Εισοδηματική ανισότητα και αριστερή υποκρισία

0
98
Ανισότητα

Όπου υπάρχει ελευθερία επιλογής, θα υπάρχει και ανισότητα. Δεν κάνουμε όλοι τις ίδιες επιλογές, και άλλοι άνθρωποι προτιμούνται περισσότερο από άλλους. Ο αριστερός προσπαθεί στην πραγματικότητα να παρακάμψει τις επιθυμίες σας όσον αφορά με το ποιον θα συναλλαχθείτε και ποιον θα προτιμήσετε

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Οι αμοιβές των συντελεστών παραγωγής τείνουν προς εξίσωση με την οριακή παραγωγικότητα τους, δηλαδή το εισόδημα που φέρουν στον ιδιοκτήτη τους ανά μονάδα προϊόντος που παράγουν, πάντα προεξοφλημένου του επιτοκίου, ήτοι τη διαφορά στην χρονική προτίμηση του ιδιοκτήτη τους και του πωλητή τους. Ο πωλητής πληρώνεται στο παρόν, ενώ ο ιδιοκτήτης θα πληρωθεί στο μέλλον και αυτό εκφράζεται στο επιτόκιο1.

Εργασία και Παραγωγικότητα

Η εργασία, ως παραγωγικός συντελεστής δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα. Ο εργαζόμενος θα τείνει να αμείβεται προς την παραγωγικότητά του, πάλι μείον του επιτοκίου, όπως προείπαμε. Αν αμείβεται κάτω από αυτή, άλλοι καπιταλιστές θα θελήσουν να τον προσλάβουν με μεγαλύτερες αμοιβές για να καρπωθούν την πλεονάζουσα παραγωγικότητα. Αν αμείβεται άνω αυτής, τότε ο καπιταλιστής βιώνει ζημίες και θα αναγκαστεί να πληρώσει άλλη τιμή που να αντικατοπτρίζει την πραγματική παραγωγικότητα του εργαζόμενου.

Ως εδώ πολύ καλά. Αλλά η παραγωγικότητα από τι εξαρτάται; Από δύο παράγοντες: 1) τον απόλυτο αριθμό προϊόντος που παράγεται και 2) το πόσο από αυτό το προϊόν πωλείται. Έτσι λοιπόν, αν ένας εργαζόμενος παράγει Χ προϊόν το οποίο και «φεύγει» όλο, κρατώντας σταθερό το γεγονός ότι πωλείται εξολοκλήρου, μία αύξηση της παραγωγής του θα αυξήσει και την παραγωγικότητά του. Αντίθετα, αν το προϊόν που παράγεται είναι δεδομένο σε ποσότητα, τότε μία αύξηση στην ζήτηση θα αυξήσει και πάλι την παραγωγικότητά του. Είναι αρκετά απλό. Αν το προϊόν δεν πωλείται ή ο εργαζόμενος δεν παράγει τίποτα, η παραγωγικότητά του κατά συνέπεια θα είναι μηδενική.

Εισοδηματική ανισότητα και αριστερή υποκρισία

Ας θεωρήσουμε ότι κάθε εργαζόμενος παράγει δεδομένο προϊόν. Ο μέσος αριστερός, ο οποίος, όπου και αν βρεθεί και όπου σταθεί, βλέπει εκμετάλλευση του εργαζομένου, αν όντως νοιάζεται για αυτόν, θα έπρεπε να αλλάξει αμέσως πεποιθήσεις. Αν θέλει να βοηθήσει τους εργαζομένους ή να εξισώσει τις αμοιβές εργαζομένων ανάμεσα σε διαφορετικούς κλάδους, θα έπρεπε να αρχίσει να διανέμει το όποιο του εισόδημα με τέτοιον τρόπο, ώστε να συντελέσει στην αύξηση της παραγωγικότητας των εκάστοτε εργαζομένων. Εάν οι εργαζόμενοι στις κληματαριές χρειάζονται περισσότερες αποδοχές, ας αρχίσει να αγοράζει περισσότερα σταφύλια και κρασί. Αν οι παραγωγοί ντομάτας θεωρούνται φτωχοί, ας αγοράσει περισσότερες ντομάτες, κέτσαπ και όλα τα παράγωγα του εν λόγω λαχανικού.

Εδώ θα υπάρξει η ένσταση ότι, με αυτόν τον τρόπο, αυτό που θα αυξηθεί θα είναι τα κέρδη του κακού καπιταλιστή και όχι οι αποδοχές των εργαζομένων. Αυτό όμως παραβλέπει το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις έχουν αντικίνητρα να διατηρήσουν τα κέρδη τους ανεκμετάλλευτα. Κοινώς, δεν τα αφήνουν να «κάθονται». Εάν δεν τα επενδύσουν σε νέες εργασίες, παραγωγικές δομές ή άλλες δραστηριότητες, κάποιος άλλος θα το κάνει και θα αποκτήσει πλεονέκτημα επί αυτών που απλά αφήνουν τα κέρδη να «λιμνάζουν». Το θέμα είναι, ότι τα κέρδη, αργά ή γρήγορα αναγκαστικά θα επενδυθούν πίσω στην επιχείρηση, αυξάνοντας την κεφαλαιουχική δομή της, άρα και την παραγωγικότητα της εργασίας που μετέχει σε αυτή, επομένως και τους μισθούς.

Αν ήξεραν οικονομικά δεν θα ήταν αριστεροί

Πέραν του ότι η αριστερά γενικά υποφέρει από γενικό οικονομικό αναλφαβητισμό, υποφέρει και από αυτό που ονομάζουμε «μεσσιανικό σύνδρομο». Στην ουσία αποτελεί την πεποίθηση ότι έχουν καθήκον και ανάγκη να σώσουν τους πάντες από τη μιζέρια τους, αλλά με ένα επιπλέον στοιχείο: διατυμπανισμό των προθέσεών τους σε όλο τον κόσμο. Αυτός είναι και ο λόγος που, αντί ο αριστερός να βοηθήσει τον κόσμο σε προσωπικό επίπεδο και με δικούς του πόρους, ζητάει να κινητοποιηθεί ολόκληρη η κοινωνία πίσω από αυτόν και τον σκοπό του.

Φυσικά, όντας αδύναμος να κινητοποιήσει ολάκερη την κοινωνία, μαζεύει όση υποστήριξη χρειάζεται για να καταλάβει πολιτικά το κράτος, χρησιμοποιώντας τον εξαναγκασμό του, ούτως ώστε να πετύχει τους σκοπούς του μέσω αυτού. Όταν οι μέθοδος αυτή αποτυγχάνει καταστρέφοντας όλες τις εν δυνάμει αυξήσεις της παραγωγικότητας, κατηγορεί τον καπιταλισμό (το σύστημα στο οποίο επιτίθεται ουσιαστικά), την φοροδιαφυγή (που ο ίδιος έδωσε κίνητρα να δημιουργηθεί) ή την έξοδο χρηματικού κεφαλαίου εκτός χώρας (που πάλι ο ίδιος έδωσε κίνητρα να πραγματοποιηθεί).

Κλείνοντας

Όπου υπάρχει ελευθερία επιλογής, θα υπάρχει και ανισότητα. Δεν κάνουμε όλοι τις ίδιες επιλογές, και άλλοι άνθρωποι προτιμούνται περισσότερο από άλλους. Ο αριστερός προσπαθεί στην πραγματικότητα να παρακάμψει τις επιθυμίες σας όσον αφορά με ποιον θα συναλλαχθείτε και ποιον θα προτιμήσετε. Επομένως, αφήστε τον να ζητάει μεγαλύτερο βασικό μισθό, περισσότερες νομοθετικές ρυθμίσεις και να κλαίγεται κάθε φορά που κάθε παρεμβατισμός του αποτυγχάνει. Πλέον, υπό το φως της οικονομικής θεωρίας και των σύγχρονων εξελίξεων δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας κινούμενος κατ’ επάγγελμα ανθρωπιστής.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα:

  1. Δείτε σχετικά, Murray Rothbard, Man, Economy and State (1962), σελ. 453-465