Πορνεία, ισότητα φύλων και εξαναγκασμός

0
917
Πορνεία
Η πορνεία, η διάθεση του σώματός μας για σεξουαλική ικανοποίηση είναι μία πράξη αυτοκτησίας. Δεν αποτελεί έγκλημα εφόσον αποτελεί και εθελοντική συναλλαγή.

Αν η συναινετική πορνεία λοιπόν αποτελεί εξαναγκασμό, τότε το trafficking, τι ακριβώς είναι; Πώς ένας άνθρωπος εμπλέκεται σε συζητήσεις κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων, αν δεν μπορεί να ξεχωρίσει τον καταναγκασμό από τη συναίνεση;

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Ο φεμινισμός του τρίτου κύματος όπως αποκαλείται στις Η.Π.Α. έχει φτάσει αισίως και στην Ελλάδα. Γενικά, παρατηρώ το εξής: πρώτα μία ιδεολογία διαστρεβλώνεται σε επίπεδο ορισμών (δείτε τον όρο liberal που σήμαινε πρώτα φιλελεύθερος και πλέον περιγράφει τον σοσιαλιστή) στην Αμερική, έρχεται στην Ελλάδα με τη διαστρεβλωμένη της μορφή, και μετά διαδίδεται στην Ευρώπη. Το ίδιο έχει γίνει με την λέξη «φιλελευθερισμός», όπου οι δημόσιοι αντιπρόσωποί του στην ουσία είναι σοσιαλιστές/σοσιαλδημοκράτες (δείτε τον κ. Αριστείδη Χατζή που σχολιάσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας). Έτσι ισχύει και με τον φεμινισμό. Αυτό ίσως να κάνει μερικούς να αναθεωρήσουν για το πόσο μερικά πράγματα αποτελούν καθαρές «Αμερικανιές».

Ο πόλεμος κατά της πορνείας

Σε ημερίδα με τίτλο «Πορνεία: Μια ακόμη μορφή έμφυλης βίας. Στρατηγικές, υποστηρικτικά μέτρα, δράσεις ευαισθητοποίησης και καταπολέμησης του φαινομένου» η Φωτεινή Κούβελα, Γενική Γραμματέας Ισότητας των φίλων εξέφρασε τη γνωστή άποψή της ότι κάθε είδους πορνείας αποτελεί και καταναγκασμό. Συνέχισε λέγοντας ότι οι εργαζόμενοι του χώρου σε καμία περίπτωση δεν κάνουν το επάγγελμα αυτό εθελοντικά, αλλά, με τον έναν ή άλλο τρόπο εξαναγκάζονται. Πρότεινε λοιπόν (προσθέτοντας και άλλα παραδείγματα, όπου αφορούσαν περισσότερο τα γούστα των εμπλεκόμενων σε πορνογραφικό περιεχόμενο) τη χάραξη μία «κοινής εθνικής στρατηγικής» για την καταπολέμηση του «φαινομένου».

Πρέπει όμως να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό. Η κ. Κούβελα, με μία πρότασή της έχει εξισώσει την εθελοντική, συναινετική σεξουαλική σχέση επ’ αμοιβής, με την ξεκάθαρα εγκληματική ενέργεια της καταναγκαστικής σωματεμπορίας (trafficking). Αυτό αποτελεί και μεγάλο σφάλμα. Αν η συναινετική πορνεία λοιπόν αποτελεί εξαναγκασμό, τότε το trafficking, τι ακριβώς είναι; Πώς ένας άνθρωπος εμπλέκεται σε συζητήσεις κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων, αν δεν μπορεί να ξεχωρίσει τον καταναγκασμό από τη συναίνεση; Εάν δε γνωρίζεις τη διαφορά από τη βία, τη μη-βία, την κλοπή και την μη-κλοπή, καλό θα ήταν να αποσυρθείς από την πολιτική οικονομία, ειδάλλως αρχίζεις και εκφράζεις ανοησίες όπως την παραπάνω.

Πορνεία και αυτοκτησία

Κοιτάξτε πως έχει το πράγμα με την πορνεία. Όλοι οι άνθρωποι, κάποια στιγμή της ζωής μας (όχι εντελώς όλοι, κάποιοι δεν το καταφέρνουν για τον έναν λόγο ή τον άλλο), γινόμαστε αυτόκτητοι. Αποκτάμε ηθική συνείδηση και μπορούμε να αναγνωρίσουμε το περιεχόμενο του όρου «ατομική ευθύνη». Αναγνωρίζουμε τι αποτελεί συνέπεια ή όχι των πράξεών μας και φυσικά μπορούμε, μέσω των προσωπικών αξιών με τις οποίες έχουμε μεγαλώσει ή αποκτήσει γενικότερα, να κρίνουμε αν πράξεις ή ιδέες είναι σωστές ή λάθος από ηθική άποψη. Όντες λοιπόν αυτόκτητοι, εμείς και μόνο είμαστε υπεύθυνοι και εν τέλει φέρουμε κάθε ευθύνη για τις πράξεις και τις συνέπειές τους. Η διάθεση του σώματος μας προς σεξουαλική ικανοποίηση κάποιου με αμοιβή, είναι καθαρά δική μας επιλογή ως ιδιοκτήτες του. Η παρεμπόδιση αυτής της συναλλαγής αποτελεί παραβίαση της Αρχής μη Επίθεσης και της αυτοδιάθεσης μας.

Δεν μπορείς να σώσεις κάποιον με το ζόρι

Το πρόβλημα με την κα. Κούβελα είναι ότι διακατέχεται από το κλασικό μεσσιανικό σύνδρομο της αριστεράς. Θέλει να κάνει καλό. Το καταλαβαίνουμε, αλλά επιθυμεί να χρησιμοποιήσει το λάθος μέσο: τον κρατικό καταναγκασμό. Βέβαια, το ότι θεωρεί ότι όλες οι σεξουαλικές σχέσεις επί αμοιβής αποτελούν και εξαναγκασμό είναι πραγματικά τρομακτικό. Αυτό που κάνει στην ουσία είναι μία προβολή. Νομίζει ότι «νιώθει» τους διάφορους εργαζομένους στο επάγγελμα, τους λυπάται και θέλει να τους «βοηθήσει» με το ζόρι, θέλουν δε θέλουν.

Για του λόγου το αληθές, οι ενώσεις των εν λόγω εργαζομένων αντιτίθενται στην παρουσίαση της κυρίας Κούβελα. Αυτό πρέπει να μας λέει το εξής: πρώτον, ότι αποτελεί και βιοποριστικό εργαλείο για πολλούς (το ότι δεν κάνουν κάτι άλλο δείχνει ότι το εκτιμούν περισσότερο από όσο η κα. Κούβελα αντιλαμβάνεται) και δεύτερον, ότι, ίσως, μπορεί, να το απολαμβάνουν κιόλας. Να είναι ένα επάγγελμα σαν όλα τα άλλα, από το οποίο κάθε εργαζόμενος να αντλεί ευχαρίστηση. Αλίμονο κα. Κούβελα, πώς δεν το σκεφτήκατε αυτό; Το ότι σε κάποιον ίσως και να αρέσει να κάνει σεξ επί πληρωμή!

Το σώμα είναι ιδιοκτησία των ατόμων και κανενός άλλου

Αυτό που η κα. Κούβελα δε δείχνει να καταλαβαίνει, είναι ότι, είτε θεωρεί η ίδια ότι οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία του σεξ εξαναγκάζονται είτε όχι, το σώμα τους δεν της ανήκει, πόσο μάλλον δε, ότι δεν ανήκει στο κράτος. Δεν δικαιολογείται η χρήση της κρατικής βίας για την παρεμπόδιση εθελοντικών συναλλαγών. Δεν υπάρχει κάποιο έγκλημα που πρέπει να καταπολεμηθεί, δεν υπάρχουν θύματα. Δεν είναι όλες οι γυναίκες και άντρες στο επάγγελμα θύματα σωματεμπορίας. Θα ήταν καλό να ξεκαθαρίσει το μυαλό της τη διαφορά μεταξύ αυτών των δύο και να τροποποιήσει τη δράση της αναλόγως.

Το ότι επίσης κάνει και επίκληση στο τι κάνουν τα «σωστά» κράτη της Σουηδίας, της Φινλανδίας αλλά και της Γερμανίας, δεν έχει κάποια βαρύτητα. Αποτελούν την κλασική αριστερή υπεκφυγή, όταν τα δεοντολογικά επιχειρήματα κατά τους είναι ανώτερα της επιχειρηματολογίας τους. Τα κράτη που αναφέρει παραβιάζουν την αυτοδιάθεση των ανθρώπων που εισέρχονται εθελοντικά στο επάγγελμα και εργάζονται τίμια χωρίς να δέχονται βία από τους πελάτες τους. Το ότι θεωρεί καλό που η Φινλανδία έχει καταργήσει τον «μεσάζοντα» σε τέτοιες συμφωνίες είναι πραγματικά περίεργο. Πολλές φορές είναι αυτός που προστατεύει τις εκδιδόμενες γυναίκες από πελάτες που θα τις έβλαπταν. Στο μυαλό της, όλα είναι συγκεχυμένα και όπως προαναφέραμε, καλό θα ήταν να αποχωρήσει από τη δημόσια συζήτηση επί του θέματος, εκτός και αν καταφέρει να ξεχωρίσει τα μήλα από τα πορτοκάλια.

Ξεκαθαρίστε επιτέλους τι σημαίνει «εξαναγκασμός»

Θα πρέπει επίσης, επιτέλους, να ξεκαθαριστεί το αναλυτικό περιεχόμενο της έννοιας «εξαναγκασμός». Τι αποτελεί, εν τέλει, εξαναγκασμό και τι όχι; Είναι η οικονομική δυσχέρεια που αναγκάζει κάποιους να εκδίδονται «εξαναγκασμός»; Είναι ο πελάτης τους υπεύθυνος για την κακοτυχία τους, ώστε να θεωρήσουμε ότι υπάρχει και «έμφυλη επίθεση» (ότι και να σημαίνει αυτό, οι όροι γίνονται όλο και πιο αφηρημένοι με τον καιρό) εναντίον της γυναίκας (ή του άντρα); Εκμεταλλεύεται ο πελάτης την ίσως συναισθηματική ευαλωτότητα της εκδιδόμενης; Τι θα έπρεπε να κάνει; Να την καταγγείλει στην αστυνομία υποβάλλοντας την σε ταλαιπωρία ωρών ή και ημερών ή να την πληρώσει απευθείας για τις υπηρεσίες της; Εκείνη αυτό επιθυμεί εκείνη τη στιγμή, το ίδιο και ο πελάτης της. Και οι δύο λοιπόν βγαίνουν κερδισμένοι από τη συναλλαγή.

Αν κάποιος επιθυμεί να φύγει από το επάγγελμα, μπορεί να το κάνει ανά πάσα στιγμή. Αν δεν μπορεί, μόνο τότε μάλλον υπάρχει εξαναγκασμός και έχουμε και την παρουσία εγκλήματος. Η όποια ψυχολογική αδυναμία που εμποδίζει την έξοδο από το επάγγελμα ακόμα και απουσία εξαναγκασμού, είναι αποκλειστικά ευθύνη του ατόμου να την αντιμετωπίσει. Μπορεί να ζητήσει βοήθεια αν το επιθυμεί.

Η ισότητα των φύλων είναι απλά μία δικαιολογία για ολοκληρωτισμό

Στα περί ισότητας των φύλων τώρα, η κα. Κούβελα κάνει, θα λέγαμε, ακόμα μία προβολή. Θεωρεί το σεξ επί αμοιβής κάτι αποτρόπαιο και υποβαθμιστικό για τον εργαζόμενο στο επάγγελμα. Πώς και έτσι; Πώς συνεπάγεται ότι κατά κάποιον τρόπο μία γυναίκα που εκδίδεται γίνεται και «κατώτερη» από τον πελάτη της; Ποιο είναι το κριτήριο εκείνο που τοποθετεί κάποιον από τους παρτενέρ σε ανώτερη θέση έναντι του άλλου, ώστε να χρειάζεται να κάνουμε λόγο για προσβολή της ισότητας των φύλων; Τι γίνεται όταν έχουμε πορνεία με πελάτες του ίδιου φίλου; Τι ισχύει εδώ; Η κα. Κούβελα κάνει μία αβάσιμη ηθική κρίση. Στην ουσία δεν είναι ούτε αυτό. Απλά μας εκφράζει το γούστο της και την αισθητική της. Και; Θα έπρεπε να νοιαζόμαστε για τα γούστα και τις απόψεις της; Είμαστε υποχρεωμένοι;

Η ρητορική περί ανισότητας των φύλων όσον αφορά το αρχαιότερο των επαγγελμάτων, αποτελεί απλά και ένα ρητορικό κόλπο. Δεν έχει κάποιο αναλυτικό περιεχόμενο ως επιχείρημα. Είναι απλά ένας συνδυασμός λέξεων που στόχο έχει την συναισθηματική φόρτιση των ακροατών και μόνο. Δεν αποτελεί τεκμήριο, πόσο μάλλον κάποιο σοβαρό επιχείρημα υπέρ της απαγόρευσης της πορνείας (ή της ρύθμισής της μέσω της κρατικής βίας).

Θέλετε να ελευθερώσετε τα άτομα από την πορνεία; 

Ώστε κα. Κούλεβα, θέλετε να βοηθήσετε κάποιον που δε ζήτησε τη βοήθειά σας εξαρχής; Τα συνδικάτα του τομέα αντιδρούν αρνητικά στις παρεμβάσεις σας. Μήπως θα ήταν καλύτερα να αρχίσετε να έχετε σοβαρότερες και βαθύτερες συναναστροφές με τους εργαζομένους στη βιομηχανία του σεξ; Θα ωφελούσε να μαθαίνατε από πρώτο χέρι την άποψή τους για τις εμπειρίες τους και τα συναισθήματά τους γι’ αυτές. Μέχρι τότε, το μόνο για το οποίο μπορείτε να καυχιέστε, είναι ότι θέλετε να δείξετε τη «φιλανθρωπία» σας μέσω της κρατικής βίας. Δε νομίζω ότι τη χρειάζεται κανένας. Αν ήταν έτσι, θα το ζητούσαν οι ίδιοι που έχουν από πρώτο χέρι εμπειρίες με το θέμα.

Κλείνω το άρθρο με μία παράθεση από τον Murray Rothbard:

«To ανήθικο ή το «κακό» μπορεί να αποτελείται από μια πληθώρα ανθρώπινων ενεργειών, από ζητήματα ζωτικής σημασίας, μέχρι του να συμπεριφέρεσαι άσχημα στον γείτονά σου ή από το να μην πάρεις εσκεμμένα τις βιταμίνες σου. Αλλά κανένα από αυτά δεν πρέπει να συγχέεται με κάποια ενέργεια που πρέπει να είναι «παράνομη», δηλαδή μια ενέργεια που πρέπει να απαγορεύεται από τη βία του νόμου.
Άλλες ηθικές θεωρίες επιχειρούν να εφαρμόσουν τον νόμο – τον κινητήρα της κοινωνικά νομιμοποιημένης βίας – για να επιβάλουν τη συμμόρφωση σε διάφορους κανόνες συμπεριφοράς. Αντίθετα, η λιμπερταριανή ηθική θεωρία επισημαίνει την ανηθικότητα και την αδικία της παρέμβασης στα δικαιώματα κάθε ανθρώπου (ή μάλλον, κάθε ανθρώπου που δεν διαπράττει έγκλημα) να διαχειρίζεται τη ζωή και την περιουσία του χωρίς έξωθεν παρέμβαση. Για τον λιμπερταριανό των φυσικών δικαιωμάτων, λοιπόν, η γνωστική θεωρία της δικαιοσύνης είναι ένα προπύργιο ενάντια στην αέναη εισβολή του κράτους στα δικαιώματα της αυτοκτησίας – σε αντίθεση με άλλες ηθικές θεωρίες που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το κράτος για να καταπολεμήσουν την ανηθικότητα».

 

Προστατέψτε, λοιπόν, τις πόρνες από τους πραγματικούς εγκληματίες: την κρατική καταστολή και τους σωματέμπορους. Δεν έχετε την ηθική δικαιοδοσία να επέμβετε σε εθελοντικές συναλλαγές. Σκοτώστε τον μικρό δικτάτορα που έχετε μέσα σας, και αφήστε τα άτομα να είναι πραγματικά ελεύθερα να διαθέσουν το σώμα τους, που δικαιωματικά τους ανήκει, όπου επιθυμούν.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: