Η επικίνδυνη πορεία προς ένα Ευρωπαϊκό υπερκράτος

0
258
Το ευρωπαϊκό υπερκράτος είναι μια λογική έκβαση της δομής του ευρώ. Έχουμε ήδη δει πολλά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση με την εισαγωγή του μόνιμου ταμείου bailouts του ESM, που αναδιανέμει στην ουσία κεφάλαια από τις πιο υπεύθυνες στις λιγότερο υπεύθυνες κυβερνήσεις. 
Το ευρωπαϊκό υπερκράτος είναι μια λογική έκβαση της δομής του ευρώ. Έχουμε ήδη δει πολλά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση με την εισαγωγή του μόνιμου ταμείου bailouts του ESM, που αναδιανέμει στην ουσία κεφάλαια από τις πιο υπεύθυνες στις λιγότερο υπεύθυνες κυβερνήσεις. 

Το σοσιαλιστικό όραμα για ένα υπερκράτος είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για το μέλλον της Ευρώπης. Αυτό που οι υποστηρικτές του αποκαλούν εναρμόνιση, είναι στην πραγματικότητα η δημιουργία πολιτικού καρτέλ.

Του Philipp Bagus

Απόδοση: Ευθύμης Μαραμής

Η πορεία του ευρώ χαρακτηρίζεται από την εγγενή εσφαλμένη ερμηνεία του νομίσματος. Η θεσμική οργάνωση του ευρώ θαυμάζεται βαθύτατα, διότι πολλές ανεξάρτητες κυβερνήσεις μπορούν να χρησιμοποιήσουν ένα κεντρικό τραπεζικό σύστημα για τη χρηματοδότηση των δαπανών τους.

Όταν μια κυβέρνηση, όπως έκανε η Ελληνική για παράδειγμα, ξοδεύει περισσότερα από όσα αποσπά μέσω φορολογίας, μπορεί απλά να εκτυπώσει κρατικά ομόλογα. Αυτά τα κρατικά ομόλογα μπορούν να αγοραστούν από τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους δεσμεύουν αυτά τα ομόλογα ως εξασφάλιση στην ΕΚΤ για να αποκτήσουν νέα αποθεματικά. Με αυτά τα νέα αποθεματικά, οι τράπεζες μπορούν να επεκτείνουν τις πιστώσεις τους και, συνεπώς, να αυξήσουν την προσφορά χρήματος.

Λόγω της έμμεσης νομισματοποίησης του δημόσιου ελλείμματος, η αγοραστική δύναμη του ευρώ τείνει να μειώνεται, όχι μόνο στην Ελλάδα, τη χώρα με το κυβερνητικό έλλειμμα, αλλά σε όλη την ευρωζώνη. Μέρος του κόστους του ελληνικού ελλείμματος και των κρατικών δαπανών έχει εξωτερικευτεί σε ξένους, δηλαδή σε όλους τους χρήστες του ευρώ. Αυτή η δομή είναι πολύ ελκυστική για τους πολιτικούς. Μπορούν να αγοράσουν ψήφους ενισχύοντας τις κρατικές δαπάνες και να επιβάλουν μέρος των δαπανών τους σε κατοίκους άλλων χωρών, οι οποίοι δεν ψηφίζουν στις εθνικές εκλογές.

Η κυβέρνηση με το μεγαλύτερο έλλειμμα κερδίζει

Η Ελληνική κυβέρνηση δεν είναι η μόνη που χρησιμοποίησε αυτόν τον μηχανισμό έμμεσης νομισματοποίησης για να ωφεληθεί. Οποιαδήποτε κυβέρνηση της ευρωζώνης μπορεί να το κάνει. Σε αυτή την κούρσα εξωτερίκευσης χρέους, η κυβέρνηση με το υψηλότερο έλλειμμα αναδεικνύεται νικήτρια. Φανταστείτε ότι η Γερμανία έχει έλλειμμα 3% του ΑΕΠ και ότι η υπόλοιπη ευρωζώνη έχει έλλειμμα 10% του ΑΕΠ. Όταν, μέσω της νομισματοποίησης, οι τιμές αυξάνονται στην ευρωζώνη σε περίπου 8%, οι πραγματικές δαπάνες της γερμανικής κυβέρνησης μπορεί στην πραγματικότητα να μειωθούν παρά το πραγματικό έλλειμμα της κυβέρνησης.

Έτσι, μια κυβέρνηση μπορεί να επωφεληθεί από την ανακατανομή του ευρώ, μόνο εάν έχει μεγαλύτερο έλλειμμα από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Η κατάσταση μοιάζει με την τραγωδία των κοινών, όπου η κοινή ιδιοκτησία των πόρων και η υπερεκμετάλλευση τους, είναι στην περίπτωση μας η αγοραστική δύναμη του ευρώ.

Η δυναμική αυτής της δομής είναι διεστραμμένη και αυτοκαταστροφική. Το πρόβλημα ήταν γνωστό στους δημιουργούς του ευρώ. Ως εκ τούτου, επέβαλαν ποσόστωση στη χρήση του μηχανισμού νομισματοποίησης. Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης έθεσε το όριο για το δημόσιο έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ. Δυστυχώς, οι ποσοστώσεις νομισματοποίησης ήταν μόνο μια εθελοντική υπόσχεση από τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης. Κανείς δεν μπορούσε να οδηγήσει τις διάφορες κυβερνήσεις για μη συμμόρφωση σε ανεξάρτητα δικαστήρια. Δεν υπήρχαν αυτόματες κυρώσεις για παραβάσεις και, δεδομένου πως οι παραβάτες ήταν αυτοί που αποφάσιζαν για το αν θα υπήρχαν συνέπειες, αυτό δεν μας εκπλήσσει καθόλου.

Κατά συνέπεια, οι δημόσιες δαπάνες και τα ελλείμματα αυξήθηκαν, ιδιαίτερα στα νότια μέλη της ευρωζώνης. Τα μη βιώσιμα κρατικά οικονομικά, οδήγησαν στην κρίση του ευρωπαϊκού χρέους. Ακόμη και με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που ισοδυναμεί με αποτυχία, τα διεστραμμένα κίνητρα του ευρώ παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό άθικτα. Υπάρχουν βασικά τρεις τρόποι επίλυσης της εσφαλμένης ερμηνείας του ευρώ.

Το σύμφωνο σταθερότητας στοχεύει σε ισορροπημένους προϋπολογισμούς

Πρώτον, το πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί με τη διάλυση της ευρωζώνης. Ένα υπερτροφικό κράτος, που δεν επιθυμεί να μεταρρυθμιστεί και να ακολουθήσει τις συνθήκες που επιβάλλει ένα bailout, μπορεί να είναι πρόθυμο να αποκτήσει δικό του νόμισμα, να το υποτιμήσει και επομένως να εγκαταλείψει την ευρωζώνη. Η Ελλάδα ήταν πολύ κοντά στο να ακολουθήσει αυτή την οδό το 2015. Κινήματα που επιθυμούν την αποχώρηση από το ευρώ, έχουν κερδίσει υποστήριξη σε άλλες χώρες όπως η Ιταλία και η Γαλλία.

Εναλλακτικά, μια χώρα από την πλευρά των χαμένων της αναδιανομής του ευρώ, θα μπορούσε να εγκαταλείψει την ευρωζώνη. Για την ακρίβεια, τμήματα του Γερμανικού Ευρωσκεπτικιστικού κόμματος Alternative for Germany (AfD) θέλουν να επαναφέρουν το Γερμανικό Μάρκο και έχουν κερδίσει κάποια υποστήριξη.

Δεύτερον, η ευρωζώνη θα μπορούσε να μεταρρυθμιστεί για να περιορίσει ή να σταματήσει πλήρως την έμμεση νομισματοποίηση των ελλειμμάτων. Στην πραγματικότητα, αυτή ήταν η πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης. Σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή της προς το μόνιμο ταμείο bailouts γνωστού ως ESM, η γερμανική κυβέρνηση ζήτησε την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού δημοσιονομικού Συμφώνου, που είναι μια προσπάθεια να ενισχυθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

Το Ευρωπαϊκό Δημοσιονομικό Σύμφωνο στοχεύει σε διαρθρωτικά ισορροπημένους προϋπολογισμούς. Μόνο σε περίπτωση ύφεσης, τα δημοσιονομικά ελλείμματα προβλέπεται να αγγίξουν το όριο του 3% του ΑΕΠ. Ωστόσο, αυτά τα ελλείμματα πρέπει να αντισταθμίζονται από πλεονάσματα σε περιόδους οικονομικής επέκτασης. Σε κανονικές περιόδους, τα ελλείμματα δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν το 0,5% του ΑΕΠ (εάν το δημόσιο χρέος είναι κάτω από το 60% του ΑΕΠ, είναι αποδεκτό ένα έλλειμμα της τάξης του 1%).

Οι λιγότερο σπάταλες κυβερνήσεις, μεταβιβάζουν κονδύλια στις πιο σπάταλες

Επιπλέον, το Ευρωπαϊκό Δημοσιονομικό Σύμφωνο εισάγει ένα κόφτη χρέους. Εάν τα δημόσια χρέη υπερβαίνουν το 60% του ΑΕΠ, η υπέρβαση θα πρέπει να μειωθεί κατά 5% ετησίως. Εάν, για παράδειγμα, μια κυβέρνηση έχει χρέος 100% του ΑΕΠ, πρέπει να μειώσει τα χρέη της κατά 2% (5% του 40%). Δυστυχώς, το Ευρωπαϊκό Δημοσιονομικό Σύμφωνο φαίνεται να υφίσταται την ίδια μοίρα με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Σε γενικές γραμμές, το Ευρωπαϊκό Δημοσιονομικό Σύμφωνο αγνοείται. Παρόλο που βλέπουμε οικονομική ανάπτυξη σε πολλές νότιες χώρες, δεν διαθέτουν πλεονάσματα στον προϋπολογισμό. Επίσης, δεν συμμορφώνονται με τον μηχανισμό του κόφτη χρέους, για τη μείωση του συνολικού χρέους τους.

Το Ευρωπαϊκό Δημοσιονομικό Σύμφωνο αντιμετωπίζει τα ίδια ελαττώματα με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Όταν τα πολιτικά συμφέροντα είναι αντίθετα με τη συμμόρφωση στο Ευρωπαϊκό Δημοσιονομικό Σύμφωνο, η συνθήκη είναι απλώς μια λευκή κόλλα χαρτιού, η οποία αποτυγχάνει να περιορίσει αποτελεσματικά την τραγωδία του ευρώ. Η επόμενη ύφεση (το αργότερο) θα φέρει στο φως την αποτυχία του Ευρωπαϊκού Δημοσιονομικού Συμφώνου.

Πιο άμεσοι περιορισμοί στην ανακατανομή του ευρώ μέσω νομισματοποίησης δημόσιων ελλειμμάτων, μπορούν βεβαίως να τεθούν σε ισχύ. Η απλούστερη λύση θα ήταν να απαγορευτεί στην ΕΚΤ να αγοράζει κρατικά ομόλογα ή να τα δέχεται ως ενέχυρο στις πράξεις αναχρηματοδότησης. Ωστόσο, δεν υπάρχει πολιτική βούληση να ακολουθηθεί αυτή η οδός σήμερα. Επί του παρόντος, δεν υπάρχει επικείμενη μεταρρύθμιση που να επιλύει αποτελεσματικά την εσφαλμένη ερμηνεία του ευρώ. Αυτό μας αφήνει με την τελευταία επιλογή για το μέλλον του ευρώ.

Τρίτον, μια δημοσιονομική ένωση η οποία υποστηρίζεται από πολλούς Ευρωπαίους πολιτικούς, θα μπορούσε να υποκαταστήσει μέρος της καταστροφικής νομισματικής ανακατανομής με μια πιο ελεγχόμενη δημοσιονομική ανακατανομή. Σε αυτή τη δημοσιονομική ένωση, οι λιγότερο σπάταλες κυβερνήσεις (οι βόρειες) μεταφέρουν κεφάλαια στις πιο σπάταλες κυβερνήσεις (στις νότιες) προκειμένου να διατηρήσουν τα ασφυκτικά ρυθμισμένα και υπερμεγέθη κοινωνικά τους κράτη.

Στο τέλος αυτής της δυναμικής, βρίσκεται ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος που ελέγχει και περιορίζει αποτελεσματικά την τραγωδία του ευρώ, με την ανακατανομή των κονδυλίων μεταξύ των εθνικών κυβερνήσεων και με την ομογενοποίηση της εκμετάλλευσης της αγοραστικής δύναμης του ευρώ. Η κεντρική διαχείριση αναδιανομής, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη στήριξη και την εξίσωση του βιοτικού επιπέδου και των συστημάτων κοινωνικού κρατισμού σε ολόκληρη την ευρωζώνη.

Το Ευρωπαϊκό μεγα-κράτος, αποτελεί την λογική έκβαση της δομής του ευρώ

Όπως βλέπουμε σε αυτήν την τελευταία επιλογή, η δομή του ευρώ περιέχει ήδη τους σπόρους του συγκεντρωτισμού. Το ευρώ προκαλεί υπερβολικές κρατικές δαπάνες, υψηλά ελλείμματα και κρίσεις δημόσιου χρέους. Αυτές οι κρίσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εισαγωγή νέων συγκεντρωτικών θεσμών ή την επέκταση των υφιστάμενων για τη διαχείριση της κατάστασης. Το ευρωπαϊκό υπερκράτος είναι μια λογική έκβαση της δομής του ευρώ. Έχουμε ήδη δει πολλά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση με την εισαγωγή του μόνιμου ταμείου bailouts του ESM, που αναδιανέμει στην ουσία κεφάλαια από τις πιο υπεύθυνες στις λιγότερο υπεύθυνες κυβερνήσεις.

Ένα άλλο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση, ήταν η τεράστια επέκταση της εξουσίας της ΕΚΤ. Επίσης, η τραπεζική ένωση κοινωνικοποιεί το ρίσκο σε όλα τα έθνη και ανακατανέμει τις αποταμιεύσεις. Όταν οι ελληνικές τράπεζες αντιμετωπίζουν πρόβλημα λόγω του κουρέματος στα ελληνικά κρατικά ομόλογα, μπορούν να αξιοποιήσουν το ταμείο ενιαίας εξυγίανσης της τραπεζικής ένωσης, το οποίο χρηματοδοτείται από τράπεζες ολόκληρης της ευρωζώνης. Ως αποτέλεσμα, οι αποταμιεύσεις από άλλα έθνη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη των ζημιών που προκαλούνται από τις υπερβολικές δαπάνες του κοινωνικού κράτους των Ελληνικών κυβερνήσεων.

Πιο πρόσφατα, τον Δεκέμβριο του 2017, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημιούργησε τον «Οδικό χάρτη για την εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης της Ευρώπης». Περιέχει διάφορα βήματα προς περαιτέρω συγκεντρωτισμό. Ο ESM θα μετατραπεί σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε περίπτωση ασύμμετρων διαταραχών και ως περιφρούρηση της τραπεζικής ένωσης, ενισχύοντας έτσι την έκταση της αναδιανομής του ESM. Ενώ ο ESM υπάγεται στο διεθνές δίκαιο, πράγμα που συνεπάγεται την δυνατότητα βέτο ανάμεσα στις χώρες που υπογράφουν τη συνθήκη, το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο θα είναι όργανο της Ένωσης. Κάποιος θα μπορούσε να φύγει από το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, μόνο εγκαταλείποντας εντελώς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι αποφάσεις θα μπορούν να ληφθούν με περιορισμένη πλειοψηφία. Ο οδικός αυτός χάρτης, απαιτεί επίσης έναν Ευρωπαίο υπουργό οικονομικών, στον οποίο θα συγκεντρώνεται η διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Η μάχη μεταξύ του φιλελεύθερου και του σοσιαλιστικού οράματος για την Ευρώπη

Επιπλέον, ο Γάλλος πρόεδρος Emanuel Macron έχει υποβάλει πρόσθετες προτάσεις. Οραματίζεται έναν ενιαίο προϋπολογισμό για την ευρωζώνη και υπερασπίζεται την εναρμόνιση των φορολογικών πολιτικών, όπως για παράδειγμα την θέσπιση ενιαίου φορολογικού συντελεστή σε επίπεδο ΕΕ.

Καμία από αυτές τις εξελίξεις δεν αποτελεί έκπληξη. Από την αρχή της ευρωπαϊκής ενοποίησης μετά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξε ένας αγώνας ανάμεσα σε δύο οράματα για την Ευρώπη: το κλασικό φιλελεύθερο και το σοσιαλιστικό.

Το κλασικό φιλελεύθερο όραμα θεωρεί την ελευθερία ως την πιο σημαντική ευρωπαϊκή αξία. Στο όραμα αυτό, ανεξάρτητα και ελεύθερα κράτη ανταγωνίζονται μεταξύ τους, διατηρώντας την ελευθερία. Για να διατηρηθεί η ελευθερία, δεν χρειάζεται ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος. Το αντίθετο, ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος θεωρείται απειλή για την ατομική ελευθερία. Η εισαγωγή των τεσσάρων ελευθεριών – ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, κεφαλαίων, υπηρεσιών και εργασίας – ήταν μια μεγάλη επιτυχία για το κλασικό φιλελεύθερο όραμα.

Το σοσιαλιστικό όραμα για την Ευρώπη βλέπει την ΕΕ ως αυτοκρατορία που διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια πολιτική και συναγωνίζεται με άλλους μεγάλους παίκτες όπως η Ρωσία, η Κίνα ή οι Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ευρώπη γίνεται φρούριο: παρεμβατική στο εσωτερικό και προστατευτική στο εξωτερικό.

Όπως βλέπουμε, τα δύο οράματα είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους. Η Γαλλία και οι μεσογειακές χώρες έχουν προσανατολιστεί περισσότερο προς το σοσιαλιστικό όραμα, ενώ οι βόρειες χώρες είναι πιο ευνοϊκές προς το κλασικό φιλελεύθερο όραμα. Το ευρώ έχει ωθήσει περισσότερο την Ευρώπη προς ένα σοσιαλιστικό όραμα ευρωπαϊκού υπερκράτους.

Η εναρμόνιση, αποτελεί στην πραγματικότητα δημιουργία πολιτικού καρτέλ

Το σοσιαλιστικό όραμα για ένα υπερκράτος είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για το μέλλον της Ευρώπης. Αυτό που οι υποστηρικτές του αποκαλούν εναρμόνιση, είναι στην πραγματικότητα η δημιουργία πολιτικού καρτέλ. Καταργεί τον φορολογικό και κανονιστικό ανταγωνισμό. Όταν εναρμονιστούν οι πολιτικές, η τάση θα είναι να αυξηθούν οι φόροι και οι κανονισμοί να γίνουν πιο επαχθείς, καθώς ο ανταγωνισμός, ο οποίος χρησιμεύει ως άσκηση ελέγχου στην ακόρεστη επιθυμία των πολιτικών για αύξηση της κρατικής εξουσίας, απενεργοποιείται – τουλάχιστον εντός της Ευρώπης.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των πολιτικών οντοτήτων περιορίζει την κρατική εξουσία και επιτρέπει την ελευθερία. Στην πράξη, ο ανταγωνισμός των μικρών κρατών έχει κάνει την Ευρώπη μοναδική και εξαιρετικά επιτυχημένη. Κατά τον Μεσαίωνα, η Ευρώπη περιείχε χιλιάδες μικρές πολιτικές οντότητες που μείωσαν τα κόστη έχοντας την ελευθερία να «ψηφίσουν με τα πόδια» μετακομίζοντας σε άλλες περιοχές. Τα άτομα και οι επιχειρήσεις μπορούσαν να αποφύγουν την καταπίεση και τους υψηλούς φόρους με σχετικά χαμηλό κόστος. Τα κράτη δεν μπορούσαν να καταστούν υπερβολικά καταπιεστικά, επειδή θα έφευγαν μαζικά οι πολίτες και οι επιχειρήσεις. Ο ανταγωνισμός ανάγκασε τα κράτη να γίνουν πιο ελεύθερα.

Η ελευθερία επιτράπηκε να ευδοκιμήσει στην Ευρώπη, οδηγώντας σε μεγάλες οικονομικές, πολιτιστικές και τεχνολογικές προόδους που ώθησαν την Ευρώπη να είναι η πιο προηγμένη και ισχυρή περιοχή στον κόσμο. Αντίθετα, αυτοκρατορίες που υπήρχαν στην Κίνα ή στην Ινδία έμειναν πίσω, καθώς οι πολίτες δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από τους δεσπότες τους. Ιστορικά, μια αυτοκρατορία ή ένα υπερκράτος θα ήταν εξαιρετικά αντι-ευρωπαϊκή άποψη. Χωρίς ενδοευρωπαϊκό ανταγωνισμό, οι φόροι και η κρατική εξουσία θα αυξηθούν. Καθώς το μέγεθος και η ισχύς του ευρωπαϊκού υπερκράτους θα αυξηθεί, η ατομική ελευθερία – η βάση για ευημερία και πρόοδο – θα υποχωρήσει.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι

Εκείνοι που αγαπούν την ατομική ελευθερία θα πρέπει να αντιταχθούν σθεναρά σε όλες τις προσπάθειες περαιτέρω συγκεντρωτισμού. Οι υποστηρικτές της ελευθερίας πρέπει να αντιστρέψουν τα βήματα των τελευταίων ετών που οδηγούν προς ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος. Ο ESM πρέπει να καταργηθεί και η τραπεζική ένωση πρέπει να τερματιστεί. Το πιο σημαντικό είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η λανθασμένη δομή του ευρώ έχει ωθήσει την Ευρώπη προς την κατεύθυνση του σοσιαλιστικού οράματος.

Ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος μπορεί να αποφευχθεί μόνο εάν διορθωθεί η λανθασμένη δομή του ευρώ. Η πιο απλή λύση είναι να απαγορευτεί στην ΕΚΤ να αγοράζει κρατικά ομόλογα ή να τα δέχεται ως ενέχυρα. Μόνο τότε θα πάψει η έμμεση νομισματοποίηση των δημόσιων ελλειμμάτων με τα αναδιανεμητικά αποτελέσματά της. Μια σύνδεση με το χρυσό θα ενίσχυε περαιτέρω το νόμισμα και θα το καθιστούσε πιο άνοσο έναντι της πολιτικής χειραγώγησης.

Εάν η μεταρρύθμιση του ευρώ αποτύχει, ως έσχατη λύση, παραμένει η δυνατότητα αποχώρησης ή διάλυσης της ευρωζώνης. Η διάλυση της ευρωζώνης θα είναι επώδυνη βραχυπρόθεσμα, αλλά θα επαναφέρει τον νομισματικό ανταγωνισμό στην Ευρώπη και θα αποτρέψει την ανάδυση ενός ευρωπαϊκού υπερκράτους. Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Θέλει συγκεντρωτισμό ή ελευθερία; Το μέλλον του ευρώ θα αποφασίσει για αυτό το θέμα.

***

 

  • Ο Philip Bagus, ακαδημαϊκός συνεργάτης του Ινστιτούτου Ludwig Mises είναι γνήσιος οικονομολόγος της αυστριακής σχολής οικονομικής σκέψης και καθηγητής οικονομικών στο Universidad Rey Juan Carlos στη Μαδρίτη. Eίναι ένας νέος μελετητής με μεγάλη επιρροή, έχοντας προβλέψει όλα τα προβλήματα σχετικά με το ευρώ και έχοντας πείσει πολλούς οικονομολόγους στην ηπειρωτική Ευρώπη ότι αυτό το νόμισμα δεν είναι καλύτερο από οποιοδήποτε fiat πολιτικό νόμισμα. Κατά κάποιους τρόπους, είναι πολύ χειρότερο, επειδή έχει θέσει σε λειτουργία ένα καρτέλ διαχείρισης μεταξύ των ευρωπαϊκών νομισματικών καθεστώτων και δημιούργησε έτσι έναν τρομερό ηθικό κίνδυνο. Το 2011 του απονεμήθηκε το Βραβείο OP Alford ΙΙΙ για ευρυμάθεια στην Libertarian θεωρία. Είναι συγγραφέας του βιβλίου η τραγωδία του ευρώ και του Deep Freeze: η οικονομική κατάρρευση της Ισλανδίας .

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Aspen Review του Aspen Institute

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Δείτε περισσότερα: