Ο έλεγχος της οπλοκατοχής στη Βενεζουέλα έγινε εργαλείο του καθεστώτος

0
102
Βενεζουέλα
Οι απαγορεύσεις των πυροβόλων όπλων, η κατάσχεση και η καταγραφή παρέχουν στο κράτος ένα σχεδόν αποκλειστικό μονοπώλιο στη βία, μετατρέποντας έτσι τους πολίτες του σε ανυπεράσπιστους υπηκόους. Όταν θα επέλθει η σύγκρουση, ένας αφοπλισμένος πληθυσμός δεν έχει καμία πιθανότητα σε έναν καλά οπλισμένο Λεβιάθαν.

Υπό το έμβλημα της καταπολέμησης του εγκλήματος, η Βενεζουέλα εφάρμοσε απαγόρευση πώλησης πυροβόλων όπλων και πυρομαχικών το 2012. Όπως και με άλλες απαγορεύσεις πυροβόλων όπλων, αυτό αποδείχθηκε μάταιο για την καταπολέμηση του εγκλήματος

του José Niño
Απόδοση: Μιχάλης Γκουντής

Εισαγωγή

Η Βενεζουέλα πληρώνει το τίμημα για την υιοθέτηση ελέγχου της οπλοκατοχής; Ο συγκλονιστικός χαρακτήρας της οικονομικής κατάρρευσης της Βενεζουέλας έχει καλυφθεί κατ’ εξακολούθηση. Ωστόσο, μια πτυχή της κρίσης της Βενεζουέλας που δεν λαμβάνει μεγάλη κάλυψη είναι το καθεστώς ελέγχου της οπλοκατοχής στην χώρα.

Η Fox News δημοσίευσε πρόσφατα ένα εξαιρετικό άρθρο που υπογραμμίζει τη λύπη των πολιτών της Βενεζουέλας για τις πολιτικές ελέγχου της οπλοκατοχής που εφαρμόζει η κυβέρνηση της Βενεζουέλας από το 2012. Φυσικά, αυτή η λύπη είναι δικαιολογημένη. Η κυβέρνηση της Βενεζουέλας είναι από τις πιο τυραννικές στον κόσμο, με αποδεδειγμένο ιστορικό παραβιάσεων των βασικών πολιτικών ελευθεριών, όπως η ελευθερία του λόγου, η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, η κατάσχεση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και η δημιουργία οικονομικών ελέγχων που καταστρέφουν την παραγωγικότητα της χώρας.

Οι εκλογές έχουν αποδειχθεί άχρηστες, καθώς έχουν πληγεί με διαφθορά και κατηγορίες για νοθεία από την κυβέρνηση. Για πολλούς, η ανάληψη όπλων είναι η μόνη επιλογή που έχει η χώρα για να αποφύγει την τυραννική κυβέρνησή της. Ωστόσο, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας έχει επιτύχει στο να αποτρέψει μια εξέγερση περνώντας τον δρακόντειο έλεγχο της οπλοκατοχής που θα περιγραφεί παρακάτω.

Έλλειψη συνταγματικής προστασίας της οπλοκατοχής

Ιστορικά μιλώντας, η Βενεζουέλα δεν είχε ποτέ μια ισχυρή ιστορία ιδιωτικής ιδιοκτησίας όπλων, όπως αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών. Η απουσία δεύτερης τροποποίησης ή ελέγχου του μονοπωλίου της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για τη χρήση πυροβόλων όπλων είναι ένα κειμήλιο της αποικιακής κληρονομιάς της. Οι Ισπανοί αποικιοκράτες της δεν διέθεταν πολιτική κουλτούρα ιδιοκτησίας πυροβόλων όπλων από τους πολίτες. Ήταν ως επί το πλείστον ο στρατός και η αριστοκρατία που διατηρούσαν πυροβόλα όπλα καθ’ όλη τη διάρκεια της αποικιοκρατίας. Η παράδοση αυτή εξακολουθεί να υφίσταται ακόμη και μετά την απόσχιση των χωρών της Λατινικής Αμερικής από την Ισπανία τη δεκαετία του 1820.

Γρήγορα προς τα εμπρός μέχρι τον 20ό αιώνα, η Βενεζουέλα ξεκίνησε τις πρώτες της προσπάθειες να εκσυγχρονίσει την πολιτική της για την οπλοκατοχή. Το 1939, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας θέσπισε το νόμο περί όπλων και εκρηκτικών (Ley de Armas y Explosivos), ο οποίος καθιέρωσε το μονοπώλιο του κράτους της Βενεζουέλας για τη χρήση πυροβόλων όπλων. Το κράτος ήταν η μόνη οντότητα που μπορούσε να κατέχει «πολεμικά όπλα», τα οποία περιλαμβάνουν: κανόνια, τουφέκια, όλμους, πολυβόλα, υπο-πολυβόλα όπλα, καραμπίνες, πιστόλια και περίστροφα. Οι πολίτες μπορούσαν να έχουν μόνο τυφέκια 22 χιλιοστών και καραμπίνες, και σε ορισμένες περιπτώσεις θα μπορούσαν να διαθέτουν όπλα, υπό την προϋπόθεση ότι λάμβαναν άδεια.

Οι προοδευτικές ιδέες ισχυροποίησαν τον κρατισμό στη Βενεζουέλα

Οι ιδέες έχουν μεγάλη σημασία

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Βενεζουέλα ξεκίνησε την επιχείρηση ελέγχου της οπλοκατοχής κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1930. Αυτή ήταν μια περίοδος όπου ο κρατισμός υπήρξε στη μόδα σε όλο τον κόσμο, όπως διαπιστώθηκε με την άνοδο του φασισμού και του κομμουνισμού στην Ευρώπη. Ακόμη και κατά την εποχή του Νέας Deal, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν την πρώτη τους εισβολή με ομοσπονδιακό έλεγχο πυροβόλων όπλων με την ψήφιση του εθνικού νόμου περί πυροβόλων όπλων (NFA) του 1934. Παρά τις πολιτικές κατά των πυροβόλων όπλων, η Βενεζουέλα τουλάχιστον διατηρούσε κάποιες πολιτικές ελαχιστοκρατίας στις οικονομικές υποθέσεις μέχρι τη δεκαετία του 1970.

Ωστόσο, η εθνικοποίηση της πετρελαϊκής της βιομηχανίας στη δεκαετία του 1970 και η επακόλουθη οικονομική ύφεση της δεκαετίας του 1980 και της δεκαετίας του ’90 κλόνισαν τα θεσμικά θεμέλια της Βενεζουέλας. Η χώρα ήταν τότε ώριμη για μια δημαγωγική κατάληψη.

Η ατζέντα του Τσάβες κατά της οπλοκατοχής

Όταν ο σοσιαλιστής είδωλο Ούγκο Τσάβες ανέλαβε την εξουσία, όχι μόνο η προηγούμενη εντολή ελέγχου της οπλοκατοχής διατηρήθηκε άθικτη, αλλά επεκτάθηκε επίσης. Το άρθρο 324 του ισχύοντος Συντάγματος της Βενεζουέλας (το 26ο στην ιστορία της) διατήρησε το προηγούμενο μονοπώλιο του κράτους στα πυροβόλα όπλα και κατέστησε τις εθνικές ένοπλες δυνάμεις της Βενεζουέλας ως οντότητα που είναι υπεύθυνη για τον έλεγχο όλων των πυροβόλων όπλων στη Βενεζουέλα.

Το 2002, η κυβέρνηση πέρασε την πρώτη έκδοση του νόμου για τον έλεγχο των όπλων, των πυρομαχικών και του αφοπλισμού, ενισχύοντας την κρατική σιδηρά παρέμβαση στα πυροβόλα όπλα στη Βενεζουέλα. Μια δεκαετία αργότερα, ο νόμος τροποποιήθηκε για να ενισχύσει το πεδίο εφαρμογής του ελέγχου της οπλοκατοχής και έδωσε στις ένοπλες δυνάμεις της Βενεζουέλας αποκλειστική εξουσία ελέγχου, καταχώρησης και ενδεχομένως κατάσχεσης πυροβόλων όπλων.

Υπό το έμβλημα της καταπολέμησης του εγκλήματος, η Βενεζουέλα εφάρμοσε απαγόρευση πώλησης πυροβόλων όπλων και πυρομαχικών το 2012. Όπως και με άλλες απαγορεύσεις πυροβόλων όπλων, αυτό αποδείχθηκε μάταιο για την καταπολέμηση του εγκλήματος. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Παρατηρητηρίου Βίας της Βενεζουέλας, το ποσοστό δολοφονίας της Βενεζουέλας αυξήθηκε από 73 φόνους ανά 100.000 ανθρώπους το 2012 σε 91.8 δολοφονίες ανά 100.000 ανθρώπους το 2016.

Έλεγχος οπλοκατοχής ίσον ανυπεράσπιστοι πολίτες

Οι Βενεζουελάνοι είναι πλέον ανυπεράσπιστοι εναντίον μιας κυβέρνησης που παραβιάζει τις πολιτικές τους ελευθερίες, καταστρέφοντας επίσης το οικονομικό τους βιοπορισμό. Σαν να μην είναι αρκετό αυτό, οι απλοί Βενεζουελάνοι πρέπει να αντιμετωπίσουν το αχαλίνωτο έγκλημα και τη συνεχή απειλή των colectivos, των περίφημων παραστρατιωτικών φιλο-κυβερνητικών μονάδων της Βενεζουέλας.

Αν και ο έλεγχος των πυροβόλων όπλων δεν οδηγεί αυτόματα στην τυραννία, τα ιστορικά γεγονότα μας υπενθυμίζουν ότι οι καλοπροαίρετες παρεμβάσεις από προηγούμενες κυβερνήσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον επόμενο γύρο πολιτικών εργολάβων για καταχρηστικούς σκοπούς. Οι απαγορεύσεις των πυροβόλων όπλων, η κατάσχεση και η καταγραφή παρέχουν στο κράτος ένα σχεδόν αποκλειστικό μονοπώλιο στη βία, μετατρέποντας έτσι τους πολίτες του σε ανυπεράσπιστους υπηκόους. Όταν θα επέλθει η σύγκρουση, ένας αφοπλισμένος πληθυσμός δεν έχει καμία πιθανότητα σε έναν καλά οπλισμένο Λεβιάθαν.

Οι ξένοι μπορεί να αμφισβητούν τη Δεύτερη Τροποποίηση των ΗΠΑ, αλλά είναι ένα από τα πιο εκτεταμένα δικαιώματα που οι δημιουργοί του Συντάγματος προσπάθησαν να προστατέψουν. Η πολιτική αναταραχή μπορεί να προκύψει ανά πάσα στιγμή και οι πολίτες πρέπει να έχουν ένα τελικό μέσο για να προστατευθούν στην περίπτωση που έχουν εξαντληθεί όλες οι θεσμικές επιλογές.

***

Ο Jose Nino είναι πολιτικός ακτιβιστής της Βενεζουέλας-Αμερικής με έδρα το Fort Collins του Κολοράντο. Επικοινωνήστε στο twitter ή στείλτε του μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο jnino584@gmail.com.
Δημοσιευμένο αρχικά στο Mises Institute 

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: