Η πραγματική σημασία της φορολογικής εξέγερσης των Γάλλων

0
192
Γαλλία

δεν είναι μόνο η Γαλλία. Εξαπλώνεται στο Βέλγιο και την Ολλανδία – μία οικοδόμηση μιας Ευρωπαϊκής Άνοιξης. Αυτό που βλέπουμε στο Παρίσι σήμερα μπορεί να είναι το τέλος της σοσιαλδημοκρατίας, όπως την ξέρουμε

του Peter C. Earle
Απόδοση: Μιχάλης Γκουντής

Εισαγωγή

Οι αντιφορολογικές ταραχές στη Γαλλία («Κίτρινα Γιλέκα») κλιμακώθηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο, αναφερόμενες και πάλι στον αντίκτυπο των υψηλότερων φόρων στα ορυκτά καύσιμα – και των υψηλών επιπέδων φορολογίας εν γένει – στην καθημερινή ζωή. Οι Γάλλοι υπήκοοι, που ήδη υπόκεινται στους υψηλότερους φόρους στον ΟΟΣΑ, συντρίβονται τόσο από τους νέους όσο και από τους συστηματικά αυξανόμενους φόρους και έχουν βγει στους δρόμους κατά εκατοντάδες χιλιάδες σε μια «επανάσταση του πολίτη». Οι συστάσεις για την κήρυξη έκτακτης ανάγκης έχουν κατατεθεί προς το παρόν.

Βία, η μέθοδος του πολιτικού

Χωρίς καμία δόση ειρωνείας, σε συνέντευξη τύπου το Σάββατο, ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν δήλωσε: «Ποτέ δεν θα ανεχθώ τη βία».

Ωστόσο, η βία είναι το βασικό συστατικό του επιλεγέντος εξ αυτού επαγγέλματός – αυτό του πολιτικού. Η φορολογία πλασάρεται ως μια δίκαιη συναλλαγή – αγαθά και οι υπηρεσίες που παρέχονται από την κυβέρνηση έναντι αμοιβής (μεγάλο θράσος για να περιγραφεί η κλοπή μιας Οργουελικού τύπου «συνεισφοράς») από τον φορολογούμενο – αλλά η φύση αυτής της αλληλεπίδρασης είναι προφανής για όλους, εκτός από τους αδιάφορους ή τους εσκεμμένα ανόητους. Δεν είναι εθελοντική και δεν προκύπτει βάσει λογικής. Ούτε και οι πιο φανατικοί υπερασπιστές της κρατικής θρησκείας, δεδομένης υπάρχουσας επιλογής (και εμπιστευτικότητας), δεν θα έχαναν την ευκαιρία να παραπλανήσουν τον εφοριακό για να περισώσουν την περιουσία τους.

Η ισχύς του βίαιου εξαναγκασμού είναι η πεμπτουσία της φορολογίας και της φορολογικής πολιτικής, η οποία αποτυχημένα προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από ένα αφηρημένο αφήγημα δήθεν προσφοράς κοινωνικών αγαθών και τάχαμου προώθησης της γενικής ευημερίας. Στο Παρίσι, μια συχνά επαναλαμβανόμενη φράση μεταξύ των διαδηλωτών είναι ότι έχουν «απηυδήσει». Οι οδηγοί ασθενοφόρων έχουν συμμετάσχει στις διαμαρτυρίες, όπως και οι δάσκαλοι και οι φοιτητές σε τουλάχιστον 100 σχολεία στη Γαλλία.

Η επιβολή φόρων σε ιδιώτες για την καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος – ή για την πραγματοποίηση οποιουδήποτε σχεδίου κοινωνικής βελτίωσης – γίνεται αδιάκοπα στο όνομα της ιερότητας της ζωής. Ωστόσο, αν η ζωή είναι ανεκτίμητη κατάσταση και συνθήκη, το ίδιο ισχύει και για το δικαίωμα προσωπικής ιδιοκτησίας. Μια ζωή που δεν έχει την ικανότητα να απολαμβάνει τα προϊόντα της δουλειάς μας με τη χρησιμοποίησή τους άμεσα ή εθελοντικά με την ανταλλαγή τους με άλλα, είναι μια ζωή που παρακάμπτεται, και έτσι μια ζωή βιαίως και εσκεμμένα υποτιμημένη σε ποιότητα.

Καθεστωτική προπαγάνδα

Οι εικόνες των μέσων που απεικονίζουν τη φορολογική εξέγερση κυριαρχούνται από καμένα αυτοκίνητα, γκράφιτι στην Αψίδα του Θριάμβου και συγκρούσεις με την αστυνομία – παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των 136.000 διαδηλωτών το Σάββατο ήταν διαταρακτική αλλά ειρηνική.

Ωστόσο, κανένας δεν πρέπει να αμφιβάλλει για τον μακρόπνοο πρόδρομο αυτής της πυρκαγιάς, παρά την αδυναμία καταγραφής των περιορισμένων εγχώριων προϋπολογισμών και των σοβαρών δημοσιονομικών δυσκολιών στην πράξη. Ο θυμός που γεννιέται για μια ζωή που περιβάλλεται από κακή τύχη ή δυσμενείς συνθήκες είναι σημαντικός. Αυτό που προκύπτει από αναμφισβήτητα γραφειοκρατικά διατάγματα είναι τελικά εμπρηστικό. Η δημόσια αντίδραση στην αυξητική καταπίεση της έκφρασης της ζωής από τον κρατικό εξαναγκασμό από ένα ορισμένο σημείο και μετά γίνεται άμεση και σπλαχνική. Διαφαίνεται στους δρόμους του Παρισιού αυτήν τη στιγμή.

Σκεφτείτε τι διακυβεύεται εδώ. Για περισσότερα από 100 χρόνια, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχτισαν τις διεισδυτικές τους πολιτείες, με τον δημόσιο τομέα να ελέγχει όλο και περισσότερο τη ζωή. Η υπόσχεση του συνδυασμού της ασφάλειας και της ευημερίας μέσω της βελτίωσης του κράτους απέτυχε να τηρηθεί. Και τι προτείνει η πολιτική τάξη; Περισσότερη κυβερνητική εξουσία, αυτή τη φορά στο όνομα της πράσινης ενέργειας.

Κλείνοντας

Από ένα σημείο και μετά, το ποτήρι ξεχειλίζει. Ακριβώς όπως οι πολίτες που υπέφεραν από τη σοβιετική κυριαρχία τελικά εξεγέρθηκαν, οι άνθρωποι που υποφέρουν από σοσιαλδημοκρατική κυριαρχία θα μπορούσαν κάποτε να κάνουν το ίδιο. Οι παρατηρητές έχουν περιμένει δεκαετίες για να δουν μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να αποτρέψουν κάτι τέτοιο. Οι μεταρρυθμίσεις δεν έχουν συμβεί. Τώρα οι άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους, πυρπολώντας και διαμαρτυρόμενοι ενάντια στην αστυνομία.

Και δεν είναι μόνο η Γαλλία. Εξαπλώνεται στο Βέλγιο και την Ολλανδία – μία οικοδόμηση μιας Ευρωπαϊκής Άνοιξης. Αυτό που βλέπουμε στο Παρίσι σήμερα μπορεί να είναι το τέλος της σοσιαλδημοκρατίας, όπως την ξέρουμε. Αυτό που έρχεται στη θέση της είναι αυτό που πραγματικά αφορά η μάχη των ιδεών σήμερα.

***

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο American Institute for Economic Research.

Ο Peter C. Earle είναι οικονομολόγος και συγγραφέας που εντάχθηκε στο AIER το 2018 και πριν από αυτό πέρασε πάνω από 20 χρόνια ως trader και αναλυτής στις παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές στη Wall Street. Η έρευνά του επικεντρώνεται στις χρηματοπιστωτικές αγορές, στα νομισματικά θέματα και στην οικονομική ιστορία. Έχει παρουσιαστεί στην Wall Street Journal, στο Reuters, στο NPR και σε πολλές άλλες δημοσιεύσεις. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στα εφαρμοσμένα οικονομικά, MBA (στα χρηματοοικονομικά) και BS στη Μηχανική από τη Στρατιωτική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών στο West Point.

 

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.