’ άτομο, αλλά και να αποζημιώνεστε απευθείας από τον υπεύθυνο-ανεύθυνο, στηρίξτε απόσυρση του κράτους από κάθε δημόσια-κρατική περιουσία. Μετοχοποίηση και πώληση σε ενδιαφερόμενους ή μοίρασμα των μετοχών στους πολίτες. Εν τέλει τα πάντα θα καταλήξουν μέσω των μηχανισμών της αγοράς στα ικανότερα χέρια.

Σε μια ελεύθερη κοινωνία όπου τα πάντα θα είναι ιδιόκτητα, την αποκλειστική ευθύνη για τους θανάτους και τις καταστροφές στις πλημμύρες, θα τις είχαν οι ιδιοκτήτες των κτισμάτων στα ρέματα. Θα βλέπαμε μετά αν ξαναμπάζωνε κανείς τα ρέματα. Διότι η ελευθερία και η ιδιοκτησία, πάνε πακέτο με την ατομική ευθύνη. Το κράτος και η «δημόσια» περιουσία, πάνε πακέτο με την ανευθυνότητα και την ατιμωρησία.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα σχετικά με την Ελεύθερη κοινωνία και την ιδιοκτησία: