Από τις παραισθήσεις στην καταστροφή – Γιατί ο Μαρξισμός μισεί τον ατομικισμό

0
937
Σε αντίθεση με όσα ισχυριζόταν ο Μαρξισμός, στην πραγματικότητα, ο καπιταλισμός κατέστησε εφικτό για πολλά άτομα - που δεν θα τα κατάφερναν σε άλλη περίπτωση - να επιβιώσουν. τον 19ο αιώνα. Και σήμερα πολλοί άνθρωποι, ή οι περισσότεροι άνθρωποι, ζουν σε ένα πολύ υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, από αυτό που επικρατούσε για τους προγόνους τους πριν από 100 ή 200 χρόνια.
Σε αντίθεση με όσα ισχυριζόταν ο Μαρξισμός, στην πραγματικότητα, ο καπιταλισμός κατέστησε εφικτό για πολλά άτομα - που δεν θα τα κατάφερναν σε άλλη περίπτωση - να επιβιώσουν. τον 19ο αιώνα. Και σήμερα πολλοί άνθρωποι, ή οι περισσότεροι άνθρωποι, ζουν σε ένα πολύ υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, από αυτό που επικρατούσε για τους προγόνους τους πριν από 100 ή 200 χρόνια.

Ό, τι λέει ο μαρξισμός για την εκμετάλλευση είναι απολύτως λάθος. Είναι ασύστολα ψεύδη. Στην πραγματικότητα, ο καπιταλισμός κατέστησε εφικτό για πολλά άτομα – που δεν θα τα κατάφερναν σε άλλη περίπτωση – να επιβιώσουν.

Από τον τόμο Marxism unmasked – From delusion to destruction ο οποίος αναφέρεται σε εννέα διαλέξεις που πραγματοποιήθηκαν, από τις 23 Ιουνίου έως τις 3 Ιουλίου του 1952, στο Σαν Φρανσίσκο, 3η Διάλεξη με τίτλο, Individualism and the Industrial Revolution.

 

Του Ludwig von Mises

Απόδοση: Ευθύμης Μαραμής

 Εισαγωγή

Οι φιλελεύθεροι τόνιζαν πάντα τη σημασία του μεμονωμένου ατόμου. Οι φιλελεύθεροι του 19ου αιώνα, εξέταζαν ήδη την ανάπτυξη του ατόμου ως το πιο σημαντικό θέμα. Το «άτομο και ο ατομικισμός» ήταν το προοδευτικό και φιλελεύθερο σύνθημα. Οι αντιδραστικοί είχαν ήδη επιτεθεί στη θέση αυτή στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα.

Οι ορθολογιστές και οι φιλελεύθεροι του δέκατου όγδοου αιώνα, επεσήμαναν ότι αυτό που χρειαζόταν ήταν καλοί νόμοι. Τα αρχαία έθιμα που δεν μπορούσαν να δικαιολογηθούν από τον ορθολογισμό, έπρεπε να εγκαταλειφθούν. Η μόνη δικαιολόγηση για ένα νόμο, ήταν αν ήταν ή όχι ικανός για την προώθηση της δημόσιας κοινωνικής ευημερίας. Σε πολλές χώρες, οι φιλελεύθεροι και οι ορθολογιστές ζήτησαν γραπτά συντάγματα, κωδικοποίηση των νόμων και νέους νόμους που θα επέτρεπαν την ανάπτυξη των ικανοτήτων κάθε ατόμου.

Οι αντιδράσεις ενάντια στην ατομική ελευθερία

Μια αντίδραση στην ιδέα αυτή αναπτύχθηκε, ειδικά στη Γερμανία, όπου δραστηριοποιήθηκε ο νομικός και ιστορικός Friedrich Karl von Savigny [1779-1861]. Ο Savigny δήλωσε ότι οι νόμοι δεν μπορούν να γραφτούν από τους ανθρώπους. Οι νόμοι αναπτύσσονται με κάποιο μυστικιστικό τρόπο από την ψυχή ολόκληρης της ενότητας. Δεν είναι το άτομο που σκέφτεται – είναι το έθνος ή μια κοινωνική οντότητα που χρησιμοποιεί το άτομο μόνο για την έκφραση των δικών της σκέψεων. Σε αυτή την άποψη, δόθηκε μεγάλη έμφαση από τον Μαρξ και τους μαρξιστές. Υπό αυτή την οπτική οι Μαρξιστές δεν ήταν οπαδοί του Χέγκελ, του οποίου η κύρια ιδέα της ιστορικής εξέλιξης ήταν μια εξέλιξη προς την ελευθερία του ατόμου.

Από την άποψη του Μαρξ και του Ένγκελς, το άτομο ήταν αμελητέο στα μάτια του έθνους. Ο Μαρξ και ο Έγκελς αρνήθηκαν ότι το άτομο έπαιζε ρόλο στην ιστορική εξέλιξη. Σύμφωνα με αυτούς, η ιστορία διαγράφει μόνη τον δρόμο της. Οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις, κατευθύνονται με τον δικό τους τρόπο και αναπτύσσονται ανεξάρτητα από τις επιθυμίες των ατόμων. Και τα ιστορικά γεγονότα έρχονται αναπόφευκτα, ανάλογα ενός νόμου της φύσης. Οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις λειτουργούν σαν τον διευθυντή σε μια όπερα. Πρέπει να έχουν διαθέσιμους αντικαταστάτες σε περίπτωση προβλήματος, όπως ο διευθυντής της όπερας πρέπει να έχει αντικαταστάτη εάν αρρωστήσει ο τενόρος. Σύμφωνα με αυτή την ιδέα, ο Ναπολέων και ο Δάντης, για παράδειγμα, ήταν ασήμαντοι – αν δεν εμφανιζόταν να λάβουν τη δική τους ιδιαίτερη θέση στην ιστορία, κάποιος άλλος θα εμφανιζόταν στη σκηνή για να καλύψει το κενό.

Επανάσταση καπιταλιστική εκμετάλλευση και λοιπές μαρξιστικές παραισθήσεις

Για να κατανοήσετε ορισμένες λέξεις, πρέπει να κατανοήσετε τη γερμανική γλώσσα. Από τον δέκατο έβδομο αιώνα, καταβλήθηκαν σημαντικές προσπάθειες για την καταπολέμηση της χρήσης λατινικών λέξεων και για την εξάλειψή τους από τη γερμανική γλώσσα. Σε πολλές περιπτώσεις, μια ξένη λέξη παρέμεινε αν και υπήρχε και μια γερμανική έκφραση με το ίδιο νόημα. Οι δύο λέξεις άρχισαν ως συνώνυμα, αλλά κατά τη διάρκεια της ιστορίας απέκτησαν διαφορετικές έννοιες. Για παράδειγμα, πάρτε τη λέξη Umwälzung, την κυριολεκτική γερμανική μετάφραση της λατινικής λέξης επανάσταση. Στη λατινική λέξη δεν υπήρχε αίσθηση μάχης. Έτσι, εξελίχθηκαν δύο έννοιες για τη λέξη «επανάσταση» – μία σχετισμένη με τη βία, ενώ η άλλη σημαίνει μια σταδιακή επανάσταση όπως η «Βιομηχανική Επανάσταση». Ωστόσο, ο Μαρξ χρησιμοποιεί τη γερμανική λέξη επανάσταση όχι μόνο για τις βίαιες επαναστάσεις όπως η γαλλική και η ρωσική, αλλά και για την σταδιακή βιομηχανική επανάσταση.

Παρεμπιπτόντως, ο όρος Βιομηχανική Επανάσταση εισήχθη από τον Arnold Toynbee [1852-1883]. Οι μαρξιστές λένε ότι «Αυτό που προωθεί την ανατροπή του καπιταλισμού δεν είναι η επανάσταση – κοιτάξτε τη Βιομηχανική Επανάσταση».

Ο Μαρξ αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη δουλεία, τη δουλοπαροικία και σε άλλα συστήματα σκλαβιάς. Ήταν απαραίτητο, όπως είπε, οι εργαζόμενοι να είναι ελεύθεροι για να τους εκμεταλλεύεται ο εκμεταλλευτής. Η ιδέα αυτή προέκυψε από την ερμηνεία που έδωσε στην κατάσταση του φεουδάρχη άρχοντα, ο οποίος έπρεπε να φροντίζει τους εργάτες του ακόμα και όταν αυτοί δεν εργάζονταν. Ο Μαρξ ερμήνευσε τις φιλελεύθερες αλλαγές που αναπτύχθηκαν, ως απελευθέρωση του «εκμεταλλευτή» από την ευθύνη του για τις ζωές των εργαζομένων. Ο Μαρξ δεν είδε ότι το φιλελεύθερο κίνημα είχε ως στόχο την κατάργηση της ανισότητας υπό το νόμο, μεταξύ του δούλου και του αφέντη.

Ο Μαρξ πίστευε ότι η συσσώρευση κεφαλαίου αποτελούσε κώλυμα. Στα μάτια του, η μόνη εξήγηση για τη συσσώρευση πλούτου, ήταν ότι κάποιος είχε ληστέψει κάποιον άλλο. Για τον Μαρξ, ολόκληρη η Βιομηχανική Επανάσταση συνίστατο απλώς στην εκμετάλλευση των εργαζομένων από τους καπιταλιστές. Σύμφωνα με τον ίδιο, η κατάσταση των εργαζομένων επιδεινώθηκε με την έλευση του καπιταλισμού. Η διαφορά μεταξύ της κατάστασής τους και εκείνης των δούλων και των δουλοπάροικων, ήταν μόνο ότι ο καπιταλιστής δεν είχε καμία υποχρέωση να φροντίσει για τους εργαζόμενους που δεν ήταν πλέον εκμεταλλευόμενοι, ενώ ο φεουδάρχης ήταν υποχρεωμένος να φροντίζει τους δούλους και τους υπηρέτες. Αυτή είναι μια άλλη από τις ανεπίλυτες αντιφάσεις στο μαρξιστικό σύστημα. Ωστόσο, είναι αποδεκτή από πολλούς οικονομολόγους, χωρίς να συνειδητοποιούν τι συνιστά αυτή η αντίφαση.

Σύμφωνα με τον Μαρξ, ο καπιταλισμός είναι ένα αναγκαίο και αναπόφευκτο στάδιο στην ιστορία της ανθρωπότητας, που οδηγεί τους ανθρώπους από τις πρωτόγονες συνθήκες στην έλευση του σοσιαλισμού. Αν ο καπιταλισμός είναι απαραίτητο και αναπόφευκτο βήμα προς την κατεύθυνση του σοσιαλισμού, τότε δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί με συνέπεια, από τη σκοπιά του Μαρξ, ότι αυτό που κάνει ο καπιταλιστής είναι ηθικά και δεοντολογικά κακό. Επομένως, γιατί επιτίθεται στους καπιταλιστές ο Μαρξ;

Ο Μαρξ λέει ότι μέρος της παραγωγής καταχράται εκ μέρους των καπιταλιστών και παρακρατείται από τους εργαζόμενους. Σύμφωνα με τον Μαρξ, αυτό είναι πολύ κακό. Η συνέπεια είναι ότι οι εργαζόμενοι δεν είναι πλέον σε θέση να καταναλώσουν ολόκληρη την παραγόμενη παραγωγή. Επομένως, ένα μέρος από αυτά που παράγονται παραμένει μη καταναλώσιμο. Υπάρχει «υποκατανάλωση». Για το λόγο αυτό, επειδή υπάρχει «υποκατανάλωση», εμφανίζονται τακτικά οικονομικές υφέσεις. Αυτή είναι η μαρξιστική θεωρία της «υποκατανάλωσης» που οδηγεί σε οικονομικές υφέσεις. Όμως ο Μαρξ αντιφάσκει αυτή τη θεωρία αλλού.

Η καπιταλιστική πραγματικότητα

Οι μαρξιστές συγγραφείς δεν εξηγούν γιατί η παραγωγή προχωρά από απλούστερες σε όλο και πιο πολύπλοκες μεθόδους παραγωγής.

Ούτε ο Μαρξ ανέφερε το ακόλουθο γεγονός: Περίπου το 1700, ο πληθυσμός της Μεγάλης Βρετανίας ήταν περίπου 5,5 εκατομμύρια. Μέχρι τα μέσα του 1700, ο πληθυσμός ήταν 6,5 εκατομμύρια, περίπου 500.000 από τους οποίους ήταν άποροι. Το σύνολο του οικονομικού συστήματος είχε δημιουργήσει έναν «πλεόνασμα» πληθυσμού. Το πρόβλημα του πλεονασματικού πληθυσμού εμφανίστηκε νωρίτερα στη Μεγάλη Βρετανία απ’ ​​ό, τι στην ηπειρωτική Ευρώπη. Αυτό συνέβη, πρώτα απ’ όλα, επειδή η Μεγάλη Βρετανία ήταν νησί και έτσι δεν υπέστη εισβολή από ξένα στρατεύματα, γεγονός το οποίο είχε ως συνέπεια τη μείωση των πληθυσμών στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι πόλεμοι στη Μεγάλη Βρετανία ήταν εμφύλιοι πόλεμοι, οι οποίοι ήταν κακοί, αλλά σταμάτησαν. Και τότε αυτό το ανάχωμα έναντι του πλεονασματικού πληθυσμού εξαφανίστηκε, οπότε ο αριθμός των ανθρώπων αυξήθηκε. Στην Ευρώπη η κατάσταση ήταν διαφορετική. Λόγω του ότι η ευκαιρία να εργαστεί κάποιος στην αγροτική παραγωγή, ήταν πιο ευνοϊκή από ό, τι στην Αγγλία.

Το παλαιό οικονομικό σύστημα στην Αγγλία δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τον πλεονασματικό πληθυσμό. Το πλεόνασμα των ανθρώπων ήταν κυρίως ζητιάνοι, ληστές, κλέφτες και πόρνες. Υποστηρίχθηκαν από διάφορους θεσμούς, τους νόμους για την φτώχεια,1 και τη φιλανθρωπία των κοινοτήτων. Μερικοί στρατολογήθηκαν στις ένοπλες δυνάμεις και το ναυτικό για υπηρεσία στο εξωτερικό. Υπήρχαν επίσης παραπανίσιοι απασχολούμενοι στη γεωργία. Το υπάρχον σύστημα των συντεχνιών και άλλων μονοπωλίων στις μεταποιητικές βιομηχανίες, καθιστούσε αδύνατη την επέκταση της βιομηχανίας.

Σε αυτές τις προ-καπιταλιστικές εποχές, υπήρχε έντονη διαίρεση μεταξύ των κοινωνικών τάξεων οι οποίες μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά να αγοράσουν καινούρια παπούτσια και ρούχα και εκείνων που δεν μπορούσαν. Οι βιομηχανίες μεταποίησης παρήγαγαν γενικά για τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις. Όσοι δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά να αποκτήσουν νέα ρούχα, φορούσαν μεταχειρισμένα. Άνθιζε τότε ένα πολύ σημαντικό εμπόριο μεταχειρισμένων ενδυμάτων – ένα εμπόριο που εξαφανίστηκε σχεδόν εντελώς όταν η σύγχρονη βιομηχανία άρχισε να παράγει και για τις κατώτερες τάξεις. Εάν ο καπιταλισμός δεν είχε παράσχει τα μέσα συντήρησης για αυτούς τους «πλεονάζοντες», θα πέθαιναν από την πείνα. Η ασθένεια της ευλογιάς, προκαλούσε πολλούς θανάτους στις προ-καπιταλιστικές εποχές. Έχει πλέον πρακτικά εξαλειφθεί. Οι βελτιώσεις στην ιατρική είναι επίσης προϊόν του καπιταλισμού.

Αυτό που ο Μαρξ χαρακτήρισε ως τη μεγάλη καταστροφή της Βιομηχανικής Επανάστασης, δεν ήταν καθόλου καταστροφή. Επέφερε τεράστια βελτίωση στις συνθήκες διαβίωσης του λαού. Πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δεν θα είχαν επιβιώσει διαφορετικά, κατάφεραν να επιζήσουν. Δεν είναι αλήθεια, όπως είπε ο Μαρξ, ότι οι βελτιώσεις στην τεχνολογία είναι διαθέσιμες μόνο στους εκμεταλλευτές και ότι οι μάζες ζουν σε κατάσταση πολύ χειρότερη προ της Βιομηχανικής Επανάστασης. Ό, τι λέει ο μαρξισμός για την εκμετάλλευση είναι απολύτως λάθος. Είναι ασύστολα ψεύδη. Στην πραγματικότητα, ο καπιταλισμός κατέστησε εφικτό για πολλά άτομα – που δεν θα τα κατάφερναν σε άλλη περίπτωση – να επιβιώσουν. Και σήμερα πολλοί άνθρωποι, ή οι περισσότεροι άνθρωποι, ζουν σε ένα πολύ υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, από αυτό που επικρατούσε για τους προγόνους τους πριν από 100 ή 200 χρόνια.

Η διατύπωση της βιομηχανικής επανάστασης

Κατά τον 18ο αιώνα, εμφανίστηκαν διάφοροι επιφανείς συγγραφείς – ο πιο γνωστός ήταν ο Adam Smith [1723-1790] – οι οποίοι ζήτησαν την ελευθερία του εμπορίου. Επιχειρηματολόγησαν εναντίον των μονοπωλίων, των συντεχνιών και των προνομίων που παρείχε ο βασιλιάς και το Κοινοβούλιο. Δεύτερον, μερικά έξυπνα άτομα, σχεδόν χωρίς εξοικονόμηση και κεφάλαιο, άρχισαν να οργανώνουν παραγωγικά άπορους ανθρώπους που λιμοκτονούσαν, όχι σε εργοστάσια αλλά εκτός εργοστασίων και όχι για παραγωγή που αφορούσε μόνο τις ανώτερες τάξεις. Αυτοί οι νέοι οργανωμένοι παραγωγοί, άρχισαν να παράγουν απλά αγαθά ακριβώς για τις λαϊκές μάζες. Αυτή ήταν η μεγάλη αλλαγή που έγινε. Αυτή ήταν η Βιομηχανική Επανάσταση. Και αυτή η Βιομηχανική Επανάσταση παρήγαγε περισσότερα τρόφιμα και άλλα αγαθά διαθέσιμα για να αυξηθεί ο πληθυσμός. Όλοι είδαν τι πραγματικά συνέβαινε εκτός από τον Μαρξ. Την παραμονή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο πληθυσμός είχε αυξηθεί τόσο πολύ στην Αγγλία, ώστε να φτάνει τα 60 εκατομμύρια άτομα.

Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες με την Αγγλία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν, σχεδόν, σαν μια χώρα του σύγχρονου καπιταλισμού. Αλλά μπορούμε να πούμε σε μεγάλο βαθμό, ότι από τους οκτώ ανθρώπους που ζουν σήμερα στις χώρες του δυτικού πολιτισμού, επτά είναι ζωντανοί αποκλειστικά και μόνο λόγω της Βιομηχανικής Επανάστασης. Είστε προσωπικά βέβαιοι ότι είστε ο ένας στους οκτώ που θα ζούσε ακόμη και αν δεν συνέβαινε η Βιομηχανική Επανάσταση; Αν δεν είστε σίγουροι, σταματήστε και εξετάστε τις συνέπειες της Βιομηχανικής Επανάστασης.

Μπουρζουαζία και προλεταριάτο

Η ερμηνεία που δόθηκε από τον Μαρξ στη Βιομηχανική Επανάσταση εφαρμόζεται και στην ερμηνεία της «υπερκατασκευής» του. Ο Μαρξ δήλωσε ότι οι «υλικές παραγωγικές δυνάμεις», τα εργαλεία και τα μηχανήματα, παράγουν και τις «παραγωγικές σχέσεις», την κοινωνική δομή, τα δικαιώματα ιδιοκτησίας κλπ., που παράγουν την «υπερκατασκευή», τη φιλοσοφία, τις τέχνες και τη θρησκεία. Η «υπερκατασκευή», δήλωσε ο Μαρξ, εξαρτάται από την ταξική κατάσταση των ατόμων, δηλαδή αν κάποιος είναι ποιητής, ζωγράφος και ούτω καθεξής. Ο Μαρξ ερμήνευσε όλα όσα συνέβησαν στην πνευματική ζωή του έθνους από αυτή την άποψη.

Ο Arthur Schopenhauer [1788-1860] ονομάστηκε ως φιλόσοφος των κατόχων μετοχών και ομολόγων. Ο Friedrich Nietzsche [1844-1900] ονομάστηκε φιλόσοφος των μεγάλων επιχειρήσεων. Για κάθε αλλαγή στην ιδεολογία, για κάθε αλλαγή στη μουσική, στην τέχνη, στη γραφή μυθιστορημάτων, στη σκηνοθεσία, οι Μαρξιστές είχαν μια άμεση ερμηνεία. Κάθε νέο βιβλίο εξηγείται από την «υπερκατασκευή» της συγκεκριμένης ημέρας. Σε κάθε βιβλίο αποδόθηκε ένα επίθετο – «μπουρζουάδικο» ή «προλεταριακό». Η «μπουρζουαζία» θεωρούνταν μια αδιαφοροποίητη αντιδραστική μάζα.

Μη νομίζετε ότι είναι δυνατό για έναν άνθρωπο να ασκεί όλη του τη ζωή μια ορισμένη ιδεολογία χωρίς να πιστεύει σε αυτή. Η χρήση του όρου «ύστερος καπιταλισμός» δείχνει πόσο πλήρως οι άνθρωποι, που δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ως Μαρξιστές σε καμία περίπτωση, έχουν επηρεαστεί από τον Μαρξ. Ο κ. Και η κ. Hammond, στην πραγματικότητα σχεδόν όλοι οι ιστορικοί, αποδέχτηκαν τη μαρξιστική ερμηνεία της Βιομηχανικής Επανάστασης.2 Η μόνη εξαίρεση είναι ο Ashton.3

Ο Μαρξ ως οπαδός του… Laissez Faire

Ο Μαρξ, στο δεύτερο μέρος της καριέρας του, δεν ήταν παρεμβατικός. Ήταν υπέρ του laissez faire. Επειδή περίμενε ότι η καταστροφή του καπιταλισμού και η αντικατάσταση του από τον σοσιαλισμό θα προέλθει από την πλήρη ωριμότητα του καπιταλισμού, τάχθηκε υπέρ της ανάπτυξης του καπιταλισμού. Από αυτή την άποψη, στα κείμενά του και στα βιβλία του, ήταν υποστηρικτής της οικονομικής ελευθερίας.

Ο Μαρξ πίστευε ότι τα παρεμβατικά μέτρα ήταν δυσμενή επειδή καθυστερούσαν την έλευση του σοσιαλισμού. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις συνιστούσαν παρεμβάσεις και, ως εκ τούτου, ο Μαρξ ήταν αντίθετος σε αυτές. Τα εργατικά συνδικάτα δεν παράγουν τίποτα ούτως ή άλλως και θα ήταν αδύνατο να αυξήσουν τα επίπεδα των μισθών, αν οι παραγωγοί δεν είχαν στην πραγματικότητα παραγάγει περισσότερα.

Ο Μαρξ ισχυρίστηκε ότι οι παρεμβάσεις βλάπτουν τα συμφέροντα των εργαζομένων. Οι Γερμανοί σοσιαλιστές ψήφισαν εναντίον των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων του Otto von Bismarck που καθιέρωσε γύρω στο 1881 (ο Μαρξ πέθανε το 1883). Και στις ΗΠΑ, οι κομμουνιστές ήταν ενάντια στο new deal. Φυσικά, ο πραγματικός λόγος για την αντίθεσή τους στην κυβέρνηση που βρισκόταν στην εξουσία, ήταν πολύ διαφορετικός. Κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν θέλει να δώσει τόση δύναμη σε άλλο κόμμα. Κατά την εκπόνηση των σοσιαλιστικών προγραμμάτων, όλοι υποθέτουν σιωπηρά ότι οι ίδιοι θα είναι οι σχεδιαστές ή οι δικτάτορες, ή ότι οι σχεδιαστές ή οι δικτάτορες, θα είναι πνευματικά πλήρως εξαρτημένοι από αυτούς και ότι οι σχεδιαστές ή οι δικτάτορες θα είναι του χεριού τους. Κανείς δεν θέλει να αποτελεί απλά ένα μέλος, στον σοσιαλιστικό σχεδιασμό κάποιου άλλου.

Οι ρίζες του σοσιαλιστικού ολοκληρωτισμού

Αυτές οι ιδέες σχεδιασμού, πηγαίνουν πίσω στην πραγματεία του Πλάτωνα για τη μορφή της Κοινοπολιτείας. Ο Πλάτωνας ήταν πολύ ειλικρινής. Σχεδίασε ένα σύστημα όπου κυβερνούσαν αποκλειστικά οι φιλόσοφοι. Ήθελε να εξαλείψει όλα τα ατομικά δικαιώματα και τις αποφάσεις. Κανείς δεν πρέπει να πάει οπουδήποτε, να ξεκουραστεί, να κοιμηθεί, να φάει, να πιει, να πλυθεί, εκτός και αν του το υποδείξουν. Ο Πλάτων ήθελε να μειώσει τα πρόσωπα στο επίπεδο των πιονιών στο σχέδιό του. Αυτό που χρειαζόταν, ήταν ένας δικτάτορας που θα όριζε έναν φιλόσοφο ως ένα είδος πρωθυπουργού ή προέδρου του κεντρικού συμβουλίου διαχείρισης της παραγωγής. Το πρόγραμμα όλων αυτών των συνεπών σοσιαλιστών – Πλάτων και Χίτλερ, για παράδειγμα – σχεδιάστηκε επίσης για την παραγωγή μελλοντικών σοσιαλιστών, την αναπαραγωγή και την εκπαίδευση των μελλοντικών μελών της κοινωνίας.

Κατά τη διάρκεια των 2300 χρόνων μετά τον Πλάτωνα, έχει καταγραφεί ελάχιστη αντίθεση στις ιδέες του. Ούτε καν από τον Kant. Η ψυχολογική μεροληψία υπέρ του σοσιαλισμού, πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την εξέταση των Μαρξιστικών ιδεών. Αυτό δεν περιορίζεται μόνο σε όσους αυτοαποκαλούνται Μαρξιστές. Οι Μαρξιστές αρνούνται ότι υφίσταται αναζήτηση της γνώσης, μόνο για την απόκτηση γνώσης καθαυτή. Αλλά δεν είναι συνεπείς ούτε στην προκειμένη περίπτωση, διότι λένε ότι ένας από τους σκοπούς του σοσιαλιστικού κράτους είναι να εξαλείψει μια τέτοια αναζήτηση γνώσης. Είναι προσβολή, ισχυρίζονται, για τα άτομα να μελετούν πράγματα που είναι άχρηστα.

Αντιφάσεις, ασάφειες και υπεκφυγές

Τώρα θα επιθυμούσα να εξετάσουμε το νόημα της ιδεολογικής στρέβλωσης των αληθειών. Η ταξική συνείδηση ​​δεν αναπτύσσεται στην αρχή, αλλά θα πρέπει να επέλθει αναπόφευκτα. Ο Μαρξ ανέπτυξε το δόγμα του περί ιδεολογίας, επειδή συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να απαντήσει στις επικρίσεις που διατυπώνονταν κατά του σοσιαλισμού. Η απάντησή του ήταν: «Αυτό που λέτε δεν είναι αλήθεια. Είναι μόνο ιδεολογία. Αυτό που σκέφτεται ο άνθρωπος, εφόσον δεν έχουμε αταξική κοινωνία, είναι κατ ‘ανάγκη μια ταξική ιδεολογία – δηλαδή, βασίζεται σε μια εσφαλμένη συνείδηση». Χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις, ο Μαρξ υπολόγισε ότι μια τέτοια ιδεολογία ήταν χρήσιμη για την τάξη και τα μέλη της τάξης που την ανέπτυξαν. Τέτοιες ιδέες είχαν ως σκοπό τους την επιδίωξη των στόχων της τάξης τους.

Ο Μαρξ και ο Ένγκελς εμφανίστηκαν και ανέπτυξαν τις ταξικές ιδέες του προλεταριάτου. Επομένως, από εκείνη τη στιγμή το δόγμα της «μπουρζουαζίας» είναι απολύτως άχρηστο. Ίσως μπορεί κανείς να πει ότι η «μπουρζουαζία» χρειάστηκε την ιδεολογία της για να ελαφρύνει την κακή της συνείδηση. Αλλά γιατί πρέπει να έχει κακή συνείδηση ​​εάν η ύπαρξή της είναι απαραίτητη; Και είναι απαραίτητη, σύμφωνα με το Μαρξιστικό δόγμα, διότι χωρίς την «μπουρζουαζία», ο καπιταλισμός δεν μπορεί να αναπτυχθεί. Και μέχρι να «ωριμάσει» ο καπιταλισμός, δεν μπορεί να επέλθει ο σοσιαλισμός.

Σύμφωνα με τον Μαρξ, οι αστικά οικονομικά, που μερικές φορές αποκαλούνται «απολογητές της αστικής παραγωγής», βοηθούσαν την αστική τάξη. Οι Μαρξιστές θα μπορούσαν να δηλώσουν ότι η επιμέλεια που η μπουρζουαζία έδωσε σε αυτή την κακή αστική θεωρία δικαιολογούσε, στα μάτια τους, και στα μάτια του εκμεταλλευόμενου, τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, καθιστώντας έτσι δυνατή την ύπαρξη του συστήματος. Αλλά αυτό θα ήταν μία πολύ μη-Μαρξιστική εξήγηση. Πρώτα απ’ όλα, σύμφωνα με το δόγμα του Μαρξισμού, δεν απαιτείται δικαιολογία για το αστικό σύστημα παραγωγής. Η μπουρζουαζία εκμεταλλεύεται επειδή είναι η δουλειά της να εκμεταλλεύεται, όπως ακριβώς είναι και η δραστηριότητα των μικροβίων. Η μπουρζουαζία δεν χρειάζεται καμία αιτιολόγηση. Η ταξική της συνείδηση της δείχνει ότι πρέπει να το κάνει αυτό. Είναι στη φύση του καπιταλιστή να εκμεταλλεύεται.

Ένας Ρώσος φίλος του Μαρξ, του έγραψε ότι το καθήκον των σοσιαλιστών πρέπει να είναι να βοηθήσουν την μπουρζουαζία να εκμεταλλεύεται καλύτερα αλλά ο Μάρξ του απάντησε ότι αυτό δεν ήταν απαραίτητο. Ο Μαρξ έγραψε έπειτα ένα σύντομο σημείωμα λέγοντας ότι η Ρωσία θα μπορούσε να φτάσει στον σοσιαλισμό χωρίς να περάσει από το καπιταλιστικό στάδιο. Το επόμενο πρωί πρέπει να συνειδητοποίησε ότι, αν παραδεχόταν ότι μια χώρα θα μπορούσε να παραλείψει ένα από τα αναπόφευκτα στάδια, αυτό θα κατέστρεφε ολόκληρη τη θεωρία του. Έτσι δεν έστειλε την επιστολή. Ο Ένγκελς, που δεν ήταν τόσο ευφυής, ανακάλυψε αυτό το γράμμα στο γραφείο του Μαρξ, το αντέγραψε με το δικό του γραφικό χαρακτήρα και έστειλε το αντίγραφό στην Vera Zasulich [1849-1919], που ήταν διάσημη στη Ρωσία επειδή προσπάθησε να δολοφονήσει τον Αστυνομικό Επίτροπο στην Αγία Πετρούπολη και αθωώθηκε από το δικαστήριο – (είχε καλό συνήγορο υπεράσπισης). Αυτή η γυναίκα δημοσίευσε την επιστολή του Μαρξ, η οποία επιστολή, έγινε ένα από τα σπουδαιότερα περιουσιακά στοιχεία του κόμματος των μπολσεβίκων.

Διανοητικά ανεπαρκής ο Μαρξ

Το καπιταλιστικό σύστημα είναι ένα σύστημα στο οποίο η ανάδειξη βασίζεται ακριβώς  στην αξία. Αν οι άνθρωποι δεν τα καταφέρουν, παραμένει πικρία στη σκέψη τους. Είναι απρόθυμοι να παραδεχτούν ότι δεν τα κατάφεραν εξαιτίας της διανοητικής τους ανεπάρκειας. Αποδίδουν την αδυναμία προόδου τους στην κοινωνία. Πολλοί κατηγορούν την κοινωνία και στρέφονται προς τον σοσιαλισμό. Αυτή η τάση είναι ιδιαίτερα έντονη στις τάξεις των διανοουμένων. Επειδή οι επαγγελματίες αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον ισότιμα, οι λιγότερο ικανοί επαγγελματίες θεωρούν τους εαυτούς τους «ανώτερους» από τους μη επαγγελματίες και θεωρούν ότι αξίζουν μεγαλύτερη αναγνώριση από αυτή που λαμβάνουν. Ο φθόνος παίζει σημαντικό ρόλο. Υπάρχει μια φιλοσοφική προδιάθεση μεταξύ των ατόμων που είναι δυσαρεστημένα με την υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων. Υπάρχει δυσαρέσκεια, επίσης, με τις πολιτικές συνθήκες. Αν κάποιος είναι δυσαρεστημένος, αναζητά όποια άλλη κατάσταση μπορεί να ληφθεί υπόψη ως υπεύθυνη.

Ο Μαρξ ήταν ατάλαντος. Επηρεάστηκε από τον Hegel και τον Feuerbach, ειδικά από την κριτική του Feuerbach για τον Χριστιανισμό.

Ο Μαρξ παραδέχθηκε ότι το δόγμα περί εκμετάλλευσης λήφθηκε από ένα ανώνυμο φυλλάδιο που δημοσιεύτηκε στη δεκαετία του 1820. Τα οικονομικά του ήταν στρεβλώσεις που αναλήφθηκαν από τον David Ricardo [1772-1823].4 Ο Μαρξ ήταν οικονομικά αστοιχείωτος. Δεν συνειδητοποίησε ότι υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με τα καλύτερα μέσα παραγωγής που πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα χρησιμοποιήσουμε τους διαθέσιμους σπάνιους συντελεστές της παραγωγής. Ο Μαρξ υπέθεσε ότι αυτό που έπρεπε να γίνει, ήταν προφανές. Δεν συνειδητοποίησε ότι το μέλλον είναι πάντα αβέβαιο, ότι είναι δουλειά κάθε επιχειρηματία να απευθυνθεί με την προσφορά του στο άγνωστο μέλλον. Στο καπιταλιστικό σύστημα, οι εργάτες και οι τεχνολόγοι υπακούν στον επιχειρηματία. Υπό τον σοσιαλισμό, θα υπακούσουν στον σοσιαλιστή αξιωματούχο. Ο Μαρξ δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να λέμε τι πρέπει να κάνουμε και στο να κάνουμε αυτό που έχει πει κάποιος άλλος πως πρέπει να γίνει. Το σοσιαλιστικό κράτος είναι απαραίτητα ένα αστυνομικό κράτος.

Επίλογος – Ένα ακόμα κεφάλαιο στις ανοησίες

Ο τρίτος τόμος του «κεφαλαίου», ήταν γεμάτος με επιμήκεις αναφορές από τις ακροάσεις των βρετανικών κοινοβουλευτικών επιτροπών για το χρήμα και τις τραπεζικές υπηρεσίες και δεν βγάζουν κανένα νόημα. Για παράδειγμα: «Το νομισματικό σύστημα είναι ουσιαστικά καθολικό, το πιστωτικό σύστημα ουσιαστικά προτεσταντικό […] Αλλά το πιστωτικό σύστημα δεν απελευθερώνεται από τη βάση του νομισματικού συστήματος περισσότερο από ό, τι ο Προτεσταντισμός απελευθερώνεται από τα θεμέλια του καθολικισμού».5

Απόλυτες ανοησίες.

***

 

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα:

Σημειώσεις:
  1. H αγγλική νομοθεσία σχετικά με τη δημόσια αρωγή για τους φτωχούς, η οποία χρονολογείται από την Elizabeth-ιανή εποχή και τροποποιήθηκε το 1834 για να θεσπίσει ομοιόμορφη ανακούφιση υπό εθνική εποπτεία.
  2. J. L. and Barbara Hammond, συγγραφείς της τριλογίας The Village Labourer (1911), The Town Labourer (1917), and The Skilled Labourer (1919)—Ed.
  3. T.S. Ashton, The Industrial Revolution 1760-1830 (London: Oxford University Press, 1998 [1948, 1961])—Ed.
  4. On the Principles of Political Economy and Taxation (London: John Murray, 1821 [1817]).
  5. Capital: A Critique of Political Economy, III (Chicago: Charles H. Kerr, Chicago, 1909), pp. 17, 530–677ff.