Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί έχουν άδικο στις απαιτήσεις τους: Ιδού το γιατί

0
828
Αναπληρωτές
Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, εμποτισμένοι με την αριστερή άγνοια περί οικονομικών, δημιουργούν περισσότερα προβλήματα με τις απαιτήσεις τους.

Η απαίτηση για μαζικούς διορισμούς στην εκπαίδευση είναι αστεία. Υπάρχει ένας και μόνο λόγος που αυτή τη στιγμή υπάρχουν άνεργοι αναπληρωτές και κενά στην εκπαίδευση: πρόβλημα οικονομικού υπολογισμού λέγεται, και το έχουμε αναλύσει πολλάκις

Πρώτη ενημέρωση: Μάιος 2018

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Μέχρι και πριν τις σχολικές διακοπές του Πάσχα, ο κλάδος των αναπληρωτών εκπαιδευτικών κατέβαινε συχνά-πυκνά σε κινητοποιήσεις έξω από το Υπουργείο Παιδείας με ένα πάγιο αίτημα: μαζικούς διορισμούς αναπληρωτών ως μόνιμους εκπαιδευτικούς στη δημόσια εκπαίδευση. Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις όμως, διότι εσύ ως μεταδότης γνώσεων θα έπρεπε να γνωρίζεις καλύτερα ότι αυτό που ζητάς όχι μόνο είναι αδύνατο, αλλά και επιζήμιο. Διάβασε παρακάτω αγαπητέ αναπληρωτή και θα καταλάβεις τι εννοώ.

Πρώτο πρόβλημα: δεν ξέρεις τι ζητάς

Η απαίτηση για μαζικούς διορισμούς στην εκπαίδευση είναι αστεία. Υπάρχει ένας και μόνο λόγος που αυτή τη στιγμή υπάρχουν άνεργοι αναπληρωτές και κενά στην εκπαίδευση: πρόβλημα οικονομικού υπολογισμού λέγεται, και το έχουμε αναλύσει πολλάκις στη σελίδα. Το κράτος, δεν μπορεί να ορίσει τιμή αγοράς για τις υπηρεσίες που παρέχει (εκτός αν «κλέψει» και αντιγράψει τις τιμές της αγοράς). Έτσι, η τιμή εργασίας που ορίζει για τους εκπαιδευτικούς (δηλαδή οι αμοιβές τους), δεν αντικατοπτρίζει την προσφορά αυτού του είδους εργασίας. Με άλλα λόγια, η ανεργία οφείλεται στο ότι οι αμοιβές των εκπαιδευτικών είναι πολύ υψηλές σε σχέση με την προσφορά εργασίας.

Επομένως, αν οι αναπληρωτές κόπτονται τόσο πολύ για την πρόσληψη των άνεργων συναδέλφων τους θα πρέπει να ζητήσουν μειωμένες αποδοχές τόσο των ιδίων όσο και των μόνιμων συναδέλφων τους. Έτσι, θα μπορέσουν τα επιπλέον χρήματα να διατεθούν σε προσλήψεις αναπληρωτών ή ακόμα και μονίμων διορισμών, αν οι μειώσεις είναι αρκετά χαμηλές. Φυσικά, ποιος Δ.Υ. θα ήταν τόσο ανόητος να ζητήσει να μειωθεί ο μισθός του για να βρουν οι συνάδελφοί του δουλειά; Καλύτερα να ζητήσουν αύξηση έτσι; Ποιος θα τις πληρώσει όμως; Το κορόιδο ο φορολογούμενος. Τέλεια.

Δεύτερο πρόβλημα: Δεν ξέρεις τι ζητάς μέρος ντεύτερον

Η πρώτη ένσταση φαίνεται στον ορίζοντα. «Το κράτος διορίζει Δ.Υ. σε άλλα πόστα, γιατί όχι και στον τομέα μας». Ακριβώς, αλλά από το να απαιτείς και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο, θα έπρεπε να βάλεις λίγο το μυαλό σου να σκεφτεί: τι πόρους διαθέτει το κράτος και είναι αυτοί άπειροι; Προφανώς οι πόροι του κράτους δεν είναι άπειροι και προφανώς στο κράτος ασκούνται πιέσεις για το που θα διανείμει τα φορολογικά του έσοδα. Πίεση όμως ποιος ασκεί αν όχι, εκτός των άλλων, και συνδικαλιστικές ομάδες άλλων δημοσίων υπαλλήλων; Τα λεφτά που δαπανά το κράτος σε έναν τομέα αναγκαστικά θα τα στερήσει από έναν άλλον. Πραγματικά, δεν είναι πυρηνική φυσική, ούτε κάποιου είδους «μαγεία». Αν ένας άνθρωπος κερδίζει 1000 ευρώ, τα 100 που τα δαπανά σε μία ανάγκη, δεν μπορεί πλέον να τα δαπανήσει για μία άλλη. Γιατί το κράτος να έχει διαφορετικό τρόπο λειτουργίας;

Επομένως, αν πάλι κόπτεσαι για τον διορισμό των συναδέλφων σου, μπορείς να ανοίξεις πόλεμο εναντίων άλλων κλάδων που αμείβονται υπέρ του δέοντος ή ακόμα και να απαιτήσεις την ιδιωτικοποίηση τους, ώστε να απαλλαχτεί το κράτος από τη χρηματοδότησή τους. Έτσι περισσότερα κονδύλια θα μπορούσαν να διατεθούν για μόνιμους διορισμούς. Αλλά, γιατί δεν πράττεις κάτι τέτοιο; Γιατί δεν ξέρεις βασικά οικονομικά, γι’αυτό.

Όχι μόνο αυτό βέβαια, αλλά καταλαβαίνεις ότι κάτι τέτοιο θα σημάνει και πόλεμο ανάμεσα στις διάφορες «τάξεις» δημοσίων υπαλλήλων. Αλλά, εσφαλμένα, θεωρείς ότι υπάρχει κάποια συναδελφικότητα ανάμεσα σε αυτές τις τάξεις. Για του λόγου το αληθές, ας προτείνει η Δ.Ο.Ε. το συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών, να μεταφερθούν πληρωμές από τον έναν κλάδο του δημοσίου στον άλλον. Φέρνω ποπ-κορν, εσύ φέρε τα ποτά. Θα έχει ενδιαφέρον ο διάλογος.

Τρίτο πρόβλημα: δεν ξέρεις τι ισχύει

Γιατί υπάρχει όμως τέτοια προσφορά εκπαιδευτικών που δεν γίνεται να απορροφηθούν όλοι από το δημόσιο; Η απάντηση βρίσκεται στην ανώτατη εκπαίδευση που κυριολεκτικά «ξερνάει» κάθε χρόνο περίπου 1000 νέους εκπαιδευτικούς. Το πρόβλημα εδώ έγκειται πάλι σε θέματα οικονομικού υπολογισμού. Τα πανεπιστήμια δεν έχουν κίνητρο κέρδους και ζημίας και ως εκ τούτου δεν μπορούν να αποφασίσουν ορθολογικά για το ποιο θα είναι το πρόγραμμα σπουδών τους. Τι και αν έχουμε υπερπροσφορά εκπαιδευτικών; Δεν πρόκειται να κλείσουμε ποτέ, άρα ας συνεχίσουμε να παράγουμε εκπαιδευτικούς en masse. Δεν είναι δικό μας πρόβλημα αυτό, σωστά; Σωστά, αλλά είναι πρόβλημα για την κοινωνία. Δημιουργείς στρατό ανέργων και διαστρεβλώνεις τον καταμερισμό εργασίας.

Οι αναπληρωτές θα έπρεπε να ζητήσουν το κλείσιμο των παιδαγωγικών σχολών ή την ιδιωτικοποίηση τους, ώστε να μετριαστεί η παραγωγή ανέργων. Αλλά ούτε και αυτό το ζητάνε υπό το επιχείρημα ότι «ο καθένας θα έπρεπε να μπορεί να σπουδάσει ό,τι επιθυμεί«. Φυσικά, αλλά η επιλογή του πρέπει να έχει κόστος και να μην επιδοτείται από άλλους.

Τέταρτο πρόβλημα: θεωρείς τη δημόσια εκπαίδευση τον μοναδικό εργοδότη

Κακά τα ψέματα, το κράτος είναι σχεδόν μονοψώνιο στην εκπαίδευση, δηλαδή είναι σχεδόν ο αποκλειστικός αγοραστής εργασίας στον κλάδο. Ο ιδιωτικός τομέας είναι σαφώς μικρότερος. Αλλά, φαίνεται ότι τα παράπονά σου κατευθύνονται προς το δημόσιο και όχι τον ιδιωτικό, εξάλλου, το κράτος δεν σε διορίζει μόνιμα, όχι ο ιδιωτικός. Ορίστε λοιπόν μία εναλλακτική: γιατί δεν απαιτείς ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και ανάληψή της εξολοκλήρου ιδιωτικά; Το δημόσιο συνεχώς αποτυγχάνει να βελτιώσει την ποιότητα εκπαίδευσης (αν όχι, τότε γιατί κάθε χρόνο έχουμε τα ίδια προβλήματα;). Πόσο καιρό ακόμα θα εξαντλείς τις δυνάμεις σου, ώστε να διορθώσεις κάτι που δε διορθώνεται εξ αρχής; Το φίδι όσο δέρμα και να αλλάξει, φίδι παραμένει. Στην εικοστή σου τοποθέτηση σε κανένα ακριτικό χωριό, στην εικοστή σου μετακόμιση σε άλλον τόπο, ελπίζω κάποια στιγμή να βάλεις και μυαλό. Μόνο εσύ μπορείς να αλλάξεις, το κράτος όχι.

Συμπέρασμα: οι αναπληρωτές είναι μέρος του προβλήματος

Τώρα, γνωρίζεις τι πρέπει να απαιτήσεις από το κράτος. Στα μπόνους, αν δεν επιθυμείς πλήρη ιδιωτικοποίηση, τουλάχιστον απαίτησε καμία μείωση φόρων, ώστε να μετακινηθούμε σε καλύτερο σημείο στην καμπύλη Λαφέρ, να αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα του κράτους και να γίνουν επομένως οι διορισμοί που επιθυμείς. Τώρα, με τις απαιτήσεις που έχεις, μόνο ζημιά κάνεις και στην παιδεία αλλά και στην κοινωνία γενικότερα. Είσαι μέρος του προβλήματος και όχι μέρος της λύσης του.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.



Διαβάστε περισσότερα: