Η Ε.Ε. βοηθά ή εμποδίζει την μετάβαση στην ελεύθερη κοινωνία;

0
462
Η λιμπερταριανή λογική, δεν ευνοεί την καρτελοποίηση, αλλά τη διάσπαση των κρατών. Ο κόσμος θα ήταν χειρότερος αν ένα παγκόσμιο κράτος ελυμαίνετο την υδρόγειο, αντί για τα 195 που την λυμαίνονται σήμερα. Τουλάχιστον τώρα υπάρχει η δυνατότητα φυγής. Ο διακρατικός ανταγωνισμός μετριάζει την αυθαιρεσία των επιμέρους κρατών.
Η λιμπερταριανή λογική, δεν ευνοεί την καρτελοποίηση, αλλά τη διάσπαση των κρατών. Ο κόσμος θα ήταν χειρότερος αν ένα παγκόσμιο κράτος ελυμαίνετο την υδρόγειο, αντί για τα 195 που την λυμαίνονται σήμερα. Τουλάχιστον τώρα υπάρχει η δυνατότητα φυγής. Ο διακρατικός ανταγωνισμός μετριάζει την αυθαιρεσία των επιμέρους κρατών.

 

Η ΕΕ ΕΧΕΙ ΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΦΥΛΑΣΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΑΛΛΑ ΔΙΑΣΩΖΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΔΡΑΜΕΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΛΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΥΝ.

 

 

*Άρθρο του Δρος Ελευθέριου

Από τη λιμπερταριανή οπτική, το ιδανικό Κράτος έχει τόσο περιορισμένη δικαιοδοσία ώστε να είναι ανεπαίσθητο ή ανύπαρκτο. Σήμερα όλα τα κράτη είναι υπερμεγέθη, οπότε προτιμότερο Κράτος είναι όποιο υπονομεύεται ευκολότερα. Όποιο έχει τη μικρότερη ικανότητα παρέμβασης στην οικονομική και προσωπική ζωή.

Η ΕΕ δεν μειώνει τον κρατισμό, αλλά του προσθέτει ένα επίπεδο. Η γραφειοκρατία των Βρυξελλών επικάθεται στις υπάρχουσες τοπικές εξουσίες και τροφοδοτείται από τους φοροεισπρακτικούς τους μηχανισμούς.

Όπως κάθε πολιτική εξουσία, η ΕΕ προσφέρει δυνατότητες πλουτισμού με πολιτικά μέσα. Όπως οι Έλληνες γραφειοκράτες χρησιμοποιούν το Κράτος προς όφελος ημετέρων, έτσι και οι ευρωκράτες εξυπηρετούν αντίστοιχα κέντρα επιρροής (lobbies). Όποτε το Κράτος παρεμβαίνει στην οικονομία, επιλέγει αυθαίρετα νικητές και ηττημένους. Ο νικητής δεν κερδίζει παράγοντας πλούτο, αλλά χρησιμοποιώντας την κρατική βία κατά των ανταγωνιστών του. Σταθερά ωφελημένοι είναι αυτοί που παρέχουν την κρατική βία με το αζημίωτο, δηλαδή πολιτικοί και γραφειοκράτες. Η πολιτική διαδικασία γεννά τον παρασιτισμό, σπαταλά πόρους, μειώνει το συνολικό πλούτο και αναδιανέμει αγαθά με τη βία. Το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο αντιπαραγωγικό, αλλά και βαθιά άδικο για όποιον αντιλαμβάνεται την ηθική διαφορά μεταξύ κατάκτησης και αρπαγής.

Δείτε σχετικά: Τι θα έλεγε ο Hayek για την Ε.Ε.;

Η ΕΕ δεν καταπολεμά, αλλά εξαπλώνει την πολιτική διαδικασία σε ηπειρωτική κλίμακα. Για να το καταφέρει, χρειάζεται όλα τα σύνεργα της κρατικής εργαλειοθήκης: Στρατό, δικαστήρια, νομοθέτες, κεντρική τράπεζα, περιουσιολόγιο, και ιδεολογικούς υποστηρικτές.

Όταν ο Ρόθμπαρντ ρωτήθηκε για την ΕΕ, εξέφρασε ανάμικτες προσδοκίες: Αφ’ ενός η ΕΕ υποσχόταν μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου. Αφ’ ετέρου απειλούσε να δημιουργήσει μια νέα γραφειοκρατία, καθώς και μια κεντρική τράπεζα που θα πληθώριζε το νέο χρήμα, φορολογώντας έτσι εμμέσως τις αποταμιεύσεις μιας ολόκληρης ηπείρου. Προκειμένου να εναρμονιστούν μεταξύ τους, κράτη με χαμηλότερη φορολογία («φορολογικοί παράδεισοι») θα πιέζονταν να την αυξήσουν. Ο σχηματισμός αυτού του νομοθετικού και νομισματικού καρτέλ θα εξαφάνιζε κάθε ασφαλές καταφύγιο εντός της Γηραιάς Ηπείρου.

Οι φόβοι του Ρόθμπαρντ επιβεβαιώθηκαν. Φρούτα στις χωματερές, και επιδοτήσεις που μετέτρεψαν αγρότες, επιχειρηματίες, επιστήμονες, ακόμα και καλλιτέχνες σε φοροδίαιτους κρατιστές. Η σοσιαλδημοκρατία διέβρωσε τις καπιταλιστικές αξίες, όπως είχε προγνώσει ο Χοπ.

Δείτε σχετικά: Η αποτυχία του ευρώ και η Ελληνική τραγωδία

Οι δασμοί εντός ΕΕ καταργήθηκαν, όμως επιβλήθηκαν νέοι στα σύνορά της και περιορίστηκαν οι εμπορικές σχέσεις με χώρες εκτός ΕΕ. Διευκολύνθηκαν οι μετακινήσεις εντός Σένγκεν αλλά, όπως απέδειξε η προσφυγική κρίση, κάθε άλλο παρά καταργήθηκαν τα εσωτερικά σύνορα. Η ζώνη «ελεύθερου εμπορίου» διατρέχεται από χιλιάδες ρυθμίσεις και τελώνες που ελέγχουν ό,τι κινείται. Σκοπός τους είναι να παταχθεί η φοροδιαφυγή, το “μαύρο” χρήμα από απαγορευμένες υπηρεσίες, ο “αθέμιτος” ανταγωνισμός, και προϊόντα που οι γραφειοκράτες κρίνουν ότι βλάπτουν είτε εμάς είτε την πολιτική σταθερότητα. Οι ατομικές ελευθερίες περιορίζονται από νόμους που εποπτεύουν την έκφραση φρονημάτων, το γάμο, το θάνατο, την ανατροφή παιδιών, τη σχέση με το φυσικό περιβάλλον.

Τα ταξίδια έγιναν ευκολότερα, αλλά δεν εξέλιπαν τα κλειστά επαγγέλματα και οι κρατικές άδειες.

Εν ολίγοις, η ΕΕ δεν προάγει τον laissez-faire καπιταλισμό. Είναι μία σοσιαλδημοκρατία που εμπνέει κρατιστές τύπου Μπέρνι Σάντερς. Αρκεί να ανατρέξουμε στους δείκτες οικονομικής ελευθερίας, όπου θα παρατηρήσουμε ότι η πλέον φιλελεύθερη ευρωπαϊκή οικονομία βρίσκεται εκτός ΕΕ (Ελβετία), ενώ η πλέον φιλελεύθερη οικονομία δεν είναι ούτε στην ΕΕ ούτε στις ΗΠΑ, αλλά στο Χονγκ Κονγκ.

Υπάρχει ανησυχία ότι, όταν καταρρεύσει η ΕΕ, θα την διαδεχθούν έθνη-κράτη με πιο ανελεύθερες πολιτικές. Ας αναρωτηθούμε αν πράγματι η ΕΕ μάς προστατεύει. Απέτρεψε η ΕΕ τον ΕΝΦΙΑ; Σταμάτησε τον κρατικό δανεισμό ή τον διευκόλυνε; Όταν το ελληνικό κράτος χρεοκόπησε, η ΕΕ επέτρεψε στην ελεύθερη αγορά ν’ ανθίσει, ή δάνεισε στο κράτος περισσότερα χρήματα, με επιτόκιο χαμηλότερο απ’ της αγοράς; Η ΕΕ πήρε χρήματα φορολογουμένων, που δεν θα τα δάνειζαν αυτοβούλως με τέτοιο επιτόκιο, και τα δάνεισε στο ελληνικό κράτος υποθηκεύοντας περαιτέρω τον πλούτο των επομένων γενεών.

Δείτε σχετικά: Δύο οράματα για την Ευρώπη. Η τραγωδία του ευρώ

Ταυτοχρόνως, απαίτησε πάταξη της φοροδιαφυγής, και προσέφερε σχετική «τεχνογνωσία». Όποτε κάποιος κρατιστής προτείνει χαμηλότερους φόρους, συμβουλεύεται την καμπύλη Λαφέρ ώστε να μεγιστοποιήσει τα ποσά που αποσπά το Κράτος απ’ τον παραγωγικό τομέα. Η ΕΕ έχει δείξει ότι δεν είναι προστάτιδα της ελεύθερης κοινωνίας, αλλά διασώστρια και αρωγός των κρατών που την καταστέλλουν.

Εντούτοις, ο φόβος των καταπιεστικών εθνών-κρατών είναι υπαρκτός. Η λιμπερταριανή λογική, όμως, δεν ευνοεί την καρτελοποίηση, αλλά τη διάσπαση των κρατών. Ο κόσμος θα ήταν χειρότερος αν ένα παγκόσμιο κράτος ελυμαίνετο την υδρόγειο, αντί για τα 195 που την λυμαίνονται σήμερα. Τουλάχιστον τώρα υπάρχει η δυνατότητα φυγής. Ο διακρατικός ανταγωνισμός μετριάζει την αυθαιρεσία των επιμέρους κρατών. Ο Μίζες υποστηρίζει το δικαίωμα της ανεξαρτητοποίησης απ’ την κεντρική εξουσία, ώσπου οι ανεξάρτητες οντότητες να φτάσουν σε τόσο τοπικό επίπεδο που να μην έχουν χαρακτηριστικά Κράτους.

Εν κατακλείδι, ο φεντεραλιστής έχει δίκιο που φοβάται τα έθνη-κράτη, και ο ευρωσκεπτικιστής έχει δίκιο που φοβάται την ΕΕ. Το πρόβλημα είναι το Κράτος ως θεσμός. Γι’ αυτό πρέπει η βαλκανοποίηση της ΕΕ να συνεχιστεί, ώσπου ο καθένας επιτέλους να ορίζει την περιουσία του και όχι των άλλων. Κάθε διάσπαση κράτους είναι μια μικρή ήττα του κολλεκτιβισμού και νίκη της ατομικής ελευθερίας.

***

Διαβάστε σχετικά:

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Greek Liberties Monitor

*ο Δρ Ελευθέριος (ψευδώνυμο) είναι διδάκτωρ Φυσικής που άφησε την ακαδημαϊκή καριέρα για να κάνει παραγωγική έρευνα στον ιδιωτικό τομέα