Κάτω τα χέρια από τους ιδιοκτήτες ακινήτων

0
478
Ιδιοκτήτες ακινήτων
Οποιαδήποτε φορολογική εισφορά πρέπει να λογιστεί ως ένα επιπλέον κόστος για τον ιδιοκτήτη ακινήτου, επιπλέον του κόστους συντήρησης, διατήρησης και ανέγερσης του ακινήτου του.

Οι ιδιοκτήτες ακινήτων δεν είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι per se για την ύπαρξη συγκεκριμένων συνθηκών που ωθούν σε σπανιότητα στέγασης και, επομένως σε αύξηση των τιμών στα ακίνητα

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Ο φόρος επί της ακίνητης περιουσίας είναι περίεργο κτήνος καθώς οι επιπτώσεις του διαφαίνονται σε έναν τομέα που είναι απαραίτητος για τη διαβίωση: τη στέγαση. Κατά δεύτερον, η άγνοια του κόσμου περί των φορολογικών επιπτώσεων, σε συνδυασμό με το παραπάνω, οδηγούν την κοινή γνώμη να κατηγορεί τους ιδιοκτήτες ακινήτων για την όποια άνοδο στις τιμές των ενοικίων ή στην ελλιπή συντήρηση των υποδομών τους κοκ. Σήμερα, θα αντικρούσουμε την κοινή αυτή πεποίθηση.

Ο ρόλος του ΕΝΦΙΑ και των φόρων κληρονομιάς και μεταβίβασης

Οποιαδήποτε φορολογική εισφορά πρέπει να λογιστεί ως ένα επιπλέον κόστος για τον ιδιοκτήτη ακινήτου, επιπλέον του κόστους συντήρησης, διατήρησης και ανέγερσης του ακινήτου του. Ανεβάζοντας το κόστος μίας δραστηριότητας αυτομάτως συμβαίνουν δύο πράγματα: πρώτον, έχουμε μικρότερη προσφορά αυτής της δραστηριότητας, ήτοι, στην περίπτωσή μας, λιγότερες ανεγέρσεις κατοικιών, αλλά επίσης, και μετατόπιση πόρων από την συντήρηση, επισκευή και διατήρηση της λειτουργικής κατάστασης των κατοικιών σε αποδεκτά επίπεδα. Κοινώς, λιγότερα σπίτια και, τηρουμένων των αναλογιών, χειρότερα σπίτια. Δείτε για παράδειγμα τι συμβαίνει στην Ελλάδα με τις μαζικές αποποιήσεις κληρονομιάς.

Πέραν αυτού, οι φόροι κληρονομιάς και μεταβίβασης ακινήτων συμβάλλουν στην επιδείνωση του προβλήματος. Άτομα τα οποία ήθελαν να χτίσουν σπίτια και κατοικίες με την προϋπόθεση να τα κληροδοτήσουν ή να τα πουλήσουν, βλέποντας το επιπλέον κόστος σε αυτές τις δύο δραστηριότητες, τηρουμένων των αναλογιών, περιμένουμε λιγότερη προθυμία εκ μέρους τους για ανέγερση κατοικιών εξ αρχής. Σε συνδυασμό με τις αυστηρές κανονιστικές ρυθμίσεις και κόστη αδειοδότησης οικοδομών, έχουμε επιπλέον αντικίνητρα για την πραγματοποίηση οποιασδήποτε οικοδομικής δραστηριότητας σε γενικότερο πλαίσιο.

Ενοικιάσεις επαγγελματικών χώρων

Τα παραπάνω ισχύουν και για τις ενοικιάσεις επαγγελματικών χώρων. Καπιταλιστές οι οποίοι θα κληθούν να πληρώσουν την αυξημένη φορολογία για να στεγάσουν την επιχείρησή τους, έρχονται αντιμέτωποι με τις παραπάνω δυσκολίες. Πέραν των εξόδων στησίματος της επιχείρησης τους, την κάλυψη των εξόδων της και την πληρωμή των φόρων της, αν επέλεγαν να στεγάσουν με δικό τους χώρο την επιχειρηματικότητα τους θα έπρεπε να επωμιστούν το πλήρες φορτίο της φορολογίας. Εδώ είναι που έρχεται ο ιδιοκτήτης επαγγελματικού χώρου προς ενοικίαση. Είναι εκείνος που θα κάνει στην πραγματικότητα το outsourcing αυτό, καλύπτοντας πάγιες ανάγκες του επιχειρηματικού χώρου.

Κάποιος εδώ θα ισχυριστεί ότι τα αυξημένα ενοίκια που θα πληρώσει ο επιχειρηματίας στην ουσία αποτελούν μεταβίβαση πληρωμής του φόρου από τον ιδιοκτήτη στον ενοικιαστή. Αυτό όμως είναι λάθος καθώς οι τιμές που θα ήταν διατεθειμένος να πληρώσει ο ενοικιαστής είναι δεδομένες, η ενσωμάτωση του φόρου στην πραγματικότητα θα οδηγούσε σε αύξηση της τιμής πέραν από αυτή που θα ήταν εκείνος να πληρώσει. Αυτό που στην πραγματικότητα επιβαρύνει τον ενοικιαστή είναι η σπανιότητα του πόρου που αναζητά (δηλαδή επαγγελματικό χώρο), μία σπανιότητα που προκλήθηκε από την επιβολή φόρων επί των ακινήτων από την κυβέρνηση εξ αρχής και που αναλύσαμε παραπάνω. Κλασικά οικονομικά προσφοράς και ζήτησης.

Υψηλά κεφαλαιοποιημένοι ιδιοκτήτες επαγγελματικών και μη ακινήτων, ήτοι άνθρωποι που έχουν αποταμιεύσει περισσότερα ή έχουν επενδεδυμένα περισσότερα ακίνητα, βρίσκονται σε καλύτερη θέση από τους συναδέλφους τους όσον αφορά τη θέση τους στην πλευρά της προσφοράς ακινήτων. Μπορούν να αντέξουν τα επιπλέον κόστη της φορολογίας και να εκτοπίσουν ευκολότερα τον ανταγωνισμό μικρότερων ιδιοκτητών κατ’ επέκταση. Εφόσον έχει μειωθεί η διαθέσιμη προσφορά με σταθερή σχετικά τη ζήτηση, αυτοί οι ιδιοκτήτες έχουν την ικανότητα να ζητούν μεγαλύτερα ενοίκια ή να είναι πιο επιλεκτικοί στην επιλογή των ενοικιαστών τους.

Κάποιος εδώ θα μπορούσε να κάνει λόγο για αισχροκέρδεια από μεριάς τους, αλλά αυτό θα αγνοούσε το γεγονός ότι οι φορολογικές εισφορές συνεχώς «τρέχουν» και αποτελούν ένα μόνιμο κόστος αλλά και ρίσκο για όλους όσους επιθυμούν να αποκτήσουν και να διατηρήσουν υπό την ιδιοκτησία τους κάποιο ακίνητο. Υπάρχει λόγος για την άνοδο των τιμών, δεν γίνεται τώρα να αποφάσισαν να γίνουν περισσότερο άπληστοι οι ιδιοκτήτες τους: τι έκαναν τα προηγούμενα χρόνια, προσποιούνταν τις Μαρίες Τερέζες;

Επίσης, το να κατηγορεί κάποιος τους υψηλά κεφαλαιοποιημένους ιδιοκτήτες είναι φαιδρό από μόνο του καθώς στην πραγματικότητα επικρίνει την…προκοπή και την αποταμίευσή τους, δηλαδή τη στέρηση παρούσης ευχαρίστησης προς χάριν μελλοντικής. Κοινώς οι επικριτές τους θα έπρεπε να σκεφτούν καλύτερα τον στόχο της κριτικής τους. Δεν θα έπρεπε να είναι οι ιδιοκτήτες, αλλά οι κατηγορικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί από εξωτερικούς παράγοντες (την κυβέρνηση) που ωθούν σε συγκεκριμένες συμπεριφορές.

Ιδιοκτήτες ακινήτων: τα άδικα θύματα των κυβερνητικών πολιτικών

Δεδομένης της παραπάνω ανάλυσης και δεδομένης της ύπαρξης των κυβερνητικών παρεμβάσεων, οι οποίες και διαμορφώνουν συγκεκριμένα κίνητρα και συμπεριφορές σε οικονομικό επίπεδο θα ήταν εύλογο να ισχυριστούμε ότι είμαστε τυχεροί που κάποιοι προνόησαν να κεφαλαιοποιηθούν, ώστε να είναι σε θέση τώρα να επωμιστούν τα κόστη της αυξημένης φορολογίας. Οι ιδιοκτήτες ακινήτων δεν είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι per se για την ύπαρξη συγκεκριμένων συνθηκών που ωθούν σε σπανιότητα στέγασης και, επομένως σε αύξηση των τιμών στα ακίνητα. Το να κατηγορούνται γι’ αυτό ισοδυναμεί με το να κατηγορούμε τον αγρότη για το ότι μας προγραμμάτισε να πεινάμε ανά τακτά διαστήματα, ώστε να μας πουλάει φαγητό και να βγάζει κέρδος, ενώ η πείνα μας είναι καθαρά προϊόν μίας κατηγορικής συνθήκης διαμορφωμένης ανεξάρτητα από τη θέληση του αγρότη, από την ίδια τη φύση.

Έτσι λοιπόν, το να κατηγορεί κάποιος τους ιδιοκτήτες των ακινήτων για τις αυξημένες τιμές είναι σαν να τοποθετεί το κάρο πριν το άλογο. Ο πραγματικός υπεύθυνος είναι το κράτος και η φορολογική του πολιτική και εκεί πρέπει να στοχεύουμε την κριτική μας.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: