Η φοροδιαφυγή αποτελεί ευεργεσία προς την κοινωνία

0
783
Φοροδιαφυγή
Το κράτος δια του εξαναγκασμού προσπαθεί να μας πείσει ότι η φορολογία στοχεύει στο καλό μας ως "κοινωνία". Οι θιασώτες αυτής της άποψης βλέπουν τον κόσμο ανάποδα.

 Όσο δε φταίει ο δραπέτης δούλος για το ότι ο πρώην αφέντης του θα αναθέσει τον φόρτο εργασίας του στους υπόλοιπους δούλους, τόσο δεν φταίει και ο φοροφυγάς για το ότι το κράτος μπορεί να μεταβιβάσει το φορολογικό του βάρος σε άλλους. Το κράτος διαπράττει την κλοπή. Η φοροδιαφυγή αποτελεί και άμυνα εναντίον της.

 
του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Μία βόλτα από τοίχους πολιτικών σχολιαστών στα κοινωνικά δίκτυα με αφορμή την φυγή της Uber από την Ελλάδα επ’ αόριστον, μας δείχνει ότι γενικά κυριαρχεί η άποψη ότι η φορολόγηση μέρους των κερδών και του εισοδήματος του επιχειρηματία αποτελεί και ύψιστο καθήκον του. Έτσι λοιπόν, η Uber πολλές φορές θεωρήθηκε και ανύπαρκτη καθώς δεν απέδιδε φόρους στο κράτος μιας και δεν είχε έδρα εδώ (το οποίο είναι απλά λάθος, έδρα έχουν όλοι οι υπάλληλοι τους οποίους μισθώνει). Ανεξάρτητα του αν αυτή η άποψη είναι σωστή ή λανθασμένη, μας ενδιαφέρει κυρίως η ιδεολογία που βρίσκεται πίσω από αυτήν.

Η απόδοση φόρου ως «χρέος» προς στην κοινωνία

Η επιχειρηματολογία πίσω από αυτήν την αντίληψη είναι αρκετά απλή. Ο επιχειρηματίας και γενικά κάθε άτομο το οποίο παράγει κάτι, οφείλει να επιστρέψει κάτι πίσω στο κοινωνικό σύνολο μέσω του φόρου που θα πληρώσει. Οι λόγοι για τους οποίος η «κοινωνία» δύναται να έχει αξιώσεις ποικίλουν. Κάποιοι θεωρούν ότι το άτομο έχει διαμορφωθεί μέσω της κοινωνίας επομένως και της «χρωστάει» τρόπον τινά. Άλλοι πάλι, ισχυρίζονται ότι η κοινωνική συνοχή εξαρτάται από το κράτος, επομένως αυτό θα πρέπει να έχει πρόσβαση σε μέρος των εισοδημάτων των πολιτών του ώστε να επιτελέσει το έργο του. Δεν έχει σημασία να παραθέσουμε και άλλους μιας και το κυρίαρχο στοιχείο είναι αυτό του «χρέους» και του «καθήκοντος». Κάτι τέτοιο όμως δεν υφίσταται, η άποψη είναι απίστευτα λανθασμένη.

Σε μία καπιταλιστική οικονομία, για να καταφέρει ένα άτομο να αποκτήσει εισόδημα, οφείλει να παραγάγει ένα αγαθό ή μία υπηρεσία, η οποία θα ικανοποιεί τις ανάγκες και επιθυμίες των καταναλωτών. Εάν αυτό πραγματοποιηθεί, τότε οι καταναλωτές θα καταβάλουν εθελοντικά μέρος του εισοδήματός τους στον λογαριασμό του εκάστοτε παραγωγού για να λάβουν το αγαθό ή την υπηρεσία που παράγει. Όσους περισσότερους καταναλωτές εξυπηρετήσει κάποιος, και όσο πιο αποτελεσματικά ικανοποιήσει τις πιο επείγουσες ανάγκες τους, τόσο μεγαλύτερα θα είναι τα κέρδη του. Αντιθέτως, αν αποτύχει και σε αυτούς τους δύο στόχους, τότε θα αποκτήσει ζημίες. Αν συνεχιστεί η κακή επίδοση του, τότε θα χρεοκοπήσει και θα τεθεί εκτός αγοράς.

Όπως μας λέει ο Ludwig von Mises:

«Το μόνο μέσο για την απόκτηση πλούτου και τη διατήρησή του, σε μια οικονομία της αγοράς που δεν νοθεύεται από τα προνόμια και τους περιορισμούς που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις, είναι η εξυπηρέτηση των καταναλωτών με τον καλύτερο και φθηνότερο τρόπο. 
Οι καπιταλιστές και οι ιδιοκτήτες γης που αποτυγχάνουν σε αυτό το θέμα θα υποστούν ζημίες. Εάν δεν αλλάξουν τη διαδικασία παραγωγής τους, χάνουν τον πλούτο τους και γίνονται φτωχοί. Είναι οι καταναλωτές που κάνουν τους φτωχούς ανθρώπους πλούσιους και τους πλούσιους φτωχούς. Είναι οι καταναλωτές που καθορίζουν υψηλότερους τους μισθούς ενός αστέρα του κινηματογράφου και ενός τραγουδιστή, από εκείνους ενός ηλεκτροσυγκολλητή ή ενός λογιστή».

 

O επιχειρηματίας και ο εργαζόμενος έχουν ήδη προσφέρει στους καταναλωτές. Δεν υφίσταται κανένα χρέος προς έναν απροσδιόριστο θεσμό «κοινωνία» ή «κοινωνικό» σύνολο. Η «κοινωνία» και το «κοινωνικό» σύνολο έχουν συστατικά. Από την μια πλευρά τους παραγωγούς και από την άλλη τους κλέφτες του κράτους. Το κράτος είναι αυτό που εφαρμόζει κλοπή μεγάλης έκτασης και εμβέλειας καθημερινά δια του εξαναγκασμού της φορολογίας. Αποσπά πλούτο από την ιδιωτική οικονομία αναδιανέμοντάς τον όπου το ίδιο επιθυμεί. Η κρατική πρόνοια που τόσο ευαγγελίζονται οι σοσιαλιστές έχει χρεοκοπήσει την κοινωνία ηθικά και οικονομικά.

Ο πλούτος που αφαιρείται από τον επιχειρηματία, θα μπορούσε να επενδυθεί σε περισσότερα κεφαλαιουχικά αγαθά τα οποία θα αύξαναν την παραγωγικότητα της εργασίας, θα μείωναν τις τιμές των αγαθών άρα και θα αύξαναν τα πραγματικά εισοδήματα των ανθρώπων. Κάτι τέτοιο εμποδίζεται όμως από τη φορολεηλασία του κράτους. Επομένως, οποιαδήποτε προσπάθεια απόκρυψης κερδών και εισοδημάτων είναι απολύτως δικαιολογημένη και από κοινωνική πλευρά.

Ο Hans-Herman Hoppe μας λέει επί τούτου:

«Για τον καπιταλιστή (ή οποιονδήποτε) σε άμυνα για την προστασία της περιουσίας του, ίσως να μην είναι συνετό ή να είναι και επικίνδυνο να το πράξει, αλλά είναι σίγουρα δίκαιο γι ‘αυτόν να αποφύγει όλους τους περιορισμούς που επιβάλλονται στην περιουσία του από το κράτος όσο καλύτερα μπορεί.
Συνεπώς, είναι δίκαιο για τον καπιταλιστή να εξαπατήσει και να πει ψέματα στους κρατικούς εκπροσώπους για την ιδιοκτησία του και το εισόδημά του. Είναι δίκαιο για αυτόν, να αποφεύγει φορολογικές πληρωμές για την περιουσία του και το εισόδημά του και να αγνοεί ή να παρακάμπτει όλους τους νομοθετικούς ή κανονιστικούς περιορισμούς που επιβάλλονται στις χρήσεις των συντελεστών παραγωγής του (γη, εργασία και κεφάλαιο)».

 

Και οδηγεί την σκέψη του στα λογικά της άκρα:

«Δεδομένου ότι η ιδιοκτησία είναι δίκαιη, κάθε ενέργεια υπεράσπισης της ιδιωτικής περιουσίας είναι εξίσου δίκαιη – με την προϋπόθεση πως κατά την υπεράσπισή ο αμυνόμενος δεν παραβιάζει τα δικαιώματα ιδιοκτησίας άλλων. Ο καπιταλιστής έχει το ηθικό δικαίωμα να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του για να υπερασπιστεί τον εαυτό του από οποιαδήποτε επίθεση και αρπαγή της περιουσίας του από το κράτος, ακριβώς όπως έχει το δικαίωμα να κάνει εναντίον οποιουδήποτε κοινού εγκληματία».

 

Επομένως, ακόμα και αν η Uber (και κάθε επιχείρηση) για παράδειγμα, απέκρυπτε κέρδη από το κράτος, όχι μόνο θα έπραττε δίκαια και ορθά, αλλά τα χρήματα που θα γλίτωνε από τα χέρια του κράτους, θα μπορούσαν πλέον να διατεθούν στην επέκταση των δραστηριοτήτων της σε άλλα κράτη προσφέροντας ακόμα περισσότερες υπηρεσίες σε περισσότερους καταναλωτές. Είναι οι αντίπαλοι της Uber και γενικά της επιχειρηματικής δράσης εκείνοι που θα έπρεπε να λογοδοτήσουν προς την κοινωνία. Κανένας άλλος.

Κλείνοντας – η φοροδιαφυγή δεν είναι ανήθικη

Οποιοσδήποτε επιχειρηματίας λοιπόν φοροδιαφεύγει, αποτελεί και έναν ήρωα της πραγματικότητας, έναν ευεργέτη της κοινωνίας. Η φοροδιαφυγή δεν αποτελεί και ανάθεση του φορολογικού βάρους στους υπόλοιπους παραγωγούς. Όσο δε φταίει ο δραπέτης δούλος για το ότι ο πρώην αφέντης του θα αναθέσει τον φόρτο εργασίας του στους υπόλοιπους δούλους, τόσο δεν φταίει και ο φοροφυγάς για το ότι το κράτος μπορεί να μεταβιβάσει το φορολογικό του βάρος σε άλλους. Το κράτος διαπράττει την κλοπή. Η φοροδιαφυγή αποτελεί και άμυνα εναντίον της.

***

 

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.



Διαβάστε περισσότερα: