Συνέβη: Προτάθηκε η κρατικοποίηση του Airbnb

0
699
Airbnb
Σε χλωρό κλαρί δεν αφήνουν την Airbnb να κάτσει οι επικριτές της. Τώρα προτείνουν και κρατικοποίησή της.

το Airbnb δεν φιλοδοξεί από μόνο του να κάνει κανέναν «ξενοδόχο» (και φυσικά αν αυτό είναι κακό, ο κ. Παπαϊωάννου δεν μας εξηγεί γιατί). Αποτελεί μία πλατφόρμα, όπου κάποιος διαφημίζει το σπίτι του. Οποιαδήποτε βλέψη υπάρχει είναι καθαρά υπόθεση του ιδιοκτήτη και κανενός άλλου

του Μιχάλη Γκουντή

Εισαγωγή

Μερικά άρθρα είναι δύσκολο να γραφτούν. Όχι επειδή το θέμα είναι δύσκολο και απαιτητικό ή ότι χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για εύρεση των κατάλληλων βιβλιογραφικών πηγών, αλλά επειδή αποτελούν απάντηση σε άλλα άρθρα, τα οποία είναι απλά…αστεία. Η δυσκολία έγκειται δηλαδή στο ότι αναγκαστικά θα χρειαστεί να απλοποιήσεις τόσο πολύ τα οικονομικά, ώστε να τα καταλάβει ο αρθρογράφος στον οποίο απευθύνεσαι, που μέσα σου θα σκέφτεσαι, αν τα 54 βιβλία οικονομικών που διάβασες από τον Σεπτέμβρη είχαν σκοπό να σε προετοιμάσουν για κάτι τέτοιο.

Σταύρος Παπαϊωάννου και «Κρατικοποιήστε το Airbnb»

Το άρθρο στο οποίο θα ανταπαντήσουμε είναι γραμμένο από τον κ. Σταύρο Παπαϊωάννου, απόφοιτο οικονομικών σπουδών του ΕΚΠΑ. Ο κ. Παπαϊωάννου ξεκινά το άρθρο του με μία αντίφαση:

«Με τη στενή έννοια, η κατοικία είναι ιδιοκτησία κάποιου, ο οποίος δικαιούται και να τη νέμεται. Την ίδια στιγμή, όμως, η κατοικία αποτελεί κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα που προστατεύεται από το Σύνταγμα. Εδώ υπάρχει μια πολύ λεπτή διαχωριστική γραμμή που δεν πρέπει να παραβλέπουμε».

 

Η κατοικία δεν είναι ιδιοκτησία κάποιου με την «στενή» έννοια. Είναι ιδιοκτησία κάποιου με την πλήρη έννοια, εφόσον μετά παραδέχεται ότι μπορεί κάποιος να την προσφέρει όπου επιθυμεί. Ως εκ τούτου, ο ισχυρισμός ότι η κατοικία αποτελεί και κοινωνικό αγαθό αντιφάσκει με την προηγούμενη πρόταση. Επίσης, πώς ορίζεται το κοινωνικό αγαθό σε αυτήν την περίπτωση; Το νοεί ως κάτι απαραίτητο για τη διαβίωση κάποιου ή ως «δημόσιο» αγαθό, όπως για παράδειγμα θεωρείται η εθνική άμυνα, υπό την έννοια της έλλειψης της δυνατότητας αποκλεισμού από τη χρήση των υπηρεσιών; Αν νοεί την κατοικία με τον πρώτο ορισμό, τότε γιατί αυτή αποτελεί δικαίωμα (δηλαδή να μπορεί να αποκτηθεί δια του εξαναγκασμού για λογαριασμό άλλου); Πολλά αγαθά πληρούν αυτό το κριτήριο, γιατί επιμένει στην κατοικία; Και φυσικά, η κατοικία σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δημόσιο αγαθό. Αν εγώ μένω στο σπίτι μου, αποκλείονται όλοι όσοι θα ήθελαν να μείνουν σε αυτό.

Η αναφορά στο Σύνταγμα είναι ιδιαίτερα ατυχής (γι’ αυτό και δεν μας παραπέμπει στο συγκεκριμένο άρθρο) καθώς πουθενά δεν αναφέρεται η προστασία της κατοικίας ως δικαίωμα, τουλάχιστον υπό την έννοια που χρησιμοποιείται από τον κ. Παπαϊωάννου. Όχι ότι έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία η επίκληση στο Σύνταγμα, αλλά ας δείξουμε το σφάλμα του αρθρογράφου ως προς αυτό. Το σύνταγμα αναφέρει το εξής για την κατοικία:

Άρθρο 9 – Σύνταγμα της Ελλάδος – Άσυλο της κατοικίας
1. Η κατοικία του καθενός είναι άσυλο. Η ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του ατόμου είναι απαραβίαστη. Καμία έρευνα δεν γίνεται σε κατοικία, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος και πάντοτε με την παρουσία εκπροσώπων της δικαστικής εξουσίας.
2. Οι παραβάτες της προηγούμενης διάταξης τιμωρούνται για παραβίαση του οικιακού ασύλου και για κατάχρηση εξουσίας και υποχρεούνται σε πλήρη αποζημίωση του παθόντος, όπως νόμος ορίζει.

 

Η κατοικία λοιπόν προστατεύεται μόνο ως ιδιοκτησία κάποιου που μένει σε αυτή, δηλαδή ως δικαίωμα καταφυγίου ακόμη και από τις ατασθαλίες του νόμου. Δεν καταλαβαίνω πως βοηθά την γενικότερη επιχειρηματολογία του αρθρογράφου κάτι τέτοιο, επομένως δεν υπάρχει κάποια «λεπτή διαχωριστική» γραμμή για να λάβουμε υπόψη. Το Σύνταγμα, αν θέλουμε να επικαλεστούμε νόμους του κράτους, αναγνωρίζει την κατοικία ως ιδιοκτησία, τουλάχιστον θεωρητικά και όχι ως «δικαίωμα» κάποιου (την απαλλοτριώνει βέβαια με κάθε ευκαιρία, βλ. ΕΝΦΙΑ, αλλά δεν έκανα εγώ την επίκληση στο Σύνταγμα εξ αρχής).

Παρακάτω, ο κ. Παπαϊωάννου, αναλύει επιγραμματικά την κατάσταση στην αγορά ακινήτων. Η ανάλυση είναι γενικά σωστή τουλάχιστον περιγραφικά:

«Στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχουν τρεις κυρίως τάσεις στους ιδιοκτήτες σπιτιών. Κάποιοι έχουν μια μικρή ιδιοκτησία και θέλουν να την πουλήσουν, είτε γιατί δεν αντέχουν τους φόρους είτε απλά για να κλείσουν διάφορες οικονομικές τρύπες που έχουν προκύψει από αλλού. Αυτά τα σπίτια παραμένουν κλειστά και περιμένουν τον αγοραστή τους.
Υπάρχουν σπίτια που ο ιδιοκτήτης τους δεν θέλει να τα πουλήσει, αλλά δεν τα ενοικιάζει κιόλας διότι λόγω της κρίσης, βρέθηκε στην δύσκολη θέση να μην του πληρώνουν το ενοίκιο και βρέθηκε και χρεωμένος από πάνω, όποτε δεν θέλει ούτε να ξαναπονοκεφαλιάσει στο ενδεχόμενο που θα ξανασυμβεί αυτό, ούτε να βρεθεί να πληρώνει στην εφορία για νοίκια που δεν εισπράττει. Τέλος υπάρχουν και τα σπίτια που –για πλειάδα λόγων- ρήμαζαν και ρημάζουν πολύ πριν από την κρίση».

 

Δεν είναι και η πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση, αλλά δεν είναι και λάθος. Το πρόβλημα ακολουθεί παρακάτω, όπου ο κ. Παπαϊωάννου προσθέτει στα προβλήματα και την πλατφόρμα του Airbnb λέγοντας:

«Σε αυτή την κατάσταση ήρθε να προστεθεί το airbnb, ως ένα ατομικό παράθυρο ευκαιρίας μέσα στην κρίση. Μιλώντας όμως κοινωνικά, πρόκειται για μια μεγάλη καταστροφή». 

 

Όταν ακούτε την λέξη «κοινωνικά», συνήθως να περιμένετε μία δακρύβρεχτη αγανάκτηση για το ότι «πραγματικές» ανάγκες δεν καλύπτονται και ότι όλα γίνονται για το «μεγαλύτερο οικονομικό κέρδος». Το άρθρο αυτό δεν αποτελεί εξαίρεση. Ορίστε το επιχείρημα κατά του κέρδους:

«Φτάνουμε λοιπόν στην κατάσταση σε πολύ μεγάλους δήμους να υπάρχουν 18.000 ακίνητα προς πώληση και μόλις 300 προς ενοικίαση. Τα διαθέσιμα προς ενοικίαση σπίτια μειώνονται με την πάροδο του χρόνου, μιας και το Airbnb φιλοδοξεί να μετατρέψει όλους όσοι έχουν ένα ακίνητο σε επίδοξους «ξενοδόχους», προσφέροντας και μεγαλύτερο δυνητικό οικονομικό έσοδο και ασφάλεια είσπραξης».

 

Πρώτη ερώτηση που θα μπορούσε να απευθύνει κάποιος στον κ. Παπαϊωάννου: Ποια είναι η σωστή αναλογία σπιτιών προς πώληση ως προς τα σπίτια προς ενοικίαση; Με όσα οικονομικά γνωρίζουμε, ένας ιδιώτης επιλέγει την ενοικίαση ή την πώληση του σπιτιού του με βάση το οικονομικό όφελος που θα αντλήσει από αυτήν την πράξη. Αν επιλέγει να το νοικιάσει, εκτιμά το μελλοντικό σε βάθος χρόνου εισόδημα περισσότερο από το τωρινό εισόδημα σε περίπτωση πώλησης. Ο κ. Παπαϊωάννου με πιο κριτήριο κρίνει ότι η αναλογία είναι λάθος; Με βάση τη ζήτηση για σπίτια προς ενοικίαση; Μήπως θα έπρεπε να κοιτάξει τα βαθύτερα αίτια γιατί κάποιος προσπαθεί να μεγιστοποιήσει το κέρδος του πουλώντας το σπίτι παρά να το νοικιάζει; Ας τον βοηθήσουμε: φόρος ακίνητης περιουσίας.

Όταν ένα σπίτι μένει ανοίκιαστο δε σημαίνει ότι δεν υπάγεται σε φορολογία. Ένα ανοίκιαστο σπίτι είναι ταυτόχρονα και κόστος στον ιδιοκτήτη του καθώς πληρώνει φόρο μόνο και μόνο επειδή του ανήκει. Οπότε, τηρουμένων των αναλογιών, αν δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σε αυτόν (ή η διαφορά φόρου-εσόδων δεν θεωρείται ότι αξίζει τον κόπο), τότε τον συμφέρει να το κρατήσει, να μην «πονοκεφαλιάζει» με αφερέγγυους ενοικιαστές, και να περιμένει μία καλή τιμή πώλησης γι’ αυτό. Μπορεί να θέλει να το ξεφορτωθεί. Θα ήταν ενδιαφέρον, αν ο κ. Παπαϊωάννου, από το να επικαλείται γενικά και αόριστα το «κακό κέρδος», να εξετάσει και τους άλλους παράγοντες που διαμορφώνουν τις επιλογές των ιδιοκτητών ακινήτων. Γιατί αυξήθηκαν οι αφερέγγυοι ενοικιαστές και μειώθηκαν οι σπιτονοικοκύρηδες εξ αρχής; Μήπως η Airbnb αποτελεί διέξοδο από την κρατική διαστρέβλωση;

Δεύτερο σφάλμα: το Airbnb δεν φιλοδοξεί από μόνο του να κάνει κανέναν «ξενοδόχο» (και φυσικά αν αυτό είναι κακό, ο κ. Παπαϊωάννου δεν μας εξηγεί γιατί). Αποτελεί μία πλατφόρμα, όπου κάποιος διαφημίζει το σπίτι του. Οποιαδήποτε βλέψη υπάρχει είναι καθαρά υπόθεση του ιδιοκτήτη και κανενός άλλου. Ο ιδιοκτήτης είναι αυτός που επιθυμεί να γίνει «ξενοδόχος» κανείς άλλος. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι και δικαίωμά του καθώς το σπίτι του του ανήκει. Τόσο απλό. Συνεχίζει:

«Το αποτέλεσμα το έχουμε δει όλοι. Εκπαιδευτικοί που πάνε στα νησιά για να καλύψουν τα κενά στα σχολεία μας, κοιμούνται στα αυτοκίνητα τους (όσοι έχουν) ή στις παραλίες».

 

Αφού το κράτος είναι αυτό που μονοπωλεί την εκπαίδευση, γιατί δεν επιδοτεί τη μετακίνηση και διαμονή των εκπαιδευτικών που το ίδιο στέλνει συνεχώς σε διαφορετική γωνιά της χώρας κάθε σχολικό έτος; Κάποιος εδώ σίγουρα θα εκπλαγεί: «Μα αυτό θα ζημιώσει τους φορολογούμενους». Το γνωρίζω. Γι’ αυτό και θεωρώ καλύτερη λύση την ιδιωτικοποίηση της παιδείας. Αν το ιδιωτικό σχολείο ενός νησιού θέλει να προσελκύσει δασκάλους, τότε ας το κάνει προσελκύοντας τους με επιδότηση ενοικίου. Ο ιδιοκτήτης ακινήτου δε χρωστάει σε κανέναν να το κάνει ο ίδιος. Δεν φταίει λοιπόν ο ιδιοκτήτης κατοικίας για τις δυσλειτουργίες ενός συστήματος που μονοπωλείται από το κράτος.

«Στις περιοχές πέριξ του κέντρου της Αθήνας τα νοίκια έχουν γίνει απλησίαστα, καθώς ανταγωνίζονται τα έσοδα από το airbnb. Και βέβαια η αύξηση του τουρισμού, το κλείσιμο μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων στα χρόνια της κρίσης, αλλά και η εμπειρία χωρών που ήδη αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό μας δείχνουν ότι θα γίνει και σε εμάς με πάσα βεβαιότητα. Ήδη σε μεγάλες πόλεις της Ισπανίας υπάρχει κίνημα ενάντια στο airbnb και υπέρ της μόνιμης κατοικίας.
Τι μπορεί να γίνει»;

 

Σίγουρα, κάτι μπορεί να γίνει, χωρίς να καταφύγουμε σε απαλλοτριώσεις κατοικιών. Το πρώτο που μπορώ να σκεφτώ είναι τη χαλάρωση των κριτηρίων δόμησης, την κατάργηση των φόρων ακίνητης ιδιοκτησίας και γενικά κατάργηση όλων των παραγόντων που διαστρεβλώνουν την ελεύθερη διάθεση ακινήτων στην αγορά. Βέβαια εδώ ο κ. Παπαϊωάννου, αναφέρει την Ισπανία ως παράδειγμα χώρας που αντιδρά κατά του Ainbnb (χωρίς πηγή βέβαια) με πρόσχημα την μόνιμη κατοικία, αλλά, στο άρθρο του φαίνεται να επιθυμεί περισσότερα σπίτια για ενοικίαση παρά για πώληση, άρα μάλλον, αν βρισκόταν στην Ισπανία, δε θα ήταν ανάμεσα στους αντιδρώντες. Ακόμα μία αντίφαση λοιπόν. Δεν θα έπρεπε καν να αναφέρει το παράδειγμα της Ισπανίας καθώς οι Ισπανοί ενίστανται για τους αντίθετους λόγους απ’ ότι εκείνος.

«Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε ότι, εφόσον γεννήθηκε το προϊόν που λέγετε airbnb (δηλαδή φτηνό αλλά ποιοτικό κατάλυμα για τον τουρίστα μέσα σε γειτονιά) είναι αναγκαίο, ως χώρα που ζει από τον τουρισμό, να διαθέτουμε ένα τέτοιο προϊόν. Αν δεν το έχουμε, ο τουρίστας με μικρό εισόδημα, απλά θα πάει κάπου αλλού. Επίσης, δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι ο τουρίστας του airbnb αφήνει εισόδημα στην γειτονιά, πχ στο mini-market». 

 

Να το επαναλάβουμε: Το Airbnb είναι μία πλατφόρμα καταχώρησης κατοικιών, όχι φτηνό κατάλυμα. Το λέει και την περιγραφή της υπηρεσίας. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να το αντιληφθεί αυτό; Τα υπόλοιπα είναι σωστά. Όλα αυτά αποτελούν μία οικονομική αλυσίδα και φυσικά το Airbnb έχει συμβάλει στην αύξηση των εσόδων από τον τουρισμό.

«Πώς όμως θα έχουμε αυτό το προϊόν αλλά όχι εις βάρος των κατοίκων της χώρας μας;»

 

Βασικά οικονομικά κ. Παπαϊωάννου: αν μία συναλλαγή πραγματοποιείται, τότε και τα δύο μέλη περιμένουν να επωφεληθούν με το πέρας της. Ειδάλλως δεν θα την κάνανε εξ αρχής. Δεν υπάρχει κανένας ζημιωμένος, όπως δεν υπάρχει κάποιος ζημιωμένος αν αγοράσει ένα αυτοκίνητο αντί για εμένα. Αν η αγορά ήταν ελεύθερη, ακόμα ένα αυτοκίνητο θα ήταν διαθέσιμο και για μένα να αγοράσω. Όταν λέμε ότι στην αγορά υπάρχει μόνο ειρηνική συνεργασία, εννοούμε εκ μέρους εκείνων που συμμετέχουν σε κάποια συγκεκριμένη συναλλαγή: π.χ., ο αγοραστής και ο πωλητής μιας εφημερίδας ή ο μισθωτής και ο εκμισθωτής ενός ακινήτου. Τα τρίτα μέρη, φυσικά, μπορούν πάντα να είναι εχθρικά. Ένας μαρξιστής, για παράδειγμα, μπορεί να τα έχει βάλει με όλο το εμπόριο. Είναι «εχθρικός» προς όλους όσους συναλλάσσονται. Και λοιπόν; Αν για κάθε «δυσαρεστημένο» τρίτο πρόσωπο διακόπταμε τις συναλλαγές, απλά δεν θα υπήρχε οικονομία.

Ποια είναι η πρόταση του κ. Παπαϊωάννου όμως μετά την καταγραφή που ζητάει; Ιδού:

«Έπειτα πρέπει να πάρουμε μια γενναία απόφαση. Να απαγορεύσουμε στην πλειονότητα όσων ενοικιάζουν ολόκληρη την ιδιοκτησία (και όχι μεμονωμένο δωμάτιο) σε airbnb να το κάνουν. Τα σπίτια τους που η πλειονότητά τους είναι αξιοπρεπέστατα, πρέπει να αποδοθούν σε αυτούς που ψάχνουν κατοικία και το μόνο που βρίσκουν είναι ερείπια. Είναι βασικό καθήκον της πολιτείας να διασφαλίσει ότι σε κάθε γειτονιά, και πολύ περισσότερο στα νησιά και σε τουριστικές περιοχές, ότι το ποσοστό ιδιοκτησιών που προσφέρεται για κανονική ενοικίαση δεν υπολείπεται των αναγκών στέγασης όσων ζουν και εργάζονται στο μέρος αυτό –για να μην ξαναδούμε δασκάλους να κοιμούνται σε αντίσκηνα στην Σαντορίνη!»

 

Αυτό που προτείνει είναι απαλλοτρίωση κατοικιών. «Κανένα σπίτι σε χέρια ιδιοκτήτη» με άλλα λόγια. Ενώ στην αρχή του άρθρου του έβλεπε την κατοικία ως ιδιοκτησία που προσφέρεται όπου ο ο ιδιοκτήτης επιθυμεί, τώρα γυρίζει εκατόν ογδόντα μοίρες και μας λέει ότι ο ιδιοκτήτης δεν πρέπει να την παρέχει, όπου επιθυμεί. Φυσικά και θα επικαλεστεί τους εκπαιδευτικούς που δεν έχουν που να κοιμηθούν παρόλο που το πρόβλημα έγκειται στην κρατική διαχείριση του θέματος και όχι στους ιδιοκτήτες σπιτιών. Ο κ. Παπαϊωάννου προτείνει σοσιαλισμό. Ας δούμε ειδικότερα τις προτάσεις του:

«Η ιδέα έχει ως εξής: εφόσον η ιδιοκτησία σου καλύπτει κάποιες προϋποθέσεις -δηλαδή δεν είναι υπόγειο μαγαζί που κάποτε έγινε σπίτι ή δεν είναι εσωτερική σε πολυκατοικία έκτρωμα με 9 ορόφους- τότε το κράτος θα αναλαμβάνει να την ανακαινίσει και να την βάλει σε airbnb και θα την διαχειρίζεται μέσα από την πρόσληψη κάποιων συμβασιούχων, που θα είναι υπεύθυνοι για την αλλαγή των σεντονιών κάθε φόρα που θα αλλάζει ο ενοικιαστής, την καθαριότητα και την υποδοχή και την μίνι ξενάγηση των τουριστών στην γειτονιά. Ο ιδιοκτήτης θα εισπράττει ένα πολύ μικρό πόσο, που θα του καλύπτει τουλάχιστον τους φόρους επί του ακίνητου και θα του αποδίδεται το ακίνητο μετά από εύλογο χρόνο (πχ μια δεκαετία), ο οποίος θα συναρτάται από το κατά πόσον το κράτος έβγαλε το κόστος της επένδυσης, το κόστος διαχείρισης συν κάποιο κέρδος. Στη συνέχεια, το σπίτι αυτό θα μπορεί να ενοικιαστεί από τον ιδιοκτήτη του μόνο για κανονική κατοικία και όχι σε airbnb, ενώ θα πρέπει να μπει και ένας περιορισμός για το μετά από πόσο χρόνο θα μπορεί να το πουλήσει. Ο κύκλος θα ξαναξεκινά με ανεύρεση νέων σπιτιών που θα καλύπτουν αυτές τις προϋποθέσεις».

 

Διαβάστε το μερικές φορές και απαντήστε στην εξής ερώτηση: που βρίσκεται η υποκειμενική εκτίμηση αξίας που κάνει το άτομο σε όλα αυτά. Το ποσοστό κέρδους, η τιμή ενοικίασης, η αλλαγή σεντονιών (αν είναι δυνατόν), θα ορίζονται από το κράτος. Φυσικά, επειδή το κράτος δεν είναι επιχειρηματίας, περιμένετε ότι οι τιμές και τα ποσοστά που θα ορίζει θα είναι κάτω από αυτά τις αγοράς. Αποτέλεσμα: θα υπάρξουν ελλείψεις, αυτό που προσπαθεί ο κ. Παπαϊωάννου να αντιμετωπίσει εξαρχής.

Το σημαντικότερο που ξεχνάει για πολλοστή φορά ο κ. Παπαϊωάννου είναι ότι το Airbnb είναι πλατφόρμα. Εάν κρατικοποιηθεί ή τουλάχιστον δημιουργηθεί μία αντίστοιχη κρατική υπηρεσία που θα αναγκάζει τους ιδιοκτήτες των σπιτιών να καταχωρούν τα σπίτια τους εκεί προς ενοικίαση με όρους που δε θέλουν, τότε αναμένουμε την ανάπτυξη μαύρης αγοράς ενοικίασης, μεγαλύτερα ενοίκια (καθώς θα έχει διαστρεβλωθεί ο ανταγωνισμός και θα έχει αυξηθεί το ρίσκο λόγω κρατικής απαγόρευσης) και γενικότερες ελλείψεις κατοικιών, χειρότερες από το παρόν καθεστώς. Με αυτόν τον τρόπο, δε θα μείνει σπίτι διαθέσιμο για ενοικίαση, ενώ είναι ακριβώς το Airbnb που έχει αυξήσει την προσφορά σπιτιών και την μετάδοση της πληροφορίας για την ύπαρξη τους εξ αρχής.

Συμπέρασμα

Το άρθρο του κ. Παπαϊωάννου στερείται βασικών οικονομικών γνώσεων, βρίθει αγνοίας και αντιφάσεων. Ο αρθρογράφος επίσης συμμετέχει πολιτικά στο κόμμα του κ. Βαρουφάκη, οπότε η πολιτική του ατζέντα είναι ξεκάθαρη. Ευτυχώς για εμάς που ο κ. Παπαϊωάννου δεν είναι επιφανής οικονομολόγος με κάποια βαρύτητα στην άποψή του, ειδάλλως θα είχαμε μεγαλύτερα προβλήματα εκτός από τα εγκληματικά μέτρα που προτείνει εναντίον των ιδιοκτητών κατοικιών. Η λύση για την επίλυση του στεγαστικού, είναι η ελεύθερη αγορά και η κατάργηση οποιωνδήποτε κρατικών παρεμβάσεων σε αυτή. Ο κ. Παπαϊωάννου ζητάει περισσότερες ρυθμίσεις πάνω στο θέμα, ενώ είναι οι ρυθμίσεις εξ αρχής που το δημιούργησαν. Να ένας καλός τρόπος να βλέπεις το δέντρο και όχι το δάσος.

***

Βρίσκετε ενδιαφέροντα τα άρθρα στην «Ελεύθερη Αγορά»; Εκτιμάτε την προσπάθεια μας; Κάντε τώρα μια δωρεά 5 ευρώ και ενισχύστε μας.





Διαβάστε περισσότερα: