Είναι η αριστερά πραγματικά με το μέρος των εργαζομένων;

0
808
Εργάτης
Οι νέοι πλήττονται περισσότερο από τον καθένα από τις πολιτικές που υποστηρίζει το σύνολο της αριστεράς.

Αν ο μέσος εργάτης και εργαζόμενος επιθυμεί καλύτερες συνθήκες εργασίας, μεγαλύτερους μισθούς και περισσότερες ευκαιρίες, προτείνουμε να ακολουθήσει το φιλελεύθερο μονοπάτι και να απομακρυνθεί από οποιαδήποτε κολλεκτιβιστική και σοσιαλιστική πολιτική

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Σε κανένα έργο του Μαρξ δεν υπάρχει σαφής ορισμός του τι εστί «τάξη». Αυτό που μας παρέδωσε είναι μία ατελής (ως προς αυτό) πολιτική θεωρία. Αυτό που σίγουρα γνωρίζουμε από τα γραπτά του είναι το τι δεν αποτελεί τάξη. Ως εκ τούτου, κάθε αυτοαποκαλούμενος Μαρξιστής ορίζει κατά το δοκούν ποιος και γιατί εντάσσεται στο «προλεταριάτο». Οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) οι Μαρξιστές συγγραφείς και ιδεολογικοί ηγέτες ανήκαν με τον έναν ή άλλον τρόπο στην «μπουρζουαζία» (ο ίδιος ο Μαρξ ζούσε και συντηρούταν στη βίλα του Ένγκελς).

Τα θύματα των κομμουνιστών περιελάμβαναν και προλετάριους

Ο Λένιν, κατά την οκτωβριανή επανάσταση του 1917, ανέλαβε ο ίδιος να ξεκαθαρίσει το ποιος ανήκε στο προλεταριάτο και ποιος όχι. Ο τρόπος που το έκανε ήταν πολύ απλός: δεν είχε σημασία, αν ήσουν εργάτης ή μπουρζουάς. Αν τασσόσουν υπέρ της επανάστασης ανήκες στην «τάξη» όπως την είχε ορίσει εκείνος, αν όχι, ήσουν εχθρός του κινήματος και έπρεπε να εξολοθρευτείς. Ανάμεσα στα θύματά του υπήρχαν αναπόφευκτα και άτομα που ανήκαν στην εργατική τάξη. Απλά ατύχησαν στο ότι την ερμηνεία του όρου «τάξη» την ανέλαβε ένας μανιακός, όπως γίνεται και σε κάθε αντίστοιχη σοσιαλιστική κίνηση.

Ιστορικά λοιπόν, οι κομμουνιστές δε θα λέγαμε ότι τάσσονταν αμιγώς υπέρ της εργατικής τάξης. Αν συνυπολογίσουμε τα θύματα του Στάλιν, του Μάο και άλλων, μαζί με το γεγονός ότι η εργατική τάξη αποτελεί και το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού (ήτοι άνθρωποι που δεν διαθέτουν μέσα παραγωγής), τα περισσότερα θύματά τους ανήκαν στην προλεταριακή τάξη παρά στην  μπουρζουαζία. Αυτό μας δείχνει ότι τα κίνητρα των κομμουνιστών δεν διαμορφώθηκαν γύρω από την ενίσχυση της εργατικής τάξης, αλλά από άλλους πιο ύπουλους λόγους. Ένας κομμουνιστής που στηρίζει ολοκληρωτικά καθεστώτα όπως αυτό της ΕΣΣΔ, ή του Κομουνιστικού Κόμματος Κίνας, ιστορικά, δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι η ιδεολογία του, σε πρακτικό επίπεδο, προώθησε κάποια δράση που θα ωφελούσε το σύνολο της τάξης την οποία και πρέσβευε.

Η αριστερά τώρα

Γρήγορη μετάβαση στο παρόν και στις δράσεις της σημερινής αριστεράς όλων των αποχρώσεων. Η σύγχρονη αριστερά, στο γενικό πλαίσιο δράσης της, προάγει την κρατική παρέμβαση για τη διαμόρφωση «δικαιότερων» σχέσεων ανάμεσα σε εργαζόμενους και εργοδότες. Οι κομμουνιστές (συμπεριλαμβανομένων των αναρχικών συνιστωσών τους) θεωρούν την εργασία υπό κάποιον εργοδότη σκλαβιά (μισθωτή δουλεία). Μέσω συνδικαλισμού πιέζουν για μεγαλύτερες εργοδοτικές εισφορές, λιγότερες ώρες εργασίας, περισσότερους διορισμούς στο δημόσιο, αύξηση του βασικού μισθού.

Όλες αυτές οι προτάσεις επιτυγχάνουν τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που υπόσχονται. Ο βασικός μισθός θα αφήσει ανειδίκευτους, αλλοδαπούς και χαμηλής παραγωγικότητας ανθρώπους εκτός εργασίας. Οι αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές ανεβάζουν τα εργατικά κόστη, η μείωση των ωρών εργασίας, διατηρώντας σταθερούς τους μισθούς, θα αυξήσει τα λειτουργικά κόστη των επιχειρήσεων. Όλα αυτά τα μέτρα οδηγούν σε σίγουρη ανεργία άρα και επιδείνωση της θέσης του συνόλου των εργαζομένων. Είναι άξιο απορίας το πως κάποιος που υποστηρίζει τέτοιες παρεμβάσεις μπορεί να καυχιέται ότι «νοιάζεται για τον εργαζόμενο».

Η αριστερά νοιάζεται μόνο για τον συνδικαλιστή της

Κάποιος πιο σκεπτικιστής όμως, θα αναρωτιόταν το εξής: εφόσον τέτοια μέτρα δεν βοηθούν με κάποιον τρόπο την εργατική τάξη, ποιον ωφελούν; Η απάντηση είναι απλή αν λάβουμε υπόψη το ποιος τα προωθεί. Αυτοί που ωφελούνται από τέτοια μέτρα είναι οι ίδιοι που τα προτείνουν, συνδικαλιστές και ήδη εργαζόμενοι. Ανεβάζοντας το κόστος εργασίας, διατηρούν θα λέγαμε τον ανταγωνισμό από άλλους εργαζόμενους στο περιθώριο. Εξασφαλίζουν έτσι μεγαλύτερο έδαφος για διεκδικήσεις για τους εαυτούς τους και μόνο. Κανένας δε θέλει ανταγωνισμό από ξένα και φτηνότερα εργατικά χέρια και από νέους που είναι πρόθυμοι να εργαστούν για λιγότερα, ώστε να βρουν εργασία. Δεν είναι μόνο οι επιχειρήσεις που αντιπαθούν τον ανταγωνισμό, είναι και οι ίδια η εργατική τάξη, τουλάχιστον τα μέλη της οποία κλίνουν προς την αριστερά και την κολλεκτιβιστική δεξιά.

Ακόμα χειρότερα, η αριστερά βλάπτει ακόμα περισσότερο την εργατική τάξη όταν ζητάει μεγαλύτερους φόρους για κρατικές κοινωνικές (και μη) δαπάνες. Θεωρούν ότι οι μεγαλύτεροι φόροι θα πλήξουν τους πιο πλούσιους επιχειρηματίες αφήνοντας αλώβητους τους εργαζομένους, οι οποίοι και θα απολαμβάνουν περισσότερες κρατικές παροχές έναντι. Αυτό συνιστά μεγάλη αποτυχία του μέσου αριστερού να κατανοήσει ότι η οικονομία έχει δύο επίπεδα. Το ορατό και το αόρατο. Δεν κατανοούν ότι κάθε ευρώ που αντλεί το κράτος από τον ιδιωτικό τομέα αποτελεί και ένα ευρώ που δεν θα χρησιμοποιηθεί σε νέες επενδύσεις και νέες προσλήψεις καθώς και σε χρήση αποτελεσματικότερων μεθόδων παραγωγής που θα ανεβάσουν την παραγωγικότητα του εργαζόμενου άρα και τον μισθό του. Κάθε αύξηση φόρου σημαίνει μικρότερες αποταμιεύσεις για κάθε νοικοκυριό.

Ο ρόλος των αναρχικών κομμουνιστών

Σημαντική και η δράση των αναρχικών κομμουνιστών. Καταστρέφοντας κρατική αλλά και ιδιωτική περιουσία στην ουσία μεταβιβάζουν το κόστος αυτό στον ιδιωτικό τομέα. Ποιος πληρώνει άραγε τις ζημίες σε δρόμους, κτήρια και ιδιωτικές περιουσίες; Ο φορολογούμενος και ο ιδιώτης, ανάμεσα στους οποίους ανήκουν και εργαζόμενοι.

Το χειρότερο φυσικά είναι ότι επιθυμούν την αντικατάσταση του παρόντος συστήματος με ένα καταδικασμένο σε αποτυχία σύστημα κολεκτιβιστικής παραγωγής και κατανάλωσης. Ένα σύστημα το οποίο εν τέλει δε θα κάνει διάκριση ανάμεσα σε ποιους θα βλάψει και ποιους όχι. Όλοι θα βιώσουν τις συνέπειες της αποτυχίας του, όπως έχει συμβεί δεκάδες φορές στο ρου της ιστορίας.

Ποιος ευνοεί την εργατική τάξη;

Για να ανεβούν τα εισοδήματα της εργατικής τάξης, πρέπει να συμβούν πολλές οικονομικές αλλαγές. Αυτές θα μπορούσαν να συνοψιστούν σε μία πρόταση: απομακρύνετε το κράτος από την οικονομία. Η μείωση φόρων, παύση του πληθωρισμού των κεντρικών τραπεζών, κατάργηση των κρατικών ασφαλιστικών εισφορών και μείωση των φόρων αποτελούν μονόδρομο, αν θέλουμε να αυξήσουμε τα εισοδήματα και τις ευκαιρίες της εργατικής τάξης. Μόνο η ελεύθερη αγορά και ο ανταγωνισμός έχουν καταφέρει ιστορικά να βελτιώσουν το βιωτικό επίπεδο του συνόλου των ανθρώπων.

Αν ο μέσος εργάτης και εργαζόμενος επιθυμεί καλύτερες συνθήκες εργασίας, μεγαλύτερους μισθούς και περισσότερες ευκαιρίες, προτείνουμε να ακολουθήσει το φιλελεύθερο μονοπάτι και να απομακρυνθεί από οποιαδήποτε κολλεκτιβιστική και σοσιαλιστική πολιτική. Θα πρέπει να καταδικάσει τους οικονομικά αναλφάβητους και πολιτικά δεινοσαυρικούς κολλεκτιβιστές είτε αυτοί ανήκουν στο αριστερό, είτε στο ακροδεξιό φάσμα. Είναι όλοι τους ένα μάτσο σοσιαλιστές. Θα πρέπει να αγκαλιάσει τον ατομικισμό και την ατομικότητα ελέγχοντας τα ηνία της ζωής του μέσα στην ελεύθερη αγορά. Το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς οφείλει να πεθάνει, μία και καλή.

*** 

 

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: