Φιλελευθερισμός: Πόλεμος, ιμπεριαλισμός και όπλα μαζικής καταστροφής

0
848
Πόλεμος
Ένας Λιμπερταριανός οφείλει να έχει άποψη για την παγκόσμια διεθνή επικαιρότητα ειδικά όταν αφορά τη δράση του Κράτους. Ένας τομέας που η άποψή του θα έπρεπε να εκφραστεί είναι και o τομέας της εξωτερικής πολιτικής του Κράτους.

Κάθε επιθετικός πόλεμος είναι και μία κίνηση ιμπεριαλισμού αλλά ο πόλεμος δεν είναι η μόνη πράξη που μπορεί να τοποθετηθεί υπό αυτήν την κατηγορία. Ιμπεριαλισμός μπορεί να χαρακτηριστεί και όποια προσπάθεια ελέγχου της πολιτικής μίας χώρας μέσω διπλωματίας.

Του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Δεδομένου ότι το κράτος θα αργήσει να «πέσει» (εντάξει αισιόδοξοι προσπαθούμε να είμαστε γενικά, αλλά τι να κάνουμε…) και δεδομένου ότι, δυστυχώς, παίζει μεγάλο ρόλο στην καθημερινή μας ζωή, ο Λιμπερταριανός θεωρώ ότι θα έπρεπε να είναι εφοδιασμένος με κάποια άποψη περί των δράσεων του κράτους. Φυσικά, ένας Λιμπερταριανός θεωρεί το κράτος μη νομότυπη οντότητα και δυνάστη των υπηκόων του. Παρόλα αυτά, οφείλουμε να τοποθετούμαστε επί των πράξεών του, πρώτον, για να μην κατηγορηθούμε ως αδιάφοροι και μη ρεαλιστές και δεύτερον, για να μπορέσουμε να προετοιμάσουμε καλύτερα τον κόσμο για την Λιμπερταριανή άποψη ή τουλάχιστον να τον συστήσουμε με αυτήν.

Σε αυτό το άρθρο, μέσω του αξιώματος της αρχής μη επίθεσης, θα αναλύσουμε τη Λιμπερταριανή άποψη ως προς μία βασική, θα λέγαμε, κρατική αρμοδιότητα: την εξωτερική πολιτική και τον πόλεμο.

Εξωτερική πολιτική

Η εξωτερική πολιτική του Κράτους περιλαμβάνει τις όποιες τυπικές διπλωματικές σχέσεις με τις κυβερνήσεις άλλων κρατών, τη διεξαγωγή πολέμου και τις οικονομικές συμφωνίες. Θα λέγαμε γενικώς ότι η εξωτερική πολιτική αφορά τις άμεσες σχέσεις με άλλα κράτη. Για παράδειγμα, μία οικονομική συμφωνία Κίνας και ΗΠΑ θα μπορούσε να ενταχθεί στην εξωτερική πολιτική των δύο χωρών. Αυτό διότι η σχέση αυτή είναι άμεση. Μία εσωτερική πολιτική μίας χώρας που επηρεάζει με κάποιον τρόπο την στάση μίας άλλης προς αυτή δεν περιλαμβάνεται στον ορισμό μας. Για παράδειγμα, αν η Κίνα βλέποντας τις φοροαπαλλαγές του Trump στις ΗΠΑ αντιδράσει ανεβάζοντας τους δασμούς στα εισαγόμενα, δεν είναι προϊόν εξωτερικής πολιτικής.

Πόλεμος και Διπλωματία

Πόλεμος είναι η άσκηση επιθετικής βίας από το ένα κράτος προς το άλλο. Το κράτος Α επιτίθεται στο Β και αποσκοπεί είτε στην κατάλυση του και επιβολή δικής του εξουσίας, ή το πλήγμα συγκεκριμένων στόχων ή προσώπων μέσα σε αυτό το κράτος. Συνήθως και ιστορικά, η πρώτη περίπτωση είναι και η συνηθέστερη, κράτη να επιτίθενται στις εκάστοτε κυβερνήσεις άλλων κρατών. Για παράδειγμα ο δεύτερο παγκόσμιος πόλεμος, αφορούσε την επίθεση του Χίτλερ προς κάθε κράτος και όχι συγκεκριμένων προσώπων. H εισβολή των Αμερικανών στο Αφγανιστάν έγινε με πρόφαση την εξολόθρευση του Οσάμα Μπιν Λάντεν, αν και όλοι γνωρίζουμε ότι δεν έμειναν μόνο εκεί.

Κάθε επιθετικός πόλεμος είναι και μία κίνηση ιμπεριαλισμού αλλά ο πόλεμος δεν είναι η μόνη πράξη που μπορεί να τοποθετηθεί υπό αυτήν την κατηγορία. Ιμπεριαλισμός μπορεί να χαρακτηριστεί και όποια προσπάθεια ελέγχου της πολιτικής μίας χώρας μέσω διπλωματίας. Για παράδειγμα ιμπεριαλισμός θα μπορούσε να είναι η δωροδοκία πολιτικών από ξένες κυβερνήσεις ή και η απειλή με εισβολή, αν πολιτικές που προτείνει η αντίπαλη χώρα δεν εγκριθούν. Επίσης, η χρήση και δράση μυστικών υπηρεσιών στα εδάφη άλλων κρατών, είναι και αυτή ιμπεριαλιστική κίνηση.

Λιμπερταριανισμός και πόλεμος

Όταν ο Χ δεχτεί επίθεση από τον Ψ, τότε ο Χ έχει κάθε δικαίωμα άμυνας με όποια μέσα διαθέτει. Σε περίπτωση φυγής του επιτιθέμενου, ο Χ μπορεί να το καταδιώξει εφόσον το επιθυμεί. Κατά τη διάρκεια της καταδίωξης μπορεί να δεχτεί βοήθεια ή χρηματοδότηση από γείτονες και φίλους, ο οποίοι μπορούν να συμμετέχουν και αυτοί στο κυνήγι του δράστη.

Ο Χ όμως δεν μπορεί να καταναγκάσει κανέναν να τον βοηθήσει καθώς αυτό θα αποτελούσε χρήση επιθετικής βίας απέναντι σε μη επιτιθέμενους. Επίσης, δεν έχει το δικαίωμα, εάν έχει όπλα, να ανοίξει πυρ σε μία κατοικημένη περιοχή, σκοτώνοντας άμαχους απλά και μόνο για να πετύχει τον δράστη. Παραβιάζεται η αρχή μη επίθεσης. Ο Λιμπερταριανισμός δεν «αγιάζει τα μέσα» δηλαδή. Εάν τα δύο παραπάνω συμβούν, ο Χ είναι το ίδιο ή και περισσότερο εγκληματίας από τον Ψ.

Αναλογικά μπορούμε να δούμε τον επιθετικό πόλεμο (ή τον πόλεμο ως αντίποινα) με τον ίδιο τρόπο. Πολύ σπάνια το κράτος διακρίνει ανάμεσα σε άμαχους και μαχητές του εχθρού. Είναι a priori γενικά αποδεκτό ότι άμαχα θύματα θα υπάρξουν σε κάθε περίπτωση. Όπως ο Λιμπερταριανός θα θεωρούσε τον Χ εγκληματία, αν στην προσπάθειά του να πιάσει τον δράστη, τραυμάτιζε ή πλήγωνε αμάχους ή την περιουσία τους, έτσι και ο Λιμπερταριανός θα έπρεπε να καταδικάζει κάθε επιθετικό πόλεμο από το κράτος του.

Υποχρεωτική θητεία, στρατολόγηση και οικονομικά του πολέμου

Επίσης, έτσι όπως ο Λιμπερταριανός θα καταδίκαζε τον Χ αν ανάγκαζε τρίτους να συναχτούν στον σκοπό του, έτσι θεωρεί την υποχρεωτική θητεία και στρατολόγηση εξαναγκασμό. Εάν το σκεφτούμε καλύτερα, κατά τη διάρκεια της θητείας, ο στρατιώτης χάνει μέρος της αυτοδιάθεσης του καθώς την ικανότητα να αποδεσμευτεί από το ζυγό του στρατού με τη θέλησή του. Στην ουσία η στρατολόγηση και η θητεία είναι και μία μορφή δουλείας.

Επίσης, κατά τη διάρκεια του πολέμου, το Κράτος, για να χρηματοδοτήσει τις προσπάθειές του αυξάνει το μέγεθος και την ποιότητα των παρεμβάσεων στην αγορά. Μέσω της φορολογίας κατευθύνει πόρους προς την πολεμική βιομηχανία. Τοποθετεί πλαφόν στις τιμές των προϊόντων και αποσπά παραγωγικό εργατικό δυναμικό μέσω στης στρατολόγησης. Τέλος, ανεβάζει τους δασμούς του και γενικά εμποδίζει την πραγματοποίηση εθελοντικών συναλλαγών ανάμεσα στα άτομα της επικράτειά τους. Ο Λιμπερταριανός έχει δηλαδή ακόμα έναν λόγο να είναι ενάντια του πολέμου. Αυξάνει το επίπεδο λεηλασίας του κράτους προς τους πολίτες του και στην ουσία μετατρέπει τους νέους και αξιόμαχους σε δούλους του.

Συμπέρασμα περί πολέμου

Επομένως, ο Λιμπερταριανός θα δεχόταν επιθετικό πόλεμο αν: 1) κάποια επίθεση είχε προηγηθεί στο Κράτος του, 2) υπήρχε εγγύηση ότι άμαχοι δε θα θιχτούν, 3) ότι όποια στρατιωτική δύναμη ήθελε να συγκεντρώσει το κράτος, θα έπρεπε να συγκεντρωθεί εθελοντικά και όχι δια εξαναγκασμού και 4) ότι το Κράτος δε θα επιβάλει μεγαλύτερη πίεση στην οικονομία του με παραπάνω φόρους και ελέγχους. Πρακτικά όμως, καμία από τις τέσσερις προϋποθέσεις δεν εφαρμόζεται. Οπότε, de facto, σε πρακτικό επίπεδο, ο Λιμπερταριανός θα έπρεπε να είναι ενάντια οποιουδήποτε επιθετικού πολέμου.

Σε γενικότερο επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, ο Λιμπερταριανός οφείλει να μην εμπιστεύεται προφανώς το Κράτος. Ως εκ τούτου, θα έπρεπε να πιέζει για συνεχή απόσυρσή του από τις στρατιωτικές του βάσεις (αν έχει) στην υφήλιο και τα πολιτικά θέματα άλλων χωρών. Τέλος, θα πρέπει να είναι κατά της παρέμβασης του κράτους του ως διαιτητή διαφορών ανάμεσα σε άλλα κράτη. Ένας πόλεμος ανάμεσα σε κράτη της μέσης ανατολής δε θα έπρεπε να αφορά το δικό του Κράτος. Το Κράτος του οφείλει να έχει καθαρά αμυντικό ρόλο και η πίεση προς αυτό για αυτόν το σκοπό είναι απαραίτητη.

Όπλα μαζικής καταστροφής

Τα όπλα μαζικής καταστροφής έχουν (ανάλογα με την πλευρά που το εξετάζει κανείς) ένα πλεονέκτημα ή μειονέκτημα: δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους στόχους τους. Επομένως, οποιαδήποτε χρήση όπλου μαζικής καταστροφής, εγγυημένα, θα βλάψει και άμαχους. Ο συγκεκριμένος οπλισμός, λόγω της φύσης του να μην μπορεί κάνει διακρίσεις, οδήγησε τον Murray Rothbard να τα περιγράψει ως «μία προσβολή στη φύση και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη και υπόσταση». Το κράτος λοιπόν δεν μπορεί να εγγυηθεί το μη-πλήγμα αμάχων καθώς είναι μηδενικές οι περιπτώσεις όπου το μέρος που θα πλήξει το βλήμα, περιέχει μόνο εχθρούς.

Η χρήση λοιπόν για παράδειγμα του πυρηνικού οπλοστασίου στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι αποτελεί ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας ανεξαρτήτως προθέσεων. Το κράτος θα έπρεπε να βρει άλλον τρόπο δράσης. Επομένως, ο Λιμπερταριανός θα έπρεπε να στηρίζει την παύση χρήσης όπλων μαζικής καταστροφής (βόμβες διασποράς, πυρηνικά, ναπάλμ κ.ο.κ.), καθώς και τον αφοπλισμό πυρηνικών κεφαλών από όλα τα κράτη.

Άμυνα και ουδετερότητα

Ένα κράτος που κυβερνά και παρεμβαίνει πολύ λίγο είναι ένα σωστό κράτος. Ακόμα καλύτερα δε, όταν δεν υπάρχει καν. Εφόσον όμως η πραγματικότητα είναι ως έχει, ο Λιμπερταριανός οφείλει να στηρίζει την μη παρεμβατικότητα του Κράτους του. Να ζητεί συνεχώς την απόσυρσή του από τα διεθνή μιλιταριστικά δρώμενα και τον περιορισμό του στην άμυνα των συνόρων του και την προστασία των πολιτών του. Ουδετερότητα θα έπρεπε να είναι η ιδανική στάση του Κράτους σε κάθε περίσταση. Επίσης, το Κράτος δε θα έπρεπε να ξεκινήσει πόλεμο, αν πολίτες του δεχτούν επίθεση ενώ βρίσκονται σε άλλη χώρα. Μπορεί να προειδοποιήσει όσους είναι εκεί για την επικινδυνότητα της κατάστασης αλλά όχι να παρέμβει. Το Κράτος έχει μονοπώλιο προστασίας της επικράτειά του και οφείλει να περιορίζεται σε αυτόν και μόνο το ρόλο του χωρίς εξαιρέσεις.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα σχετικά με τη Λιμπερταριανή θεωρία: