Η πραγματική αναρχία προϋποθέτει και ιδιοκτησία

0
956
Αναρχία ιδιωτικής ιδιοκτησίας
H πραγματική αναρχία αφορά μία κοινωνία ιδιωτικής ιδιοκτησίας, μία αναρχία της ιδιοκτησίας, ιδιωτικού δικαίου και αναρχοκαπιταλισμού.

Η ιδιοκτησία δεν μπορεί να αποτελεί και βία κατά τις Προυντονικές διδαχές. Διότι, συμβάλλει στην χωρίς εξαναγκασμό παραγωγή περισσότερων αγαθών απ’ ότι πριν την απόκτησή της. Η κατά γράμμα εφαρμογή της Προυντονικής συλλογικής ιδιοκτησίας της γης θα είχε οδηγήσει την ανθρωπότητα στον αφανισμό

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Έχουμε γίνει μάρτυρες της είδησης ότι ηγετικό στέλεχος του Ρουβίκωνα, μετά από ακτιβιστική δράση, επέστρεψε στο σπίτι του, για να το βρει άνω-κάτω. Είχε πέσει θύμα κλοπής. Πρώτη του κίνηση λέγεται ότι ήταν να καλέσει την αστυνομία των Εξαρχείων. Ο διοικητής, γνωρίζοντας τον αναρχικό (λογικά θα τον είχαν στις λίστες τους), ξαφνιάστηκε, αλλά παρόλα αυτά έστειλε προσωπικό για να διερευνήσει την υπόθεση. H είδηση θα μπορούσε και να είναι και φτιαχτή, παρόλα αυτά ανοίγει δύο θέματα για συζήτηση: αντιφάσκει ένας αναρχικός (οποιασδήποτε ποικιλίας) με το να καλέσει την κρατική αστυνομία; Και φυσικά, μπορεί να υπάρξει αναρχία χωρίς ιδιωτική ιδιοκτησία;

Αντιφάσκει ο αναρχικός που καλεί την (κρατική) αστυνομία;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα έχει να κάνει με την δεοντολογία του αναρχικού. Ένας αναρχοκομμουνιστής τάσσεται κατά της κρατικής καταστολής και ταυτόχρονα δεν δέχεται την ιδιοκτησία ως μέρος της ιδεολογίας του. Δέχεται μεν την ατομική ιδιοκτησία (τα πράγματά του) αλλά όχι την ιδιοκτησία μέσων παραγωγής. Έτσι λοιπόν, αν όντως το ηγετικό στέλεχος του Ρουβίκωνα κάλεσε την αστυνομία, τότε βρίσκεται σε μία αντίφαση. Ζητάει να τον σώσει ο μισητός του αντίπαλος (αυτός στον οποίο ενίοτε πετάει και καμία μολότοφ).

Ένας αναρχοκαπιταλιστής βρίσκεται σε καλύτερη θέση καθώς αναγνωρίζει σε ποιες περιπτώσεις η χρήση βίας είναι δικαιολογημένη. Εφόσον το κράτος μονοπωλεί τις υπηρεσίες νόμιμης προστασίας, δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές. Ναι, το κράτος το μισούμε αλλά τουλάχιστον θεωρούμε τη βία για αυτοάμυνα, προστασία ιδιοκτησίας καθώς και αντίποινα προς προηγούμενη άσκηση βίας, ηθικά δικαιολογημένη. Εάν η κρατική αστυνομία περιοριζόταν στην καταπολέμηση εγκλημάτων κατά ατόμου και ιδιοκτησίας, χωρίς να ασχολείται με «εγκλήματα χωρίς θύματα» (π.χ. χρήση ναρκωτικών), θα αποτελούσε και ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Το ότι ο αναρχικός του Ρουβίκωνα έδρασε έτσι, πολλά μας κάνει να υποθέτουμε κατά πόσο παίρνει στα σοβαρά την ιδεολογία του ο ίδιος.

Η αναρχία προϋποθέτει και ιδιοκτησία

Απουσία κράτους οφείλει να υπάρχει ένα οικουμενικό αξίωμα το οποίο θα λειτουργεί ως κανονιστικό πλαίσιο βάσει του οποίου θα επιλύονται οι κοινωνικές συγκρούσεις. Αυτό το αξίωμα πρέπει να είναι εσωτερικά συνεπές, ώστε να μην μπορεί να τυγχάνει αντικείμενο παρερμηνείας από κανέναν. Επίσης, αυτό το αξίωμα οφείλει να είναι αιώνιο και άχρονο, να μην υπόκειται σε αλλαγές λόγω «συνθηκών» ή «εποχής». Τέλος, το κανονιστικό πλαίσιο θα πρέπει να είναι τέτοιο, ώστε να μην αποτελεί έρμαιο στα χέρια πλειοψηφιών, να είναι δηλαδή ανεξάρτητο από την λαϊκή βούληση. Το αξίωμα αυτό, στο οποίο οφείλουμε την απαράμιλλη ανάπτυξη του δυτικού πολιτισμού και το οποίο ήδη καθορίζει εν μέρει το πλαίσιο της κοινωνικής συνεργασίας στον κόσμο μας, είναι η ιδιωτική ιδιοκτησία. Όπου και όποτε επετράπη έστω ένας περιορισμένος βαθμός ιδιωτικής ιδιοκτησίας, οι κοινωνίες αναπτύχθηκαν και ευημέρησαν.

Φυσικά, πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να αποδεχτούν ένα κανονιστικό πλαίσιο με απλή του αναγγελία. Πρέπει να βιώσουν ή να κατανοήσουν το πόσο χρήσιμο είναι κάτι τέτοιο, βλέποντας το πόσο εύχρηστο και ανώδυνο είναι να εφαρμοστεί σε κάθε περίσταση. Μέχρι και ο αναρχικός του Ρουβίκωνα το αντιλήφθηκε αυτό καλώντας την αστυνομία. Χωρίς μία οριοθέτηση του τι ανήκει και σε ποιον (όπως για παράδειγμα το σώμα μας, τα πράγματά μας, το σπίτι μας), ο καθένας θα μπορούσε, δια αναγγελίας να ισχυριστεί ότι κατέχει τίτλο ιδιοκτησίας πάνω στο οτιδήποτε. Εάν λοιπόν το τι ανήκει σε ποιον αποτελούσε απλά βούληση της πλειοψηφίας (όπως γίνεται και στη Δημοκρατία), χάος θα δημιουργούταν και η κοινωνική αποσύνθεση θα ήταν αναπόφευκτη.

Η ιδιοκτησία ως εγγύηση επιβίωσης

Η παραγωγή προϋποθέτει ύπαρξη γης και η χρήση γης προϋποθέτει ιδιοκτησία της. Με άλλα λόγια, για να παραχθεί κάτι πρέπει ο παραγωγός (ακόμα και αυτός είναι μία ολόκληρη κολεκτίβα) να είναι ελεύθερος από τη χρήση επιθετικής βίας εναντίον του. Δεν μπορεί να υπάρξει παραγωγή εφόσον αυτή η συνθήκη δεν καλύπτεται. Επίσης, πρέπει να υπάρχει ένα σαφές όριο ιδιοκτησίας. Η γη, τα μέσα παραγωγής, δεν μπορούν να ανήκουν σε όλον τον κόσμο, την κοινωνία κ.ο.κ. Γιατί όμως; Διότι, αν ίσχυε κάτι τέτοιο, οποιαδήποτε χρήση τους θα έπρεπε να έρχεται με συγκατάθεση όλης της κοινωνίας. Αυτό είναι φύσει αδύνατο. Ακόμα και οι αναρχοκομμουνιστές το αναγνωρίζουν αυτό, γι’ αυτό και ποτέ δε θα ισχυριστούν ότι η ομοφωνία είναι καθοριστικός παράγοντας λήψης αποφάσεων. Πάντα κάνουν λόγο για αμεσοδημοκρατίες και φυσικά «συνδιαμόρφωση» απόψεων.

Η ιδιοκτησία δεν μπορεί να αποτελεί και βία κατά τις Προυντονικές διδαχές. Διότι, συμβάλλει στην χωρίς εξαναγκασμό παραγωγή περισσότερων αγαθών απ’ ότι πριν την απόκτησή της. Η κατά γράμμα εφαρμογή της Προυντονικής συλλογικής ιδιοκτησίας της γης θα είχε οδηγήσει την ανθρωπότητα στον αφανισμό.

Ιδιοκτησία οικονομικός υπολογισμός και νόμος

Η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής δίνει τη δυνατότητα και ανταλλαγής τους άρα και επομένως τη διαμόρφωση τιμών μεταξύ τους. Αυτό με τη σειρά του κάνει δυνατό τον οικονομικό υπολογισμό και άρα την χρήση των πιο πολύτιμων πόρων στις πιο επείγουσες καταναλωτικές ανάγκες. Καθεστώτα ή συστήματα τα οποία κατάργησαν την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής (όπως η ΕΣΣΔ, και η Ναζιστική Γερμανία), γρήγορα βρέθηκαν να μοιράζουν τρόφιμα με δελτία και γενικά να αντιμετωπίζουν μία έλλειψη σε καταναλωτικά αγαθά. Τα ίδια προβλήματα θα είχε και ένα αναρχοκομμουνιστικό σύστημα. Η ιδιοκτησία αποτελεί και το μόνο μέσω επικοινωνίας των καταναλωτικών προτιμήσεων, της διάθεσης πόρων σε οικονομικά αποδοτικές εργασίες και τον επιτυχή καταμερισμό εργασίας.

Η ιδιοκτησία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως μπούσουλας για τη δημιουργία νόμου, ή μάλλον την ανακάλυψή του μέσω της εξαγωγής πορισμάτων βάσει του ιδιοκτησιακού αξιώματος. Αυτός είναι και ο φυσικός νόμος που βασίζεται στην Λοκιανή θεωρία της αρχικής οικειοποίησης. Με βάση αυτό μπορούμε να ορίσουμε ποιος είναι επιτιθέμενος, αμυνόμενος, κλέφτης, απατεώνας, εγκληματίας και θύμα. Επιπλέον, μπορούμε να εξασφαλίσουμε τη δημιουργία κανόνων υπογραφής συμβολαίων βάσει αντικειμενικών κριτηρίων αναφοράς. Οι ανθρώπινες σχέσεις μπορούν να δομηθούν βάσει συμβολαίων, και η τήρησή τους να γίνει πολύ πιο εύκολη. Αποφεύγουμε έτσι τις κοινωνικές συγκρούσεις, την ηθική ανισότητα (αφού όλοι μπορούν να μετέχουν στον φυσικό νόμο) και την κοινωνική αποσύνθεση.

Συμπέρασμα

Σε γενικές γραμμές δείξαμε τον ρόλο που μπορεί να παίξει η ιδιοκτησία στην δόμηση μία αναρχικής κοινωνίας. Εκ φύσεως μία ελίτ ανθρώπων θα εμφανιζόταν, στην οποία θα κατέφευγαν οι άνθρωποι για να λύσουν τις ιδιοκτησιακές τους διαφορές (υπό μία έννοια όλες οι διαφορές μας είναι τέτοιου είδους). Ιδιωτικά δικαστήρια, εμπειρογνώμονες και άλλοι ειδικοί θα αναλάμβαναν τον ρόλο του διαμεσολαβητή με κριτήριο την προσωπικότητά τους, την αμεροληψία τους και την προσωπική τους επιτυχία και κοινωνική αναγνώριση. Μέσω της ιδιοκτησίας θα δημιουργούνταν ένα σύστημα αποκεντρωμένου δικαίου, υποκείμενο στον ανταγωνισμό, όπως και η παραγωγή λοιπών αγαθών που δεν έχει μονοπωληθεί από το Κράτος. H πραγματική αναρχία αφορά μία κοινωνία ιδιωτικής ιδιοκτησίας, μία αναρχία της ιδιοκτησίας, ιδιωτικού δικαίου και αναρχοκαπιταλισμού.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: