«Κώστα προσάρμοσε το»…Μία τυπική μέρα στο δημόσιο…

0
581
...Μία τυπική μέρα στο δημόσιο...

Βλέπουμε από πρώτο χέρι αυτό που πάντα υποπτευόμασταν ή ξέραμε από την αρχή. Ότι το κράτος, ο δήμος και όποια άλλη οντότητα χρηματοδοτείται μη εθελοντικά, δεν έχει κανένα κίνητρο να παράσχει αξιοκρατικές και διαφανείς υπηρεσίες.

Του Μιχάλη Γκουντή

 

Viral έχει γίνει τα τελευταία εικοσιτετράωρα η «γκάφα» των δημοτικών αρχών του Δήμου Περιστερίου. Το στραβοπάτημα αφορά μία πράξη οικονομικής επιτροπής για την κήρυξη διαγωνισμού αγοράς αδρανών υλών. Το έγγραφο της «Διαύγειας» μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Κατεβαίνοντας στην σελίδα 8 του εγγράφου, στο τμήμα 9.3 και στην παράγραφο 4 βλέπουμε το εξής:

«Κώστα…προσάρμοσε το»…Ο υπάλληλος μάλλον απευθύνεται σε συνάδελφό του να παρακάμψει τον γραφειοκρατικό μηχανισμό προς όφελος των προμηθευτών που εκείνοι επιθυμούν. Το αν βέβαια το επιθυμούν οι δύο αυτοί υπάλληλοι και μόνο ή είναι εντολή δοσμένη άνωθεν, ποιος να ξέρει άραγε;

Το θέμα δεν είναι εκεί όμως. Βλέπουμε από πρώτο χέρι αυτό που πάντα υποπτευόμασταν ή ξέραμε από την αρχή. Ότι το κράτος, ο δήμος και όποια άλλη οντότητα χρηματοδοτείται μη εθελοντικά, δεν έχει κανένα κίνητρο να παράσχει αξιοκρατικές και διαφανείς υπηρεσίες. Τρεις λόγοι θα ήταν οι πιθανοί για αυτή τη στάση των εργαζομένων:

  1. Η γραφειοκρατική μηχανή είναι υπερβολικά πολύπλοκη ώστε να πραγματοποιηθεί η διαδικασία γρήγορα και αποτελεσματικά. Τα δικαιολογητικά και τα διαπιστευτήρια που απαιτούνται είναι απαγορευτικά κάτι που αναγκάζει τους υπαλλήλους να αυτοσχεδιάζουν ώστε να αποφύγουν τον όγκο εργασίας
  2. Οι υπάλληλοι είναι απλά διεφθαρμένοι και θέλουν να κερδίσουν από αυτή τη διευκόλυνση προς τους ιδιώτες. Μπορεί και οι ιδιώτες να έχουν συνεννοηθεί με τους υπαλλήλους.
  3. Όλα τα παραπάνω.

Ποιοι ζημιώνονται και ποιοι επωφελούνται;

Είναι προφανές ότι αυτή η δράση των υπαλλήλων του δήμου σίγουρα θα ωφελήσει και θα ζημιώσει κάποιους. Ωφελημένοι από αυτό θα βγουν οι υπάλληλοι και οι συγκεκριμένοι επιλεγμένοι προμηθευτές. Οι συγκεκριμένοι ιδιώτες, λαμβάνοντας έσοδα από το δήμο (τα οποία προέρχονται από τους φόρους), επειδή και μόνο έχουν καλές σχέσεις με τα δημοτικά παραρτήματα, θα μπορέσουν να αποκτήσουν καλύτερη θέση έναντι του ανταγωνισμού.

Το συγκεκριμένο περιστατικό αποτελεί και χτύπημα κάτω από τη ζώνη προς αυτούς που θεωρούν ότι το κράτος μπορεί να διατηρήσει την αγορά σε καθεστώς πλήρους ανταγωνισμού. Είναι προφανές προς τα που θα γείρει η ζυγαριά της αγοράς αν ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός.

Και εμείς…περιμένουμε αξιολόγηση…στο δημόσιο

Φυσικά εγείρεται το ερώτημα του ποιος θα αξιολογήσει τους υπαλλήλους αυτούς. Θα γίνει τελικά αυτό; Μπορεί ο πολίτης να έχει λόγο εφόσον αυτός του πληρώνει; Η πραγματικότητα είναι πως όχι. Ο πολίτης δεν μπορεί να κάνει και πολλά. Θα μπορούσε να κρατήσει το περιστατικό στο μυαλό του, να περιμένει τη λήξη της θητείας του Δημάρχου της περιοχής και μετά με την ψήφο του να επιλέξει κάποιον που εν τέλει θα αξιολογήσει τους συγκεκριμένους υπαλλήλους.

Όπως καταλαβαίνει κανείς, η αξιολόγηση δε θα γίνει ποτέ ή η πραγματοποίησή της θα εξαρτηθεί από την καλή θέληση του Δημάρχου ή του προϊσταμένου και από κατά πόσο αυτός εκτιμά το δημόσιο φαίνεσθαι του περισσότερο από την εργασία των δύο υπαλλήλων του. Είναι ακριβώς αυτή η στρεβλή προϋπόθεση για αξιοκρατία που διαιωνίζεται στο δημόσιο. Κριτήριο δεν είναι η ποιότητα της εργασίας, αλλά η καλή θέληση του κάθε αξιωματούχου.

Μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας

Φυσικά τα παραπάνω δεν είναι τίποτα σε σχέση με αυτό. Το ότι δεν μπήκαν καν στον κόπο να καλύψουν επαρκώς την ατασθαλία τους, πρέπει να μας λέει κάτι πολύ σημαντικό. Ότι το δημόσιο έχει από καιρό εγκαταλείψει την προσπάθεια να παράσχει ποιοτικές υπηρεσίες στον πολίτη. Έχουν πλέον και το θράσος να μην μας το κρύβουν πια. Έως πότε θα συνεχίσει η Ελληνική κοινωνία να αναζητά τον τέλειο ηγέτη που θα βάλει τέλος σε όλη την κρατική ασυδοσία; Μέχρι πότε ο «ωχαδερφισμός» θα κυριαρχεί στη σκέψη του πολίτη;

Επίλογος

Έχουμε ήδη σχολιάσει την αδικαιολόγητη πίστη την οποία διατηρούν όλοι αυτοί που αναγνωρίζουν στο κράτος την μονοπώληση των (δημοσίων) αγαθών που τώρα αυτό παρέχει (αναποτελεσματικά και με μεγάλο κόστος). Επίσης, εσφαλμένως συμπεραίνουν ότι η απουσία του κράτους θα φέρει και τελεσίδικα την εξαφάνιση των πολύτιμων υπηρεσιών του. Αυτή η πίστη προκύπτει μέσα σε ένα περιβάλλον συνεχούς πολιτικής κατήχησης (ειδικά στο εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο κανένα κράτος δεν επιθυμεί να αφήσει από τον έλεγχο του για προφανείς λόγους).

Ένα περιβάλλον όπου τα κριτήρια «πολιτικής ορθότητας» είναι εξ αυθεντίας επιβαλλόμενα και το κατεστημένο εκλογικεύεται μέσω μίας επαναπαυμένης πλέον πλειοψηφίας, η οποία αρνείται να δει το προφανές: ότι το κράτος δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία ψευδαίσθηση φτιαγμένη από μία μειοψηφία που επιθυμεί να ζήσει εις βάρος των άλλων. Αφού πρώτα γίνονται θύματα εκμετάλλευσης, μετά διαφθείρονται και τέλος συντηρούνται με εξωγενείς πόρους (φόρους) για κάθε είδους πολιτικές παροχές.

***

Διαβάστε επίσης: