Οι μύθοι πίσω από την «ισότητα αποδοχών»

0
648
Οι ανυπέρβλητες αντιφάσεις, αποκαλύπτουν την «Ισότητα Αποδοχών» ως μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια ανυποστήρικτη προϋπόθεση, της οποίας η βασανισμένη λογική μπορεί στη συνέχεια να διαστραφεί σε ακόμα πιο ανισόρροπα συμπεράσματα.
Οι ανυπέρβλητες αντιφάσεις, αποκαλύπτουν την «Ισότητα Αποδοχών» ως μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια ανυποστήρικτη προϋπόθεση, της οποίας η βασανισμένη λογική μπορεί στη συνέχεια να διαστραφεί σε ακόμα πιο ανισόρροπα συμπεράσματα.

τέτοιες διακρίσεις έχουν καταστεί παράνομες εδώ και χρόνια και, εάν αποδεικνύονταν, θα ήταν ένα δικαστικό χρυσωρυχείο για τα δικηγορικά γραφεία, αλλά δεν βλέπουμε να συμβαίνει κάποια πλημμύρα κερδών από εύκολες δικαστικές νίκες σχετικά με την «ισότητα αποδοχών».

 

 

Του Gary Galles

Απόδοση: Ευθύμης Μαραμής

Εισαγωγή

H 10η Απριλίου του 2018 ανακηρύχτηκε ως «Ημέρα Ισότητας Αποδοχών», επικρίνοντας σφοδρά την διαφορά ύψους σχεδόν 20% του μέσου ετήσιου εισοδήματος ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες που εργάζονται με πλήρη απασχόληση (35 ώρες ή περισσότερο την εβδομάδα) για το πιο πρόσφατο έτος αναφοράς (2016). Παραδοσιακά, οι επικριτές επανέλαβαν χαρακτηριστικούς ισχυρισμούς ότι τα δεδομένα καταδεικνύουν αδικαιολόγητες διακρίσεις εις βάρος των γυναικών «οι οποίες κάνουν την ίδια δουλειά με τους άνδρες».

Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Mark J. Perry, τα δεδομένα αποτυγχάνουν να επιδείξουν τις διαφορές στις ώρες εργασίας, την οικογενειακή κατάσταση, τον αριθμό των παιδιών, την εκπαίδευση, το επάγγελμα, τον αριθμό συνεχών αδιάκοπων ωρών επαγγελματικής εμπειρίας, τις συνθήκες εργασίας, την ασφάλεια κατά την εργασία, την ευελιξία του χώρου απασχόλησης, τη φιλικότητα προς την οικογένεια στον χώρο εργασίας, την ασφάλιση της απασχόλησης και τον χρόνο που δαπανάται στην καθημερινή μετακίνηση. Η καθεμία από αυτές τις παραμέτρους, θα οδηγούσε κάποιον να συμπεράνει πως οι άντρες δικαίως αμείβονται περισσότερο.

Πώς εξηγούν οι ακτιβιστές της «Ημέρας Ισότητας Αποδοχών» την παράλειψη να ληφθεί υπόψη αυτή η ντουζίνα (ή ακόμη περισσότερων) σαφώς σχετικών με το θέμα μεταβλητών; Κυρίως, αγνοούν τέτοια θέματα, χρησιμοποιώντας συνεχή επανάληψη και απειλούν μέσω λασπολογίας εις βάρος των επικριτών τους να τους αναγάγουν σε σεξιστές. Έτσι καθιερώνουν τον βασικό τους ισχυρισμό ως μη αμφισβητήσιμη προϋπόθεση στη δημόσια συζήτηση.

Ωστόσο, υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι ακόμη και οι ακτιβιστές αμφισβητούν το μάντρα τους. Πρώτον, εξυπηρετεί τους πολιτικούς τους σκοπούς – είτε είναι έγκυρο είτε όχι – και όσο χειρότερο μπορούν να το κάνουν να φαίνεται , τόσο καλύτερα εξυπηρετεί αυτούς τους σκοπούς. Δεύτερον, τέτοιες διακρίσεις έχουν καταστεί παράνομες εδώ και χρόνια και, εάν αποδεικνύονταν, θα ήταν ένα δικαστικό χρυσωρυχείο για τα δικηγορικά γραφεία, αλλά δεν βλέπουμε να συμβαίνει κάποια πλημμύρα κερδών από εύκολες δικαστικές νίκες για αυτό τον σκοπό.

Οι «άπληστοι» εργοδότες 

Θα πρέπει να επισημάνουμε μια ακόμα λογική ανωμαλία. Είναι αμέτρητες οι περιπτώσεις όπου οι εργοδότες, γενικά, και οι «μεγάλες επιχειρήσεις» ειδικότερα, έχουν κατηγορηθεί ότι είναι υπερβολικά εγωιστές ή υπερβολικά άπληστοι. Είναι άπληστοι και δεν τους απασχολεί η ρύπανση / υπερθέρμανση του πλανήτη / κλιματική αλλαγή. Είναι άπληστοι και δεν κάνουν αρκετά για να εξαλείψουν τη φτώχεια. Είναι άπληστοι και δεν νοιάζονται για το εργατικό δυναμικό τους ή για την κοινωνία. Είναι άπληστοι όταν αντιτίθενται στις αυξήσεις φόρων ή στις κανονιστικές επιβαρύνσεις, για τις νομικά επιβεβλημένες αυξήσεις των μισθών ή / και αποζημίωσης μη μισθολογικού χαρακτήρα. Είναι άπληστοι για το κλείσιμο μη κερδοφόρων εγκαταστάσεων. Είναι άπληστοι για τις περικοπές θέσεων απασχόλησης όταν ο κεφαλαιουχικός εξοπλισμός είναι φθηνότερος, ad infinitum. Ωστόσο, παρά τους καθολικούς αυτούς ισχυρισμούς περί υπερβολικής απληστίας, οι εργοδότες, παραδόξως, δεν είναι «αρκετά άπληστοι» στο θέμα της γυναικείας απασχόλησης.

Η λογική της «Ημέρας ισότητας αποδοχών», υποδηλώνει ότι θα ήταν εξωφρενικά επικερδές να μισθώνονται μόνο γυναίκες, επειδή το κόστος εργασίας θα ήταν κατά ένα πέμπτο φτηνότερο. Δηλαδή, οι εργοδότες υποτίθεται ότι δεν πράττουν τίποτα «καλό» όταν τους κοστίζει χρήματα, αλλά είναι αποφασισμένοι να κάνουν διακρίσεις εις βάρος των γυναικών πληρώνοντας ένα κάρο λεφτά. Και οι διακρίνοντες αποτελούνται και από γυναίκες – ιδιοκτήτριες επιχειρήσεων και από επιχειρήσεις με γυναίκες διευθύνοντες συμβούλους και γυναίκες επικεφαλής τμημάτων ανθρώπινων πόρων. Είναι όλοι, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, πρόθυμοι να πληρώσουν τόσο ακριβά κόστη, ώστε να κάνουν διακρίσεις εις βάρος των γυναικών;

Εν κατακλείδι

Οι θεωρίες πίσω από την «ισότητα αποδοχών» παρουσιάζουν στατιστικά στοιχεία που δε θα δεχόταν κανένας – ο οποίος θα παρέμενε άγρυπνος – στην παρουσίαση επί του θέματος. Πάσχουν επίσης από αντιφατική λογική. Αυτό που αγνοούν όταν εξυπηρετούνται οι ισχυρισμοί τους περί διακρίσεων, το απορρίπτουν στην εφαρμογή στον εαυτό τους. Περαιτέρω, κατηγορούν τους «στόχους» τους ότι είναι υπερβολικά άπληστοι σε πολλά θέματα, αλλά δεν είναι αρκετά άπληστοι όταν θα έπρεπε να απασχολούν γυναίκες. Οι ανυπέρβλητες αντιφάσεις, αποκαλύπτουν την «Ισότητα Αποδοχών» ως μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια ανυποστήρικτη υπόθεση, της οποίας η βασανισμένη λογική μπορεί στη συνέχεια να διαστραφεί σε ακόμα πιο ανισόρροπα συμπεράσματα.

***

 

Άρθρο δημοσιευμένο αρχικά στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Ludwig von Mises: The Myths Behind «Equal Pay Day»

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: