Οι πολιτικοί προσκυνητές του Στάλιν

0
641
Στάλιν
Ποτέ μην εναποθέτετε τις ελπίδες σας στη συνέπεια ή τη δικαιοσύνη οποιασδήποτε κυβέρνησης, στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό.

ο Στάλιν εξήγησε κάποτε την ανάγκη για την Τρομοκρατία: «… η κρατική εξουσία είναι απαραίτητη ως μοχλός μετασχηματισμού … Η νέα κρατική εξουσία δημιουργεί μια νέα νομιμότητα …»

του Adam Young
Απόδοση: Μιχάλης Γκουντής

Εισαγωγή

Ο John Walker, ο οποίος εγκατέλειψε το σπίτι του στην Καλιφόρνια για να ενταχθεί στους Ταλιμπάν, σίγουρα δεν ήταν ο πρώτος Αμερικανός πολίτης που παρασύρθηκε να ενταχθεί σε ένα ξένο ιδεολογικό κίνημα. Καθώς η Αμερική βυθιζόταν στην ύφεση τη δεκαετία του 1930, ξεκίνησε και αυτό που θα ονομαζόταν «Κόκκινη Δεκαετία» κεραυνοβόλου έρωτα με τη Σοβιετική Ένωση του Ιωσήφ Στάλιν. Αυτή η αυταπάτη θα ωθούσε εκατοντάδες Αμερικανούς πολίτες να ενταχθούν στον σκοπό του Στάλιν. Ήταν μια μοιραία απόφαση, καθώς πολλοί από αυτούς εκτελέστηκαν.

Σε μια δημοσιευμένη αποκλειστική ειδική έκθεση του Associated Press, ο Alan Cullison ανέφερε τα αποτελέσματα της πρόσβασης του AP σε παλαιά αρχεία της σοβιετικής μυστικής αστυνομίας, πρόσφατα αρχεία του αμερικανικού υπουργείου που αποκαλύφθηκαν – ορισμένα αποκαλύφθηκαν κατόπιν αιτήματος του AP – και συνεντεύξεις με Αμερικανούς επιζώντες .

Χρήσιμοι ηλίθιοι

Η έρευνα του AP σχετικά με τους θανάτους Αμερικανών πολιτών στα χέρια της Τρομοκρατίας του Στάλιν εμπνεύστηκε από φήμες ότι σκοτώθηκαν σκόπιμα Αμερικανοί στη Σοβιετική Ένωση και από το γεγονός ότι, σε αντίθεση με άλλες κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και της Αυστρίας, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ποτέ δεν ρώτησε για τις εκτελέσεις των πολιτών της από το σοβιετικό κράτος.

Οι Αμερικανοί που δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια της Σταλινικής τρομοκρατίας, ήρθαν στη Σοβιετική Ένωση πιστεύοντας στη μυθολογία του κομμουνισμού και είδαν στις ουρές για ψωμί και στις αποτυχίες των τραπεζών κατά την Μεγάλη Ύφεση του  29 τον επικήδειο του καπιταλισμού. Η ΕΣΣΔ, πίστευαν, ήταν το ρεύμα του μέλλοντος. Και η σοβιετική κυβέρνηση στρατολόγησε ενεργά Αμερικανούς μετανάστες, θεωρώντας τους ως πολύτιμους συντελεστές της προσπάθειας εκβιομηχάνισης, συχνά ακόμη πληρώνοντας και την παρουσία τους.

Ήταν καλλιτέχνες, εργαζόμενοι σε εργοστάσια, δάσκαλοι και μηχανικοί. Μερικοί ήταν Αμερικανοί. Μερικοί ήταν Ρώσοι, αλλά πολιτογραφημένοι Αμερικανοί πολίτες που επέστρεψαν στη Σοβιετική Ρωσία μαζί με τα παιδιά τους που γεννήθηκαν στην Αμερική. Μερικοί ήταν μέλη του κομμουνιστικού κόμματος, αλλά οι περισσότεροι δεν ήταν, και αν και κάποιοι απελάθηκαν από τις ΗΠΑ για αντιδραστικές δραστηριότητες, οι περισσότεροι πήγαν πρόθυμα. Όλοι τους, ήταν αυτοί που ο Λένιν αποκαλούσε «χρήσιμοι ηλίθιοι».

