H ελεύθερη οπλοκατοχή ως δικαίωμα

0
1996
Οπλοκατοχή

η οπλοκατοχή, πέραν του ότι δεν μπορεί τελεσίδικα να θεωρηθεί υπεύθυνη για τα εγκλήματα που διαπράττονται με όπλα, αποτελεί και αρνητικό δικαίωμα των ατόμων.

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Το θέμα της οπλοκατοχής μας έχει απασχολήσει και στο παρελθόν, αλλά, εκείνη τη φορά προσπαθήσαμε να κάνουμε μία τεχνική περισσότερο ανάλυση απαντώντας ταυτόχρονα και στα επιχειρήματα κατά της ελεύθερης οπλοκατοχής, αποδεικνύοντας στην ουσία ότι αυτά προκαταβάλλονται από τα δύο και μέτρα και σταθμά των επικριτών της. Στο παρόν άρθρο θα κάνουμε μία δεοντολογική κριτική από την Λιμπερταριανή οπτική.

Εθελοντικές συναλλαγές και Αρχή μη Επίθεσης

Όταν δύο άτομα έρχονται σε συμφωνία για μία αγοραπωλησία εθελοντικά, ήτοι χωρίς τη χρήση βίας ή απειλή με βία προς το πρόσωπο ή την ιδιοκτησία τους, τότε μιλάμε για μία πράξη αυτοκτησίας, καθώς δύο άτομα, ως ιδιοκτήτες του σώματός τους αποφασίζουν να συμμετέχουν σε μία συναλλαγή. Η παρεμπόδιση αυτής της συναλλαγής αποτελεί και παραβίαση της Αρχής μη Επίθεσης, του βασικού κανονιστικού αξιώματος του Λιμπερταριανισμού.

Δεν αλλάζει κάτι ως προς την αγοραπωλησία όπλων οποιουδήποτε είδους. Εάν κάποιος θέλει να αγοράσει ένα όπλο και βρει κάποιον πρόθυμο να του το παράσχει, τότε κάτι τέτοιο αποτελεί μία έγκυρη συναλλαγή, ένα ορθό και δίκαιο συμβόλαιο, εφόσον και οι δύο πλευρές τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους. Η αποτροπή αυτής της συναλλαγής παραβιάζει την αρχή μη επίθεσης. Η απόκτηση όπλου, τηρουμένων των προηγούμενων συνθηκών, αποτελεί και αρνητικό δικαίωμα του ατόμου.

Δικαίωμα στην αυτοάμυνα

Δεύτερο σημείο που οφείλουμε να διαπραγματευτούμε είναι το δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Το αποδεχόμαστε ή όχι; Εδώ μπορούμε να διακρίνουμε ένα φάσμα απόψεων. Αν η άποψη είναι «ναι», τότε η ανάλυσή μας σταματά εδώ, και οποιοδήποτε μέσο χρησιμοποιείται για αυτοάμυνα είναι δεκτό. Αν η άποψη είναι «όχι», τότε η μόνη συνεπής ερμηνεία είναι ο πασιφισμός, δηλαδή η αποφυγή οποιασδήποτε βίας για τον οποιονδήποτε λόγο. Αν το «όχι» εκφράζεται από κάποιον που κάνει μία καταφανή εξαίρεση για τον κρατικό μηχανισμό, τότε θα έπρεπε να εξηγήσει γιατί θεωρεί την αυτοάμυνα του πολίτη ανεπίτρεπτη, ενώ του κράτους επιτρεπτή. Αντιφάσκει δηλαδή, αποδίδοντας το δικαίωμα αυτοάμυνας κατά το δοκούν εκεί που επιθυμεί αυτός.

Πέραν του «ναι» ή του «όχι», υπάρχει το «ναι μεν αλλά…» ή το «όχι μεν αλλά…». Και στις δύο περιπτώσεις, το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: ποιος ορίζει το «αλλά»; Στις σημερινές μας κοινωνίες αυτό ορίζεται από το κράτος με το εξής πρόβλημα να εμφανίζεται: το κράτος είναι θεσμός εξαναγκασμού, δεν έχει επιλεχθεί εθελοντικά από τα άτομα για να ασκεί έλεγχο στις δραστηριότητές τους, επομένως το κράτος δεν δικαιολογείται ηθικά να επιβάλει ελέγχους στην οπλοκατοχή.

Σε μία ελεύθερη κοινωνία, η οπλοκατοχή θα μπορούσε να ελέγχεται από ιδιοκτήτες χώρων που δεν θα επέτρεπαν όπλα στις εγκαταστάσεις τους ή από ασφαλιστικές εταιρίες, οι οποίες, ανάλογα τον πελάτη, θα επέτρεπαν ή δεν θα επέτρεπαν την οπλοκατοχή των πελατών τους ανάλογα με τις ρήτρες των συμβολαίων που υπογράφτηκαν μεταξύ αυτών και των πελατών. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει εθελοντική συμφωνία για το ποιος θα ασκήσει τον έλεγχο στα όπλα των ατόμων από τα ίδια τα άτομα που μετέχουν σε τέτοιες συμφωνίες. Η είσοδος σε χώρους είναι εθελοντική με αυτόματη αποδοχή των κανόνων τους και η ασφάλιση δεν είναι υποχρεωτική για κανέναν.

Μερικές εξαιρέσεις

Δεν είναι όλα τα συμβόλαια έγκυρα όμως κατά τον Λιμπερταριανισμό. Δεν μπορεί κάποιος να πουλήσει τετράγωνους κύκλους, μονόκερους ή καλικάντζαρους. Ένα τέτοιο συμβόλαιο θα ήταν απάτη ακόμα και εν γνώση των συμμετεχόντων καθώς διαστρεβλώνει την πραγματική φύση του κόσμου, διότι κανένα από τα παραπάνω πράγματα δεν υπάρχουν σε αυτόν.

Στην περίπτωση των όπλων τώρα, μία εθελούσια συναλλαγή δεν θα επιτρεπόταν, όταν μέσω αυτής σχεδιαζόταν η παραβίαση των δικαιωμάτων κάπου τρίτου. Έτσι, για παράδειγμα, αν ο Γιώργος πουλήσει στον Θανάση ένα όπλο με το οποίο ο Θανάσης θέλει να σκοτώσει τον Γιάννη, αυτή η συναλλαγή δεν είναι έγκυρη εφόσον ο Γιώργος έχει ενημερωθεί για την πρόθεση του Θανάση. Εφόσον το έγκλημα διαπραχθεί, ο Γιώργος αποτελεί συνένοχο στο έγκλημα.

Αν ο Γιώργος δεν είχε γνώση των προθέσεων του Θανάση και μπορεί να αποδείξει στο δικαστήριο κάτι τέτοιο, τότε είναι αθώος διότι απλά εξασκούσε τα αρνητικά του δικαιώματα κατά τη συναλλαγή. Ξανά, σε μία ελεύθερη κοινωνία, τα μαγαζιά που θα πουλάνε όπλα και οι ασφαλιστικές θα έχουν κάθε κίνητρο να γνωρίζουν αν οι πελάτες τους είναι σε καλή ψυχική κατάσταση για να έχουν όπλα και φυσικά το πόσα όπλα κατέχουν. Ένα ιδιωτικό δίκτυο πληροφοριών θα μπορούσε να στηθεί για να γίνονται εξακριβώσεις στοιχείων πιο εύκολα και ανέξοδα σε περίπτωση εγκληματικής χρήσης των όπλων, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι θα εξαλειφθούν τα εγκλήματα με όπλα. Οι άνθρωποι δεν ήταν και ποτέ δεν θα γίνουν άγγελοι και δεν μπορούν όλοι να θεωρούνται υπεύθυνοι για τις πράξεις άλλων.

Η οπλοκατοχή ως δικαίωμα

Καταλήγοντας, θα λέγαμε ότι η οπλοκατοχή, πέραν του ότι δεν μπορεί τελεσίδικα να θεωρηθεί υπεύθυνη για τα εγκλήματα που διαπράττονται με όπλα (άσχετα αν τα διευκολύνει, αν και διευκόλυνση αποτελεί και η νομοθεσία που δεν τα επιτρέπει, αφήνοντας τους νόμιμους πολίτες άοπλους έναντι εγκληματιών), αποτελεί αρνητικό δικαίωμα των ατόμων. Εφόσον αυτά επιθυμούν να αποκτήσουν όπλο και βρουν κάποιον να τους το προσφέρει, χωρίς να στοχεύουν να βλάψουν κάποιον τρίτο, τότε οποιαδήποτε παρέμβαση του κράτους σε τέτοιες συναλλαγές και επιθυμίες δεν δικαιολογείται ηθικά και θα πρέπει να καταργηθεί.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: