Το ψευτοδίλημμα «Νέα Δημοκρατία ή χάος»

0
349
Νέα Δημοκρατία

Νομίζω ότι, πολιτικά, πρέπει να στοχεύσουμε, ώστε μικρότερα, πιο φιλελεύθερα κόμματα να μπουν στη βουλή, έστω ως διαφορετικές φωνές στο πολιτικό προσκήνιο. Το δίλημμα δεν είναι κατά τη γνώμη μου «Νέα Δημοκρατία ή χάος», αλλά «Νέα Δημοκρατία ή αξιοπρέπεια»

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Οι πολιτικές εκλογές πλησιάζουν και τα πολιτικά κόμματα, τα συμβούλιά τους, και οι πανταχού κράχτες τους βρίσκονται σε αναβρασμό. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποτελούν οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. οι οποίοι κατά καιρούς αφήνουν σχόλια στη σελίδα μας στο facebook κάθε φορά που παρακινούμε τον κόσμο να μην ψηφίσει Ν.Δ. στις ερχόμενες εκλογές. Χρησιμοποιούν τα εξής επιχειρήματα για να μας πείσουν, τα οποία και θα αποδομήσω ένα προς ένα. Κύριος στόχος μου να δείξω ότι η Ν.Δ. δεν είναι μονόδρομος και ότι υπάρχουν καλύτερες επιλογές, τόσο σε πολιτικό επίπεδο, αλλά και εξωκοινοβουλευτικά, ώστε να επιτευχθεί το ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή η απελευθέρωση στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό της ελληνικής οικονομίας.

Πρώτο επιχείρημα: «Προέχει να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ»

Ο ΣΥΡΙΖΑ, μας ενημερώνουν τα φερέφωνα της Ν.Δ. έχει οδηγήσει τη χώρα στα όρια της καταστροφής και της χρεοκοπίας. Αρμόζει λοιπόν μία δραστική λύση, αυτή της άμεσης απομάκρυνσής του από το κυβερνητικό αξίωμα και την αντικατάσταση του με κάτι διαφορετικό, τη Ν.Δ. δηλαδή. Αυτό το επιχείρημα εμπίπτει στην κατηγορία, αυτού που αποκαλώ, «πολιτική της υψηλής χρονικής προτίμησης». Με άλλα λόγια, οι υποστηρικτές της θέλουν αποτελέσματα στο τώρα, όσο το δυνατόν πιο σύντομα, με λίγη έγνοια για το πιο μακρινό μέλλον.

Δεν θα διαφωνήσω στο ότι είναι σημαντικό να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ από τη θέση του. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δε συνεπάγεται ότι αντικαταστάτης του θα πρέπει να είναι η Νέα Δημοκρατία. Έχουμε αναλύσει και παλιότερα στη σελίδα, ότι, προεκλογικά, οι κατευθύνσεις που στοχεύει να ακολουθήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι κρατιστικές, χωρίς να αναφέρουμε την ανίερη συμμαχία με το καρτέλ των ταξί και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα.

Αυτά, ως έχουν, συν οι μη πραγματοποιήσιμες υποσχέσεις για την αξιολόγηση του δημοσίου, δεν μας δίνουν κάποια ένδειξη ότι η πολιτική που θα ακολουθήσει, στο σύνολό της, θα είναι διαφορετική από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ. Σαφώς, μπορεί τα φορολογικά βάρη να μετατοπιστούν σε διαφορετικές ομάδες, και διαφορετικά κοινωνικά σύνολα να ευνοηθούν σε σχέση με αυτά που ευνοούνται τώρα από το φορολογικό πλιάτσικο. Αυτό λίγη σημασία έχει σε βάθος χρόνου (και το βάθος χρόνου μας ενδιαφέρει περισσότερο), καθώς η ουσία της πολιτικής της Ν.Δ. είναι καθαρά αναδιανεμητικής φύσης. Η Ν.Δ. θα συνεχίσει, εντός μάλιστα των πλαισίων της Ε.Ε. και με την ανάλογη πίεση που αυτή ασκεί, στο ίδιο μοτίβο με τον ΣΥΡΙΖΑ απλά με διαφορετικές κατευθύνσεις των φορολογικών εισροών.

Δεύτερο επιχείρημα: «Ο κ. Μητσοτάκης ψεύδεται εσκεμμένα για να μαζέψει ψήφους»

Όταν πρωτοαντιμετώπισα αυτό το επιχείρημα, δεν εξεπλάγην τόσο όσο θα περίμενα. Έτσι κι αλλιώς οι πολιτικοί και οι δυναμικές που κυριαρχούν σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα είναι τέτοιες, ώστε πάντα να ανταμείβεται το ψεύδος, η χειραγώγηση και η φορολογική λεηλασία. Για να το εκφράσω με διαφορετικά λόγια, όσοι ψηφοφόροι πιστεύουν ότι ο κ. Μητσοτάκης, θα αλλάξει ρότα μόλις βγει κυβέρνηση και ότι τώρα απλά ψεύδεται για τα «μάτια του κόσμου», ποντάρουν ακριβώς στο γεγονός ότι η δημοκρατία ως πολίτευμα αποτελεί στην ουσία έναν ανταγωνισμό απατεώνων. Ακόμα πιο απλά: οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. θεωρούν τον κ. Μητσοτάκη απατεώνα, με τη διαφορά ότι, μετά την εκλογή του, θα ανακαλέσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις στην κατεύθυνση που επιθυμούν οι ψηφοφόροι του. Είναι δηλαδή «δικός τους» απατεώνας.

Το εμφανές πρόβλημα εδώ είναι το εξής: γιατί η κατεύθυνση έναντι των προεκλογικών του δηλώσεων να είναι προς τον φιλελευθερισμό και όχι προς τον κρατισμό; Εφόσον ο κ. Μητσοτάκης ψεύδεται τώρα, πώς γνωρίζουμε ότι όλο αυτό όντως ψεύδος ή αλήθεια; Εάν κάποιος εξαπατά κάποιον προεκλογικά, τότε γιατί να μην το κάνει και μετεκλογικά; Το όλο επιχείρημα στην ουσία μπορεί να αναπαραχθεί ως εξής: «μην ανησυχείτε, θα βγει ο Μητσοτάκης και λυθούν τα προβλήματα, τώρα απλά το παίζει αριστερός». Εγώ λέω ότι αριστερός θα το «παίξει» και μετά και οι ενδείξεις είναι υπεραρκετές:

Η πάλη κατά της ανισότητας αποτελεί στόχο του κ. Μητσοτάκη, αλλά, όπως λέει αναγνωρίζει το ότι πρέπει να παραχθεί και πλούτος. Σαφώς. Η αναδιανομή όμως αποτελεί μεγάλο όπλο στο κυνήγι ψήφων, πελατειακών σχέσεων κοκ. Η μάχη κατά της ανισότητας είναι μία ουτοπία και κάθε συνεπής αντικρατιστής πρέπει να την αποκηρύξει.

Τρίτο επιχείρημα: «Η Ν.Δ. έχει ήδη μεγάλο εκλογικό ποσοστό, η μόνη ελπίδα είναι να συνταχθούμε μαζί της»

Σαφώς, αυτό ισχύει, αλλά αυτό παρουσιάζει μεγαλύτερα προβλήματα ως επιχείρημα. Γιατί κατάφερε η Ν.Δ. να επιτύχει τέτοιο μεγάλο ποσοστό; Σίγουρα, εφόσον τα προηγούμενα επιχειρήματα που ανέφερα, τρόπον τινά, κυκλοφορούν στον πολιτικό διάλογο, τότε θα πρέπει τουλάχιστον σε κάποιον βαθμό να είναι υπεύθυνα για τα μεγάλα ποσοστά της Ν.Δ.  Επομένως, το πρόβλημα δεν είναι ότι η Ν.Δ. αποτελεί μονόδρομο λόγω των ήδη υπαρχόντων ποσοστών της, αλλά το ότι τα ποσοστά αυτά αποτελούν αποτελέσματα ενός φαύλου κύκλου ανατροφοδότησης τους.

Αυτήν τη στιγμή στη Ν.Δ. συνυπάρχουν τουλάχιστον δύο διαφορετικές κατευθύνσεις ιδεολογικά. Σοσιαλιστικές αλλά και κάπως πιο φιλελεύθερες. Αναγκαστικά θα υπάρξει εσωτερική σύγκρουση, ο συμβιβασμός είναι αδύνατος και λόγω των δυναμικών της αναδιανομής που στηρίζουν οι σοσιαλιστές της παράταξης, η κρατιστική πλευρά κατά πάσα πιθανότητα να κυριαρχήσει στην χάραξη πολιτικής του κόμματος. Ο κ. Μητσοτάκης δεν φαίνεται, ούτε έχει δείξει ποτέ του σημάδια ισχύος χαρακτήρα για να έρθει σε ρήξη με τις αριστερές συνιστώσες του κόμματός του. Όσοι χρησιμοποιούν το ήθος του ως επιχείρημα για ότι τελικά οι φιλελεύθερες ιδέες θα κυριαρχήσουν μέσα στο κόμμα, σίγουρα ξέρουν κάτι που δεν ξέρουμε εμείς. Τι είναι όμως αυτό; Ένα μεγάλο θέατρο φαίνεται να παίζεται σχετικά με το θέμα. Εμείς βέβαια βλέπουμε κάτι τέτοια:

Ας υπενθυμίσουμε ότι ο Γ. Ψαριανός (δεξιά) δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στον Ρήγα Φεραίο, εν συνεχεία στο ΚΚΕ Εσωτερικού, ήταν ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ, του Συνασπισμού το ’89-90 και της ΔΗΜΑΡ. Σοσιαλιστής ολκής.

Όσο και να αναφέρονται κάποιοι στην στρατηγική του κ. Μητσοτάκη, που θα αλλάξει μετεκλογικά, τόσο βλέπουμε εμείς να ενισχύονται οι σοσιαλιστικές συνιστώσες στο κόμμα, άρα μάλλον τα μεγάλα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας οφείλονται στο ότι οι περισσότεροι υποψήφιοι βουλευτές της έχουν φέρει σοσιαλιστές ψηφοφόρους υπέρ της. Αν οι φιλελεύθεροι θέλουν να έχουν ελπίδες ιδεολογικής νίκης εναντίον τους, η μάχη πρέπει να δοθεί εκτός του κόμματος, ίσως στα πλαίσια κάποιου άλλου σχηματισμού, ο οποίος είναι περισσότερο φιλελεύθερος. Οι φιλελεύθεροι (στον βαθμό που είναι φιλελεύθεροι) δεν έχουν καμία ελπίδα να ανταγωνιστούν τους σοσιαλιστές μέσα στο ίδιο τους το γήπεδο, υπό μία εξέδρα που τείνει να υποστηρίζει τους πρώτους. Τα μεγάλα ποσοστά της Ν.Δ. πρέπει να μειωθούν με τους φιλελεύθερους να απομακρύνονται από τον συνδυασμό της Ν.Δ. προς άλλα πιο φιλελεύθερα κόμματα.

Η λύση

Ευτυχώς, λύσεις υπάρχουν, τόσο πολιτικές όσο και εξω-πολιτικές. Όσον αφορά το δεύτερο, οποιαδήποτε δράση των ατόμων στο οικονομικό επίπεδο που θα σαμποτάρει τα οικονομικά έσοδα του κράτους, η αποφυγή των κρατικών λειτουργών και των εφοριακών, στα πλαίσια του δυνατού, αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο δείγμα ειρηνικής μακροπρόθεσμης αντίστασης στον κρατισμό. Στερώντας εισόδημα από το κράτος, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αναδιανομή στον ίδιο βαθμό, αλλά ούτε να εξυπηρετούνται τα πελατειακά του συμφέροντα. Αργά ή γρήγορα, ο φιλελευθερισμός θα αποτελέσει μονόδρομο, μόνο και μόνο για να εξαναγκαστεί το κράτος να απελευθερώσει την οικονομία, ώστε να αποκτήσει έσοδα. Ο μόνος διαχρονικά και σταθερά αποτελεσματικός τρόπος αλλαγής της κρατικής πολιτικής, είναι αυτή να μη βρίσκει υποστήριξη στην κοινή γνώμη. Ακόμα και οι σοσιαλιστές δεν μπορούν να πάνε κόντρα σε ένα τεράστιο ιδεολογικό ρεύμα που κάνει τις ιδέες του πράξη.

Για τους πιο μετριοπαθείς, και γι’ αυτούς που θεωρούν πολύ «ουτοπικά» τα όσα λέχθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο έχω προσωπικά να προτείνω δύο πολιτικούς σχηματισμούς που τείνουν προς τον φιλελευθερισμό, αν και έχουν πολύ δρόμο να διανύσουν τόσο οικονομικά όσο και ιδεολογικά: τη Δημιουργία Ξανά του κ.Θάνου Τζήμερου και τη Φιλελεύθερη Συμμαχία του κ. Μάκη Σπυράτου.

Αυτό που προτείνω λοιπόν, είναι να κατευθυνθεί η ψήφος των φιλελεύθερων προς τα εκεί, όχι επειδή αυτές οι παρατάξεις αποτελούν τέρατα φιλελευθερισμού ή αναρχοκαπιταλισμού. Αλλά επειδή αποτελούν πιο φιλελεύθερες λύσεις σχετικά με την Νέα Δημοκρατία. Με άλλα λόγια, ας επιλεγεί το περισσότερο φιλελεύθερο από το λιγότερο φιλελεύθερο. Αν καταφέρουν αυτά τα κόμματα να μπουν στη βουλή, και αν η Νέα Δημοκρατία δεν καταφέρει να πάρει αυτοδυναμία λόγω της απομάκρυνσης των φιλελεύθερων ψηφοφόρων της, μία ενδεχόμενη συνεργασία μαζί τους, με σκληρούς όρους από την πλευρά των μικρότερων κομμάτων, ίσως σπρώξει την κρατική πολιτική προς κάτι πιο φιλελεύθερο βραχυπρόθεσμα ή και μεσο-μακροπρόθεσμα μέσω της τριβής που θα πραγματοποιηθεί μέσα στους κόλπους της συγκυβέρνησης.

Κλείνοντας

Δεδομένης της παραπάνω ανάλυσής μου, αν είναι σωστή σαφώς, δεν βλέπω κάποια ιδανικότερη πολιτική λύση στον ορίζοντα. Νομίζω ότι, πολιτικά, πρέπει να στοχεύσουμε, ώστε μικρότερα, πιο φιλελεύθερα κόμματα να μπουν στη βουλή, έστω ως διαφορετικές φωνές στο πολιτικό προσκήνιο. Το δίλημμα δεν είναι κατά τη γνώμη μου «Νέα Δημοκρατία ή χάος», αλλά «Νέα Δημοκρατία ή αξιοπρέπεια». Πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει η πολιτική ανακύκλωση που συμβαίνει από τη μεταπολίτευση και μετά. Η Νέα Δημοκρατία δεν πρέπει να αποκτήσει την δυνατότητα να κυβερνήσει. Πρέπει να έχει την ίδια τύχη με το άλλο κόμμα συνυπεύθυνο για την κατάντια της χώρας: το Πα.Σο.Κ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη ξοφλήσει.

***

Ο Μιχάλης Γκουντής είναι φιλελεύθερος αναρχοκαπιταλιστής, ανεξάρτητος αναλυτής της Αυστριακής Σχολής οικονομικών. Εργάζεται επί του παρόντος ως εκπαιδευτικός για παιδιά με ειδικές ανάγκες.

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: