Η κρατική ανακύκλωση απορριμμάτων, σπαταλά πολύτιμους πόρους.

0
1212
Η ανακύκλωση υπό την διαχείριση των κυβερνήσεων, δεν μπορεί να κάνει οικονομικό υπολογισμό, με συνέπεια να καθίσταται ανακριβής και κάθε άλλος υπολογισμός.
Η ανακύκλωση υπό την διαχείριση των κυβερνήσεων, δεν μπορεί να κάνει οικονομικό υπολογισμό, με συνέπεια να καθίσταται ανακριβής και κάθε άλλος υπολογισμός.

Δεν γνωρίζουμε εάν η ανακύκλωση ελαχιστοποιεί τα απόβλητα και τη ρύπανση, αλλά γνωρίζουμε a priori ότι η κυβερνητική διαχείριση της ανακύκλωσης δεν επιτυγχάνει και δεν μπορεί να επιτύχει αυτόν τον στόχο.

 

Του 

Απόδοση: Ευθύμης Μαραμής

Οι κυβερνήσεις λένε ότι πρέπει να ανακυκλώνουμε όλα τα είδη των αντικειμένων: μπουκάλια, κονσερβοκούτια, χαρτί, πλαστικά κλπ. Αναφέρουν ότι η ανακύκλωση μειώνει τον αριθμό των φυσικών πόρων που απαιτούνται για την παραγωγή αγαθών που παράγονται από τέτοιους φυσικούς πόρους, γεγονός που σημαίνει ότι διατηρούνται περισσότεροι φυσικοί πόροι και έχουμε χαμηλότερο ενεργειακό κόστος. Εκ πρώτης όψεως, αυτό φαίνεται εύλογο. Σίγουρα θα είναι πιο σπάταλη διαδικασία η παραγωγή προϊόντων, αν οι πόροι προέρχονται από εξόρυξη, όταν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε απορρίμματα που ήδη υπάρχουν πάνω από το έδαφος – σωστά; Όχι απαραίτητα. Δείτε στην ακόλουθη σύντομη ανάλυση γιατί ισχύει αυτό.

Καταμερισμός πόρων μέσω του καπιταλιστικού συστήματος των τιμών

Στόχος μας είναι να ελαχιστοποιήσουμε τη χρήση πόρων (συμπεριλαμβανομένης της ενέργειας) στη διαδικασία παραγωγής όλων των προϊόντων. Προκειμένου να επιτύχουμε τον στόχο μας, πρέπει να καθοδηγούμαστε από τις τιμές της αγοράς, χωρίς εξαίρεση. Εφόσον επιτραπεί στις τιμές να προσαρμόζονται ελεύθερα στις μεταβολές της προσφοράς και της ζήτησης, οι πόροι θα διατίθενται για τις πιο πολύτιμες χρήσεις τους και η διατήρηση τους θα μεγιστοποιηθεί. Η καπιταλιστική διαδικασία των κερδών και των ζημιών εξασφαλίζει αυτό το αποτέλεσμα.

Τα κέρδη, μας πληροφορούν ότι μια επιχείρηση έχει συγκεντρώσει διάφορους συντελεστές παραγωγής (εργατικό δυναμικό, πρώτες ύλες, γη, κτίρια, μηχανές κ.λπ.) και τα συνδυάζει με τέτοιο τρόπο ώστε να εκτιμώνται από τους καταναλωτές τα προϊόντα που παράγει – πράγμα που σημαίνει ότι αυτοί οι πόροι δεν σπαταλώνται. Επιπλέον, τα κέρδη αποτελούν πληροφορία πως οι καταναλωτές εγκρίνουν τον τρόπο με τον οποίο μια επιχείρηση αξιοποιεί τους πόρους.

Αντίθετα, οι ζημίες μας πληροφορούν ότι μια επιχείρηση έχει συλλέξει διάφορους συντελεστές παραγωγής και τους συνδυάζει με τέτοιο τρόπο ώστε να αξίζουν λιγότερο από το τμηματικό τους άθροισμα – γεγονός που σημαίνει ότι οι πόροι αυτοί σπαταλήθηκαν. Οι ζημίες αποτελούν μήνυμα ότι οι καταναλωτές απορρίπτουν τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί τους πόρους μια επιχείρηση. Εάν η επιχείρηση δεν βελτιωθεί, θα εξαναγκαστεί να βγει από την αγορά, διατηρώντας έτσι αυτούς τους πόρους για άλλους ικανότερους επιχειρηματίες, οι οποίοι μπορούν να τους αξιοποιήσουν αποτελεσματικά.

Τα οικονομικά της ανακύκλωσης

Σε μια ανόθευτη αγορά, αν είναι κερδοφόρος η κατασκευή προϊόντων μέσω της ανακύκλωσης πλαστικών, μπουκαλιών, χαρτιού κλπ. τότε θα προχωρήσει. Οι επιχειρήσεις ίσως ακόμη και να μας πληρώνουν (όπως συμβαίνει με την επιστροφή κάποιων μπουκαλιών). Ωστόσο, αν μια τέτοια επιχείρηση δεν είναι κερδοφόρα, τότε αυτά τα αντικείμενα θα περιλαμβάνονται απλά στα τακτικά οικιακά μας απορρίμματα. Και παρεμπιπτόντως, δεν υφίσταται έλλειψη Χώρων Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων.

Για να καθοριστεί η βιωσιμότητα σε μια επιχείρηση ανακύκλωσης, μια επιχείρηση ελεύθερης αγοράς πρέπει να εξισορροπήσει το κόστος διάθεσης πόρων (εργασία, φορτηγά, μηχανήματα, εγκαταστάσεις ανακύκλωσης) στο σκοπό της ανακύκλωσης έναντι των εσόδων που εισπράττει για τα ανακυκλωμένα προϊόντα της. Εάν πιστεύει ότι το έργο είναι κερδοφόρο, θα προχωρήσει. Η επιχείρηση θα έχει αποφασίσει ότι είναι φθηνότερο να παράγει ορισμένα προϊόντα από ανακυκλωμένα υλικά, παρά να παράγει τα ίδια προϊόντα από τις πρώτες ύλες τους. Με αυτόν τον τρόπο διατηρούνται οι πόροι στο έδαφος.

Ωστόσο, εάν η επιχείρηση δεν πιστεύει ότι το έργο θα είναι κερδοφόρο, δεν θα προβεί σε ανακύκλωση. Αλλά οι πόροι στο έδαφος εξακολουθούν να διατηρούνται με τον καλύτερο τρόπο. Αυτό συμβαίνει επειδή έχει αποφασισθεί ότι δεν είναι οικονομικό να εξαχθούν πόροι από το έδαφος για την κατασκευή και συντήρηση των φορτηγών, των εγκαταστάσεων και των μηχανημάτων τα οποία είναι απαραίτητα για την διαδικασία ανακύκλωσης. Αυτό είναι το σημείο που παραβλέπεται συνεχώς από το κοινό όταν οι κυβερνήσεις συμμετέχουν στην ανακύκλωση. Στην βιασύνη μας για εξοικονόμηση πόρων, ξεχνάμε ότι απαιτούνται πόροι για το ίδιο το έργο της ανακύκλωσης και υποθέτουμε ότι οι κυβερνήσεις κάνουν το σωστό.

Οι κυβερνήσεις αποτελούν εγγενείς οργανισμούς σπατάλης

Επειδή επιδιώκουν κέρδη, οι επιχειρήσεις της ελεύθερης αγοράς έχουν ισχυρό κίνητρο να ελαχιστοποιήσουν το κόστος, πράγμα που σημαίνει να ελαχιστοποιηθεί η χρήση πόρων. Το καπιταλιστικό σύστημα τιμών επιβάλλει αυτή την πειθαρχεία στην αγορά. Αντίθετα, η κυβέρνηση λειτουργεί εκτός αγοράς και επομένως δεν ασχολείται με κέρδη και ζημίες ή έσοδα και έξοδα. Όταν θέλει περισσότερα έσοδα, τα αποσπά δια της φορολογίας από εμάς. Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση έχει ελάχιστα κίνητρα να ελαχιστοποιήσει το κόστος – γεγονός που σημαίνει ότι έχει ελάχιστα κίνητρα να ελαχιστοποιήσει τη χρήση των πόρων.

Δεν γνωρίζουμε εάν η ανακύκλωση ελαχιστοποιεί τα απόβλητα και τη ρύπανση, αλλά γνωρίζουμε ότι η κυβερνητική διαχείριση της ανακύκλωσης δεν επιτυγχάνει και δεν μπορεί να επιτύχει αυτόν τον στόχο. Δεν μπορεί να επιτύχει αυτόν τον στόχο επειδή είναι ανεξέλεγκτη από την πειθαρχία που επιβάλει η αγορά. Η Floy Lilley αναφέρει:

. . . η τιμή ανακύκλωσης τείνει συχνά να αυξάνεται πολύ υψηλότερα από το συνδυασμένο κόστος κατασκευής που προκύπτει από τις πρώτες ύλες και τις παρθένες πηγές και από την απόρριψη των σκουπιδιών σε Χώρους Υγειονομικής Ταφής. Για την ανακύκλωση των αποβλήτων χρησιμοποιείται διπλάσια ενέργεια και δημιουργείται διπλάσια ρύπανση από τα εργοστάσια, τα φορτηγά και τα υποπροϊόντα στην διαδικασία της ανακύκλωσης.

Ωστόσο, οι κυβερνήσεις προτάσσουν τις απόψεις των δικών τους «εμπειρογνωμόνων» για να υποστηρίξουν τον ισχυρισμό τους ότι η ανακύκλωση εξοικονομεί ενέργεια και άλλους φυσικούς πόρους. Όμως, ο καταναγκαστικός χαρακτήρας της κυβέρνησης, της επιτρέπει να αποφύγει τον έλεγχο αυτού του ισχυρισμού από την αγορά. Πρέπει να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι ένας οργανισμός είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιεί τους πόρους με φειδώ, με σύνεση και αποτελεσματικά, μόνο όταν υπόκειται στην σκληρή, αδιάκοπη και αμείλικτη πειθαρχία που επιβάλλει η αγορά.

Συμπέρασμα

Έχει παγιωθεί να σκεφτόμαστε την ανακύκλωση ως μέθοδο συντήρησης, μια πιθανώς εσφαλμένη ονομασία. Αυτό είναι χαρακτηριστικό των περισσότερων κανονισμών σε όλα τα επίπεδα των κυβερνητικών πρακτικών:

  1. Να χρησιμοποιείται η προπαγάνδα και η κατήχηση στην εκπαίδευση, ώστε να πείσει τους ανθρώπους για την ανάγκη ενός συγκεκριμένου προγράμματος με στόχο να εξυπηρετεί συμφέροντα, κομματικούς στρατούς και να προσελκύσει ψήφους.
  2. Να χρησιμοποιήσει οποιουσδήποτε πόρους απαιτούνται για την εφαρμογή και διατήρηση του προγράμματος, ασχέτως της σπατάλης.

Η ανακύκλωση είναι απλά ένας ακόμη τρόπος για το πεινασμένο για εξουσία πατερναλιστικό κράτος, να αναλάβει την θέση του «σωστού προστάτη» του περιβάλλοντος, ανεξάρτητα από το πόσα βαρέλια πετρελαίου πρέπει να καούν για να ανακυκλωθούν αυτά τα απορρίμματα.

Ο μόνος τρόπος για να προσδιοριστεί τι πρέπει να γίνει με τα λεγόμενα ανακυκλώσιμα υλικά, είναι οι δημοτικές αρχές να σταματήσουν την ανακύκλωση. Η αναζήτηση κέρδους μέσω της αγοράς θα παράγει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για το περιβάλλον και για την ευημερία μας.

Οι κυβερνήσεις λένε ότι το περιβάλλον είναι πολύ σημαντικό για να παραμείνει στις ιδιοτροπίες των επιχειρήσεων που αναζητούν κέρδος. Οι περιβαλλοντολόγοι λένε ότι η συντήρηση είναι πιο σημαντική από τα κέρδη. Αλλά όπως είδαμε, η επιδίωξη των κερδών θα πρέπει να καθιερωθεί και να διαδοθεί θετικά. Είναι ο μόνος τρόπος για να μεγιστοποιήσουμε την ευημερία μας, να ελαχιστοποιήσουμε την σπατάλη των πόρων και να κάνουμε το καλύτερο δυνατό για το περιβάλλον.

***

 

Αρχική δημοσίευση στην Ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Mises: Government Recycling Programs Waste Valuable Resources

Ο Lee Friday πέρασε πολλά χρόνια σπουδάζοντας οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα και απασχολείται επί 23 έτη στον καναδικό χρηματοπιστωτικό κλάδο. Διαχειρίζεται έναν ιστότοπο ειδήσεων στο www.LondonNews1.com

 

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Σχετικά με την αδυναμία αξιολόγησης του κράτους δείτε: Φακελάκια και δημόσιο, Ο μύθος της δυνατότητας αξιολόγησης του κράτους. Για την διαδικασία πληροφοριών των καπιταλιστικών τιμών δείτε: Ο κερδοσκόπος. Για την απρόσκοπτη λειτουργική αγορά δείτε: Εθελοντική ανταλλαγή, κοινωνική ευημερία και η εγκυρότητα της Αυστριακής οικονομικής σκέψης.