Είναι η μετανάστευση «ανθρώπινο» δικαίωμα;

0
473
Μετανάστευση

Στην πραγματικότητα αυτό που περιγράφουμε σημαίνει πρακτικά ότι η μετανάστευση δεν αποτελεί δικαίωμα του μετακινούμενου καθώς αυτός δεν έχει το δικαίωμα να παραβιάσει τις ιδιοκτησίες άλλων ανθρώπων για να περάσει διαμέσου τους

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Είναι η μετανάστευση ανθρώπινο δικαίωμα; Σύμφωνα με τον ΟΗΕ είναι. Άρα, επειδή ο ΟΗΕ ορίζει κάτι ως δικαίωμα, σημαίνει ότι και αυτό θα μπορούσε να υποστηριχτεί ως τέτοιο; Ας δούμε λοιπόν τι σημαίνει η μετανάστευση.

Τι είναι η μετανάστευση;

Η Μετανάστευση (immigration), τόσο κατά τις κοινωνικές επιστήμες όσο και κατά το Διεθνές Δίκαιο, είναι η μετακίνηση ανθρώπων σε μία χώρα της οποίας δεν έχουν την ιθαγένεια, προκειμένου να εγκατασταθούν εκεί, ιδιαίτερα ως μόνιμοι κάτοικοι ή μελλοντικοί πολίτες της χώρας. Αυτό υπονοεί και εγκατάλειψη της όποιας ιδιοκτησίας τους έχουν στη χώρα προέλευσης. Το τελευταίο, εκ του αναλυτικού περιεχομένου του όρου ιδιοκτησία αποτελεί και αρνητικό δικαίωμα του ατόμου. Όταν κάτι αποτελεί ιδιοκτησία μπορεί να πωληθεί, να κληροδοτηθεί ή και να καταστραφεί εφόσον αυτό επιθυμεί ο ιδιοκτήτης. De facto λοιπόν, η εγκατάλειψη μίας χώρας, το πρώτο σκέλος δηλαδή της μετανάστευσης είναι ξεκάθαρα και αρνητικό δικαίωμα.

Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν γίνεται η προσπάθεια πορείας προς κάποιον άλλον προορισμό. Για να μπορέσουμε να διακρίνουμε την ορθή αντιμετώπιση του ζητήματος, ας δούμε τι θα συνέβαινε σε ένα καθεστώς αναρχοκαπιταλιστικό, όπου τα πάντα θα ήταν ιδιωτικά. Εφόσον κάτι τέτοιο θα ήταν πραγματικότητα, ένας μετανάστης δεν θα μπορούσε να περάσει διαμέσου των ιδιοκτησιών των ατόμων χωρίς προηγούμενη συγκατάθεσή τους. Ανάλογα το ιδιοκτησιακό καθεστώς ανά περιοχή ή οικόπεδα και κατοικίες, άλλοι χώροι θα είχαν περιορισμένη πρόσβαση, άλλοι θα μπορούσαν να είναι ανοιχτοί για όλους, άλλοι θα άνοιγαν με προηγούμενη συνεννόηση κοκ. Έτσι λοιπόν, κάποιος που θα ήθελε να μετακινηθεί από το σημείο Α στο Γ και έπρεπε να περάσει από το Β, θα έπρεπε πρώτα να ζητήσει την άδεια του ιδιοκτήτη του Β γι’ αυτό.

Σε μία τέτοια κοινωνία τώρα, για να αποφευχθεί η σύγχυση και ασυνεννοησία, ένα δίκτυο ιδιωτικών συμφωνιών θα μπορούσε να στηθεί, ήτοι, εάν κάποιος είχε συνεννοηθεί με τον ιδιοκτήτη του Α, να σήμαινε αυτό και αυτόματη διέλευση από τον ιδιοκτήτη του Β κοκ. Στην πραγματικότητα αυτό που περιγράφουμε σημαίνει πρακτικά ότι η μετανάστευση δεν αποτελεί δικαίωμα του μετακινούμενου καθώς αυτός δεν έχει το δικαίωμα να παραβιάσει τις ιδιοκτησίες άλλων ανθρώπων για να περάσει διαμέσου τους.

Άκτητη γη και μετανάστευση

Τώρα, αν ο μετανάστης ήθελε να μετακινηθεί προς μία γη που ήταν άκτητη ή ακατοίκητη, εφόσον δεν χρειάζεται να περάσει μέσα από ιδιοκτησίες άλλων (αν αυτό ήταν απαραίτητο τότε ισχύουν πάλι τα παραπάνω), έχει αυτό το δικαίωμα, και όταν φτάσει, μπορεί να την οικειοποιηθεί ως ο πρώτος χρήστης της. Μπορεί να την φράξει, να χτίσει ένα σπίτι ή να βοσκήσει ζώα, οτιδήποτε δηλαδή χρειαστεί για να την σηματοδοτήσει ως δική του. Εφεξής, θα είναι δικαιωματικά δική του, σύμφωνα με το αξίωμα της Αρχικής Οικειοποίησης.

Τι γίνεται όμως με τη «δημόσια περιουσία». Όπως έχουμε αναλύσει και το παρελθόν, η δημόσια ιδιοκτησία είναι άκτητη με απλό διαχειριστή το κράτος. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι δυνητικά οτιδήποτε είναι «δημόσιο» μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αρχικής οικειοποίησης, με τη διαφορά ότι το κράτος δεν αναγνωρίζει αυτό το δικαίωμα στον πρώτο χρήστη. Επομένως, η δημόσια περιουσία, χωρίς ουσιαστικό ιδιοκτησιακό καθεστώς, αποτελεί αντικείμενο της τραγωδίας των κοινών, όπου πολλές ομάδες και άτομα διεκδικούν αποκλειστική της χρήση, χωρίς όμως να μπορεί να τελεσιδικήσει κανενός το δικαίωμα επ’ αυτής. Η δημόσια περιουσία, τηρουμένων των αναλογιών, είναι πηγή αέναων συγκρούσεων.

Επομένως, τι θα μπορούσαμε να πούμε για τη μετανάστευση με προορισμό τη δημόσια περιουσία εντός άλλων κρατών; Αποτελεί αυτή δικαίωμα; Η απάντησή μου είναι πώς δεν αποτελεί δικαίωμα καθώς οι πρώτοι χρήστες της ήταν οι φορολογούμενοι πριν την έλευση του μετανάστη και θα έπρεπε κάπως να ερωτηθούν εάν επιθυμούν να δεχθούν κάποιον στους κόλπους τους. Η περιουσία των φορολογουμένων έχει απαλλοτριωθεί και στην ουσία η δημόσια περιουσία, σε καθεστώς ιδιωτικοποίησης, ακολουθώντας τη λογική του Rothbard, θα έπρεπε να καταλήξει σε αυτούς που την οικειοποιήθηκαν πρώτοι ή τώρα την χρησιμοποιούν: οι δρόμοι στους κατοίκους που έχουν σπίτια γύρω τους, τα σχολεία στους δασκάλους τους, τα νοσοκομεία στους γιατρούς τους κοκ. Μόνο μέσω πλήρους ιδιωτικοποίηση των δημοσίων αγαθών, θα μπορέσουν να επιλυθούν συγκρούσεις που προκαλούνται μέσω της μετανάστευσης.

Η απόφαση του ΟΗΕ θα εντείνει τις συγκρούσεις

Το πρόβλημα είναι ότι ο ΟΗΕ το γνωρίζει αυτό. Καταλαβαίνει ότι η δημόσια περιουσία αποτελεί αντικείμενο συγκρούσεων, και, ορίζοντας την μετανάστευση ως δικαίωμα, στην πραγματικότητα νομιμοποιεί την άνευ όρων αποδοχή μεταναστών σε χώρες που μπορεί να μη θέλουν να γίνουν αποδεκτοί από τους γηγενείς. Στην ουσία προωθεί τη βίαιη ενσωμάτωση, νομιμοποιώντας περεταίρω την βίαιη αποδοχή και δημιουργία σχέσεων που δεν θα δημιουργούνταν αλλιώς υπό καθεστώς ελευθερίας καθώς και περεταίρω περιορισμό του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι. O OHE συνεχίζει το ιστορικό του ρεκόρ κακών αποφάσεων και παρεμβάσεων κάνοντάς μας στην ουσία να αναρωτηθούμε την ωφέλεια της ύπαρξής του.

Η απόφαση του ΟΗΕ είναι δεδομένο, ότι αν εφαρμοστεί συνεπώς, θα σημάνει την έναρξη νέου κύκλου ταραχών και συγκρούσεων. Στην ουσία καταστρατηγεί την ελευθερία των ανθρώπων να συνάπτουν και να δημιουργούν σχέσεις που εκείνοι επιθυμούν. Στην παρούσα λοιπόν μεικτή κατάσταση, όπου η δημόσια περιουσία συνεχίζει να υφίσταται, ένα σύστημα περιορισμένης μετανάστευσης θεωρώ θα ήταν αρκετό. Ένας μετανάστης θα μπορούσε να εισέλθει σε μία χώρα με δύο τρόπους: 1) έχοντας πρόσκληση από κάτοικο εντός (για δουλειά, διαμονή κοκ και 2) έχοντας αγοράσει ακίνητη περιουσία εντός του κράτους νωρίτερα. Όσο πιο κοντά μπορούμε να φέρουμε το παρόν σύστημα στα πλαίσια μίας κοινωνίας ιδιωτικής ιδιοκτησίας, τόσο περισσότερο εγγυόμαστε την διατήρηση της ειρηνικής συνεργασίας των ανθρώπων και τις ελπίδες μας για μία μετάβαση, εν τέλει, σε μία κατάσταση πλήρους ελευθερίας.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: