Murray N. Rothbard: Διευρύνετε την επιστροφή φόρου!

0
100

Ας ελπίσουμε ότι η επιστροφή φόρου θα επανέλθει με πλήρη ισχύ. Και τότε μπορούμε να αναβιώσουμε την χαμένη τακτική, όχι να «κλείσουμε τα παραθυράκια», αλλά να τα διευρύνουμε συνεχώς, ανοίγοντάς τα τόσο ευρέως για όλους, ώστε όλοι να μπορούν να χωρέσει ένα φορτηγό ανάμεσά τους

του Murray N. Rothbard
Απόδοση: Μιχάλης Γκουντής

Εισαγωγή

Ο σύγχρονος «φιλελευθερισμός» (σ.σ. με την έννοια του αριστερού) λειτουργεί με έναν απλό αλλά αποτελεσματικό τρόπο: οι «φιλελεύθεροι» βρίσκουν προβλήματα. Αυτό δεν είναι ένα δύσκολο έργο, δεδομένου ότι ο κόσμος έχει άφθονα προβλήματα που περιμένουν να ανακαλυφθούν. Στην καρδιά αυτών των προβλημάτων είναι το γεγονός ότι δεν ζούμε στον Κήπο της Εδέμ: ότι υπάρχει μια έλλειψη πόρων για να μπορέσουμε να επιτύχουμε όλους τους επιθυμητούς στόχους μας. Έτσι: υπάρχει το πρόβλημα του αριθμού Χ (που θα ανακαλυφθεί από την κοινωνιολογική έρευνα) ατόμων άνω των 65 ετών με παρανυχίδες, και το πρόβλημα ότι υπάρχουν πάνω από 200 εκατομμύρια Αμερικανοί που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τη BMW των ονείρων τους. Αφού βρέθηκε το πρόβλημα, ο φιλελεύθερος ερευνητής το εξετάζει και ανησυχεί για αυτό μέχρι να μετατραπεί σε πλήρη πανικό.

Ανακαλύπτοντας προβλήματα για ενασχόληση

Μια τυπική διαδικασία: ο «φιλελεύθερος« βρίσκει δύο ή τρεις περιπτώσεις ατόμων με μπέρι-μπέρι. Στην τηλεόραση, αντιμετωπίζουμε γραφικές απεικονίσεις θυμάτων που υποφέρουν από μπέρι-μπέρι και βομβαρδιζόμαστε με εκκλήσεις βοηθείας για να βοηθήσουμε στην κατάκτηση της τρομακτικής έκρηξης του μπέρι-μπέρι. Μετά από δέκα χρόνια, και δισεκατομμύρια ομοσπονδιακά δολάρια σε φόρους που χύνονται σε έρευνα για τα μπέρι-μπέρι, σε κέντρα θεραπείας με μπέρι-μπέρι, σε δόσεις συντήρησης ανοσίας για μπέρι-μπέρι και τα λοιπά, μια έρευνα των αποτελεσμάτων του μεγάλου αγώνα καταδεικνύει το δυνητικά ανησυχητικό γεγονός ότι υπάρχει περισσότερο μπέρι-μπέρι από ποτέ άλλοτε. Η ιδέα ότι η ομοσπονδιακή χρηματοδότηση για το μπέρι-μπέρι ήταν χάσιμο χρόνου και χρήματος και ίσως ακόμη και αντιπαραγωγική απορρίπτεται γρήγορα.

Αντ’ αυτού, ο φιλελεύθερος αντλεί το μάθημα ότι το μπέρι-μπέρι είναι ακόμη πιο απειλητικό από ό,τι είχε σκεφτεί και ότι πρέπει να υπάρξει άμεσος τριπλασιασμός της ομοσπονδιακής χρηματοδότησης. Και επιπλέον, επισημαίνει ότι τώρα απολαμβάνουμε το πλεονέκτημα στον αγώνα να έχουμε 200.000 άριστα εκπαιδευμένους επαγγελματίες μπέρι-μπέρι, έτοιμοι να αφιερώσουν το υπόλοιπο της ζωής τους, βασισμένοι σε πλουσιοπάροχη ομοσπονδιακή επιχορήγηση, στον μεγάλο σκοπό.

Φορολογική πίστωση και ηθικό πλεονέκτημα

Δεδομένου ότι η έκφραση της ιδέας ότι ίσως δεν είναι δουλειά της κυβέρνησης να ασχολείται με την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων τους είχε υποβάλει στην φτηνή κατηγορία περί «αναλγησίας» και «έλλειψης συμπόνιας», κάποιοι συντηρητικοί μπήκαν σε μια έξυπνη τελική στρατηγική. «Ναι, ναι, συμφωνήσαμε και εμείς είμαστε πεπεισμένοι για τον επείγοντα χαρακτήρα της κοινωνικής σας κρίσης και σας ευχαριστούμε που την επικοινωνήσατε. Πιστεύουμε όμως ότι ο δρόμος για την επίλυση του προβλήματος δεν βασίζεται σε αυξημένες κυβερνητικές δαπάνες και υψηλότερους φόρους, αλλά επιτρέποντας σε ιδιώτες και ομάδες να δαπανήσουν χρήματα για την επίλυση του προβλήματος και να χρηματοδοτηθούν με επιστροφές φόρου».

Εν ολίγοις, η κοινωνική κρίση θα επιλυόταν επιτρέποντας στους ανθρώπους να κρατούν περισσότερα από τα δικά τους χρήματα, υπό την προϋπόθεση ότι θα τα ξοδέψουν: βοηθώντας την έρευνα για τις παρανυχίδες, τις BMW ή την καταπολέμηση του μπέρι-μπέρι. Ενώ το βασικό φιλοσοφικό πρόβλημα παρακάμφθηκε, τουλάχιστον οι άνθρωποι είχαν τη δυνατότητα να ξοδέψουν τα χρήματά τους και οι φόροι θα έπεφταν αντί να αυξάνονται. Είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι δεν είχαν πάλι τη δυνατότητα να κρατήσουν τα χρήματά τους, τελεία και παύλα, αλλά τουλάχιστον η επιστροφή φόρου ήταν ένα ευπρόσδεκτο βήμα μακριά από την κυβερνητική και προς την ιδιωτική δράση και λειτουργία.

Η προδοσία των συντηρητικών

Το 1986, ωστόσο, όλα άλλαξαν. Οι συντηρητικοί συντάχθηκαν με τους «φιλελεύθερους» επιτυγχάνοντας τη επιστροφή φόρου ως «επιδότηση» (θεωρώντας ότι το να επιτρέπουν στους ανθρώπους να ξοδεύουν τα δικά τους χρήματα είναι το ίδιο με το να τους δίνουν κάποια χρήματα άλλων ανθρώπων!) και απορρίπτοντας την προσέγγιση της επιστροφής φόρου ως «παραθυράκι». Μια παραβίαση του ευγενούς ιδεώδους της μονολιθικής ομοιομορφίας της φορολογίας. Αντί να προσπαθήσουν να θέσουν τους φόρους των ανθρώπων όσο το δυνατόν χαμηλότερα, μειώνοντας τους φόρους όπου μπορούσαν, οι συντηρητικοί υιοθέτησαν τώρα το ιδεώδες μιας μονολιθικής, «δίκαιης» επιβολής ίσου πόνου σε όλους στην κοινωνία.

Ο νόμος περί φορολογικής μεταρρύθμισης του 1986 έπρεπε να φέρει γλυκιά απλότητα στις φορολογικές μας δηλώσεις και να επιφέρει δικαιοσύνη χωρίς να αλλάζει τα συνολικά έσοδα. Αλλά όταν οι Αμερικανοί τελικά ξεπέρασαν τα εμπόδια μέσα από τα χαρτιά των φορολογικών τους δηλώσεων, βρήκαν τα πάντα τόσο περίπλοκα, ώστε ακόμη και το IRS (σ.σ. η εφορία των ΗΠΑ) δεν κατάλαβε τι συνέβαινε και οι περισσότεροι διαπίστωσαν ότι οι πληρωμές τους είχαν αυξηθεί. Και δεν υπήρχαν πιστώσεις φόρου για να τους φέρουν παρηγοριά.

Αλλά υπάρχει ελπίδα. Η «φιλελεύθερη» κρίση του 1988, που εκτοπίζει την κρίση των αστέγων και των πεινασμένων του προηγούμενου έτους, είναι το γεγονός ότι οι οικογένειες ανώτερης μεσαίας τάξης, δύο μισθωτών, η ίδια η σπονδυλική στήλη της φιλελεύθερης εκλογικής περιφέρειας, δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά υπηρεσίες παιδικής φροντίδας στις οποίες θα ήθελαν να εξοικειωθούν. Ως εκ τούτου προέκυψε η έκκληση, που έλαβε υπόψη όλες τις πλευρές, για πολλά δισεκατομμύρια δολάρια ομοσπονδιακών φορολογουμένων, με τα οποία οι σχετικά χαμηλού εισοδήματος και μονογονεϊκές οικογένειες θα αναγκαστούν να επιδοτούν τις πλουσιότερες οικογένειες με εργαζόμενες μητέρες. Πραγματικά το κράτος πρόνοιας σε δράση!

Κλείνοντας

Σε απόγνωση και χωρίς να είναι έτοιμα να πούνε είτε (α) ότι το πρόβλημα αυτό δεν ανήκει στην δικαιοδοσία της κυβέρνησης, είτε (β) ότι η φροντίδα των παιδιών θα ήταν πολύ φθηνότερη και πιο άφθονη αν κυβερνητικοί κανονισμοί που απαιτούν ελάχιστα κυβικά μέτρα χώρου, εγκεκριμένες εγκαταστάσεις, κλπ. καταργούνταν, οι συντηρητικοί, στην απελπισία τους, επανέφεραν τον παλιό, ξεχασμένο φίλο των φορολογουμένων: την επιστροφή φόρου. Η επιστροφή αυτή ισχύει όχι μόνο για την επαγγελματική φροντίδα των παιδιών αλλά και για τις μητέρες που επιλέγουν να φροντίζουν τα παιδιά τους στο σπίτι.

Ας ελπίσουμε ότι η επιστροφή φόρου θα επανέλθει με πλήρη ισχύ. Και τότε μπορούμε να αναβιώσουμε την χαμένη τακτική, όχι να «κλείσουμε τα παραθυράκια», αλλά να τα διευρύνουμε συνεχώς, ανοίγοντάς τα τόσο ευρέως για όλους, ώστε όλοι να μπορούν να χωρέσει ένα φορτηγό ανάμεσά τους, μέχρι εκείνη την θαυμάσια μέρα που ολόκληρο το ομοσπονδιακό σύστημα εσόδων θα είναι ένα γιγαντιαίο παραθυράκι.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα από τον Murray N. Rothbard: