Η δουλεία, η κλοπή και η φορολογία δεν αποτελούν πολιτισμό

0
582
Σύμφωνα με αρκετό κόσμο, το νταβατζιλίκι και η κλοπή, είναι
Σύμφωνα με αρκετό κόσμο, το νταβατζιλίκι και η κλοπή, είναι "αναγκαίο κακό"

Οι κυβερνήσεις έχουν κάνει θαυμάσια δουλειά στις δημόσιες σχέσεις: Μας αποκαλούν φορολογούμενους, όχι θύματα, και οι φόροι κατά κάποιο τρόπο «συλλέγονται», δεν κλέβονται. Οι φόροι ονομάζονται επίσης εισφορές, σαν να υπάρχει δυνατότητα επιλογής.

 

 

Του Rod Rojas

Απόδοση: Ευθύμης Μαραμής

 

Σε κανέναν δεν αρέσει να πληρώνει φόρους. Αλλά, όπως λέει η παλιά παροιμία για το «θάνατο και τους φόρους», υπάρχει η αίσθηση ότι οι φόροι είναι εξίσου νόμιμοι και αναπόφευκτοι όπως ο ίδιος ο θάνατος. Αποδεχόμενοι την φορολογία, όμως, πολλοί έντιμοι άνθρωποι ξεχνούν ότι παραβιάζει τις πιο βασικές ηθικές αρχές μας.

Εάν έχετε πάει ποτέ σε νηπιαγωγείο ή παιδική χαρά όπου παίζουν μικρά παιδιά, ίσως έχετε συνειδητοποιήσει ότι, αν και τα παιδιά είναι μικρά για να καταλάβουν πολλά πράγματα, έχουν ήδη ανεπτυγμένη μια εκπληκτική αίσθηση δικαιοσύνης.

Πάρτε το παιχνίδι από τα χέρια ενός παιδιού που δεν μπορεί να μιλήσει ακόμη και θα βρεθείτε αντιμέτωποι με μια ξεκάθαρη διαμαρτυρία. Όσον αφορά το παιδί, έχετε κλέψει το παιχνίδι του, έχετε διαπράξει μια βίαιη πράξη και επομένως είναι καιρός να κλάψει. Ο συλλογισμός του νήπιου, πιθανότατα δεν είναι τόσο εξελιγμένος, αλλά η κατανόηση υφίσταται.

Τα ελαφρώς μεγαλύτερα παιδιά είναι ακόμα πιο εκπληκτικά. Κατανοούν ότι υπάρχει παράνομη βία (όταν τους κλέβουν ένα παιχνίδι), αλλά καταλαβαίνουν επίσης ότι υπάρχει νόμιμη βία, δηλαδή όταν το παιδί θύμα πηγαίνει στο παιδί κλέφτη και παίρνει το παιχνίδι πίσω. Το εκπληκτικό είναι ότι η συνηθισμένη εστίαση είναι να πάρει το παιχνίδι πίσω παρά να τιμωρήσει τον επιτιθέμενο κλέφτη. Η τιμωρία είναι μια έννοια που μαθαίνουν αργότερα, πιθανόν από εμάς.

Εξωραϊσμένη επιθετική βία και δημόσιες σχέσεις

Η έναρξη της βίας είναι η πράξη ενός επιτιθέμενου εναντίον σας ή εναντίον της περιουσίας σας. Αυτό μπορεί να γίνει με πραγματική βία ή με εκφοβισμό, καθώς η απλή απειλή βίας είναι επίσης πράξη βίας. Ένα καλό παράδειγμα θα ήταν ένας κλέφτης που προτάσσει όπλο για να πάρει το πορτοφόλι σας χωρίς να τραβήξει πραγματικά τη σκανδάλη. Ένα άλλο λιγότερο εμφανές παράδειγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο οι κυβερνήσεις παίρνουν τα χρήματά μας. Το να λέμε ότι οι φόροι αποτελούν κλοπή, μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά τολμήστε να αρνηθείτε να πληρώσετε τους φόρους σας και θα καταλήξετε στη φυλακή. Αρνηθείτε να πληρώσετε τους φόρους ιδιοκτησίας σας και θα δείτε σε ποιόν ανήκει πραγματικά το σπίτι σας.

Οι κυβερνήσεις έχουν κάνει θαυμάσια δουλειά στις δημόσιες σχέσεις: Μας αποκαλούν φορολογούμενους, όχι θύματα, και οι φόροι κατά κάποιο τρόπο «συλλέγονται», δεν κλέβονται. Οι φόροι ονομάζονται επίσης εισφορές, σαν να υπάρχει δυνατότητα επιλογής. Και επειδή η κυβέρνηση αποφασίζει αν αυτή η μορφή κλοπής είναι νόμιμη ή όχι, δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε νόμιμα για να αποκατασταθούμε. Δεν υπάρχει δίκαιη παιδική χαρά για εμάς.

Πολλοί, αναγνωρίζουν στην πραγματικότητα το έγκλημα, αλλά το θεωρούν απαραίτητο κακό και όταν ζητάμε την πλήρη κατάργηση της φορολογίας, ζητούν λεπτομερώς να μάθουν πώς θα πληρώναμε για τους δρόμους ή την επιβολή του νόμου.

Ομολογουμένως, είναι δύσκολο να φανταστεί κάποιος πώς θα λειτουργούσε η κοινωνία μας σε εντελώς νέες συνθήκες, αλλά υπάρχει κάποιο σκεπτικό και ορισμένα ιστορικά γεγονότα που θα μπορούσαν να διευκολύνουν αυτές τις ανησυχίες.

Και η δουλεία θεωρούταν ηθική και αναγκαία

Ένα σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι όλες οι υπηρεσίες που τώρα χρηματοδοτούνται από τη φορολογία και παρέχονται από την κυβέρνηση ανήκαν σε ένα σημείο στο, όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, στην ιδιωτική σφαίρα. Πολλά από αυτά παρέχονται και σήμερα ιδιωτικά, από προσιτή ιδιωτική εκπαίδευση έως και πολυτελείς δρόμοι σε εμπορικά και οικιστικά συγκροτήματα που χτίζονται καθημερινά στις πόλεις της Βόρειας Αμερικής (και στη συνέχεια μεταβιβάζονται στις τοπικές κυβερνήσεις).

Ένα άλλο καθησυχαστικό παράδειγμα για όσους θέλουν απαντήσεις εδώ και τώρα σχετικά με ένα μέλλον χωρίς φορολογία, είναι ότι δεν πάει τόσος πολύς καιρός που η δουλεία θεωρούταν φυσιολογική και σε πολλά μέρη του κόσμου κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί τη ζωή χωρίς αυτήν. Όταν κάποιοι επισήμαιναν τα ηθικά και οικονομικά προβλήματα αυτής της πρακτικής, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων ισχυριζόταν ότι όχι μόνο δεν ήταν δυνατό να καταργηθεί η δουλεία, αλλά ακόμα και οι ίδιοι οι δούλοι ήταν στην πραγματικότητα καλύτερα αιχμάλωτοι παρά ελεύθεροι. Σήμερα, οι ισχυρισμοί αυτοί ακούγονται γελοίοι.

Ορισμένοι ανησυχούσαν πραγματικά για τους σκλάβους. Επειδή δεν είχαν ιδιοκτησία, ορισμένοι υποστήριζαν ότι θα ήταν άστεγοι και θα περιφέρονταν άποροι πέρα δώθε. Κάποιοι καλοπροαίρετοι, φοβούνταν ακόμη ότι χωρίς τους αφέντες τους, οι δούλοι θα ήταν άνεργοι. Και πάνω απ’ όλα, εγείρονταν ανησυχίες για κατάρρευση ολόκληρης της οικονομίας και για εξάπλωση ακραίας φτώχειας για όλους, των σκλάβων συμπεριλαμβανομένων.

Απαραίτητα υπάρχει κάτι καλύτερο από την κλοπή

Είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα κόσμο χωρίς φόρους και υπάρχουν πολλά αναπάντητα ερωτήματα που θα θέλαμε να απαντηθούν. Πρέπει όμως να αγωνιστούμε για την ελευθερία ανεξάρτητα από τις επιφυλάξεις μας, ακριβώς όπως εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τη δουλεία.

Αν και εκ πρώτης όψεως φαίνεται πως πολλά πράγματα μπορούν να τακτοποιηθούν με κλεμμένα χρήματα, πρέπει να θυμόμαστε ότι ποτέ δεν θα πάμε στους γείτονές μας οπλισμένοι, απειλώντας τους να πληρώσουν για την εκπαίδευσή ή τη συνταξιοδότησή μας, ανεξάρτητα από το πόσο πλούσιοι είναι. Δεν θα το κάνουμε επειδή είναι λάθος. Ακόμη και ένα μικρό παιδί στο νηπιαγωγείο το ξέρει αυτό. Δεν μπορεί η κλοπή και η δουλεία να αποτελούν λύση επίλυσης προβλημάτων στον πολιτισμένο κόσμο. Απαραίτητα, υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό.

 

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Mises: The True Nature of Taxation

Δείτε σχετικά: