Οι αντιφεντεραλιστές στις ΗΠΑ είχαν δίκιο

0
610
Αντιφεντεραλιστές

Οι αντιφεντεραλιστές αντιτάχθηκαν στο Σύνταγμα με το σκεπτικό ότι οι έλεγχοι της ομοσπονδιακής εξουσίας θα υπονομευτούν από εκτεταμένες ερμηνείες για την προώθηση της «γενικής ευημερίας»

The Antifederalists Were Right (αρχικά δημοσιευμένο στη σελίδα του Ludwig von Mises Institute)
του Gary Galles
Απόδοση: Μιχάλης Γκουντής

Εισαγωγή

Η 27η Σεπτεμβρίου σηματοδοτεί την επέτειο της δημοσίευσης της πρώτης από τις αντιφεντεραλιστικές εφημερίδες το 1789. Οι αντιφεντεραλιστές αντιτάχθηκαν στην επικύρωση του αμερικανικού συντάγματος. Φοβήθηκαν ότι θα δημιουργούσε μια καταπιεστική κεντρική κυβέρνηση, ενώ οι υπερασπιστές του Συντάγματος υποσχέθηκαν ότι αυτό δεν θα συνέβαινε. Όπως και κάθε ηττημένος, σε αυτή τη συζήτηση αγνοούνται σε μεγάλο βαθμό σήμερα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είχαν άδικο ή ότι δεν τους είμαστε υποχρεωμένοι.

Οι προειδοποιήσεις που δεν εισακούστηκαν

Με πολλούς τρόπους, η ομάδα αυτή έχει παρερμηνευθεί. Ο φεντεραλισμός αναφέρεται στο σύστημα της αποκεντρωμένης κυβέρνησης. Αυτή η ομάδα υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των πολιτειών – την ίδια την ουσία του φεντεραλισμού – εναντίον των Ομοσπονδιακών, που θα μπορούσαμε να τους περιγράψουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια ως εθνικιστές. Ωστόσο, αυτό που οι λεγόμενοι αντιφεντεραλιστές προέβλεψαν ότι θα ήταν το αποτέλεσμα του Συντάγματος αποδείχθηκε αληθινό σε κάθε περίπτωση.

Οι αντιφεντεραλιστές μας προειδοποίησαν ότι το κόστος, το οποίο οι Αμερικανοί θα κατέβαλαν τόσο για την ελευθερία τους αλλά και ως προς πόρους για την κυβέρνηση, που θα αναπτυσσόταν υπό το Σύνταγμα, θα ανέβαινε απότομα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι αντιρρήσεις τους οδήγησαν στο νομοσχέδιο για τον περιορισμό αυτής της τάσης (αν και με πολύ μικρή επιτυχία, που επιζεί μέχρι σήμερα).

Οι αντιφεντεραλιστές αντιτάχθηκαν στο Σύνταγμα με το σκεπτικό ότι οι έλεγχοι της ομοσπονδιακής εξουσίας θα υπονομευτούν από εκτεταμένες ερμηνείες για την προώθηση της «γενικής ευημερίας» (την οποία θα επικαλούταν κάθε νόμος) και της ρήτρας «όλοι οι νόμοι είναι απαραίτητοι και σωστοί» (που θα χρησιμοποιούταν για να ξεπεραστούν τα όρια στις εξουσιοδοτημένες ομοσπονδιακές εξουσίες), δημιουργώντας μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση με αδικαιολόγητες και ανεξέλεγκτες εξουσίες που θα κατέληγαν σε κατάχρηση.

Οι αντιφεντεραλιστές είχαν δίκιο

Κάποιος θα μπορούσε να στρεψοδικήσει με τους μηχανισμούς που οι αντιφεντεραλιστές προέβλεψαν ότι θα οδηγούσαν σε συνταγματική τυραννία. Για παράδειγμα, δεν προέβλεπαν ότι η ρήτρα εμπορίου έφτανε να ονομαστεί «η ρήτρα όλων» στις σχολές νομικών, που χρησιμοποιείται από τους συγκεντρωτιστές για να δικαιολογούν σχεδόν οποιαδήποτε πιθανή ομοσπονδιακή παρέμβαση. Η διαστρέβλωση του αρχικού νοήματος της ρήτρας στον 20ο αιώνα ήταν τόσο μεγάλη, που ακόμη και οι άγρυπνοι αντιφεντεραλιστές δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν την κυβέρνηση ξεφύγει με κάτι τέτοιο.

Και δεν θα μπορούσαν να προβλέψουν πώς η Δέκατη Τέταρτη Τροποποίηση και η ερμηνεία της θα επέκτειναν την ομοσπονδιακή κυριαρχία πάνω στις πολιτείες μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Είναι όμως πολύ δύσκολο να διαφωνήσουμε με τα συμπεράσματά τους δεδομένης της σημερινής εμβέλειας της κυβέρνησής μας, όχι μόνο εισβάλει βίαια στις ζωές μας, αλλά συχνά να καταπιέζει τους Αμερικανούς σήμερα. Ως εκ τούτου, αξίζει να θυμόμαστε τα προκαταρκτικά επιχειρήματα των αντιφεντεραλιστών και πόσο ατυχής είναι η πραγματική απουσία σύγχρονων Αμερικανών που να μοιράζονται τις ανησυχίες τους.

Ένας από τους πιο εμπεριστατωμένους αντιφεντεραλιστές ήταν ο Robert Yates, δικαστής της Νέας Υόρκης, ο οποίος, ως εκπρόσωπος της Συνταγματικής Συνέλευσης, αποσύρθηκε επειδή η σύμβαση υπερέβαινε τις δικαιοδοσίες του. Ο Yates έγραφε υπό το ψευδώνυμο «Βρούτος» στις συζητήσεις για το Σύνταγμα. Δεδομένης της εμπειρίας του ως δικαστή, ο ισχυρισμός του ότι το Ανώτατο Δικαστήριο θα γίνει πηγή σχεδόν απεριόριστης ομοσπονδιακής υπερεκμετάλλευσης ήταν ιδιαίτερα διορατικός.

Η δικαστική εξουσία ως εργαλείο τυραννίας

Ο «Βρούτος» υποστήριξε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο που προβλεπόταν από το Σύνταγμα θα αποτελούσε πηγή μαζικής κατάχρησης επειδή ήταν εκτός ελέγχου «τόσο του λαού όσο και του νομοθέτη» και δεν υπόκειτο σε «διόρθωση από οποιαδήποτε εξουσία πάνω από αυτό». Ως εκ τούτου, διαμαρτυρήθηκε για το γεγονός ότι οι διατάξεις του, που δικαιολογούν την απομάκρυνση των δικαστών, δεν περιλαμβάνουν τη λήψη αποφάσεων που υπερβαίνουν τη συνταγματική τους εξουσία, γεγονός που θα οδηγούσε σε δικαστική τυραννία. Ο Βρούτος ισχυρίστηκε ότι, όταν οι συνταγματικές βάσεις για την έκδοση αποφάσεων απουσίαζαν, το Δικαστήριο θα δημιουργούσε βάσεις «με δικές του αποφάσεις». Θεωρούσε ότι η εξουσία που θα διέθετε θα ήταν τόσο ακαταμάχητη, ώστε το δικαστικό σώμα να το χρησιμοποιήσει για να νομοθετεί, χειριζόμενο τις έννοιες της αδιαφιλονίκητα ασαφούς ρήτρας για να δικαιολογηθεί.

Το Ανώτατο Δικαστήριο θα ερμήνευε το Σύνταγμα σύμφωνα με το φερόμενο «πνεύμα» του, αντί να περιορίζεται μόνο στο «περιεχόμενο» των γραπτών του λέξεων (όπως θα απαιτούσε το σκεπτικό των απαριθμημένων δικαιωμάτων, όπως διευκρινίζεται στη δέκατη τροπολογία). Περαιτέρω, οι αποφάσεις που προέρχονται από οποιοδήποτε to δικαστήριο αποφάσισε πως συμβαδίζει με το πνεύμα του, θα ήταν στην πραγματικότητα «η δυνατότητα να νομοθετούν», λόγω της έλλειψης συνταγματικών μέσων για «έλεγχο των αποφάσεών τους» και «διόρθωση των λαθών τους». Αυτή η συνταγματική αποτυχία θα μεγεθυνόταν με την πάροδο του χρόνου με «σιωπηλό και ανεπαίσθητο τρόπο», μέσω δικαστικών προηγουμένων που χτίστηκαν το ένα πάνω στο άλλο.

Η διευρυμένη δικαστική εξουσία θα εξουσιοδοτούσε τους δικαστές να διαμορφώσουν την ομοσπονδιακή κυβέρνηση που επιθυμούσαν, διότι οι συνταγματικές ερμηνείες του Ανώτατου Δικαστηρίου θα έλεγχαν την πραγματική εξουσία που έχει η κυβέρνηση και οι διάφοροι κλάδοι της. Αυτό θα έδινε στο Ανώτατο Δικαστήριο συνεχώς αυξανόμενη εξουσία, σε άμεση αντίφαση με το επιχείρημα του Αλεξάντερ Χάμιλτον στο Federalist 78 ότι το Ανώτατο Δικαστήριο θα είναι «ο λιγότερο επικίνδυνος κλάδος».

Ο Βρούτος προέβλεψε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο θα υιοθετούσε «πολύ ελευθεριακές» αρχές ερμηνείας του Συντάγματος. Υποστήριξε ότι ποτέ δεν υπήρχε στην ιστορία δικαστήριο με τέτοια εξουσία και με τόσο λίγους ελέγχους, δίνοντας στο Ανώτατο Δικαστήριο «τεράστιες εξουσίες» που ήταν όχι μόνο πρωτόγνωρες, αλλά επικίνδυνες για ένα έθνος που βασιζόταν στην αρχή της συγκατάθεσης των κυβερνώντων. Δεδομένου του βαθμού εξολόθρευσης της εξουσίας των πολιτών να κατακρατήσουν αποτελεσματικά τη συγκατάθεσή τους για τις ομοσπονδιακές αποφάσεις, είναι δύσκολο να επιχειρηματολογήσουμε κατά του συμπεράσματος του Βρούτου.

Η τάση της κυβέρνησης είναι να αυξάνεται

Προειδοποίησε περαιτέρω ότι η νέα κυβέρνηση δεν θα περιοριστεί στη φορολογική της εξουσία και ότι η πολεμική ισχύς των νομοθετικών αρχών ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη: «η εξουσία στην ομοσπονδιακή νομοθεσία, η αύξηση και η υποστήριξη των στρατών με ευχαρίστηση, καθώς και με ειρήνη όπως στον πόλεμο, και ο έλεγχός τους σχετικά με την πολιτοφυλακή, τείνουν όχι μόνο στην εδραίωση της κυβέρνησης αλλά στην καταστροφή της ελευθερίας ».

Εξέφρασε την ένσταση επίσης στην ίδια την αντίληψη ότι μια δημοκρατική μορφή κυβέρνησης μπορεί να λειτουργήσει καλά πάνω σε μια τόσο μεγάλη περιοχή, ακόμη και σε μία σχετικά μικρή περιοχή σε σύγκριση με τις σημερινές ΗΠΑ:

«Η ιστορία δεν παρέχει κανένα παράδειγμα ελεύθερης δημοκρατίας, με την έκταση των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι ελληνικές δημοκρατίες ήταν μικρής έκτασης. Έτσι ήταν και αυτή των Ρωμαίων. Και οι δύο, είναι αλήθεια, κατά το πέρασμα του χρόνου, επέκτειναν τις κατακτήσεις τους σε μεγάλα εδάφη της χώρας. Και η συνέπεια ήταν ότι οι κυβερνήσεις τους άλλαξαν από τις πιο φιλελεύθερες στις πιο τυραννικές που υπήρξαν ποτέ στον κόσμο».

 

Ο Βρούτος περιέγραψε με ακρίβεια τόσο την αιτία (την απουσία επαρκών εφαρμόσιμων περιορισμών στο μέγεθος και το πεδίο παρέμβασης της ομοσπονδιακής κυβέρνησης) όσο και τις συνέπειες (επεκτεινόμενη επιβάρυνση και αυξανόμενη εισβολή στην ελευθερία) αυτού που θα μετατρεπόταν στην επεκτατική ομοσπονδιακή εξουσία που βλέπουμε τώρα γύρω μας.

Αλλά σήμερα, ο Βρούτος θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι ήταν υπερβολικά αισιόδοξος. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει αυξηθεί περισσότερο από ότι θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί (εν μέρει επειδή έγραφε σε μία εποχή όταν υπήρχαν μόνο οι έμμεσοι φόροι και η μικρή ομοσπονδιακή κυβέρνηση που θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν, πριν η 16η τροποποίηση ανοίξει τον δρόμο για έναν ομοσπονδιακό φόρο εισοδήματος το 1913), υπερβαίνοντας κατά πολύ τις συνταγματικά απαριθμημένες εξουσίες της, παρά τους περιορισμούς της Χάρτας των Δικαιωμάτων. Το αποτέλεσμα επιβαρύνει τους πολίτες πέρα ​​από τον χειρότερο εφιάλτη του.

Κλείνοντας

Η δικαστική τυραννία που προέβλεψε με ακρίβεια και χωρίς αμφιβολία ο Βρούτος και άλλοι αντιφεντεραλιστές δείχνει ότι με ουσιαστικά είχαν δίκιο και ότι οι σύγχρονοι Αμερικανοί έχουν ακόμα πολλά να μάθουν από αυτούς. Πρέπει να κατανοήσουμε τα επιχειρήματά τους και να τα πάρουμε σοβαρά τώρα, αν είναι να υπάρξει κάποια ελπίδα να περιοριστεί η ομοσπονδιακή κυβέρνηση στις περιορισμένες εξουσίες που της παραχωρήθηκαν πραγματικά στο Σύνταγμα ή ακόμα τουλάχιστον σε κάτι προς αυτήν την κατεύθυνση, δεδομένης της τρέχουσας τάσης της να επιταχύνει την αύξηση της πέραν αυτών.

 

Σημείωση Ελεύθερης Αγοράς: Ανάλογα πρέπει να διδαχτούν οι Ευρωπαίοι από τα λάθη της Αμερικής και να σταματήσουν να επιδιώκουν την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Η Ευρώπη, έχοντας κυρίως εντελώς διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά από τις ΗΠΑ, με έντονη ροπή προς το κοινωνικό κράτος και τον εξισωτισμό, κινδυνεύει πολύ περισσότερο από μια υπερσυγκέντρωση εξουσιών στις Βρυξέλλες.

***

 

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: