Πώς το λόμπι της κλιματικής αλλαγής παραπληροφορεί τον κόσμο

0
163
Κλιματική αλλαγή

η NCA δίνει τις «προβλέψεις για το κόστος της αδράνειας» όσον αφορά την αλλαγή του κλίματος, αλλά δεν παρέχει καμία εκτίμηση του κόστους δράσης για την κλιματική αλλαγή

του Robert Murphy
Απόδοση: Μιχάλης Γκουντής

Εισαγωγή

Ο πρόσφατος δεύτερος τόμος της Εθνικής Έκθεσης για το Κλίμα (NCA) του του Εκτελεστικού Τμήματος είναι ένα τεράστιο έγγραφο που παρατίθεται ως περαιτέρω ένδειξη ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα πρέπει να δράσει γρήγορα και τολμηρά στον αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής. Η κάλυψη στους New York Times ήταν χαρακτηριστική: «Όλοι μας είπαν ότι η αλλαγή του κλίματος θα μπορούσε να μειώσει κατά ένα δέκατο το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν έως το 2100, υπερδιπλάσιο των ζημιών της Μεγάλης ύφεσης πριν από μια δεκαετία».

Ωστόσο, ο ισχυρισμός αυτός είναι εξαιρετικά παραπλανητικός, όπως θα δείξω σε αυτό το άρθρο. Η προβολή ενός δέκα τοις εκατό ζημίας στο ΑΕΠ είναι μια εξαιρετικά απίθανη (λιγότερο από 5% πιθανότητα) εκδήλωση, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είμαστε στα πιο απαισιόδοξα σενάρια εκπομπών, ενώ το ίδιο το σενάριο βασίζεται στην υπόθεση ότι η πρόοδος στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και άλλες τεχνολογίες συμβαίνει πολύ πιο αργά κατά τον επόμενο αιώνα από ό,τι έχει ήδη συμβεί ιστορικά. Αυτό σημαίνει ότι οποιοσδήποτε που επικαλείται τις προβλέψεις της NCA δεν επιτρέπεται να ζητά επικείμενες ανακαλύψεις στην αιολική και στην ηλιακή ενέργεια, διότι μια τέτοια αισιοδοξία καθιστά τις προβολές της NCA άκυρες.

Ακόμη πιο εκπληκτικό, η NCA δίνει τις «προβλέψεις για το κόστος της αδράνειας» όσον αφορά την αλλαγή του κλίματος, αλλά δεν παρέχει καμία εκτίμηση του κόστους δράσης για την κλιματική αλλαγή. (Είναι λίγο σαν μια προειδοποίηση μηχανικού ότι χρειάζεστε ένα νέο εξάρτημα για να αποφύγετε τη βλάβη του κινητήρα στο δρόμο, αλλά να αρνείται να σας πει πόσο θα κοστίσει το εξάρτημα.) Ωστόσο, αν ακολουθήσουμε τις παραπομπές σε άλλες εργασίες (όπως π.χ. την Ηνωμένων Εθνών) που αναφέρει η NCA, διαπιστώνουμε ότι ακόμη και με τη χρήση του διαγράμματος της ΝCA, δεν είναι σαφές ότι τα επιθετικά βήματα για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής αξίζουν το κόστος.

Η προειδοποίηση για 10% ζημία στο ΑΕΠ

Η NCA είναι τεράστια. Προς το συμφέρον να δώσω στον αναγνώστη ένα εύπεπτο κομμάτι ανάλυσης, σε αυτή τη θέση περιορίζω τον εαυτό μου στο υλικό στο Κεφάλαιο 29, το οποίο καλύπτει το θέμα του «μετριασμού» και εξετάζει τις οικονομικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στις ΗΠΑ. Ένα γράφημα που οδήγησε τους δημοσιογράφους της New York Times να γράψουν ότι «η αλλαγή του κλίματος θα μπορούσε να καταστρέψει το ένα δέκατο του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος έως το 2100».

Εδώ είναι το σχετικό γράφημα, που ελήφθη από το Σχήμα 29.3 της Αξιολόγησης:

Σχήμα 1. Εκτιμήσεις εκπομπών και ζημιών από τη μελέτη NCA. Πηγή

Στο δεξιό πίνακα του Σχήματος 1, βλέπουμε πού οι συγγραφείς της NCA πήραν τα στατιστικά στοιχεία τους. Η άκρα δεξιά μπάρα δείχνει ότι το μεσαίο σημείο του γκρίζου «εύρους αβεβαιότητας» είναι πάνω από ένα επίπεδο ζημιών 10% στην οικονομία των ΗΠΑ.

Το απίθανο σενάριο RCP8.5

Όπως είδαμε, η NCA μπορεί μόνο να παράγει το ανησυχητικό αποτέλεσμα στο λεγόμενο σενάριο RCP8.5. Αυτό αναφέρεται στην «Πορεία αντιπροσωπευτικής συγκέντρωσης», η οποία είναι μια σειρά από σενάρια σημεία αναφοράς που χρησιμοποιούνται στην επιστήμη του κλίματος για να έχουν συνεπείς υποθέσεις για να συγκριθούν τα αποτελέσματα των διαφόρων μοντέλων. Ο αριθμός 8.5 αναφέρεται στην ποσότητα «ραδιοσυγκέντρωσης» που ισχύει κατά το έτος 2100, δηλαδή 8,5 βατ ανά τετραγωνικό μέτρο. (Τα άλλα σενάρια, όπως το RPC4.5, έχουν φυσικά παρόμοια σημασία.)

Το σενάριο RCP8.5 είναι το πιο απαισιόδοξο στη βιβλιογραφία. Υποθέτει την ταχεία αύξηση του πληθυσμού σε συνδυασμό με την έλλειψη προόδου στην ανάπτυξη εναλλακτικών τεχνολογιών. Όπως εξηγεί ένα επιστημονικό άρθρο σχετικά με το σενάριο:

«Ένα άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό του σεναρίου RCP8.5 είναι η σχετικά αργή βελτίωση της έντασης πρωτογενούς ενέργειας κατά 0,5% ετησίως κατά τη διάρκεια του αιώνα. Αυτή η τάση αντικατοπτρίζει την υπόθεση των αργών τεχνολογικών αλλαγών. Τα ποσοστά βελτίωσης της έντασης ενέργειας είναι επομένως αρκετά κάτω από τον ιστορικό μέσο όρο (περίπου 1% ετησίως μεταξύ 1940 και 2000)». [Έμφαση δική μου]

 

Παρόλο που το RCP8.5 θα μπορούσε να ταξινομηθεί ως «σύνηθες», επειδή δεν υπολογίζει κυβερνητικές πολιτικές για την άμβλυνση των εκπομπών, εντούτοις περιλαμβάνει περισσότερες εκπομπές από τα περισσότερα από τα «συνηθισμένα» σενάρια στη βιβλιογραφία. Με άλλα λόγια, είναι ένα σχετικά απαισιόδοξο σενάριο για υιοθέτηση, ακόμη και αν δεν αναλάβουμε καμία σημαντική κυβερνητική δράση.

Επομένως βλέπουμε ότι για να επικεντρωθεί η προσοχή στο σενάριο RCP8.5, χτίζουμε ήδη απαισιοδοξία, πέρα από την υπόθεση των «κυβερνήσεων που δεν κάνουν τίποτα». Επιπλέον, εάν οι συγγραφείς των New York Times και αλλού επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν τις προβλέψεις της NCA για τις χειρότερες περιπτώσεις ως κίνητρο για την αλλαγή του κλίματος, τότε δεν μπορούν να ζητούν την συνεχιζόμενη πρόοδο στην «καθαρή ενέργεια» – επειδή το σενάριο RCP8.5 υποθέτει ξαφνική στάση στην ιστορική πρόοδο της μείωσης των εκπομπών ανά μονάδα οικονομικής παραγωγής.

Η ζημιά κατά 10% είναι απίθανη ακόμα και στο χειρότερο σενάριο

Αλλά περιμένετε, χειροτερεύει. Παρόλο που έχουμε δει πόσο αμφίβολο είναι το σενάριο RCP8.5, ας υποθέσουμε χάριν συζήτησης ότι θα είμαστε σε αυτό κατά τη διάρκεια του έτους 2100. Ωστόσο, πόσο πιθανή είναι η υπερβολική αύξηση της θερμοκρασίας, όπως αναφέρει η έκθεση της NCA, που θα μπορούσε να προκαλέσει 10 τοις εκατό χτύπησε στην οικονομία των ΗΠΑ;

Για το λόγο αυτό, πρέπει να ακολουθήσουμε τις παραπομπές. Το γράφημα στο Σχήμα 1 παραπάνω προέρχεται τελικά από ένα άρθρο του 2017 στο Science από τους Hsiang et al. Στην έκδοση του Science, οι θερμοκρασίες εκφράζονται σε βαθμούς Κελσίου, αλλά όπως και να έχει είναι σαφώς το ίδιο υλικό.

Αν και το άρθρο δεν (από όσο μπορώ να δεν) δ’ινει έναν συγκεκριμένο αριθμό για την πιθανότητα διάφορων αποτελεσμάτων, μας δείχνει αυτό το γράφημα, υποδεικνύοντας τη «συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας» ποικίλων βαθμών θέρμανσης:

 

Σχήμα 2. «Πυκνότητα πιθανοτήτων» διαφόρων επιπέδων θέρμανσης, σύμφωνα με την πηγή της NCA. Πηγή

Προκειμένου να φτάσουμε στη συγκεκριμένη προσομοίωση που περιλαμβάνει δέκα τοις εκατό ζημία στο ΑΕΠ, η μελέτη των Hsiang et al. χρειάζεται περισσότερους από 7 βαθμούς Κελσίου θέρμανση. Ωστόσο, όπως δείχνει το Σχήμα 2 παραπάνω – όλα υποθέτοντας το RCP8.5 – αυτό συμβαίνει μόνο στην άκρα δεξιά της κατανομής πιθανοτήτων. Ο συντριπτικός όγκος της περιοχής κάτω από την καμπύλη είναι στα αριστερά της πολύ μεγάλης θερμοκρασίας.

Εάν πρόκειται για μια τυποποιημένη στατιστική δοκιμασία, μπορούμε με ασφάλεια να «απορρίψουμε» την υπόθεση της θέρμανσης στο εύρος που είναι απαραίτητο για τη δημιουργία των ακραίων προβλέψεων ζημιών.

Η NCA αγνοεί το κόστος των μέτρων για την κλιματική αλλαγή

Παρόλο που το κεφάλαιο 29 παρουσιάζει τις εκτιμήσεις των ζημιών από την αλλαγή του κλίματος, όσον αφορά τις πιθανές οικονομικές ζημίες από τις πολιτικές για την καταπολέμησή του, η έκθεση είναι αξιοσημείωτα αγνωστικιστική. Πράγματι, στη δεύτερη φράση λέει:

«Το παρόν κεφάλαιο δεν αξιολογεί τις τεχνολογικές επιλογές, το κόστος ή την επάρκεια των υφιστάμενων ή προγραμματισμένων προσπαθειών μετριασμού σε σχέση με την εκπλήρωση ειδικών στόχων πολιτικής, καθώς τα θέματα αυτά αποτέλεσαν αντικείμενο εσωτερικών (π.χ. Εκτελεστικό Γραφείο του Προέδρου 2016, CCSP 2007, DeAngelo et 2017, NRC 2015) και διεθνών αναλύσεων (π.χ., Fawcett et al., 2015, Clarke et al., 2014)». [Έμφαση δική μου]

 

Ευτυχώς εδώ στο IER έχω ήδη διερευνήσει τις εκτιμήσεις κόστους στην έρευνα του Clarke et al. το 2014, αναφορές οι οποίες αφορούν την προηγούμενη πέμπτη έκθεση αξιολόγησης του IPCC (AR5).

Για μια πλήρη επανάληψη της ανάλυσης μου, εδώ είναι η θέση μου. Για τους σκοπούς μας, το πιο σημαντικό στοιχείο είναι αυτό: Σύμφωνα με την ίδια τη βιβλιογραφία που μας αναφέρει η NCA, το κόστος περιορισμού της θέρμανσης στους 2 βαθμούς Κελσίου έως το έτος 2100 θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε από το 2,9 έως το 11,4% της κατανάλωσης, με την καλύτερη πρόβλεψη να είναι 4,8%.

Πηγαίνετε ξανά στο σχήμα 1 παραπάνω, που ελήφθη από την έκθεση της NCA. Τα περισσότερα από τα προβλεπόμενα αποτελέσματα αφορούν λιγότερο από 4,8% ζημία στην οικονομία των ΗΠΑ! Επιπλέον, το κόστος είναι ακόμα χειρότερο από ότι αρχικά σκέφτεστε. Ακόμα κι αν περιορίσαμε τη θέρμανση σε δύο βαθμούς Κελσίου (και υποστούμε ζημιά 4,8 τοις εκατό στην κατανάλωση των ΗΠΑ), θα εξακολουθούσαν να υφίστανται ζημίες από την αλλαγή του κλίματος, σύμφωνα με τα επίσημα πρότυπα – γι ‘αυτό ο ΟΗΕ παρότρυνε πρόσφατα έναν ακόμα χαμηλότερο στόχο 1,5 βαθμούς.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η πιο πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ, καθώς και η νέα NCA, απέχουν από τη διεξαγωγή συνολικής ανάλυσης κόστους / οφέλους. Αν συνέκριναν σαφώς το κόστος των πολιτικών μετριασμού με τις εκτιμώμενες οικονομικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, τότε δεν θα ήταν καν κοντά. Είναι βέβαιο ότι οι υποστηρικτές της ακραίας παρέμβασης μπορούν να επισημάνουν απίθανα αλλά καταστροφικά σενάρια και / ή μπορούν να πούμε ότι τα μοντέλα αφήνουν εκτός σημαντικά πράγματα, αλλά θα ήταν πιο δύσκολο τότε να διεκδικήσουν το «επιστημονικό consesus» όταν αγνοούν τους υπολογισμούς του «κοινωνικού κόστος του άνθρακα» του ίδιου του επιτελείου του Ομπάμα.

Συμπέρασμα

Η πρόσφατη NCA παραπλανά το κοινό και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα πρέπει να κάνουν καλύτερη δουλειά στη διερεύνηση των υποθέσεων στις οποίες βασίζονται οι δηλώσεις της. Ειδικότερα, οι ανησυχητικές προβλέψεις για οικονομική ζημία βασίζονται στο σενάριο RCP8.5, το οποίο είναι πολύ απαισιόδοξο και σε κάθε περίπτωση αποκλείει τις καινοτομίες στην ηλιακή ενέργεια και την αιολική που οι υποστηρικτές του μας διαβεβαιώνουν ότι δεν θα αργήσουν πολύ. Επιπλέον, ακόμη και στο πλαίσιο του σεναρίου RCP8.5, είναι απίθανο οι ΗΠΑ να υποστούν τεράστιες ζημιές. Η ίδια η NCA δεν εξετάζει το κόστος των πολιτικών μετριασμού, αλλά η προηγούμενη έκθεση του IPCC του ΟΗΕ το έκανε. Εξετάζοντας τους αριθμούς της NCA, δεν είναι καθόλου σαφές ότι η επιδίωξη επιθετικής κυβερνητικής δράσης για τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής θα αποφέρει οφέλη που θα υπερβαίνουν το κόστος.

***

Αρχικά δημοσιευμένο στο Institute for Energy Research

 

Ο Robert P. Murphy είναι Ανώτερος συνεργάτης του Ινστιτούτου Mises και Επίκουρος Καθηγητής στο Ινστιτούτο Ελεύθερης Αγοράς στο Texas Tech University. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων. Το τελευταίο του είναι το Contra Krugman: Smashing the Errors of America’s Most Famous Keynesian. Οι άλλες του συνεισφορές περιλαμβάνουν το Chaos Theory, Lessons for the Young Economist και την Choice: Cooperation, Enterprise, and Human Action (Independent Institute, 2015), η οποία είναι μια σύγχρονη απόσταξη των βασικών στοιχείων της σκέψης του Μίζες για τον μέσο άνθρωπο. Ο Murphy είναι συμπαρουσιαστής, με τον Tom Woods, του δημοφιλούς podcast Contra Krugman, που αποτελεί εβδομαδιαία κατάρριψη της στήλης των New York Times του Paul Krugman.

 

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: