Σοβιετικοί αποστάτες και η πολιτικοποίηση της επιστημονικής αλήθειας στην ΕΣΣΔ

0
249
ΕΣΣΔ αποστάτες
Η πρακτική της κατηγοριοποίησης των εχθρών ως "παραφρόνων" έγινε ένα έτοιμο εργαλείο καταστολής στο σοβιετικό κράτος που ίδρυσε ο Λένιν και αναπτύχθηκε υπό τον Στάλιν. Η περίφημη μυστική αστυνομία της Σοβιετικής Ένωσης χρησιμοποίησε την ψυχιατρική ως όπλο για να εκκαθαρίσει τους πολιτικούς αποστάτες.

Η περίφημη μυστική αστυνομία της Σοβιετικής Ένωσης χρησιμοποίησε την ψυχιατρική ως όπλο για να καταστρέψει τους πολιτικούς αποστάτες

του Mark Hendrickson
Απόδοση: Μιχάλης Γκουντής

Εισαγωγή

Οι νεκρολογίες των New York Times ξεκίνησαν με μια απλή παραπομπή:

«Ο Zhores A. Medvedev, ο σοβιετικός βιολόγος, συγγραφέας και αντιφρονούντας, ο οποίος κηρύχθηκε τρελός, περιορίστηκε σε ένα ψυχικό ίδρυμα και έχασε την ιθαγένειά του τη δεκαετία του ’70 μετά την επίθεση του σε μια σταλινική ψευδοεπιστήμη, πέθανε […] στο Λονδίνο».

 

Ο Zhores Medvedev, ο δίδυμος αδελφός του Roy (ζει ακόμα και είναι 93 χρονών), ο φυσικός Andrei Sakharov και ο βραβευμένος με το βραβείο Νόμπελ μυθιστοριογράφος Aleksandr Solzhenitsyn ήταν διακεκριμένοι αντιφρονούντες. Διακινδύνευσαν θαρραλέα τη ζωή τους για να μεταφέρουν λαθραία χειρόγραφα έξω από τη Σοβιετική Ένωση. Ήθελαν να μαθευτεί η αλήθεια στον ευρύτερο κόσμο για τον «παράδεισο των εργατών», που τόσοι πολλοί Δυτικοί διανοούμενοι (μερικοί παραπλανημένοι, άλλοι ασπάστηκαν τον κομμουνισμό) επαινούσαν.

Μια γενιά Αμερικανών γεννήθηκε από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η ΕΣΣΔ που ο Ronald Reagan με θάρρος περιέγραψε ως «την αυτοκρατορία του κακού» έπαψε να υπάρχει. Έχουν ελάχιστη ή και καθόλου αντίληψη για το πόσο άγρια η κομμουνιστική τυραννία της ΕΣΣΔ κατέστειλε τη διαφωνία. Όπως καταδεικνύει η νεκρολογία των Times για τον Medvedev, μια σοβιετική τεχνική καταπίεσης ήταν να δηλώνουν ότι οι πολιτικοί αντιφρονούντες ήταν τρελοί. Στη συνέχεια φυλακίζονταν σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, όπου βασανίζονταν και μαρτυρούσαν. Ορισμένοι χρησιμοποιήθηκαν ως ανθρώπινα ινδικά χοιρίδια για επικίνδυνα πειράματα. (Στο στυλ του κολλητού του Χίτλερ, Δρ. Mengele.) Μερικοί μάλιστα υπέκυψαν στις μη τόσο τρυφερές θεραπείες αυτών των «νοσοκομείων».

Θυμάμαι ένα συγκεκριμένο παράδειγμα της αηδιαστικής κατάχρησης ανθρωπίνων όντων στα σοβιετικά ψυχιατρικά νοσοκομεία. Ο Vladimir Bukovsky, ο οποίος θα γίνει 76 αργότερα αυτό το μήνα, πέρασε μια ντουζίνα χρόνια μεταξύ των σοβιετικών φυλακών, των στρατοπέδων εργασίας και των ψυχιατρικών νοσοκομείων. Μια από τις «θεραπείες» που χορηγήθηκαν σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο ήταν να βάζουν ένα καλώδιο στο στόμα του Bukovsky, έπειτα να το βγάζουν από το λαιμό του μέσα από τα ρινικά του περάσματα και έπειτα να το τραβούν μέσα από ένα από τα ρουθούνια του. (Ίσως το κορδόνι πήγε προς την αντίθετη κατεύθυνση, ποτέ δεν με ενδιέφερε να απομνημονεύσω τεχνικές βασανιστηρίων.) Δυστυχώς, αυτή η κομμουνιστική «θεραπεία» δεν «θεράπευσε» τον Bukovsky από τον ορθολογικό του (μη παράλογο) αποτροπιασμό που είχε για την τυραννία και την βιαιότητα.

Η στρεβλωμένη διαδικασία σκέψης, που οδήγησε στην παραποίηση και στην μετατροπή της ψυχιατρικής σε όπλο στη Σοβιετική Ένωση, μπορεί να ανιχνευθεί πίσω στον χρόνο στην κομμουνιστική εικόνα και τον πνευματικό ηγέτη της Karl Marx. Ο Marx πρότεινε ένα ψευδές δόγμα γνωστό ως «πολυλογισμός» για να δικαιολογήσει την πάταξη της διαφωνίας. Σύμφωνα με τον Μαρξ, διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων είχαν διαφορετικές δομές στο μυαλό τους. Έτσι, ο Μαρξ δήλωσε ότι η μπουρζουαζία ήταν διανοητικά ελαττωματική, επειδή ήταν εγγενώς αδύνατον να κατανοήσει τις (δήθεν) πεφωτισμένες και προοδευτικές θεωρίες του Marx. Δεδομένου ότι ήταν, κατά κάποιον τρόπο, παρανοϊκή, δεν υπήρχε κανένας βάσιμος λόγος για τους κομμουνιστές να «χάνουν χρόνο» με τους ισχυρισμούς της. Αντίθετα, οι κομμουνιστές δικαιολογούνταν όχι μόνο να αγνοούν ή να καταπνίγουν τις αστικές ιδέες, αλλά και να εκκαθαρίσουν ολόκληρη την αστική τάξη.

Η πρακτική της κατηγοριοποίησης των εχθρών ως «παραφρόνων» έγινε ένα έτοιμο εργαλείο καταστολής στο σοβιετικό κράτος που ίδρυσε ο Λένιν και αναπτύχθηκε υπό τον Στάλιν. Η περίφημη μυστική αστυνομία της Σοβιετικής Ένωσης χρησιμοποίησε την ψυχιατρική ως όπλο για να εκκαθαρίσει τους πολιτικούς αποστάτες. Αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες για το πώς οι Σοβιετικοί διαστρέβλωσαν και κακοποίησαν την ψυχιατρική, εδώ υπάρχει ένας σύνδεσμος με ένα έγγραφο που περιγράφει τι διδάσκονταν Αμερικανοί πράκτορες της ΕΣΣΔ σχετικά με τις ψυχο-πολιτικές τεχνικές στα τέλη της δεκαετίας του 1930. (Η προέλευση του φυλλαδίου είναι θολή και οι σοβιετικοί απολογητές προσπαθούν από καιρό να το δυσφημήσουν, αλλά υπό το πρίσμα πολυάριθμων ψυχιατρικών παραπτωμάτων που είναι γνωστό ότι έχουν διαπραχθεί με την έγκριση των ηγετών της ΕΣΣΔ, το περιεχόμενο του βιβλίου είναι πολύ ρεαλιστικό).

Η φυλάκιση του Zhores Medvedev στα ψυχιατρικά νοσοκομεία τη δεκαετία του 1970 ήταν τερατώδης αδικία. Το «έγκλημα» του ήταν να εκθέσει την αλλόκοτη ψευδοεπιστήμη του Λυσενκοϊσμού που είχε υιοθετήσει ο Στάλιν τη δεκαετία του 1950. Οι πειραματικές θεωρίες του Lysenko οδήγησαν σε μοιραίες αποτυχίες των καλλιεργειών και γενικευμένη πείνα. Παρ’ όλα αυτά, ο Στάλιν τον στήριξε με την εκτέλεση επιστημόνων που τόλμησαν να διαφωνήσουν με τον Lysenko. Εκατομμύρια αθώοι έχασαν τη ζωή τους επειδή η «αλήθεια» στη Σοβιετική Ένωση δεν ήταν επιστημονική αλλά πολιτική.

Ένα άλλο έντονο παράδειγμα των καταστρεπτικών συνεπειών της πολιτικοποίησης της αλήθειας συνδέεται με την έκθεση του Solzhenitsyn για τα σοβιετικά στρατόπεδα εργασίας, το Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ. Ορισμένοι σοβιετικοί αξιωματούχοι αποφάσισαν να αυξήσουν τον χάλυβα που μεταφερόταν σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Όταν οι υπεύθυνοι σχεδιασμού εξέδωσαν εντολές για τη μεταφορά μέσω αμαξοστοιχιών διπλάσιας ποσότητας στον καθορισμένο προορισμό, οι ευσυνείδητοι μηχανικοί τους ενημέρωσαν ότι δεν θα μπορούσε να γίνει. Υπογράμμισαν ότι οι υπάρχουσες γραμμές τρένων δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν τόσο μεγάλα βάρη. Οι πολιτικοί εκτέλεσαν τους μηχανικούς ως «σαμποτέρ» για την αντίθεσή τους στο «σχέδιο». Αυτό που ακολουθήθηκε ήταν προβλέψιμο: Τα φορτία διπλασιάστηκαν, οι ράγες καταστράφηκαν και η καθορισμένη περιοχή κατέληξε να παίρνει λιγότερο χάλυβα, όχι περισσότερο.

Αυτό το επεισόδιο δείχνει πού έφτανε η πραγματική παραφροσύνη στην ΕΣΣΔ. Οι κεντρικοί σχεδιαστές πίστευαν ότι η κατασκευή της ιδανικής τους χώρας ήταν απλώς θέμα θέλησης. Δυστυχώς, η πραγματικότητα δεν συμμορφώνεται με τις ιδιοτροπίες ή τη θέληση οποιουδήποτε ανθρώπου, αλλά η αλαζονεία των κεντρικών σχεδιαστών παραμένει πεισματικά αδιαπέραστη από το αναπόφευκτο γεγονός αυτό της ζωής. Αντ’ αυτού, όπως έδειξε επανειλημμένα το χάος που προκάλεσαν οι σοβιετικοί κεντρικοί οικονομολόγοι, οι κομμουνιστές κεντρικοί σχεδιαστές αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την ανυπόφορη αυταπάτη και την μυστικιστική τους πίστη στη δύναμη της θέλησής τους να αλλάξουν την πραγματικότητα. Αυτή ήταν η αληθινή παραφροσύνη, συνυφασμένη με το σφάλμα της διώξεως αρμόδιων επιστημόνων, όπως του Zhores Medvedev.

Κλείνοντας

Δυστυχώς, η πρακτική της αναγωγής των πολιτικών αντιπάλων ως «παραφρόνων» δεν περιορίζεται στο πλέον κατεστραμμένο σοβιετικό κράτος. Το 1981, όταν ολοκλήρωσα τη μεταπτυχιακή διατριβή μου για τον Solzhenitsyn, τηλεφώνησα σε έναν Αμερικανό καθηγητή ιστορίας για να ρωτήσω, αν θυμόταν αν ο Solzhenitsyn είχε λάβει επίσημη τιμητική υπηκοότητα στις ΗΠΑ. (Δεν είχε λάβει. Ο πρόεδρος Ford δεν ήθελε να προσβάλει τη σοβιετική ηγεσία.) Η απάντηση στην ερώτησή μου ήταν η εξής: «Ο Aleksandr Solzhenitsyn ανήκει στο ψυχιατρείο». Ο ιός του πολυλογισμού του Μαρξ δυστυχώς ζει και βασιλεύει στην αμερικανική πανεπιστημιακή κοινότητα.

Όσο για τον Zhores Medvedev, μπορεί τώρα να αναπαυθεί και να λάβει την ανταμοιβή του για την ακεραιότητα και το θάρρος του.

***

Ο Mark Hendrickson είναι αναπληρωτής καθηγητής Οικονομικών στο Grove City College.
Δημοσιευμένο αρχικά στο Mises Institute

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: