Φορολογία, η ρίζα του σοσιαλισμού

0
118
Φορολογία

Η φορολογία επιτρέπει στο κράτος να συντηρήσει τον μηχανισμό επιβολής του, αλλά και να χρηματοδοτήσει εκείνες τις δομές που του επιτρέπουν σε μεγαλύτερο βαθμό να ασκεί έλεγχο στους πολίτες του να υπακούν σε αυτό ή να καταβάλουν επιπρόσθετη φορολογία

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Ο σοσιαλισμός έχει πολλές ποικιλίες. Έχουμε το Μαρξιστικό μοντέλο, το Εθνικοσοσιαλιστικό, το Μπισμαρκικό, το σοσιαλδημοκρατικό και άλλα. Παρά τις διαφορές τους όμως, όλα στοχεύουν σε έναν κοινό στόχο: στην μερική ή ολική κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Αν και το μαρξιστικό μοντέλο είναι πιο «επαναστατικό», ήτοι προσπαθεί (και) με την άμεση βία να απαλλοτριώσει τις ιδιοκτησίες των ατόμων, τα υπόλοιπα χρησιμοποιούν τη βία εμμέσως μέσω της κρατικής παρεμβατικότητας για να πετύχουν τον ίδιο σκοπό. Κοινή μεθοδολογία ως προς αυτό είναι η επιβολή φόρων.

Φόρος εισοδήματος

Η αρχή του κακού της φορολογίας είναι ο φόρος εισοδήματος. Στην Αμερική επιβλήθηκε το 1913 με την 16η τροποποίηση του συντάγματος. Τι σημαίνει πρακτικά η φορολογία εισοδήματος; Σημαίνει ότι το κράτος αποκτά πλέον λόγο για την ποσότητα εισοδήματος που θα σας απομένει μετά την είσπραξή του. Κοινώς, χάνεται ιδιοκτησία επί του εισοδήματός σας, τόση, όση αποφασίσει το κράτος. Αποτελεί στην πραγματικότητα μία εισβολή του κράτους στο φυσικό δικαίωμα του ανθρώπου να απολαύσει τους καρπούς της εργασίας του. Εφόσον αποδεχτούμε επίσης ότι η εργασία ταυτίζεται με την επιβίωση και την ευημερία του ατόμου, η φορολογία εισοδήματος αποτελεί μία ευθεία επίθεση κατά της ζωής του ανθρώπου. Τον αναγκάζει είτε να δουλεύει περισσότερο για να αντισταθμίσει την απώλεια, ή τον αποθαρρύνει εντελώς από επιπλέον εργασία ή και τον ωθεί προς μειωμένη εργατικότητα.

ΦΠΑ

Ο φόρος προστιθέμενης αξίας καταβάλλεται ανά στάδιο παραγωγής ενός αγαθού μέχρι την τελική του πώληση. Βασίζεται σε εσφαλμένη οικονομική θεώρηση, καθώς καμία αξία δεν προστίθεται ποτέ. Η αξία είναι δεδομένη και έγκειται στην επιθυμία του καταναλωτή για κάποιο συγκεκριμένο τελικό προϊόν. Αντίθετα ο παραγωγός εκτιμά τα χρήματα του καταναλωτή και γι’ αυτό παράγει το αγαθό εξ αρχής. Αυτές είναι οι αξίες που διακυβεύονται. Έτσι λοιπόν ο ΦΠΑ επιτίθεται στον κάτοχο του μέσου παραγωγής. Για κάθε πώληση που κάνει θέλει μερίδιο επ’ αυτής. Ο ΦΠΑ είναι φόρος παραγωγής και αυτό οδηγεί στην μείωση της παραγωγής. Αυτό που εν τέλει τείνει να πληρώνει ο καταναλωτής δεν είναι ο φόρος εξ αρχής, αλλά η σπανιότητα που προκαλείται από την επιβολή του, καθώς οι τιμές των αγαθών έχουν ήδη προαποφασιστεί για τη μεγιστοποίηση κέρδους. Ο ΦΠΑ πληρώνεται από τον παραγωγό αλλά ζημιώνει και τον καταναλωτή.

Εισφορές, φόροι ακινήτων, τεκμήρια κοκ.

Οι εργοδοτικές εισφορές αφαιρούνται από τον μισθό των εργαζομένων, επομένως εμμέσως αποτελούν και φόρο εισοδήματος με τη διαφορά ότι, επειδή ποτέ δεν τις λαμβάνουν, οι εργαζόμενοι νομίζουν ότι δεν τις πληρώνουν οι ίδιοι. Ανεβάστε αρκετά τις εισφορές αναλογικά με τον μισθό των εργαζομένων και θα δείτε αύξηση της ανεργίας ή στάσιμη αγορά εργασίας και γενικά μείωση της παραγωγικότητας σε όλο το φάσμα της κοινωνίας. Οι φόροι ακινήτων και τεκμηρίων από την άλλη αποτελούν στην ουσία εξαναγκαστικό ενοίκιο για αγαθά τα οποία έχετε ήδη αγοράσει. Όπως έχουμε αναλύσει και αλλού, εφόσον το κράτος αποκτά δικαίωμα απαλλοτρίωσης του ακινήτου σας αν δεν καταβάλλετε τον φόρο, τότε το ακίνητο δεν ήταν ποτέ δικό σας εξ αρχής. Έτσι λοιπόν, ένας φόρος επί ακίνητης περιουσίας καθιστά κάθε ιδιοκτήτη ακινήτου ενοικιαστή της ίδιας του της ιδιοκτησίας.

Φορολογία και αναδιανομή

Δε χρειάζεται να αναλύσουμε όλα τα ήδη φορολογίας εδώ, θα κρατήσουμε το άρθρο σύντομο. Η φορολογία επιτρέπει στο κράτος να συντηρήσει τον μηχανισμό επιβολής του, αλλά και να χρηματοδοτήσει εκείνες τις δομές που του επιτρέπουν σε μεγαλύτερο βαθμό να ασκεί έλεγχο στους πολίτες του να υπακούν σε αυτό ή να καταβάλουν επιπρόσθετη φορολογία. Επιπλέον, η φορολογία επιτρέπει στο κράτος να δωροδοκεί ομάδες πίεσης ή κοινωνικά στρώματα, εξαγοράζοντας υποστήριξη στο πρόσωπό του. Αυτή η λειτουργία βασίζεται πάνω στην αρχέγονη τάση του ανθρώπου να προσπαθεί να εξοικονομεί εργασία ως προς την παραγωγή. Θέλουμε να δουλεύουμε λιγότερο και να παράγουμε/κερδίζουμε περισσότερα. Τι ποιο δελεαστικό να μπορείς να πληρωθείς χωρίς να έχεις παράξει τίποτα απλά μέσω ενός κρατικού προγράμματος επιδότησης!

Αυτό το τελευταίο δημιουργεί κουλτούρα εξάρτησης από το κράτος, μειώνει τα κίνητρα για παραγωγή, για δημιουργία ποιοτικών κοινωνικών σχέσεων (είναι μία κατάσταση αλληλο-κλοπής) και οδηγεί, σε βάθος χρόνου στην κοινωνική αποσύνθεση. Με τη σειρά του το κράτος, έτσι, μεγεθύνεται στην αντίληψη των ανθρώπων, μπορεί να αναλαμβάνει περισσότερες «κοινωνικές λειτουργίες» και εν τέλει να ταυτίζεται με την αποκλειστική παροχή συγκεκριμένων υπηρεσιών. Όλα τα παραπάνω ξεκινούν από την ικανότητα του κράτους να φορολογεί, να επιτίθεται δηλαδή νόμιμα στην ιδιοκτησία των πολιτών του. Αυτή η τελευταία διαπίστωση αναδεικνύει και την μεθοδολογική αναπηρία των σοσιαλιστών που μάχονται και καλά εναντίον του καπιταλισμού, του συστήματος ιδιωτικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής. Εφόσον η ιδιοκτησία δέχεται τέτοια σφοδρή επίθεση μέσω της φορολογίας (και δεν αναφέραμε καν τις κανονιστικές ρυθμίσεις), περισσότερο πολεμούν τον ίδιο τους τον εαυτό, παρά την ελεύθερη αγορά.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: