Οι οικονομολόγοι είναι οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» των οικο-σοσιαλιστών

0
133

Οι συνάδελφοί μου οικονομολόγοι, οι οποίοι συνεχίζουν να παροτρύνουν για μια «συμφωνία ανταλλαγής φόρων άνθρακα», προκειμένου να απαλλαγούν από τους «επαχθείς κανονισμούς από την κορυφή προς τα κάτω» και να θεσπίσουν μια απλή «τιμή για τον άνθρακα», ξεγελούν τους εαυτούς τους

του Robert P. Murphy
Απόδοση: Μιχάλης Γκουντής

Εισαγωγή

Στην παλαιά Σοβιετική Ένωση, οι κομμουνιστές φέρεται1 να χρησιμοποίησαν τον όρο «χρήσιμος ηλίθιος» για να περιγράψουν τους Δυτικούς, των οποίων οι αφελείς πολιτικές απόψεις υποστήριζαν την σοβιετική ατζέντα, παρόλο που αυτοί οι Δυτικοί δεν συνειδητοποιούσαν ότι τους εκμεταλλεύονταν με τέτοιο τρόπο. Σε αυτό το πλαίσιο δηλώνω με σιγουριά ότι οι Αμερικανοί οικονομολόγοι είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι για τους πράσινους σοσιαλιστές που πιέζουν τις ακραίες πολιτικές για την αλλαγή του κλίματος. Οι ριζοσπαστικοί οικολόγοι ήταν πολύ ευτυχείς να υιοθετήσουν στο παρελθόν τις οικονομικές έννοιες των «αρνητικών εξωτερικών επιπτώσεων του Pigou» και τον φόρο άνθρακα, αλλά τώρα που είναι αδύνατο για την οικονομική επιστήμη να υποστηρίξει την επιθυμητή ατζέντα τους, οι ακτιβιστές έχουν απορρίψει ολόκληρο το πεδίο ως εκτός πραγματικότητας. Οι οικονομολόγοι που εξακολουθούν να υποστηρίζουν τον φόρο άνθρακα και άλλες «πολιτικές μετριασμού» της κλιματικής αλλαγής θα πρέπει να γνωρίζουν τη μεγαλύτερη εικόνα.

Χρησιμοποιώντας το ίδιο έγγραφο του ΟΗΕ για ως αποτυχία της ατζέντας για την αλλαγή του κλίματος

Έχω υποστηρίξει αυτήν την υπόθεση εδώ και χρόνια. Για παράδειγμα, το 2014 χρησιμοποίησα την τελευταία (και ακόμα την πιο πρόσφατη) έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή του ΟΗΕ (IPCC) για να δείξω ότι ο τότε δημοφιλής στόχος για την αλλαγή του κλίματος των 2 βαθμών Κελσίου δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από την έρευνα στην έκθεση. Με άλλα λόγια, χρησιμοποίησα την έκθεση του ΟΗΕ για να δείξω ότι η δημοφιλής «θεραπεία» της κλιματικής αλλαγής θα ήταν χειρότερη από την ασθένεια.

Ωστόσο, παρόλο που είχαν περάσει χρόνια με τους κριτικούς της κυβερνητικής δράσης ως «αρνητές της κλιματικής αλλαγής» που απέρριπταν την «συναίνεση της επιστήμης», σε αυτή την περίπτωση – όταν συνειδητοποιούσαν ότι τα οικονομικά μοντέλα της κλιματικής αλλαγής δεν θα υποστήριζαν την επιθετική παρέμβαση – οι περιβαλλοντικοί ακτιβιστές ξαφνικά άρχισαν να επισημαίνουν όλα τα πράγματα που οι χορηγούμενες από τον ΟΗΕ μελέτες απέκλεισαν. Αντί να συνοψίζει τις βασικές γνώσεις σχετικά με την επιστήμη του κλίματος και τις πολιτικές μετριασμού, το έγγραφο της IPCC μετατράπηκε σε ένα σωρό από παραπλανητικές ανοησίες που θα έδιναν εφόδια στους αρνητές της κλιματικής αλλαγής.

Βραβευμένος με Νόμπελ επιστήμονας ακύρωσε τη συμφωνία του Παρισιού

Το περασμένο φθινόπωρο είχαμε άλλη μια επίδειξη μεταξύ της πραγματικής έρευνας και των μέσων ενημέρωσης / πολιτικής μεταχείρισης: ο William Nordhaus κέρδισε το βραβείο Νόμπελ για το πρωτοποριακό του έργο για την αλλαγή του κλίματος, το ίδιο Σαββατοκύριακο που δημοσίευσε ο ΟΗΕ μια «ειδική έκθεση» που συμβουλεύει τις κυβερνήσεις για το πώς να προσπαθήσουν να περιορίσουν την υπερθέρμανση του πλανήτη σε μόλις 1,5 βαθμούς Κελσίου.

Υπήρχε ένα μόνο μικρό πρόβλημα: το έργο του Nordhaus που κέρδισε το Νόμπελ κατέδειξε σαφώς ότι ο στόχος του ΟΗΕ ήταν παράφρων. Σύμφωνα με το πρότυπο του, θα ήταν κυριολεκτικά καλύτερο οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο να μην κάνουν τίποτα για την αλλαγή του κλίματος, αντί να θεσπίζουν πολιτικές που περιορίζουν την υπερθέρμανση σε 1,5 °C. Αντί να στοχεύει σε 1.5 °C, το πιο πρόσφατο μοντέλο της Nordhaus έδειξε ότι η «βέλτιστη» ποσότητα θέρμανσης που επιτρέπεται ήταν πιο κοντά στους 3.5 °C. (Για έναν άσχετο, αυτό δεν φαίνεται να είναι μια τεράστια διαφορά, αλλά είναι απολύτως γιγαντιαίο στο πλαίσιο της συζήτησης για την κλιματική αλλαγή. Πολλοί ακτιβιστές προβλέπουν με βεβαιότητα ότι ακόμη και οι 2,5 °C θα σημάνουν την καταστροφή για τα εγγόνια μας).

Η «πατάτα» του Guardian

Aλλά έκανα την καλύτερη επιβεβαίωση της Δον-Κιχωτικής θέσης μου μόνο αυτό το μήνα, όταν ο Guardian έτρεξε μία στήλη με αυτόν τον υπότιτλο (με την επισήμανσή μου):

Το βλέπετε όλοι; Οι άνθρωποι στον Guardian γνωρίζουν ήδη ποιες είναι οι απαντήσεις στην πολιτική αυτή, χωρίς να χρειάζονται καμία βοήθεια από τους οικονομολόγους.

Συμπέρασμα

Οι συνάδελφοί οικονομολόγοι, οι οποίοι συνεχίζουν να παροτρύνουν για μια «συμφωνία ανταλλαγής φόρων άνθρακα», προκειμένου να απαλλαγούν από τους «επαχθείς κανονισμούς από την κορυφή προς τα κάτω» και να θεσπίσουν μια απλή «τιμή για τον άνθρακα», ξεγελούν τους εαυτούς τους. Είτε πρόκειται για μια πρωτοβουλία ψηφοφορίας στην πολιτεία της Ουάσινγκτον – κυριολεκτικά σχεδιασμένη από περιβαλλοντικό οικονομολόγο, είτε από τις περίεργες δημοσιογραφικές στήλες του εμπειρογνώμονα για το κλίμα του Vox, από τον πολιτικό υπολογισμό του βραβευμένου με Νόμπελ Paul Krugman ή από τις συχνές ερωτήσεις για την πράσινη νέα συμφωνία, οι ακτιβιστές στην αμερικανική πολιτική καθιστούν σαφές ότι δεν θα επαναπαυτούν σε αυτά τα ημίμετρα.

Οι οικονομολόγοι φιλικοί προς την αγορά που συμβάλλουν στην αμερικανική πολιτική σκηνή θα πρέπει να σταματήσουν να είναι χρήσιμοι ηλίθιοι για τους οικο-σοσιαλιστές. Ανεξάρτητα από τα πιθανά πλεονεκτήματα ενός θεωρητικού πακέτου φόρου άνθρακα – στο οποίο η παλινδρομική αύξηση των τιμών ενέργειας αντιστοιχεί δολάριο προς δολάριο με περικοπές φόρου εισοδήματος εταιρειών και όπου δεκαετίες ειδικών συμφερόντων που υποστήριζαν τους κανονισμούς προς τα κάτω ακυρώνονται προς όφελος του ζήλου για αποδοτικότητα – όλα αυτά αποτελούν ένα σημείο αμφισβήτησης. Αν οι οικονομολόγοι φιλικοί στην αγορά κατορθώσουν να πείσουν τους αναγνώστες τους να υποχωρήσουν και να υποστηρίξουν έναν φόρο άνθρακα, όλοι θα μάθουν πολύ γρήγορα ότι η συμφωνία θα έχει πάλι αλλάξει.

***

Ο Robert P. Murphy είναι Ανώτερος συνεργάτης του Ινστιτούτου Mises και Επίκουρος Καθηγητής στο Ινστιτούτο Ελεύθερης Αγοράς στο Texas Tech University. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων. Το τελευταίο του είναι το Contra Krugman: Smashing the Errors of America’s Most Famous Keynesian. Οι άλλες του συνεισφορές περιλαμβάνουν το Chaos Theory, Lessons for the Young Economist και την Choice: Cooperation, Enterprise, and Human Action (Independent Institute, 2015), η οποία είναι μια σύγχρονη απόσταξη των βασικών στοιχείων της σκέψης του Μίζες για τον μέσο άνθρωπο. Ο Murphy είναι συμπαρουσιαστής, με τον Tom Woods, του δημοφιλούς podcast Contra Krugman, που αποτελεί εβδομαδιαία κατάρριψη της στήλης των New York Times του Paul Krugman.

Δημοσιευμένο στο Institute for Energy Research

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα:

  1. Η χρήση του όρου «χρήσιμοι ηλίθιοι» αποδόθηκε στον Λένιν, αλλά φαίνεται ότι αμφισβητείται η σχέση αυτή.