Διώξεις φυλακίσεις και εκτελέσεις υποστηρικτών της ΕΣΣΔ από τον Στάλιν

Τελικά η παράνοια του Στάλιν για οτιδήποτε ξένο και μη ρωσικό μετέτρεψε αυτούς τους Αμερικανούς μετανάστες από σοβιετικό ατού σε ρίσκο και έτσι άρχισαν να εξαφανίζονται, να συλλαμβάνονται για «αντιδραστικές δραστηριότητες», όπως το να φοράνε αμερικανικά ρούχα, να ζητούν βοήθεια από την αμερικανική πρεσβεία, ή ακόμα και να μιλούν για τη ζωή τους πίσω στην Αμερική. Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Σοβιετική Ένωση, William Bullitt, έγραψε στον FDR (Ρούσβελτ) το 1935, λέγοντάς του ότι «σχεδόν κανείς δεν τολμά να έχει επαφή με αλλοδαπούς και αυτό δεν είναι αβάσιμος φόβος αλλά μια σωστή αίσθηση πραγματικότητας».

Εκτός από τις δολοφονίες εκατοντάδων Αμερικανών από τον Στάλιν, το Associated Press διερεύνησε λεπτομερώς τις τύχες των δεκαπέντε αγνοουμένων Αμερικανών – ανδρών και γυναικών που προσφέρθηκαν εθελοντικά στα τέλη της δεκαετίας του ’20 και του ’30 για να βοηθήσουν τον «θείο Τζο» Στάλιν να χτίσει τον «Παράδεισο του Εργαζομένου» και που εξαφανίστηκαν αφήνοντας τους φίλους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα να γερνούν χωρίς ποτέ να μάθουν τι συνέβη σε αυτούς. Τα αρχεία αυτών των δεκαπέντε λένε ότι οκτώ εξ αυτών εκτελέστηκαν, δύο πέθαναν σε στρατόπεδα εργασίας και οι άλλοι πέντε πέρασαν χρόνια στις σοβιετικές φυλακές.

H ιστορία των δεκαπέντε

Ένα από τα αμερικανικά θύματα του Στάλιν ήταν ο Lovett Fort-Whiteman, ο οποίος ήταν ο ιδρυτής της μαύρης θυγατρικής του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, του Αμερικανικού Εργατικού Κογκρέσου των Μαύρων. Ήταν προσκεκλημένος από τη σοβιετική κυβέρνηση τη δεκαετία του 1920 να έρθει στη Μόσχα για να εργαστεί στην Κομιντέρν, όπου εργάστηκε για να προωθήσει τον διεθνή σοβιετικό κομμουνισμό, μέχρι που το 1937 εξαφανίστηκε, αφού προσπάθησε να πάρει άδεια να επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ερευνητές του AP ανακάλυψαν τον φάκελο του που διατηρούσε η μυστική αστυνομία του Καζακστάν. Ο φάκελός του μιλούσε για τη σύλληψή του για την πραγματοποίηση αντικυβερνητικών δηλώσεων. Για το λόγο αυτό εξορίστηκε εσωτερικά στην πόλη Semipalatinsk στη μέση της Σοβιετικής Κεντρικής Ασίας, αλλά λίγους μήνες αργότερα συνελήφθη και καταδικάστηκε σε κάτεργα. Ο κ. Fort-Whiteman, ένας εύσωμος άνδρας και ικανότατος μποξέρ, πέθανε, κακοποιημένος και ταλαιπωρημένος, σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, στις 13 Ιανουαρίου 1939. Ήταν 44 ετών.

Ένα άλλο από τα δεκαπέντε θύματα ήταν ο Alexander Gelver, ο οποίος συνελήφθη έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ. Φοβόταν – οι άνθρωποι εξαφανίζονταν καθημερινά – και απλώς ήθελε να επιστρέψει στην Αμερική. Οι ανακριτές του ήθελαν να μάθουν αν πίστευε ότι η ζωή ήταν καλύτερη εκτός της Σοβιετικής Ένωσης. Είπε πράγματι αυτό στους συναδέλφους του στο τοπικό εργοστάσιο; Ήταν αλήθεια; Ο Gelver, που είχε μεταφερθεί στη Σοβιετική Ρωσία από τους γονείς του μερικά χρόνια πριν, δήλωσε ότι ήταν. Η μυστική αστυνομία το θεώρησε μία τελεσίδικη περίπτωση κατασκοπείας. Ο Alexander Gelver εξαφανίστηκε στη συνέχεια. Το αρχείο του λέει ότι την Πρωτοχρονιά του 1938, ο Alexander Gelver του Oshkosh, Wisconsin, εκτελέστηκε, πιθανότατα με την δημοφιλή μέθοδο εκείνης της εποχής, μία σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ήταν μόλις 24 χρονών.

Άλλος ένας από τους δεκαπέντε ήταν ο Thomas Sgovio, ένας από τους λίγους Αμερικανούς που ήταν γνωστοί επειδή επιβίωσαν στα βάναυσα στρατόπεδα φυλακής της σοβιετικής Άπω Ανατολής. Η ιστορία του Thomas Sgovio ξεκινά όταν, στην ηλικία των 19 ετών, συνόδευσε τον πατέρα του, τον Ιωσήφ, στη Μόσχα μετά την απέλαση του πατέρα του ως κομμουνιστή ταραχοποιού το 1935.

Την ημέρα το δίδυμο διδάσκει σε εργαζόμενους για τη φρίκη της Μεγάλης Ύφεσης στην Αμερική, αλλά τη νύχτα ο νεαρός Thomas χορεύει στις αίθουσες του ξενοδοχείου με την Lucy Flaxman, άλλη νέα Αμερικανίδα που είχαν φέρει στη Μόσχα οι γονείς της. Η ζωή ήταν καλή – για λίγο. Αλλά μέσα σε μόλις δύο χρόνια, ξένοι άρχισαν να εξαφανίζονται, συμπεριλαμβανομένου του Joseph Sgovio. Ξανά και ξανά, ο Thomas προσπάθησε να πάρει την πρεσβεία των ΗΠΑ για να τον βοηθήσει να επιστρέψει στην Αμερική και κάθε φορά του έλεγαν ότι η υπόθεσή του ήταν υπό εξέταση. Στη συνέχεια, στις 21 Μαρτίου 1938, του είπαν να επιστρέψει μετά το μεσημεριανό γεύμα και αφού βγήκε έξω από την πρεσβεία, συνελήφθη αμέσως από πράκτορες της μυστικής αστυνομίας.

Ο Thomas Sgovio τοποθετήθηκε σε εμπορικό τρένο με δώδεκα άλλους Αμερικανούς που προορίζονταν για στρατόπεδο εργασίας. Μετά από ένα χρόνο που πέρασε στα ορυχεία της Αρκτικής, δέκα είχαν πεθάνει. Ο πατέρας του Thomas, ο Joseph, πέρασε έντεκα χρόνια σε στρατόπεδο εργασίας και πέθανε, ταλαιπωρημένος λίγο μετά την απελευθέρωσή του το 1948. Ο Thomas Sgovio θα περάσει δεκαέξι χρόνια στα στρατόπεδα εργασίας των Γκούλαγκ, μέχρι να απελευθερωθεί και να καταφέρει να μεταναστεύσει στην ΗΠΑ το 1960.

Οι ερευνητές του AP έδειξαν στον Thomas Sgovio το αρχείο της μυστικής αστυνομίας. Ο Thomas ήθελε να μάθει τι είχε συμβεί στη Lucy Flaxman. Εκεί, στη σελίδα 80, διάβασε ότι η Lucy Flaxman ήταν πληροφοριοδότης της μυστικής αστυνομίας καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της, συναναστρεφόμενη όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και πολλούς άλλους Αμερικανούς. Αναφέρει ότι «ο Thomas συκοφαντούσε ότι η σοβιετική εξουσία δεν βασιζόταν στην αγάπη του λαού, αλλά στην τρομοκρατία που ενσταλάχθηκε από το φόβο της σύλληψης». Ο Thomas Sgovio παρατήρησε δυστυχώς ότι «[H Lucy] δεν ήταν πολύ θαρραλέος άνθρωπος. Ήταν τρομακτικά χρόνια …». Ο Thomas Sgovio πέθανε στην Αριζόνα το 1997, σε ηλικία 81 ετών.

Επίσης, μεταξύ των δεκαπέντε ήταν τέσσερις νέοι από τη Βοστόνη που είχαν παίξει στην ίδια ρωσο-αμερικανική ομάδα μπέιζμπολ στη Μόσχα όπως ο Thomas Sgovio. Είναι τέσσερα από τα πάνω από 10.000 ονόματα που είναι γνωστά ότι έχουν πυροβοληθεί σε έναν μόνο χώρο εκτελέσεων.

Παγιδευμένοι στο Σοβιετικό Κράτος

Και τότε υπήρξε η Jean Singer, η οποία, το 1932, σε ηλικία 19 ετών και μαζί με τον πατέρα της, Elias, μετακόμισε από τη Νέα Υόρκη στη Μόσχα. Και οι δυο τους, δυστυχώς, παρέδωσαν τα διαβατήρια των ΗΠΑ τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν δεν μπορούσαν να πληρώσουν το τέλος ανανέωσης. Ένα χρόνο αργότερα, ο Elias Singer, 59 ετών, συνελήφθη και πυροβολήθηκε.

«Θα είχαμε φύγει αν είχαμε τα $ 2 για την ανανέωση του διαβατηρίου», δήλωσε η Jean Singer. «Δεν ήρθα να μείνω στη Ρωσία. Νόμιζα ότι θα πάω σπίτι μια μέρα».

 

Η Jean Singer έζησε το υπόλοιπο της ζωής της στη Ρωσία και ήταν 84 χρονών, όταν της πήραν συνέντευξη για τον πατέρα της.

Στα θύματα περιλαμβανόταν επίσης μια οικογένεια διαλυμένη από την Τρομοκρατία. Ο Julius Hecker γεννήθηκε στο Λένινγκραντ αλλά μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες και έγινε Αμερικανός πολίτης. Πήρε διδακτορικό δίπλωμα στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, αλλά στη δεκαετία του 1920 επέστρεψε στη Ρωσία με τη γυναίκα του που γεννήθηκε στην Αμερική και τρεις νεαρές κόρες για να διδάξει φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της Μόσχας. Παρέδωσε την αμερικανική υπηκοότητά του και έγραψε διάφορα βιβλία που υπερασπιζόταν τον κομμουνισμό και δημοσιεύθηκαν στη Δύση.

Η κόρη του, Marcella, ζει ακόμα στο σπίτι που ο πατέρας της έκτισε έξω από τη Μόσχα και θυμάται έντονα την ημέρα που ήρθε ένα μακρύ μαύρο κυβερνητικό αυτοκίνητο και πήρε τον πατέρα της μακριά. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που τον είδε ποτέ. Η Marcella, οι δύο αδερφές της και η μητέρα της συνελήφθησαν, αλλά τελικά απελευθερώθηκαν.

Μετά από αυτό, οι κόρες του δεν ήξεραν τίποτα για το τι συνέβη στον Julius Hecker μέχρις ότου το ΑΡ τους έδειξε το αρχείο της μυστικής αστυνομίας των 100 σελίδων. Είπε ότι ομολόγησε ότι ήταν κατάσκοπος για τις Η.Π.Α. Τα κομμουνιστικά του βιβλία λέγεται ότι είναι απλώς μια κάλυψη για την κατασκοπεία του. Ο φάκελος λέει επίσης ότι στις 28 Απριλίου 1938, δυόμισι μήνες μετά τη σύλληψή του, ο Julius Hecker είχε πει ότι θα εκτελούταν σε δύο ώρες. Ήταν 57 ετών.

Η Marcella μίλησε για τον πατέρα της:

«Ήταν απλώς ένας ιδεαλιστής, ένας πολύ βαθιά ιδεαλιστής άνθρωπος, και αυτό απλά τον κατέστρεψε., Δεν μου άρεσε να μαθαίνω τι συνέβη σε αυτόν, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε … Καμία από τις αδελφές μου, ούτε εγώ,  μπορούσαμε να κοιμηθούμε αφότου τα διαβάσαμε όλα αυτά».

 

Αδρανής η αμερικανική πρεσβεία προς τους πολίτες της

Η έρευνα του Associated Press αποκάλυψε όχι μόνο πώς ο τρόμος σάρωσε εκατοντάδες Αμερικανούς πολίτες, αλλά και τη συγκλονιστική έλλειψη δράσης της αμερικανικής πρεσβείας στη Μόσχα παρόλη την έκκληση για βοήθεια από τους Αμερικανούς που φοβούνταν για τη ζωή τους.

Τα έγγραφα που ανακαλύφθηκαν από την έρευνα του AP δείχνουν πως το προσωπικό της αμερικανικής πρεσβείας είχε καταγράψει προσεκτικά τις επιπτώσεις της Τρομοκρατίας σε ανθρώπους στη Ρωσία, κάνοντας λεπτομερείς σημειώσεις και μνημόνια και επίσημες εκθέσεις για την Ουάσινγκτον, αλλά πώς δίστασε σε οποιαδήποτε απόφαση να βοηθήσει τα θύματα, αναφέροντας τους αυξανόμενους φόβους του κομμουνισμού πίσω στην Αμερική. Όπως έχουμε δει, οι Αμερικανοί στερούνταν τα έγγραφα επειδή δεν μπορούσαν να αντέξουν τα τέλη (και η κατοχή αμερικανικών δολαρίων αποτελούσε έγκλημα), ή δεν είχαν μια ενημερωμένη φωτογραφία για το διαβατήριό τους. Πολλοί συνελήφθησαν από μυστικούς αστυνομικούς που είχαν τοποθετηθεί έξω από τις πύλες της πρεσβείας.

Αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά ο ρόλος του George Kennan, φημισμένου συγγραφέα του δόγματος στρατιωτικού και πολιτικού περιορισμού του κομμουνισμού, το οποίο, όπως παρατηρεί ο Joseph Stromberg, μοιάζει περισσότερο με αυτό των ΗΠΑ προς τη Γερμανία και την Ιαπωνία, καθυστερώντας την εκ νέου εμφάνισή τους ως οικονομικούς και πολιτικούς ανταγωνιστές.

Ο George Kennan ήταν ο γραμματέας της πρεσβείας κατά τη διάρκεια της Τρομοκρατίας και διεξήχθη συνέντευξη από τους ερευνητές του AP για το ρόλο του στη συνενοχή της κυβέρνησης να παγιδεύσει ορισμένους Αμερικανούς πίσω από σοβιετικές γραμμές. Αν και αρνήθηκε να ερωτηθεί προσωπικά, απάντησε σε γραπτές ερωτήσεις. Στο ζήτημα των Αμερικανών που εκτελέστηκαν από τη σοβιετική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο κ. Kennan έδωσε αυτό που ο δημοσιογράφος χαρακτήρισε ως «νομικιστική απάντηση»:

«Δεν μπορώ να θυμηθώ κανένα περιστατικό στο οποίο κάποιος από αυτούς που είναι εκεί για φανερούς και νόμιμους σκοπούς και με μια σωστή σοβιετική βίζα στα αμερικανικά τους διαβατήρια, συνελήφθη, περιορίστηκε για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα ή εκτελέστηκε από τις σοβιετικές αρχές».

 

Αλλά το 1931, ο George Kennan κατάρτισε έναν κατάλογο ογδόντα έξι «ατόμων που κατοικούν στη σοβιετική Ρωσία, που θεωρούνται Αμερικανοί αλλά κομμουνιστές απολογητές». Μια σημείωση επάνω από τον κατάλογο των ονομάτων υποδηλώνει ότι «μπορεί να μην δικαιούνται πλέον προστασία χωρίς την ειδική έγκριση του Τμήματος». Ο δημοσιογράφος, Alan Cullison, πιστεύει ότι το σημείωμα φαίνεται να υποδηλώνει ότι η πρεσβεία ήταν πρόθυμη να τοποθετήσει την πολιτική πάνω από τους ανθρώπους και να αρνηθεί σε ορισμένους Αμερικανούς βοήθεια για να ξεφύγουν από την Τρομοκρατία του Στάλιν. Ο κ. Kennan δεν απάντησε στις ερωτήσεις σχετικά με το σημείωμα του.

Ωστόσο, έγραψε ότι ήταν δύσκολο για την πρεσβεία να βοηθήσει τους Αμερικανούς που είχαν αποκτήσει σοβιετικά διαβατήρια, όπως πολλοί είχαν κάνει, καθώς οι Σοβιετικοί θεωρούσαν τότε τους Αμερικανούς ότι ήταν σοβιετικοί πολίτες και πέρα από τη δικαιοδοσία οποιασδήποτε αξίωσης των ΗΠΑ.

Η εκτέλεση πολλών Ρώσων αξιωματικών δυσχέρανε το έργο της πρεσβείας

Η αμερικανική πρεσβεία προσπάθησε να επιλύσει το ζήτημα το 1937, αλλά τόσοι αξιωματούχοι είχαν εκτελεστεί καθώς οι εκκαθαρίσεις σάρωναν τις τάξεις της σοβιετικής κυβέρνησης, που η πρεσβεία είχε λίγους με τους οποίους μπορούσε να συνεννοηθεί. Η επίπτωση των εκκαθαρίσεων στη σοβιετική κυβέρνηση επιβεβαιώνεται από πολλούς, συμπεριλαμβανομένου ενός Ρώσου ιστορικού, του Sergei Zhuravlev, από τον οποίο πήρε συνέντευξη ο κ. Cullison.

Τα τέλη της δεκαετίας του ’30 ήταν η περίοδος των μεγάλων δικών-παρωδία, οι οποίες, μεταξύ άλλων σκοπών, είχαν σχεδιαστεί για να πείσουν το σοβιετικό κοινό για την πανταχού παρούσα απειλή ξένων κατασκόπων και αντιδραστικών «καταστροφέων» που εργάζονταν για να ρίξουν το κράτος του σοβιετικού εργαζόμενου. Ως εκ τούτου, η Τρομοκρατία διέσχισε τη σοβιετική κοινωνία σαν ανεμοστρόβιλος, παρασύροντας τους υπηκόους και τους αλλοδαπούς εξίσου.

Ολόκληρες εθνικές κοινότητες σε ολόκληρες πόλεις συνελήφθησαν ως κατάσκοποι για τις «κυβερνήσεις» τους – Φινλανδοί, Γερμανοί, Πολωνοί, Εσθονοί, Κινέζοι, Ιταλοί και πολλοί άλλοι, συμπεριλαμβανομένων, όπως μάθαμε τώρα, και Αμερικανών. Και μαζί με τους ξένους κατοίκους, η Τρομοκρατία ήταν θανατηφόρα σε εκείνους τους Σοβιετικούς πολίτες και στους υπηκόους που επέστρεφαν στην ΕΣΣΔ και εκείνους που έκαναν συναλλαγές με αλλοδαπούς, όπως κυβερνητικοί αξιωματούχοι, τόσο υψηλόβαθμοι όσο και χαμηλόβαθμοι, των οποίων τα επίσημα καθήκοντα απαιτούσαν αλληλεπίδραση με αλλοδαπούς.

Και όπως είδαμε, καμία ομάδα ανθρώπων δεν τρομοκρατήθηκε περισσότερο από τους ξένους Κομμουνιστές που είχαν εγκατασταθεί στην ΕΣΣΔ. Ολόκληρες ομάδες Γερμανών, Πολωνών, Εβραίων, Ούγγρων, Βουλγάρων, Γιουγκοσλάβων, Εσθονών, Λετονών, Ελλήνων, Ρουμάνων, Ιταλών και άλλων, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών κομμουνιστών, εξαφανίστηκαν μία προς μία ή μαζικά.

Κλείνοντας

Σε μια επιστολή προς τον H.G. Wells, ο Στάλιν εξήγησε κάποτε την ανάγκη για την Τρομοκρατία: «… η κρατική εξουσία είναι απαραίτητη ως μοχλός μετασχηματισμού … Η νέα κρατική εξουσία δημιουργεί μια νέα νομιμότητα …»

Αυτοί οι Αμερικανοί κομμουνιστές και τα παιδιά τους, έδειξαν την εμπιστοσύνη τους σε ένα νομικό σύστημα μετά το άλλο και προδόθηκαν στην αναζήτηση προστασίας από την κυβέρνηση και την κοινωνία που απέρριψαν. Ωστόσο, αυτή η πίστη δεν ανταμείφθηκε και ως συνήθως το κράτος επέλεξε να θυσιάσει τους ανθρώπους στις ιδιοτροπίες της πολιτικής και της προπαγάνδας στο κοινό. Και στην περίπτωση του John Walker, ένας άνδρας που εντάχθηκε στους Ταλιμπάν, ενώ η αμερικανική κυβέρνηση τους χρηματοδότησε με την βοήθεια εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, παρουσιάζεται τώρα ως αποδιοπομπαίος τράγος για όλα τα κακά των Ταλιμπάν – έναν de facto σύμμαχο των ΗΠΑ πριν από τη 11η Σεπτεμβρίου.

Το ηθικό δίδαγμα πρέπει να είναι σαφές: Ποτέ μην εναποθέτετε τις ελπίδες σας στη συνέπεια ή τη δικαιοσύνη οποιασδήποτε κυβέρνησης, στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό.

***

  • Stalin’s Political Pilgrims Αρχικά δημοσιευμένο στην Ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Ludwig von Mises

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: